email-icon Instagram-icon

ปีศาจในร่างเจ้าชายที่เเสนดีพร้อมที่จะขี่ม้าขาวเข้าไปช่วยเจ้าหญิงเเล้วครับ :) :x:กดไลค์เเละคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้นักเขียนนะคะ:x:

คลั่งครั้งที่ 6 แมวหาย

ชื่อตอน : คลั่งครั้งที่ 6 แมวหาย

คำค้น : RAVE , ร้าย I คลั่ง I รัก , อวบ , น่ารัก , โหด , หื่น , ไอหมอก , ลิษา , ลิซ , Bad_devil

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 12 มี.ค. 2563 02:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คลั่งครั้งที่ 6 แมวหาย
แบบอักษร

คลั่งครั้งที่ 6 แมวหาย 

“เชี่ยหมอก” 

“อะไร” 

“คือปกติหน้ามึงก็นิ่งอยู่แล้วหรอกนะ แต่กูว่าวันนี้มันผิดปกติเกินไป” 

“ตรงไหน” ไอหมอกขมวดคิ้วถามสายธารเสียงนิ่ง 

“ตรงนี้เนี่ยไอ้สัส! ปกติมึงไม่ปล่อยรังสีอาฆาตใส่คนรอบข้างแบบนี้เว้ย!” สายธารโวยวายขึ้นมาหลังจากที่ทนนั่งเงียบอยู่กับบรรยากาศมาคุของเพื่อนมานาน 

คนลั้ลลาไม่ถูกใจสิ่งนี้! 

“ชิ...” ไอหมอกเองก็ได้แต่จิ๊ปากกับตัวเองเบาๆ ถามว่ารำคาญไอ้เพื่อนที่มันมาเย้วๆอยู่ข้างตัวนี้หรอ? ก็ไม่ แต่เขาหงุดหงิดมากกว่า... 

คนนุ่มนิ่มหลบหน้าเขามาหลายวันแล้ว T_T 

มันเริ่มตั้งแต่ที่เขาเสร็จภารกิจโลกสวยในห้องน้ำเสร็จเขาก็รีบออกมาว่าจะชวนอีกคนไปหาอะไรกินกัน แต่กลับพบแต่ความว่างเปล่า โทรตามเป็นสิบๆสายก็ไม่รับแถมยังปิดเครื่องหนี ไปตามหาที่ที่ทำงานตอนเช้าก็ไม่เจอ วันต่อมาไปดักที่มหา’ลัยก็ได้ไม่นานเพราะช่วงนี้เขาก็ยุ่งๆเรื่องเรียนเหมือนกัน 

นั่นเลยทำให้สภาพจิตใจและอารมณ์ของเขาค่อนค้างไม่ปกติในตอนนี้ 

“มาชิชะเชี่ยไร ไปโดนใครทำอะไรมาถึงได้อารมณ์เสียอ่ะ บอกกูมาเดี๋ยวเน้!” 

ไอหมอกที่นั่งเท้าคางทำหน้าเหม็นเบื่ออยู่กับโต๊ะหินอ่อนจึงค่อยๆเบนสายตาเรียบนิ่งกลับไปมองเพื่อนแล้วเอ่ยปากพูดออกมา “ลูกแมวกูหาย” 

“มึงเลี้ยงแมวหรอวะ?” 

“...” ไอ้เพื่อนควาย กูแค่เปรียบเทียบมั้ยล่ะ... 

“โอ้โห ดูแค่ตาก็รู้เลยว่ามึงกำลังด่ากู” 

“เออ” 

“นั่นไง!” 

เจ้าของใบหน้าหล่อที่ดูกำลังอารมณ์เสียงอยู่ส่ายไปมาก่อนจะกดโทรออกหาเบอร์ที่เขาบันทึกไว้ว่า :x:แมวนุ่มนิ่ม:x: ไปเป็นรอบที่เกือบยี่สิบของช่วงเช้านี้ 

แน่นอนว่าสายถูกตัดอย่างรวดเร็วในเวลาต่อมา... 

