facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 1/1 นางมารร้าย

ชื่อตอน : Chapter 1/1 นางมารร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 21k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2562 21:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 1/1 นางมารร้าย
แบบอักษร


“พี่วินขา รอพิมพ์ด้วย” เด็กสาวตัวน้อยอายุ 6 ขวบวิ่งตามร่างสูงกว่าตัวเองเพียงเล็กน้อย เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกหันลับมามองร่างเล็กที่วิ่งตามมา

“พิมพ์อย่าวิ่ง เดี๋ยวก็หกล้มหรอก” เด็กชายหับกลับมารอคนตัวเล็กที่วิ่งมาหยุดยืนมองจ้องพี่ชายตัวโตไม่กระพริบตา

“พิมพ์อยากไปเล่นน้ำกับพี่”

“ได้ แต่ห้ามวิ่งนะ มานี่ พี่อุ้ม” เด็กชายอุ้มร่างเล็กกว่าตนขึ้นมาก่อนจะพาขี่หลังเดินกลับบ้านพักที่ที่เป็นข้านพักตากอากาศของครอบครัวเขา

ครอบครัวของอนาวินและครอบครัวของพิมภิธา เป็นคู่ค้าทางธุรกิจกันและมารดาของทั้ง2คนยังสนิทสนมกันเป็นอย่างดีเพราะเรียนมาจากที่เดียวในตั้งแต่เด็ก ทั้ง2คนมีลูกสาวและลูกชายที่หน้าตาน่ารัก และทั้งคู่ก็ชอบมาเล่นด้วยกันเป็นประจำ เด็กสาวใสซื่อที่ไม่รู้ว่าความรักเป็นยังไงรู้แต่ว่า พี่ชายที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นพี่ชายที่แสนดี ทั้งตามใจ ทั้งเอาใจจนพิมพ์ภิธาเคยตัว ไม่ใช่แค่เพียงอนาวินที่ตามใจเธอ แต่คุณพ่อ คุณแม่ก็คอยเอาใจใส่เธอดั่งเธอเป็นเจ้าหญิงตัวน้อยๆ พี่วินแม้จะดุบ้างในบางทีที่เจ้าตัวทำตัวไม่ดี แต่สุดท้ายก็อดตามใจคนตัวเล็กไม่ได้ เด็กสาวใจเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่กับที่วินของเธอ เด็กชายเป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ที่ดี พิมพ์ภิธาเป็นเด็กที่ไม่ค่อยมีเพื่อนมากนักอาจจะเพราะนิสัยเอาแต่ใจและค่อนข้างร้ายกาจแต่พี่วินก็ทำเพียงแค่ตักเตือนในฐานะ พี่ชายที่แสนดี


จนกระทั่ง...


17 ปีต่อมา


พิมพ์ภิธาในวัย 23 ปี หญิงสาวหน้าตาสะสวย ผมเป็นลอนเล็กๆที่ดัดอย่างปราณีตยาวถึงกลางหลัง ใบหน้าราวกับตุ๊กตาปากนิด จมูกหน่อย ส่วนสูงคงที่ที่160 ทำให้หนุ่มๆหลงได้ไม่ยาก สะพายกระเป๋าสะพายใบหรูเดินออกจากห้องเรียนด้วยใบหน้าบึ้งตึง วันนี้หล่อนจะต้องรู้ให้ได้ว่าพี่วินของเธอไปทำอะไรที่ไหน เมื่อวานสัญญากับหล่อนว่าจะมารับไปทานข้าวหลังเลิกเรียน ที่ไหนได้ ดันโทรมายกเลิกกับเธอ ต้องเป็นเพราะยัยแก้วอดีตเพื่อนรักของเธอแน่ๆ ยัยคนตอแหลที่แย่งพี่วินไปจากเธออย่างหน้าด้านๆ!!


กาณจน์แก้ว เพื่อนรักเพียงคนเดียวของพิมพ์ภิธา แก้วเป็นเด็กเรียบร้อยและน่ารักแตกต่างจากพิมพ์ภิธาโดยสิ้นเชิง และยังสอบชิงทุนเข้าเรียนในโรงเรียนมัธยมอินเตอร์โรงเรียนเดียวกับพิมพ์ภิธาได้ทั่งๆที่ค่าเทอมเป็นแสนๆ ถึงคนภายนอกจะมองแก้วเป็นเพียงเบ้รองรับอารมณ์ของพิมพ์ภิธา แต่เจ้าตัวไม่เคยคิดเช่นนั้น แก้วเป็นดั่งเพื่อนคนเดียวของพิมพ์ ทั้งซื้อเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า ของต่างๆทั้งชุดนักเรียนราคาแพงก็ยังซื้อให้ เพียงแต่พิมพ์ภิธาเป็นคนปากร้ายและเอาแต่ใจจนถูกมองว่าเจ้าหล่อนเห็นกาณจน์แก้วเป็นเพียงเบ้เท่านั้น หลายปีจนกระทั่งทั้งคู่สอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำของไทยได้ที่เดียวกันและคณะเดียวกันเพราะกาณจน์แก้วช่วยพิมพ์ภิธาติวอย่างหนักจนเธอสามารถเข้ามหาลัยอันดับหนึ่งในประเทศได้ไม่ยาก


พี่ชายแสนดีของพิมพ์ภิธาก็เรียนมหาลัยนี้เช่นกันแต่คนละคณะ พิมพ์ธาดาชอบนัดพี่อนาวินและกาณจน์แก้วไปทานอาหารด้วยกันบ่อยๆแม้อนาวินจะปฏิเสธบ้างเพราะติดเรียน หรือเพื่อนชวนแต่ก็หาเวลาไปทานข้าวตามคำขอของหญิงสาว พิมพ์ภิธาชอบพี่วินมานานตั้งแต่เด็กๆ เจ้าหล่อนชอบแอบไปมองพี่วินที่อยู่ปี4 แม้ตัวเองจะพึ่งขึ้นปีหนึ่งก็ไปแอบมองพี่วินเรียนบ้าง ดักรอบ้างจนใครต่อใครคิดว่าพิมพ์ภิธาเป็นแฟนกันอนาวิน แต่ชายหนุ่มกลับไปแอบชอบเพื่อนสาวของหล่อนอย่างกาณจน์แก้ว แก้วดีกว่าเธอตรงไหนกัน แล้วทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าเธอแอบชอบอนาวิน แต่กาณจน์แก้วก็ตอบตกลงคบหากับอนาวินในวันหนึ่งจนได้ และหลังจากนั้นไม่นานอนาวินซึ่งเรียนจบก็เริ่มเข้าฝึกงานกับบริษัทของคุณพ่อของตนเองซึ่งเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ภายในเวลา 3ปี เขาทำยอดให้บริษัทได้มากมายมหาศาล และเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรง โดยมีแฟนสาวอย่างกาณจน์แก้วเป็นแฟนมาแล้ว3ปี และเป็น3ปีที่ พิมพ์ภิธา และ กาณจน์แก้ว ตัดสัมพันธ์ความเป็นเพื่อนจนขาดสะบั้น!


ปิ้ดๆ


เสียงรถยนต์คันหรูดับเครื่องเมื่อถึงที่หมาย เจ้าหล่อนเดินเข้ามาในบริษัทของอนาวินผ่านเหล่าพนักงานรักษาความปลอดภัยอย่างง่ายดาย จนผ่านมาถึงห้องทำงานของอนาวินขณะกำลังพลักประตูเข้าไปเสียงเลขาสาวสวยก็โพ่งขึ้นมาอย่างตกใจ


“คุณพิมพ์ภิธาคะ เข้าไม่ได้นะคะ คุณอนาวินสั่งห้ามรบกวนตอนนี้ค่ะ” เสียงหวานพูดขึ้นอย่างอ่อนน้อม กลัวอีกคนโมโหก็จริง แต่เจ้านายสั่งจะให้ทำอย่างไรกันเล่า


“อะไรกัน พี่วินมีแขกหรอ ใคร?”


“เอ่อ..”


“เอ่อ อะไรล่ะ พูดมา ไม่งั้นชั้นจะเข้าไป”


“คุณกาณจน์แก้วมะ..ว้ายยย” เลขาสาวยังไม่ทันพูดจบก็โดนพลักออกโดยร่างอีกคนเบียดแทรกก่อนจะกันประตูเข้าไปในห้องที่ถูกสั่งห้ามรบกวน


“พี่วิน ไหนสัญญาว่าจะไปทานข้าวกับพิมพ์ไงคะ ทำไมมาอยู่กับอีนี่”ร่างบางของพิมภิธาเดินตึงตังเข้าไปในห้อง สายตากวาดมอง2คนในห้องที่กำลังนั่งคุยกันจู้จี้


“พิมพ์ เข้ามาได้ยังไง พี่บอกแล้วว่าวันนี้พี่ไม่ว่าง ทำไมเราดื้อขนาดนี้นะ แล้วอย่าเรียกแก้วแบบนี้พี่ไม่ชอบ”ชาบหนุ่มรูปหล่อเจ้าของห้องเอ่ยปาก ชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นพี่ชายตัวโตที่โตกว่าตัวเองเพียงไม่กี่เซ็นต์ตอนนี้ชายหนุ่มสูงไปกว่า 180 ด้วยซ้ำ เจ้าหล่อนสูงเพียงได้แค่ไหล่ของอนาวินเท่านั้น


“วินคะ” เสียงหวานอีกเสียงโผล่ออกมา กาณจน์แก้ว หญิงสาวหน้าตาดีอดีตเพื่อนรัก กริยามารยาทเรียบร้อย

หน้าตาสวยหวานเพียงแต่พิมพ์ภิธาสวยกว่าก็เท่านั้น แก้วมองอดีตเพื่อนด้วยความกลัว หันไปหาอนาวินอย่างหาที่พึ่ง


“กลับไปก่อนพิมพ์ ถ้าเราอยากไปพี่จะพาไปวันพรุ่งนี้ พี่พึ่งคุยกับลูกค้าเสร็จ”

อนาวินพูดมือก็จับมือร่างบางของกาณจน์แก้วไว้อย่างปกป้อง


“คุยงาน?? ไหนคะ พิมพ์เห็นแต่อีนี่มานั่งเจ้าะแจ้ะอยู่นี่ หึ”


“พิมพ์เราก็พึ่งมาถึงเหมือนกัน พี่วินคุยงานจริงๆ”หญิงสาวแก้ต่างให้ตัวเองเสียงอ่อน

“ไม่ได้ถามอย่าเสือก”


“พิมพ์!!! ออกไปเดี๋ยวนี้ ถ้าจะงี่เง่าแบบนี้ก็กลับไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพี่จะให้ รปภ.มาลากเราออกไป” อนาวินพูดด้วยความโกรธ พิมพ์เป็นน้องสาวที่เขารัก แต่ก็เป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น เขาไม่เคยคิดเกินเลยไปกว่านั้นเลย เขาไม่ชอบที่พิมพ์พูดจาไม่ให้เกียรติแก้วแบบนี้ ไม่ใช่เขาไม่รู้ว่าน้องสาวแอบรัก แต่เขาไม่ได้ชอบพิมพ์แม้แต่น้อย เขาชอบแก้ว หญิงสาวที่หวานทั้งกริยามารยาท จิตใจดี ไม่เหมือนพิมพ์ที่เอาแต่ใจ ถึงพิมพ์จะดูดีและเฟอร์เฟ็คในสายตาหนุ่มคนอื่นๆแต่สำหรับเขา คนที่เห็นคนตัวเล็กมาตั้งแต่เด็ก มันมีแต่ความเอ็นดูในฐานะ ‘พี่ชาย’ เท่านั้น


“พี่วิน ฮึก..” ร่างบางเสียใจที่อนาวินไล่เธอแถมจะเอารปภ.มาลาก ทำไมพูดจาแบบนี้นะ ไม่คิดถึงเธอบ้างเหรอ ทั้งๆที่นัดกันไว้แล้วแต่กลับมาพลอดรักกับยัยแก้วโดยไม่สนใจนัดของเธอ หล่อนไม่ดียังไงหรือ ทำไมพี่วินถึงได้ไปรักยัยแก้ว ยัยผู้หญิงร้ายลึก!!!


ร่างบางของพิมพ์ภิธาหมุนตัวกลับเดินออกไปจากห้องทำงานน้ำตาไหลอาบแก้ม ทั้งน้อยใจ เสียใจพี่วินที่ขับไสไล่ส่ง และโมโหกาณจน์แก้ว


‘ฉันไม่ยอมหรอก พี่วินต้องเป็นของฉัน แกไม่มีวันได้ ยัยแก้ว ยัยเพื่อนเลว!!!’



คอมเม้นให้กำลังใจนักเขียนหน่อยน้า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว