ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 12

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.8k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 21:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 12
แบบอักษร

desired,

but never loved.

เป็นที่ต้องการ

แต่ไม่เคยเป็นที่รักเลย.

เจ็บ




นี้คือความรู้สึกแรกหลังจากที่ผมตื่นขึนมาบนเตียง มันเจ็บไปหมดทุกส่วนไม่มีตรงไหนที่ผมไม่รู้สึกเจ็บเลย แต่ที่ผมเจ็บมากที่สุดตอนนี้ไม่ใช่ร่างกายของผมแต่เป็นหัวใจของผมต่างหาก


ผมไม่เข้าใจทำไมต้องรุนแรงกับผมมากขนาดนี้ เขาลืมไปรึป่าวว่าผมก็เป็นคนเหมื่อนกัน มีความรู้สึกนะ เจ็บเป็น เสียใจเป็น แต่เขาไม่แคร์มันเลยสักนิด


สองขาของผมก้าวลงจากเตียงสั่นๆเจ็บทุกครั้งยามที่ต้องก้าวเดินไปแต่ละก้าวแต่ผมต้องกัดฟันเดินต่อ ผมจะลงไปข้างล่างให้ได้


ต่อให้ผมต้องคลานไปก็ตาม



“ มึงจะไปไหน “



ผมไม่ได้ตอบอะไรครูสไป ผมยังพยามที่เดินต่อ ผมรู้ว่าถ้าผมตอบกลับไปผมต้องโดนดูถูกหรือไม่ก็คำพูดแรงๆที่จะทำให้ผมน้ำตาตกในอิกรอบแน่ๆ


แต่เหมื่อนความพยามของผมจะไม่สำเร็จเพราะขาของผมมันอ่อนแรงเหลือเกิน ตอนนี้ขาของผมมันไม่รู้สึกอะไรแล้ว รวมถึงการทรงตัวด้วยผมกำลังจะล้มลงไปที่พื้น มันจะต้องเจ็บมากกว่าเดิมอิกหลายเท่า ผมหลับตาปี๋รอรับความเจ็บปวด



ฟุบ!!


“ ทำไมไม่ระวัง!! “

“ !! “



ในตอนนั้นตอนที่ผมกำลังรอรับความเจ็บปวดที่กำลังจะเกิดขึนร่างสูงของครูสก็พุ้งเข้ามาคว้าเอวของผมเอาไว้ก่อน แต่ดูเหมื่อนครูสจะคว้าแรงไปทำให้ผมรู้สึกเจ็บที่เอวตุบๆ



“ กูถามก็ไม่ตอบ มึงอยากเจ็บตัวเพิ่มหรอ “

“ ขอโทษ แค่อยากไปเอาหนังสือ ไม่อยากกวนมึงตอนนอน “


ผมบอกเหตุผลกับครูสไปตอนนี้ผมไม่มีแรงมากพอที่จะปากดีหรือเถียงกับมันหรอก เหตุผลที่ผมบอกมันมันจริงทุกอย่าง ผมไปหยิบหนังสือจริงๆที่ไม่อยากกวนมันตอนนอนก็จริงเหมื่อนกัน ผมชอบตอนครูสนอนหลับมันดูน่ารักดี ดูไม่มีพิษไม่มีภัย

เมื่อก่อนผมชอบนอนมองหน้ามันบ่อยๆตอนตื่นนอนแต่ตอนนี้คงไม่มีโอกาสมากขนาดนั้นแล้วละ คิดแล้วเจ็บจัง ไม่น่าคิดเลยเรา อยากทุบหัวตัวเองจริงๆ



“ บอกชื่อหนังสือมาเดี๋ยวกูไปเอาให้ “

“ ไม่เป็นไรจะไปเอาเอง “

“ อย่ามาดื้อกับกูนะ “

“ ชั้นบนสุด อะไรก็ได้ มีแต่เล่มที่ยังไม่ได้อ่านชั้นนั้น “

“ รอแปป มึงก็อาบน้ำด้วย เดี๋ยวกูให้แม่บ้านมาช่วย “



ผมมองครูสที่กำลังหยิบเสื้อเชิตสีขาวสะอาดมาใส่อย่างไม่เข้าใจ ผมอธิบายไม่ถูกเหมื่อนกัน ผมดีใจที่ครูสใจดีกับผม แต่ผมยังไม่ไว้วางใจขนาดนั้น


ผมไม่รู้ว่าครูสมีแผนอะไรอิกรึป่าวแต่ถึงยังงั้นก็ขอบคุณนะ ที่ใจดีกับเราขนาดนี้ แต่ผมยังไม่ลืมความตั้งใจของผมที่จะไปเอามือถือหรอก ผมต้องขอครูสอิกครั้งซึ่งผมมั่นใจว่าครูสต้องให้แน่ๆ เพราะถึงครูสจะเหี้ยยังไงแต่มันไม่เคยผิดคำพูดมากเท่าไหร่นัก



“ รออยู่เฉยๆ อย่าสะเออะทำเก่งลุกไปอาบน้ำคนเดียวนะมึง รอแม่บ้านด้วย “

“ อืม “



ถึงผมอยากจะทำเป็นเก่งแค่ไหนผมก็ลุกไปไม่รอดหรอกต้องตกปากรับคำออกไป ถึงจะอายๆพวกแม่บ้านอยู่บ้างแต่มันก็ไม่ใช่ครั้งแรกน่าจะสักประมาณ 2-3 ครั้งที่ครูสทำรุนแรงกับผมขนาดนี้


ผมมองแผ่นหลังที่หนักแน่นของครูส ไม่ว่าผมจะมองอิกกี่ครั้งมันก็ทำให้ผมรู้สึกเหมื่อนได้รับพลังงานอะไรบางอย่าง มันทั่งหนักแน่น ทั่งเข้มแข็ง และมันก็ช่างโหดร้าย เพราะผมไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้วที่ผมต้องมองแผ่นหลังนี้ด้วยน้ำตา ไม่เคยมีสักครั้งที่ผมจะมองมันด้วยความสุข


แต่ครั้งนี้มันชัดเจนมากเพราะผมไม่ได้มองผ่านม่านน้ำตาอิกแล้ว ผมสามารถมองมันได้ในใจลึกๆก็มีความสุขที่ครูสใจดีขนาดนี้


แต่ผมไม่ลืมหรอกว่าที่ผ่านมาครูสเป็นยังไง ถ้าถามว่าผมเคยมีความสุขกับครูสไหม ผมขอตอบเลยว่าเคยเพราะถ้าผมไม่เคยผมจะไม่มีวันแต่งงานกับเขาเด็ดขาด


ผมมีความสุขมาก ผมรักเขามาก ผมขอบคุณเขาทุกวันที่เขาเข้ามาในชีวิตผม มาช่วยครอบครัวให้ผมดีขึน มาช่วยให้คนแบบผมมองโลกได้กว้างไกลมากกว่าเดิม


ทุกๆครั้งที่ผมมีปัญหาอะไรก็จะมีมือของครูสยื่นมาให้ผมลุกขึนได้อิกครั้ง ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามครูสอยู่ข้างๆผมตลอด


แต่ในขณะเดียวกัน มือนั้นก็ใช้ทำลายผมเหมื่อนกัน ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปทีละน้อยเปลี่ยนไปทีละน้อยจนตอนนี้มันไม่เหลื่อเศษเสี้ยวความสุขเลยสักนิดเดียว


ทุกอย่างที่ครูสทำมันคือการหลอกลวงทั่งหมด เขาเล่นละครตบตาผมจนอยู่หมัดตบตาจนผมกลายเป็นไอโง่ทุกวันนี้ แต่ผมไม่เคยโกรธครูสเลย ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมื่อนกัน บางครั้งผมอยากให้ครูสโกหกผมต่อไปด้วยซ้ำ โกหกผมต่อไปเลื่อยๆก็ได้ ผมจะหลับตาข้างนึง ผมจะเชื่อในสิ่งที่เขาโกหกผม ผมจะทำเป็นมองไม่เห็นในสิ่งที่เขาก่อ


แต่ครูสไม่ได้เลือกที่จะโกหกผมต่อไป เมื่้อก่อนผมคิด ผมเอาแต่โทษคนอืนอยู่ตลอดเวลา ผมไม่เคยยอมรับความจริงเลยสักครั้งว่าครูสไม่รักผมแล้วจริงๆ ผมเอาแต่ใช้ชีวิตไปวันๆโดยการหวังลมๆแล้งๆว่าสักวันนึงเราจะรักกันเหมื่อนเดิม วันนึงเราจะเป็นครอบครัวที่อบอุ่นอิกครั้ง ทั่งๆที่ความจริงแล้ว ครูสไม่ได้รักผมตั้งแต่แรก เลยด้วยซ้ำ


ผมจะไม่มานั่งถามตัวเองอิกแล้วว่าผมควรทำยังไงเพราะผมรู้คำตอบมาตั้งแต่ตอนแรกแล้วว่าคำตอบมันคืออะไร แต่ผมเอาแต่หนีมัน เอาแต่ถามคำถามเดิมๆทั่งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้วว่าผมควร …. ไป




[ ครูส ]





ผมเดินออกมาจากห้องที่ใช้ขังคอสเอาไว้ ผมไม่รู้สึกเสียใจสักนิดที่ขังมันเอาไว้แบบนั้น บางครั้งผมรู้สึกแปลกใจที่ผมกลับมีความสุขกับการขังมันเอาไว้แล้วกลับบ้านมาเจอมัน อยู่กับมันแล้วสบายใจผมยอมรับแต่มันมีความรู้สึกว่าไม่พออยู่ในนั้นตลอดผมก็อธิบายไม่ได้เหมื่อนกันว่าคืออะไร


แค่มันจมอยู่กับผมตลอดไปผมก็พอใจแล้วทุกๆครั้งที่ผมคิดถึงอนาคตว่าผมควรอะไรต่อไปดีในวันข้างหน้า ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะไม่มีมันอยู่ด้วย ผมเป็นคนเห็นแก่ตัวมาตั้งนานแล้ว


ในเมื่อเรามีอำนาจ เรามีเงิน ยิ่งมากเท่าไหร่เราก็อยากที่จะใช้มันส่วนใครจะเป็นยังไงก็ช่างเพราะผมมีความสุขที่เป็นอยู่ทุกวันนี้


ผมไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าการตื่นมาเจอมันในห้องนอนหรือการนอนกอดกันจนหลับมันผ่านมานานเท่าไหร่แล้ว มันก็ไม่ได้แย่อะไร แต่ก็อย่างที่ผมบอกไป มันไม่พอหรอก ในเมื่อผมมีทั่งเงินทอง มีทั่งอำนาจ มากมายขนาดนี้ ทำไมผมถึงจะไม่ใช้มันละ


สำหรับตัวคอสเอง มันอาจจะเป็นสัตว์เลี้ยงของผมหรือเป็นภรรยาผู้อาภัพ เป็นอะไรก็แล้วแต่ผมไม่พร้อมที่จะเสียมันไปหรอก ความรู้สึกผมเริ้มชัดเจนขึนตอนที่มีผู้ชายที่เป็นพี่ของเพื่อนมันมาตอม ผมรู้สึกไม่ชอบใจ ผมเป็นคนหวงของตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว


ถึงมันจะไม่เห็นค่าของมันแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะยกมันให้ใคร จะตายจากผมไปหรอ อย่าได้หวัง จะหนีไปจากผมหรอ อย่าได้คิด เพราะมันไม่มีวันแน่ ๆ


ยิ่งมันดื้อกับผมมากขนาดไหนสิ่งที่ผมจะทำกลับมันไปก็ต้องรุนแรงมากกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า ผมมันเป็นปีศาจอย่างที่มันพูดนั่นแหล่ะ จะมานั้งหาความดีหรือรอให้ผมกลับตัวกลับใจวันนั้นมันคงไม่มีหรอก


ก็เหมื่อนกันวันที่ผมจะปล่อยมันไปนั่นแหล่ะไม่มีวันเหมื่อนกัน ผมสับสนผมไม่รู้ แต่สิ่งที่ผมมั่นใจอยู่เรื่องเดียวคือผมไม่มีวันที่จะปล่อยมันไปจากผมแน่นอน


ผมเดินมาจนถึงห้องอ่านหนังสือของมัน จริงๆแล้วกะจะให้เป็นห้องของมิเกลตอนโตส่วนห้องอ่านหนังสือของคอสจะเอาไปใว้วนสวนแทน มันสร้างไว้จนเสร็จแล้วเพียงแต่ยังไม่ได้ตกแต่งอะไรเพราะเกิดเรื่องก่อน ผมคิดว่านานๆทีคงจะให้รางวัลที่มันเป็รเด็กดีบ้าง


แต่แม่งแสบเหลือเกินเลยทำให้ยังไม่มีโอกาสที่จะบอกไปแต่มันก็น่าจะรู้ละว่าสร้างอะไรในสวนเพราะนั่งอยู่ทุกวันช่างก็เดินเข้าออกกันเป็นว่าเล่นเพียงแต่มันไม่รู้ว่าที่สร้างนั่นน่ะเอาไว้ทำอะไร


มันก็เหมื่อนบ้านชั้นเดียวธรรมดาสีขาวข้างในสีฟ้าอ่อน มีห้องนอน มีห้องน้ำ มีครัว มีชั้นวางหนังสือติดอยู่รอบๆกำแพงภายในตัวบ้าน เก็บได้เป็นพันๆเล่มผมคิดว่ามันน่าจะชอบ


มันคงอยู่ในนั้นทั่งวันแล้วก็เอาไว้สอนการบ้านมิเกลหรือให้มิเกลเล่นซนแถวๆนั้นก็ได้ แต่อย่างที่ผมบอกไปว่ามันยังไม่เสร็จแต่ก็ไม่น่าเกินเดือนนี้หรอกครับน่าจะเสร็จแล้ว พอถึงวันนั้นผมก็น่าจะปล่อยมันออกจากห้องขังได้แล้ว


ผมเดินไปที่ชั้นวางหนังสือของมันที่น่าจะมีร้อยกว่าเล่มชั้นบนสุดวางไว้แค่ 5-6 เล่ม นั้นน่าจะเป็นหนังสือที่มันเลือกวางเอาไว้ว่ายังไม่ได้อ่าน


ส่วนเรื่องที่มันขอผมว่าอยากไปที่สวน ซึ่งผมก็ต้องคิดดูก่อนเพราะตอนนี้มันน่าจะไม่ไหว ผมไม่เข้าใจตัวเองเหมื่อนกัน ทั่งๆที่ทุกครั้งผมไม่สนใจมันสีกนิดว่ามันจะเป็นตายร้ายดียังไงแต่กลับครั้งนี้ไม่สิ ช่วงนี้ผมรู้สึกแปลกไป




หรือมันจะเป็นอย่างที่เขาว่า เวลาคนเรากำลังเสียของสำคัญอะไรไปเราจะเห็นค่ามันขึนมา




ไม่หรอกมัน อาจจะแค่ว่างหรือช่วงนี้เบื่อๆแล้วก็ไม่รู้จะไปไหน ไม่รู้ว่าจะทำร้ายมันทำไม ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นแหล่ะ



ผมหยิบหนังสือมาทั่งชั้นก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป ตอนนี้แม่บ้านก็น่าจะพามันอาบน้ำเรียบร้อยแล้วละ พวกนั้นทำกันไวแถมปากยังไม่โป้งแต่ก็ต้องแลกมาด้วยเงินเดือนที่แพงกว่าแม่บ้านทั่วไป เงินแค่นั้นไม่สะเทือนถึงผิวผมด้วยซ้ำ


ตอนนี้ผมมีมากเกินไปแต่ผมยังนึภาพจุดอิ่มตัวไม่ออกเลย ก็อย่างที่ผมบอกไปผมมันไม่เคยพออยู่แล้ว ผมยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ชัดเจนผมก็ต้องทำต่อไปเลื่อยๆ มันก็แค่นั้น


ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องที่ผมใช้ขังคอสเอาไว้ ผมเดินเข้ามากลิ่นหอมหวานเหมื่อนดอกไม้ก็รอยเข้ามาแตะที่จมูกของผม ผมพยามมองไปรอบๆเพื่อหาว่ากลิ่นนี้มันมาจากไหน


สายตาผมก็ไปสะดุดกับร่างบอบบางของคอสที่กำลังนั่งเช็ดผมของตัวเองอยู่ ผมของคอสวีดำสนิทมันเงางามทั่งยังยาวตรงสวยเหมื่อนเส้นไหมราคาแพง



ผมเดินเข้าไปหายังกับว่าถูกมนสะกดเอาไว้

ฟุตฟิตๆ (- . .-) (-. . -)

“ เอ๊ะ! ทำอะไรอะครูส “

“ หอมดี “


หน้าของคอสแดงเป็นลูกมะเขือสุก แดงไปหมด หน้าแดง คอแดง หูแดง ดูๆปล้วก็น่ารักดี

“ เขินรึไง มากกว่าผมกูก็ดมมาแล้วจะเขินไรนักหนา “


คอสชักสีหน้าไม่พอใจใส่ผมแต่ก็ไม่ได้ด่าอะไรผมกลับมาหันหน้าหนีผมไปเช็ดหัวต่อ


“ มาเดี๋ยวกูเช็ดให้ “

“ ไม่ต้อง! “

“ ดื้อหรอ “


ผมเห็นปากมันบ่นขมุบขมิบแต่ก็ยอมยื่นผ้าเช็ดหัวมาให้ผมเช็ดอยู่ดี เวลามันไม่ดื้อก็น่ารักดีหรือมันเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วรึป่าว ผมจำไม่ได้


เพราะมันนานมากแล้วที่ไม่ได้ใช่เวลาอยู่ใกล้กันแบบนี้ บางวันเราแถบไม่เห็นหน้ากันด้วยซ้ำ เจอกันทีไรก็ตีกันตลอด ตัวผมก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรจะเจอหรือไม่เจอ แต่แค่มันยังอยู่ก็โอเค


ผมไม่ใช่สามีที่ดีหรือพ่อที่ดีผมไม่เคยอยากที่จะเป็นด้วยผมอยากได้อิสระ ผมจะทำอะไรก็ได้ผมไม่ต้องการให้อะไรมาผูกมัดผมเอาไว้


การแต่งงานก็คือธุระกิจถ้าวันนั้นแม่กับพ่อของมันไม่ทำกับผมแบบนั้นวันนี้ผมอาจจะทำตัวดีกับมันบ่างก็ได้ ผมอาจจะใจดีกับมันมากกว่าดี หรือ แคร์มันมากกว่านี้


สิ่งที่พลาดคือการมีลูก การที่ได้เป็นพ่อคนสำหรับผมมันคือเรื่องผิดพลาด เหมื่อนมีอะไรมารัดผมเอาไว้มากกว่าเดิม สิ้งที่รัดผมเอาไว้ก็คือการเป็นพ่อคน ผมยังไม่พร้อมขนาดนั้น และผมก็ยังต้องการอิสระมากกว่านี้ ผมไม่ต้องหารให้ใครมาบอกผมว่า



แกต้องเป็นแบบนี้นะแกถึงจะเป็นพ่อที่ดี แกต้องทำแบบนี้ถึงจะเป็นสามีที่ดี


ผมไม่เคยต้องการมัน ผมไม่ต้องการ การที่ผมแต่งงานนั้นแปลว่าผมยอมเสียสระส่วนนึงของผมไป แต่ผมไม่เคยนึกว่าผมต้องเสียมันมากกว่าเดิมตอนที่มีมิเกลออกมา


ผมก็ไม่ได้เกลียดหรอก ในเมื่อเกิดมาแล้วผมก็ต้องรับผิดชอบต้องดูแล แน่นอนว่าในแบบของ ผมสะดวกที่จะดูแลแบบไหนก็แบบนั้น


ใช่ครับ ตอนนี้ผมกำลังเอาตัวเองเป็นหลัก โลกหมุนรอบตัวผมเสมอ



“ ผมจะหลุดออกหมดหัวแล้ว พอยัง “


ผมมองคอสอย่างดุๆ ทำเป็นปากดีเดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย

“ จำเรื่องที่ขอได้ไหม “


“ ได้ “

“  อยากไป “


ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรมันออกไป ผมต้องใช้หัวคิดสักหน่อยว่าควรให้มันไปดีไหม

“ นะ “


“ แค่ ชัวโมงเดียว “

“ อือ!! ขอบคุณนะ “

“ เดี๋ยวให้แม่บ้านพาลงไป “



ผมคอสที่กำลังส่งยิ้มให้ผมจนตาปิดด้วยความรู้สึกแปลกๆ ตอนนี้ผมกำลังสับสนอะไรบางอย่าง ผมไม่รู้จริงๆว่ามันคืออะไร





[ คอส ]





ใจของผมตกตึกตักๆตั้งแต่อยู่บนจนถึงตอนนี้ที่ผมลงมานั่งที่สวนแล้ว ผมยกมือขึนมาจับที่แก้มตัวเองทั่งสองข้างรู้สึกถึงความร้อนจางๆตรงแก้มของตัวเอง


ผมสบายดีไม่ได้เป็นหวัดแต่อย่างได ตอนนี้ผมต้องหน้าแดงมากแน่ๆ ผมมีความสุขจังแต่ผมก็ยังไม่ลืมสิ่งที่ผมจำทำต่อจากนี้หรอก ผมได้เลือกแล้ว


สอ่งที่ครูสทำกับผมมันไม่ต่างกับการกดหัวผมลงไปในน้ำจนผมเหมื่อนขาดอากาศหายใจครูสก็ดึงหัวผมขึนมาให้ผมได้หายใจอิกครั้งเพื่อที่จะได้กดหัวผมลงไปในน้ำอิกรอบ ครูสทำแบบนี้ซ้ำๆ จนผมเริ้มชิน เริ้มหวาดระแวง ว่าสิ่งที่ครูสต้องการทำคืออะไร


ผมกำโทรศัพไว้ในมือแน่น ผมอาศัยจังหวะที่แม่บ้านเดินไปเอาชาให้ผม ผมรีบเอามันสอดไว้ตรงเอว ตรงเอวผมพันผ้าพันผ้าแผลเอาไว้สอดสอดมันไว้ตรงนั้นแหล่ะ ถ้าเอาไว้ในกระเป๋ามันอันตรายเกินไป


สิ่งที่ผมต้องทำต่อจากนี้ คือหาที่ ที่ผมจะไปถ้าให้กลับไปบ้านตัวเองเป็นความคิดที่ไม่ดีเท่าไหร่นะ จะให้บอกไอวีก็ไม่ดี ผมไม่อยากดึงคนเข้ามาเกี่ยวข้อง ผมจะต้องไปที่ไกลๆเรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาผมมีแน่นอนอยู่แล้ว ระเป๋าผมอยู่อยู่ในห้องนั่นแหล่ะ


เหมื่อนครูสจะเอาแค่โทรศัพของผมไป ผมสังเกตุว่าครูสไม่ค่อยล็อคห้องเท่าตอนแรก ตอนแรกแค่ครูสลงไปข้างล่างก็ต้องล็อค แต่ช่วงนี้ถ้าตัวครูสเองอยู่บ้านจะไม่ล็อคนนอกจากตัวครูสเองจะไม่อยู่ ผมจะต้องทำให้มันตายใจมากกว่า


ผมต้องเอามิเกลไปด้วย ผมต้องอาศัยจังหวะที่มีอันน้อยนิดของผมทำให้สะเร็จถ้าผมพลาดแม้แต่ครั้งเดียว ทุกอย่างจบ ผมจะไม่มีโอกาศนั้นอิกแล้ว


ผมจะไม่มีทางออกไปจากที่นี้ได้อิกผมรับรู้ได้เลย ผมรู้ว่าครูสเป็นยังไง อันตรายแค่ไหน ผมจะต้องเสี่ยงถ้าผมถูกจับได้




ผมรู้ว่าตัวผมเองต้องถูกจองจำอยู่ที่นี้ตลอดกาล







ตอนแรกศรีกะจะอู้อยู่แล้วเชียว แต่พอเห็นคอมเม้นจากหลายๆคนศรีทำไม่ลงค่ะ 55

1 คอมเม้น = 1 กำลังของศรีเสมอ 

ปล. ศรียังไม่ได้ตรวจคำผิดนะ ศรีรีบพิมไปหน่อย

ศรีลงนิยาย ทุกวันอาทิตย์​  วันอาทิตย์​ละ1ตอน นะคะ วันไหนอ่านคอมเม้นแล้วอารมดีศรีอาจจะลงให้ก่อนก็ได้

ความคิดเห็น