แม่งเอ้ยยยย จะไปดักรอที่ร้านอาหารร้านนั้นตอนเช้าก็ไม่ได้เพราะติดเรียนเช้าซึ่งจารย์ป้ากำชับมาอย่างดีว่าห้ามมาสายอีกเป็นอันขาด 

“ไอ้โต๋ ไอ้ว่านนน พวกมึงมาพอดีเลย เมื่อกี้กูถามไอ้หมอกว่ามันหงุดหงิดเรื่องอะไร มันก็พูดไม่รู้เรื่องอ้า~” มึงโง่เองเหอะไอ้ธาร =_= 

ไอหมอกเบนหน้าหนีจากใบหน้าของเพื่อนอีกสามหน่อบนโต๊ะอย่างเหม็นเบื่อแล้วกดโทรอีกรอบ แต่รอบนี้ดูท่าว่าเจ้าตัวจะปิดเครื่องหนีไปแล้วเขาเลยได้แต่ถอนหายใจยาวๆแล้วเปลี่ยนมานั่งอ่านหนังสือแทน ในหูก็ได้ยินเสียงแง้วๆของไอ้สายธารเพื่อนรักเล่าถึงเรื่องที่คุยกับเขาให้เพื่อนอีกสองคนที่พึ่งมาฟังอยู่ 

“มึงก็โง่อ่ะธาร” ว่านว่าซ้ำไอ้เพื่อนตัวดีอีกครั้งก่อนจะล้มตัวลงนั่งที่ฝั่งเดียวกันกับเพื่อนอีกคนที่กำลังอารมณ์บ่  จอยอยู่ 

“แต่กูก็ไม่รู้อ่ะไอ้ว่าน...” 

“พอกันเลยมึงกับเชี่ยโต๋เนี่ยธาร” หนุ่มหน้าสวยถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจกับความบัฟฟาโล่วของเพื่อน ก่อนจะยอมเปิดปากอธิบายเพื่อต้องการลดความควายในร่างกายเพื่อนให้น้อยลง “งั้นพวกมึงฟังแล้วคิดตามกูนะ” 

“อ่าฮะ!” สายธารกับโต๋พยักหน้ารับ 

“ตั้งแต่ที่พวกมึงเป็นเพื่อนกับไอ้หมอกมันมา เห็นไอ้หมอกมันเลี้ยงแมวมั้ย” 

“ไม่ว่ะ” 

“ไอ้หมอกมันชอบหมานี่” 

“ก็เออไง แล้วถ้ามันเลี้ยงแมวป่านนี้พวกมึงก็เห็นไปแล้ว” 

“อ่าฮะ” 

“อ่ะ งั้นฟังต่อนะ ช่วงนี้ไอ้หมอกมันสนใจอะไรเป็นพิเศษ” 

“ยาดม?” 

“ฮะ!? มึงไปเอามาจากไหนวะธาร =_=” 

“กูไม่รู้ ก็ตอนไปซื้อของกับมันกูเห็นมันหยิบยาดมขึ้นมาดู” 

“นั่นก็ปกติของคนทั่วไปมั้ยล่ะควัย” ว่านล่ะรู้สึกเหนื่อยใจกับไอ้สองตัวอ๊องนี่จริงๆ ฉลาดแม่งแต่เรื่องเรียน เรื่องชีวิตนี่โง่จริงโง่จัง 

“แล้วสรุปมันติดไรล่ะวะไอ้ว่านนน มึงก็รีบบอกกก กูกับไอ้ธารอยากเสือกไม่ไหวล่ะเนี่ย” โต๋โอดครวญขึ้นมาบ้างเมื่อดูทีท่าแล้วถ้าให้ไอ้เพื่อนหน้าสวยมันค่อยๆอธิบายเห็นทีวันนี้เขากับไอ้ธารจะไม่รู้เรื่องเอา 

“เฮ้อออ มึงจำน้องคนที่กูเล่าได้มั้ยล่ะ” 

“คนที่ไอ้หมอกมันเจอตอนงานมหา’ลัยอ่ะนะ” 

“เออ!” 

“แล้วลักษณะน้องเค้าเป็นยังไง” 

“ก็...อวบๆ จิ้มลิ้มๆ ดู...นุ่มนิ่มป่ะวะ” สายธารที่ดูเหมือนจะเก็ตขึ้นมาเรื่อยๆเริ่มทำหน้าตาเข้าใจ 

“เออนั่นล่ะ แล้วมึงคิดว่า ‘ลูกแมว’ ของไอ้หมอกจะเป็นใคร?” 

“น้องคนนั้น!!” สายธารกับโต๋พูดขึ้นมาพร้อมกันจนคนอธิบายถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก กว่ามันจะเข้าใจก็เล่นเอาเขาเหนื่อยเหมือนกัน รู้งี้บอกๆให้จบแต่แรกก็น่าจะดี =_= 

“แล้วลูกแมวหาย? น้องเขาหายไปไหนอะไอ้หมอก” หลังจากได้เรื่องสายธารก็รีบหันไปถามยิกๆเอากับเพื่อนสนิททันที 

“หนีกูไป หลบหน้ากูด้วย” 

“มึงไปทำอะไรเขาอ่ะหมอก” ว่านเองก็หันมาถามบ้าง 

“ก็แค่...เผลอลวนลามไปว่ะ” พูดแล้วก็เศร้า ไม่น่าเลยเชี่ยหมอกเอ้ยยย ไอ้เควี้ย! (ควาย+เหี้ย) 

“กล้าพูดว่าก็แค่เนอะมึงอ่ะ -_-” 

“ก็มันอดใจไม่ไหวนี่หว่า” 

“กับคนนี้มึงดูเสียศูนย์เนอะ” 

สายธารและโต๋พากันพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของคนสวยประจำกลุ่ม คือปกติตอนไอ้หมอกมันดูสนใจผู้หญิงคนไหนมันก็ไม่เคยอาการหนักขนาดนี้ แถมพวกนั้นไม่มีอยู่มาถึงสามสี่วันแบบนี้หรอก วันเดียวก็โดนเพื่อนเขาเขี่ยทิ้งแล้ว 

“อือ กูก็ว่างั้น” 

“แหม่ เศร้าไรงั้นวะ รู้จักมั้ยมึงตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก!” โต๋เองก็พูดขึ้นมาบ้างเมื่อดูท่าทีแล้วเพื่อนของเขาดูหงอยๆ 

“ทฤษฏีเชี่ยนั่นจะใช้ได้ดีมากถ้ากูไม่ได้เรียนหมอ” 

“เออ ทุกวันนี้งานแม่งจะถมตัวตาย ฮ่าๆๆๆๆ” ว่านหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อนึกถึงงานของตัวเองที่ยังคั่งค้างอยู่ 

“อย่าเครียดไปเลยเว้ยยย ยังไงวันนี้ก็วันศุกร์ ไปแดกเหล้ากันคร้าบบบบ” 

“คนอย่างมึงเนี่ยนะไอ้ธาร จะยอมสละเวลาอันมีค่าของมึงกับพี่หมอเกลมาอยู่กับพวกกู ได้ข่าวว่าเหล้าไม่แตะมาเป็นเดือนแล้ว =_=” ร่างสูงหรี่ตามองเพื่อนสนิทอย่างรู้ทัน 

“อุ้ย! แหะๆ” 

“ไหนลองพูดความจริงมา” 

“โถ่มึงอ้า...ก็เย็นนี้พี่เกลกูมีนัดไปดื่มกับพี่กานต์เพื่อนพี่เขาอ่ะ แล้วกูก็ไม่อยากก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของพี่เขามากเกินไป ก็เลยบอกว่าจะไม่ไปด้วย” 

“แต่จะเสือกตามไปแบบเงียบๆ?” 

“ครับ ^^” 

ไอ้เพื่อนเหี้ย -_- 

ไอหมอกได้แต่ด่ามันอยู่ในใจแต่ก็นึกได้ว่ามันก็เป็นของมันแบบนี้อยู่แล้ว ด่าไปก็เปลืองน้ำลายเปล่าเพราะแม่งก็ยังทำเหมือนเดิมอยู่ดี 

“สรุปไปมั้ย? รีแลกซ์ๆไง พวกมึงด้วยอ้ะ” 

“กูไปๆ” 

“กูไปก็ได้ ไอ้โต๋ไม่อยู่กูก็ไม่รู้จะไปเล่นกับใคร” 

“มึงอะว่าไงหมอก” 

นัยน์ตาทั้งสามคู่ที่ต่างจดจ้องมาที่เขาอย่างต้องการคำตอบปนกดดันทำให้คนที่อารมณ์ไม่ดีอยู่ต้องถอนหายใจออกมาแล้วพยักหน้ารับกลับไป 

เอาเป็นว่าวันนี้เขาไปดื่มเพื่อผ่อนคลายสมองซักหน่อยก็ดี แล้วพรุ่งนี้ค่อยตามหาเจ้าแมวนุ่มนิ่มของเขาอีกที 

“งั้นเจอกันผับ A สี่ทุ่มเว้ย >_<” 

วันทั้งวันผ่านไปอย่างน่าเบื่อโดยที่คนตัวอวบเปิดเครื่องแล้วแต่ยังคงตัดสายเขาที่คอยกดโทรหาตอนว่างอย่างต่อเนื่อง... 

ไอหมอกไม่ถูกใจสิ่งนี้มากๆ 

ถ้ารู้ว่าทำแบบนั้นแล้วลิซจะหายไปนานขนาดนี้เขาคงจะพยายามอดใจให้มากกว่านี้ 

เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่คิ้วเค้มกำลังขมวดมุ่นตัดสินใจเก็บโทรศัพท์ของตัวเองลงในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะออกเดินฝ่าผู้คนมากมายในผับไปยังโต๊ะที่นัดหมายกับกลุ่มเพื่อนเอาไว้ 

“เลิกทำหน้าบึ้งแล้วมาดื่มกันเว้ยไอ้หมอก!!” ไอ้โต๋ที่หน้าเริ่มแดงแล้วกระโดดเข้ากอดคอเขาหมับก่อนที่จะยื่นแก้วที่บรรจุน้ำสีเหลืองอำพันมาให้ 

“เออๆ” 

ยังไงวันนี้เขาก็คงไม่ได้เจอลิซอีกแล้วสินะ เห้อ! 

 

อีกด้านหนึ่งของผับ 

“อันนี้ของโต๊ะ 3 ชั้น 2” 

“อ้ะ ค่ะ” เสียงหวานรีบตอบรับคำสั่งใหม่ทันทีที่ตัวเองพึ่งเดินกลับมาที่เคาท์เตอร์ แขนอวบยื่นไปรับถาดที่บรรจุอาหารและเครื่องดื่มมาก่อนจะเริ่มออกเดินอย่างระมัดระวังไปที่บันไดทางเดินไปทางชั้นสอง 

สายตาก็สอดส่ายหาโต๊ะหมายเลข 3 ที่ว่า แต่ไม่นานเธอก็พบมัน...แล้วลิษาก็ต้องเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวสองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะนั้น 

สวยเป็นบ้าเลย! 

ลิซได้แค่ร้องโอ้โหอยู่ในใจเป็นร้อยๆรอบกับความสวยของลูกค้าสองคนนี้ ยิ่งคนที่ใส่เสื้อครอปเอวลอยคนนั้นยิ่งสวยเลย มาดนางพญาสุดๆ! 

พูดแล้วก็คิดถึงพี่เจนเลยแฮะ 

แต่เอ๊ะ...ทำไมเหมือนเธอจะคุ้นๆกับใบหน้าของผู้หญิงคนนี้กันนะ 

“ขออนุญาตนะคะ อาหารและเครื่องดื่มค่ะ” 

“ขอบคุณจ้ะ” หญิงสาวทั้งสองคนหันมาพยักหน้าให้เธอก่อนที่คนผมสั้นจะเป็นฝ่ายยิ้มแล้วตอบรับออกมา หลังจากนั้นเธอจึงหันกลับไปคุยกับเพื่อนของเธอต่อ 

“แล้วนี่น้องธารแฟนแกไม่มาด้วยเหรอยัยเกล” กานต์ว่าพลางกระตุกยิ้มมองเพื่อนหน้านิ่งที่กำลังยกเครื่องดื่มขึ้นจิบ 

“ฉันถามแล้ว แต่เด็กคนนั้นบอกว่าไม่มา” 

“หึ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าสายธารจะไม่ตามแกมาอะ หวงอย่างกับอะไร” 

เจ้าของใบหน้าสวยคมกระตุกยิ้มมุมปากน้อยๆกับคำพูดของเพื่อน “ฉันว่าเดี๋ยวก็คงแอบตามมา” 

“แหม~ ฉันล่ะอยากจะแหมไปรอบโลก” 

ลิซเผลอยิ้มบางๆออกมากับบทสนทนาของสาวสวยทั้งสองคน อาจจะดูเป็นการเสียมารยาทนิดๆที่แอบฟัง แต่นั่นมันห้ามไม่ได้อยู่แล้วเพราะเมื่อกี้เธอต้องยกอาหารกับเครื่องดื่มไปวางไว้บนโต๊ะนี่นา 

แต่จากที่ได้ยินบทสนทนาสั้นๆเมื่อกี้นี้ เธอว่าแฟนของพี่สาวคนสวยคนนี้ต้องน่ารักมากแน่ๆเลย ดูเหมือนจะเป็นรุ่นน้องซะด้วยสิ 

“อ้ะ ฉันว่าฉันเห็นสายธารแล้วล่ะ โต๊ะตรงนั้นรึเปล่าน่ะ ที่มืดๆ” เสียงที่ยังดังมาจากด้านหลังทำให้ลิษาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองที่โต๊ะเดิมและมองตามที่นิ้วเรียวชี้ไปอีกรอบ 

กลุ่มผู้ชายสี่คนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะโซนที่มันมืดๆนั้นทำให้เจ้าของร่างนุ่มนิ่มต้องเพ่งตามอง เพราะแผ่นหลังของผู้ชายหนึ่งในนั้นดันคุ้นตาเสียจนน่าตกใจ 

มองไปมองมา รู้ตัวอีกทีเธอก็เดินกลับมาที่จุดรับอาหารและเครื่องดื่มไปเสิร์ฟแล้ว 

“อันนี้ของโต๊ะ 7 ชั้น 1” 

ลิซรับเครื่องดื่มที่มีแต่ของมึนเมาแล้วก็ได้แต่มองไปตามทางที่ต้องเดินไป ใกล้ๆโต๊ะตรงนั้นเลยนี่นา... 

เอ๊ะ ไม่ใช่สิ โต๊ะนั้นเลยต่างหาก! 

หัวกลมรีบสะบัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปทันทีเพราะเธอเริ่มเดินเข้าใกล้โต๊ะนั้นแล้ว แต่ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งเห็นใบหน้าของคนสามคนที่หันหน้ามาทางนี้ได้ชัดเจน 

หน้าตาดีเป็นบ้า...ทำเอาเธอนึกถึงใครบางคนที่มีใบหน้าหล่อๆแต่ชอบยิ้มแบบไม่น่าไว้วางใจขึ้นมาเลย 

บ้าเอ้ยยัยลิซ แกจะไปนึกถึงคนใจร้ายคนนั้นทำไม วันนั้นก็พึ่งทำแกขวัญเสียไปนะ! 

“เหล้ามาแล้วโว้ยๆ” เสียงพูดคุยที่ดังขึ้นช่วยดึงสติที่กำลังพันกันยุ่งเหยิงของเด็กเสิร์ฟให้เรียงกันเป็นระเบียบมากขึ้น 

ลิษายิ้มบางๆออกมาอย่างเป็นมิตรก่อนที่จะเริ่มยกของจากถาดวางลงบนโต๊ะ โดยที่ไม่ได้สังเกตเลยว่าการมาของตัวเองนั้นทำให้คนที่กำลังขมวดคิ้วมุ่นอยู่ชะงักพร้อมกับนิ่งค้างไปเลย 

“หน้าคุ้นๆนะน้องอะ” เสียงทักที่ดังขึ้นจากผู้ชายหน้าหวานที่นั่งอยู่อีกฝั่งนึงของโซฟาทำให้ลิซเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่ายกลับ 

เอ๊ะ คุ้นจริงๆด้วย 

“คุ้นคนไปทั่วแหละมึงอะว่าน แล้วไอ้หมอกเป็นไรของมึงน่ะ นิ่งเชียว” 

เหมือนตัวทั้งตัวชาวาบเพียงแค่ได้ยินชื่อของคนที่ทำให้เธอกลัวจับใจ แต่ภายในใจส่วนดีก็ยังพยายามคิดว่าอาจจะแค่คนชื่อเหมือนก็ได้ แต่ใบหน้าหวานๆของผู้ชายคนที่ทักเธอก็เริ่มทำให้เธอจำขึ้นมาได้แล้วว่า... 

ผู้ชายหน้าสวยคนนั้นเป็นมือกลองที่เล่นในงานมหา’ลัยวันนั้นไง! คนที่ยืนอยู่ข้างๆ... 

นัยน์ตาคู่กลมที่เริ่มสั่นระริกค่อยๆเบนสายตาไปมองที่คนที่นั่งหันหลังให้เธอตอนที่เธอมองลงมาจากชั้นสอง ก่อนที่ใบหน้าที่เคยมีเลือดฝาดจะเริ่มซีดขาว 

“คะ...” ปากที่กำลังจะเอ่ยออกไปด้วยความตกใจรีบหุบลงก่อนที่มืออวบจะรีบเคลื่อนย้ายอาหารทั้งหมดบนถาดลงไปที่โต๊ะอย่างรวดเร็ว พร้อมกับหันหลังวิ่งกลับไปโดยที่ไม่แม้แต่จะหันไปมองร่างสูงให้เต็มตาเลยแม้แต่น้อย 

“คุ้นจริงๆนะไอสัส หน้าเหมือนน้องคนที่...” 

“อ้าวไปไหนเชี่ยหมอก!” โต๋ที่กำลังจกเอาอาหารที่พึ่งมาเสิร์ฟเข้าปากสะดุ้งเฮือกเมื่อเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ไกลจากตัวเองลุกขึ้นพรวดโดยไม่บอกไม่กล่าว 

“ถามไม่ตอบอีก เดินไปนู่นล่ะ” สายธารยู่ปากอย่างไม่เข้าใจเพื่อนตัวเอง 

“ไอ้เหี้ยกูรู้ล่ะว่าน้องเค้าคือใคร แล้วไอ้หมอกมันจะไปไหน” ว่านที่นั่งขมวดคิ้วเค้นความจำของตัวเองออกมาถึงกับโพล่งขึ้นเสียงดัง 

“อะไรวะ?” 

“น้องแมวของไอ้หมอกที่กูเคยเล่าไง! แล้วตอนนี้กูว่าแม่งเดินไปตามน้องชัวร์ ท่าทางน่ากลัวสัสๆ” 

“เชี่ยยย กูว่าล่ะน้องเขาดูลนแปลกๆ” 

“แล้วแม่งจะไปคุยอย่างนั้นน้องมันไม่กลัวตายหรอวะน่ะ” 

.. 

. 

“พะ พี่คะ ลิซขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” ลิซที่เดินกลับมาที่จุดรับอาหารและเครื่องดื่มเอ่ยบอกกับรุ่นพี่เสียงสั่น ซึ่งก็ได้รับการพยักหน้าตอบกลับมาจากอีกฝ่าย 

ขาที่เริ่มสั่นเพราะความกลัวจึงรีบเคลื่อนย้ายกายตัวเองมาที่ด้านหลังของผับไม่ใช่ห้องน้ำอย่างที่พึ่งบอกออกไป ตอนนี้เธออยากได้ที่เงียบๆเพื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองก่อน ความรู้สึกกลัวในตอนนั้นมันตีกลับมาจนเธอสั่นไปหมดแล้ว 

ปึก! 

“อ้ะ! O_O” 

แต่ยังไม่ทันที่ลิซจะได้ไปหาที่เงียบๆดังที่ว่า ร่างของเธอก็ถูกกระชากกลับไปด้านหลังแล้วดันเข้าชิดกำแพงโดยที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวซะก่อน 

“หลบหน้าฉันทำไม” 

 

​พี่หมอกเกรี้ยวกราดอีกเเล้ว งี้น้องก็กลัวหมดสิคะ! 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว