ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เฮียเจย์ EP.25 THE END 100%

ชื่อตอน : เฮียเจย์ EP.25 THE END 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28k

ความคิดเห็น : 102

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 23:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฮียเจย์ EP.25 THE END 100%
แบบอักษร


EP.25

/

//

///

" ซาน นะบอกแล้วใช่มั้ยว่าห้ามเอามันเข้าบ้าน นี่ดื้อไม่เคยจะฟังกันเลยใช่มั้ย " ชนะพูดกับซานเสียงเข้ม ตาคมจ้องไอ้ตัวดีที่นอนซบอยู่บนอกของลูกชายด้วยความโกรธเคือง ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาเพื่อที่จะลากเจย์ออกจากบ้าน

" นะ..เดี๋ยวก่อนใจเย็นๆ "

" ไม่ใจเย็นอะไรทั้งนั้นแหละ! แล้วเราก็มีเรื่องต้องเคลียร์กัน " ชนะชี้หน้าบอกลูกชายก่อนจะกระชากผ้าห่มที่คลุมร่างของซานและเจย์ออก ดูสิ! ดูมันขนาดเขาเสียงดังขนาดนี้ไอ้เจย์มันยังไม่ตื่นอีก ชักจะมากเกินไปแล้วนะ

" ซานครั้งนี้แม่ไม่ยอมจริงๆนะลูก..อย่างน้อยก็น่าจะให้เค้าทำตัวให้น่าไว้ใจกว่านี้ก่อน " อารีกอดอกมองลูกชายครั้งนี้เธอจะไม่ช่วยอะไรแล้วจริงๆ

" โอ๊ยยย นะกับแม่ฟังก่อนได้มั้ย เฮียเจย์เค้าไม่สบายอยู่ " ซานตะโกนบอกมือก็ยื้อผ้าห่มกับผู้เป็นพ่อไปด้วย เจย์ที่กำลังป่วยอยู่เมื่อไม่มีผ้าห่มคอยให้ความอบอุ่นแล้วคนป่วยก็กอดซานแน่นเพื่อไล่ความหนาวเย็น ชนะเบิกตากว้างทิ้งผ้าห่มลงแล้วเปลี่ยนไปจะกระชากตัวเจจ์ออกจากลูกของตัวเอง

" นะ!! ซานบอกว่าเฮียเจย์ไม่สบายไง! " ซานจับข้อมือของชนะที่จับแขนเฮียเจย์เอาไว้

" มันตอแหลน่ะสิ นะไม่เชื่อหรอก! "

" จริงๆ ไม่เชื่อนะกับแม่ก็ลองจับหน้าผากของเฮียดู! "

ชนะกับอารีชะงักเมื่อเห็นสายตาและน้ำเสียลที่จริงจังของซาน ชนะจิ๊ปากปล่อยมือจากแขนของเจย์ก่อนจะใช้หลังมือสัมผัสกับหน้าผากเจย์

" นะเบาๆ! " ซานตีหน้ายุ่งใส่ทันทีเมื่อผู้เป็นพ่อเล่นใช้หลังมือฟาดลงอย่างไม่เบามือนัก ชนะจิ๊ปากอีกรอบก่อนจะตาเบิกกว้างเมื่อตัวของเจย์ร้อนจริงๆและมันก็ร้อนมากด้วย อารีเห็นว่าสามีนิ่งไปเธอจึงเดินมาจับที่หน้าผากของเจย์ดูบ้าง

" ตายแล้ว..ซานเอายาให้ทานรึยังลูก " อารีอุทานออกมาเบาๆ ซานพยักหน้ารับช้าก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคุมตัวเองและเฮียเจย์ที่กอดตนแน่นเหมือนเดิม ชนะพ่นลมหายใจหึดหัดอย่างไม่ชอบใจที่เห็นเจย์นอนบนเตียงเดียวกันกับซาน ถ้าเป็นแต่ก่อนชนะจะไม่ว่าอะไรหรอกแต่ตอนนี้เขากับไอ้เจย์แม่งเป็นศตรูกันแล้ว ความแค้นที่บังอาจมากล้าทำลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเขาเจ็บความแค้นนี้จะไม่มีวันจางหายไปแน่นอน!

" โอเคค่ะ งั้นเดี๋ยวแม่ไปทำข้าวต้มไว้ให้ก็แล้วกัน เฮียเจย์ตื่นขึ้นมาจะได้ทานข้าวเเล้วทานยาต่อเลย "

" ฮะแม่.."

ซานมองพ่อที่โดนแม่ลากลงไปข้างล่างแล้ว แต่ก่อนจะพ้นประตูไปชนะก็ยังไม่วายชี้หน้าคาดโทษเฮียเจย์

เห้อออ กับคนป่วยไม่ได้สติก็ไม่เว้นอีกเน้อะ เมื่อความวุ่นวายจบลงไปแล้ว ซานก็กลับมาที่เรื่องของตัวเองบ้าง สงสัยเขาต้องโทรไปฝากไอ้ฟอร์ดให้บาโรงเรียนให้ซะแล้วซิ

" อืม.." เจย์ครางออกมาอย่างไม่สบายตัวแต่ก็ยังไม่ยอมผละกอดออกจากซาน กลับกันคนป่วยยิ่งไถจมูกกับอกของซานเพื่อดมกลิ่นที่คุ้นเคย กลิ่นที่ทำให้เจย์รู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่ได้กลิ่น  ซานเบ้หน้า ขยับตัวนิดๆเพื่อคลายแขนที่รัดเอวตนเเน่นให้คลายออกนิดนึง

" รีบๆหายได้แล้วฮะ..จะเอามั้ยโอกาสน่ะ..จะได้พูดให้ฟัง " พึมพำออกมาเบาๆด้วยความเป็นห่วงพร้อมกับปลายจมูกถูไถกับหน้าผากร้อนจากพิษไข้ ซานโทรหาฟอร์ดให้ลาโรงเรียนให้เสร็จน้องก็เก็บโทรศัพท์ไว้ใต้หมอนก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงจับเฮียเจย์หนุนแขน แล้วเผลอหลับไป

แกร็ก..

ชนะกับอารีเปิดประตูเข้ามาดูซานก่อนจะออกไปทำงาน   คนเป็นพ่อทำหน้าหนักใจ อารีลูบแขนสามี

" เฮ้อ.."

" ทำไงได้ล่ะพ่อ..ก็ลูกเรารักเขา "

" พ่อไม่เข้าใจเลยแม่ ทั้งๆที่เขาทำลูกเจ็บ..พูดกันตามตรงพ่อไม่ไว้ใจให้เจย์มันดูแลลูกเราอีกแล้ว "

" ก็คงต้องรอดูต่อไป.. "

เมื่อมองลูกที่นอนหลับจนพอใจทั้งคนเป็นพ่อและแม่ก็ปิดประตูเตรียมออกไปทำงาน พวกเขาก็ได้แต่หวังว่าเจย์จะไม่ทำให้ซานต้องเสียใจอีก..ในเมื่อเลือกที่จะกลับมาแล้ว..ก็อย่าทำให้ลูกเขาเสียใจอีก

.

.

.

" ไอ้ลูคัส.."

" อะไร ทำไมซานว่าไงบ้าง ไม่สบายมากเลยหรอ " ลูคัสถามด้วยความร้อนรนใจ ฟอร์ดเองก็ทำหน้าเหมือนไม่รู้จะพูดบอกอะไรยังไงกับลูคัสดี..

"มึงใจเย็นก่อนนะ.." ฟอร์ดจับไหล่ลูคัสให้หยุดทำตัวลุกลน ก่อนจะจ้องหน้าลูคัสนิ่งๆ

" ..... " ลูคัสนิ่งเงียบ

" ไอ้ซานน่ะ..มันไม่ได้เป็นอะไร..แต่คนที่จะเป็นอ่ะคือมึง "

" เรา..เราจะเป็นอะไรหรอ "

" มึงทำใจดีๆไว้นะ เพราะที่กุจะบอกต่อไปนี้คือ.."

" คือ.." ลูคัสเริ่มใจไม่ดี

" ที่มันไม่มาโรงเรียนวันนี้เพราะผัวมันป่วย.."

" ห๊ะ..อะ..อะไรนะ "

" ฟัง มึงตั้งใจฟัง! ไอ้ซานมันคืนดีกับเฮียเจย์แล้ว และที่มันไม่มาโรงเรียนวันนี้ก็เพราะว่าผัวมันไม่สบาย มันเลยต้องยุ.."

" พอ..พอก่อน หยุด..stop.. " ลูคัสยกมือห้ามไม่ให้

ฟอร์ดพูดต่อ ใช้มือลูบหน้าตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยินมา แต่มันก็ต้องเชื่อเพราะมันเป็นเรื่องจริง ลูคัสเองก็ไม่ได้เสียใจอะไรมากหรอกเพราะยังดีที่ซานย้ำว่าเรื่องระหว่างเขากับซานมันเป็นไปไม่เลย ลูคัสก็เลยทำใจไว้นานแล้ว..แต่ถึงตอนนี้เขาจะทำใจได้แต่มันก็อดเสียใจไม่ได้อยู่หน่อยๆ..แต่มันก็ไม่ได้เจ็บขนาดนั้น..ต้องขอบคุณซานที่ชัดเจนมาตั้งแต่แรก...

" มึงโอเคมั้ยวะ.. " ฟอร์ดถามด้วยความเป็นห่วง

เพราะลูคัสเงียบไป

" ฟอร์ด..เราขอโทรหาซานได้มั้ย.."

" เอ่อ... "

" ไม่ต้องห่วงหรอกว่าเราจะโทรไปโวยวาย.."

" งั้น..มึงจะโทรไปทำไมวะ.."

" เราจะโทรไปบอกซานให้เอาค่าไอติมวันนั้นมาคืน! "

" ไอ้ลูคัส ไอ้สัส!!! "

/เวลา 16.4 น. /

เปาะแปะ..เปาะแปะ..

เสียงฝนตกพร่ำๆ บรรยากาศน่านอน พร้อมกับคนสองคนที่กอดกันกลมในกองผ้าห่ม เจย์สะลึมสะลือตื่นหลังจากที่กินยาลดไข้ไป ร่างสูงตื่นมาในอ้อมกอดของซาน เจย์ซุกหน้ากับอกของซานนิ่งๆสักพักเมื่อรู้สึกว่าโอเคเเล้วจึงค่อยๆผละตัวออก

" อือ...อ่าวเฮียเจย์...ตื่นเเล้วหรอฮะ.." ซานหยี่ตามองเฮียเจย์นิดๆ ก่อนจะฟุบหัวลงกับหมอนต่อเพราะยังไม่ตื่นดี

จุ๊บ..

" งื้อออ " ซานขมวดคิ้วจ้องเฮียเจย์หน้านิ่ง เจย์ยกยิ้มก่อนจะจับลูกหมูขึ้นมานั่งบนตัก ซานใช้คล้องคอเฮียเจย์เอาไว้ ก่อนจะซุกหัวลงกับไหล่กว้าง

" ง่วงจัง.."  ซานพึมพำเสียงงัวเงีย

เจย์ยิ้มอ่อนกอดร่างนุ่มนิ่มของซานแน่น ทั้งคู่นั่งกอดกันเงียบๆทามกลางบรรยากาศที่ข้างนอกฝนตกไม่มีแดดและบรรยากาศเย็นๆจากไอฝนและเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพตามหน้าที่ของมัน เจย์ลูบหลังซานเรื่อยๆ ก่อนจะพูดออกมาเสียงนุ่มเมื่อได้จังหวะ

" คนดี..เฮียขอโทษนะครับ...เฮียไม่มีอะไรจะแก้ตัวเลยเฮียยอมรับผิดทุกอย่าง...เฮียพร้อมจะเป็นคนใหม่เพื่อซานนะ..ขอแค่ซานให้อภัยเฮียอีกสักครั้ง.."

ซานผละตัวออกเพื่อมองหน้าเฮียเจย์ชัดๆ..สบตากับเฮียเจย์ มองลึกเข้าไปถึงความรู้สึกของอีกฝ่าย...มือบางเลื่อนไปลูบแก้มของเฮียเจย์อย่างอ่อนโยน..และไล่ลงมาเรื่อยจนถึงตำแหน่งหัวใจของอีกฝ่าย..ซานวางมือค้างไว้และสัมผัสได้ถึงจังหวะของหัวใจที่มันเต้นเร็วระรัว..ของเฮียเจย์..

" ซานไม่ขออะไรอีกแล้วนอกจากตรงนี้ของเฮียเจย์..หัวใจของเฮียเจย์ ทุกจังหวะที่กำลังเต้นอยู่ตอนนี้.. "

" มันเป็นของซานเพียงคนเดียว..และจะเป็นตลอดไป " เจย์กุมมือน้องขึ้นมาแนบแก้ม หัวใจของเขามันเป็นของซานเพียงคนเดียว ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่มันจะเต้นระรัวแบบนี้กับคนอื่น..หัวใจของเขามันเป็นแบบนี้กับซานเพียงคนเดียว ซานนิ่งเงียบสบตากับเฮียเจย์ ซานอิงหน้าผากของตัวเองกับของอีกฝ่าย ก่อนจะปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมา

" ฮึก..ไม่มีอีกแล้วนะ..เรื่องแบบนี้..มันจะไม่เกิดขึ้นกับเราอีกแล้ว.. "

" เฮียสัญญา.." เจย์ผละหน้าออกก่อนจะเช็ดน้ำตาให้น้องด้วยความรักและไม่อยากเห็นน้ำตาของซาน แก้มเนียนๆของน้องมันไม่เหมาะกับน้ำตาเลยสักนิด

" ซานให้โอกาสแค่ครั้งนี้งสุดท้ายนะ ฮึก..ถ้าเฮียเจย์ทะ .."

" มันจะไม่มีอีก เฮียสัญญา.. " เจย์สัญญาด้วยน้ำเสียงและหัวใจที่หนักแน่น ซานพนักหน้ารับก่อนจะโผล่เข้ากอดแน่น ซานโคตรคิดถึงเฮียเจย์เลย..คิดถึงมากๆ

" แสดงว่าเราดีกันแล้วใช่มั้ย..ซานให้โอกาสเฮียแล้วใช่มั้ยคะ "

ซานไม่ตอบแต่พยักหน้ารับ ขนาดนี้แล้วยังจะมาไม่ดีอะไรกันอีก..รักก็รักขนาดนี้  เป็นห่วงก็เป็นห่วงขนาดนี้ เฮียเจย์คนบ้า!

" รักซานที่สุดเลย เลิกร้องไห้ได้แล้วนะเด็กอ้วน " เจย์พูดขำๆก่อนจะบีบพุงน้องเบาๆ ซานผละกอดออกเบะปากคว้ำ

" ฮือออ ถึงจะอ้วนก็เมียเฮียเจย์อยู่ดีนั้นแหละ "

" อะไรนะ..เมียๆอะไรของใครนะเฮียได้ยินไม่ชัดเลย " เจย์ทำท่าแคะหู พูดหยอกซานที่ใช้หลังมือเช็ดน้ำตามองเขาตาเขียวปั๊ด ก่อนที่มือนุ่มจะประกบข้างแก้มทั้งสองข้างของเจย์ ทำให้เจย์ต้องสบตากับซาน

" ก็ ' เมียเด็กของเฮียเจย์' ไงเล่า! "

จุ๊บ!

The end

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด้กๆ

แง้งงง จบสักที เย้ๆๆๆ เนิ่นนานเสียเหลือเกินในที่สุดผลบุญจากการสวดมนต์ให้ตัวเองรีบๆแต่งนิยายเรื่องนี้ให้จบก็บรรลุผลเสียที ( ปรบมือ ) ดีใจอ่าาา จะได้หนีเด็กดอก(ไม้)ไปไกลๆสักที เห้อออ อะไร..ป้าไม่รักพวกแกหรอกนะ ชิส์ๆๆๆ ( ไขว้นิ้ว ) บะบายน้าาาา ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนนนเด้ออ ♡

ปล. จริงๆแล้วป้ารักพวกแกมากๆๆๆ มากถึงมากที่สุดถ้าไม่ได้กำลังใจจากคอมเม้นต่างๆของพวกแกป้าก็ไม่มีแรงมาต่อนิยายเรื่องนี้หรอกนะรู้เอาไว้ด้วย แล้วก็รู้เอาไว้ด้วยว่า รักมาก! จุ๊บบบ

ดีใจมะ..มากมันจบแล้วทุกค๊นน 🎊🎉🎉

ความคิดเห็น