ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 แตกต่าง

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 แตกต่าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2562 10:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 แตกต่าง
แบบอักษร

มณีดินได้เผชิญหน้ากับทศวินทร์เสียที แต่เธอไม่สามารถจดจำเขาได้ ดังนั้นเธอเลยแสดงสีหน้าไร้อารมณ์ใส่เขา เพราะเธอในตอนนี้รู้สึกเหมือนทุกคนเปรียบเสมือนคนแปลกหน้า

“หนูมณีดินดูเป็นผู้หญิงขึ้นมากเลยนะคะ แล้วตอนนี้หนูมีอาการดีขึ้นแล้วหรือยังล่ะ” ว่าที่แม่สามีถามอย่างเอ็นดู

“ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่จำอะไรไม่ค่อยได้” มณีดินกล่าวตามจริง

“งั้นก็ค่อยเป็นค่อยไปเถอะนะลูก” ว่าที่แม่สามีกล่าว “แล้วพวกเราจะจัดงานแต่งงานเมื่อไหร่กันดี”

“ไหนๆ ฟ้าใสก็จะแต่งงานเหมือนกัน ทำไมไม่จัดพร้อมกันไปเลยล่ะคะ” มณีดินเสนอ

“อื้อเป็นความคิดที่ดีเลยนะลูกดิน งั้นก็ตามนี้ก็แล้วกัน” ว่าที่แม่สามีกล่าว

กลายเป็นว่าผู้หญิงเป็นฝ่ายตกลงคุยกันเอง โดยที่ฝ่ายชายเป็นฝ่ายเงียบ

“หนูเริ่มปวดหัวแล้วค่ะ งั้นขอตัวนะคะ” มณีดินรีบเดินขึ้นไปข้างบนห้องทันทีโดยไม่สนใจฝ่ายชายอีก

“อย่าถือสาลูกผมเลยนะครับ ช่วงนี้ดินเขาปวดหัวง่าย” อัคนีกล่าว

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเข้าใจ” ว่าที่แม่สามีกล่าว

“งั้นผมลานะครับ” ทศวินทร์จำใจต้องทำตามแม่สั่งคือยอมแต่งงาน

ดังนั้นก็สรุปว่าทั้งสองคู่แต่งงานพร้อมกัน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา แต่ฟ้าใสกลับกังวลแทนพี่สาว เพราะคู่ของตนแต่งงานด้วยความรักจริงๆ แต่คู่ของดินกลับแต่งงานเพราะถูกบังคับ แล้วพี่สาวจะมีความสุขได้ยังไง

แต่ในเมื่อผู้ใหญ่ตกลงกันแล้ว ฟ้าก็ไม่อาจยุ่งเกี่ยวอะไรได้อีก

**********************************************

เมื่อวันแต่งงานมาถึง ในช่วงงานกลางคืน วันนี้เจ้าสาวทั้งสองสวยมาก อินทรเพชรรีบมารับตัวเจ้าสาวของเขาเพื่อพาไปรับแขกและถ่ายรูปพร้อมกัน

แต่สำหรับมณีดินนี่สิ เธอกลับไม่เห็นวี่แววเจ้าบ่าวของเธอแม้แต่น้อย แต่ด้วยความที่มณีดินหิวจัด เธอเลยเดินไปหาเพื่อนตำรวจคนนึง แม้เธอจะจำเพื่อนไม่ได้ แต่ก็แอบไปทานอะไรรองท้องพร้อมเพื่อน โดยไม่สนใจเจ้าบ่าวหรือพิธีใดๆ ทั้งสิ้น

เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น อยู่ดีๆ ลอล่าก็มาอาละวาดในงานแต่งทันที

ฟ้ารีบพูดดักคอทันที “แฟนพี่หรือเปล่าคะ พี่อิน”

“เปล่านะฟ้า พี่มีฟ้าคนเดียวนะครับ พี่สาบานได้” อินทรเพชรรีบพูด

ฟ้าสังเกตว่าผู้หญิงคนนั้นมองไปทางทศวินทร์ ก็เลยเริ่มกังวลแทนพี่สาวตัวเอง

“วินทร์คะ คุณหนีมาแต่งงานได้ยังไง และลอล่าล่ะคะ” ลอล่าหันไปหาทศวินทร์

“เรื่องของเราจบไปแล้วครับ คุณกลับไปเถอะลอล่า” ทศวินทร์กล่าว

“ไม่ค่ะ ในเมื่อฉันก็เป็นเมียคุณเหมือนกัน” ลอล่ากล่าว

แม่ของวินทร์รีบออกมาทันที “ออกไปจากงานแต่งเดี๋ยวนี้นะ ลอล่า ฉันรู้นะ ว่าเธอกับลูกชายฉันเลิกกันไปนานแล้ว แล้วนี่ยังคิดจะมาถล่มงานแต่งอีก”

“ลอล่าไม่ไปไหนทั้งนั้น คุณต้องรับผิดชอบลอล่าด้วยนะคะวินทร์” ลอล่ากล่าว

อินเห็นว่าไม่ได้การแล้ว เลยสั่งลูกน้องนำตัวผู้หญิงคนนี้ออกไปจากงานแต่งทันที

“ปล่อยนะ ฉันบอกให้ปล่อยไง” ผู้ชายสองคนจึงช่วยกันดึงตัวลอล่าออกไปจากงานแต่ง

ทั้งๆ ที่งานแต่งวุ่นวายซะขนาดนี้ แต่ก็ยังไม่เห็นตัวเจ้าสาวของทศวินทร์เลย

“เจ้าสาวของลูกอยู่ไหนน่ะ ไปพาตัวมาเดี๋ยวนี้เร็วเข้า” แม่ของวินทร์สั่ง

ทศวินทร์เลยจำใจต้องไปหาตัวมณีดิน พอเขาเดินมา กลับพบว่าเจ้าสาวของเขามานั่งทานอาหารจัดเลี้ยงกับเพื่อนอย่างหน้าตาเฉย ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

“นี่คุณ พวกเราต้องเข้าร่วมพิธีงานแต่งอีกนะครับ ยังมีกะใจมาทานอาหารอีก” ทศวินทร์ต่อว่า

“ก็ฉันหิวนี่คะ แล้วนี่มันถึงเวลาแล้วหรอคะ” ดินถามโดยไม่รู้สึกอะไร

ทศวินทร์เลยเข้ามาดึงตัวเจ้าสาวไปบนเวทีทันที มณีดินเลยจำต้องเดินตามเจ้าบ่าวของเธอไป

เพื่อนๆ ของมณีดินเริ่มสงสารเธอมาก เพราะเจ้าบ่าวไม่ได้แสดงความรักต่อเจ้าสาวเลยสักนิด ฉุดกระชากอย่างไม่ให้เกียรติเสียด้วยซ้ำ

สองคู่ช่างดูแตกต่างราวฟ้ากับดิน สมกับชื่อของเจ้าสาวจริงๆ คู่ของฟ้าก็หวานชื่นมื่น คู่ของดินก็ไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ แต่งงานกันตามหน้าที่เท่านั้น

แม้กระทั่งพิธีส่งตัวเข้าหอ ฟ้ากับอินก็เข้าหอตามปกติของเจ้าบ่าวเจ้าสาวทั่วไป แต่สำหรับดินกับวินทร์กลับแยกกันนอนคนละห้อง ซึ่งวินทร์กลับออกไปหาลอล่า ดินเองก็ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เธอยอมปล่อยเจ้าบ่าวไป

“ฟ้าสงสารพี่ดินจังเลยค่ะ ทำไมพี่วินทร์ถึงทำกับพี่ดินอย่างนี้ ทั้งๆ ที่พี่เขาก็ยอมตกลงแต่งงานกับพี่ดินไปแล้ว” ฟ้ากล่าว

“ดูลักษณะวินทร์ก็โดนบังคับนะครับ ได้ยินข่าวว่าเขามีผู้หญิงมาติดพันหลายคนเหมือนกัน” อินกล่าว

“แล้วที่พี่วินทร์เขาอยู่ในรูปคู่ระหว่างพี่กับพี่ดินนั่นล่ะคะ มันหมายความว่ายังไง” ฟ้าสงสัย

“พี่ว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญนะครับ ไม่เอาแล้วเลิกสนใจเรื่องของดินเถอะนะครับ พวกเรามาเข้าหอกันดีกว่า” อินรีบเปลี่ยนเรื่อง เพราะความเป็นจริงมันเป็นงานแต่งของเขา

คู่ของฟ้ากับอินจึงสวีทชื่นมื่น เจ้าบ่าวรุกไม่ยอมปล่อยให้เจ้าสาวทานเขาได้ บทบรรเลงเพลงรักดำเนินต่อไปจนเช้า

ทางด้านดิน เธอนอนหลับปกติธรรมดา ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร เพราะการแต่งงานของเธอมันไม่ได้เกิดจากความรักอยู่แล้ว

ดินตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเจ้าบ่าวอยู่ที่บ้านเลย เธอนั่งทานข้าวเช้ากับแม่สามี

“หลับสบายมั้ยลูก เอ่อ แม่ต้องขอโทษแทนวินทร์ด้วยนะ ที่เขา” แม่สามีกล่าวไม่จบ

“ช่างมันเถอะค่ะ คุณแม่ วันนี้คุณแม่มีโปรแกรมจะทำอะไรหรือเปล่าคะ เห็นว่าวันนี้เป็นวันหยุด” ดินกล่าว

“อื้อ งั้นไปวัดกับแม่มั้ยล่ะ แต่มันอาจจะน่าเบื่อสำหรับลูกนะ” แม่สามีชวน

“ไม่หรอกค่ะ ขอดินไปด้วยนะคะ” ดินกล่าว

ดินกับแม่สามีเลยพากันไปวัดแห่งหนึ่งเพื่อถวายเพลพระ แล้วสักพักดินจึงปล่อยให้แม่พูดคุยกับเพื่อน ส่วนตัวดินก็ไปให้อาหารปลาที่บึงภายในวัด เธอรู้สึกจิตสงบเมื่อเห็นปลาแหวกว่าย สักพักดินก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กน้อยวัยสี่ขวบ

“ฮือ ฮือ พ่อขาอย่าปล่อยมันเลยนะคะ รับเลี้ยงมันเถอะนะคะ” เด็กน้อยกล่าว

“โถ่ลูก พวกเราอยู่บ้านเช่า แล้วเจ้าของบ้านเขาไม่ยอมให้เลี้ยงสัตว์นะลูก ปล่อยมันไว้ที่นี่นั่นแหละ ยังไงมันก็มีข้าววัดกินอยู่แล้ว” พ่อกล่อม

ดินสงสารลูกสุนัขที่ครอบครัวนั้นนำมาปล่อยที่วัด เธอเลยเข้าไปขอสุนัขมาเลี้ยงเอง

“ขอบคุณนะครับ ที่คุณยอมรับมันไปเลี้ยง ไอ้ผมก็เลี้ยงมันไม่ได้เพราะเจ้าของบ้านห้ามไว้” พ่อของเด็กน้อยกล่าว

“ไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงมันเป็นอย่างดี” ดินกล่าว

ดินเลยอุ้มลูกสุนัขอย่างทะนุถนอม พร้อมคุกเข่าคุยกับเด็กน้อย “ไม่ต้องร้องนะคะคนดี เดี๋ยวพี่จะนำมันไปเลี้ยงเป็นอย่างดีเลยล่ะ”

“ฝากเลี้ยงมันแทนหนูด้วยนะคะพี่สาวคนสวย” เด็กน้อยช่างประจบ

ดินอุ้มลูกสุนัขไปหาแม่สามีทันที

แม่สามีแปลกใจเลยว่า “นี่ลูกจะนำมันไปเลี้ยงอย่างนั้นหรอ แต่เจ้าวินทร์มันเกลียดสุนัขมากนะ”

“เดี๋ยวหนูพามันไปเลี้ยงไกลหูไกลตาวินทร์ก็ได้ค่ะ” ดินกล่าว

แม่สามีเลยตามใจลูกสะใภ้

ดินเห่อลูกสุนัขตัวใหม่มาก เธอเลยเล่นกับมันจนค่ำ

และทางด้านวินทร์ก็ไม่แพ้กัน เขาพาลอล่ามาที่บ้านด้วย

“นี่ลูกพาผู้หญิงคนนี้มาทำไมน่ะ ลูกมีภรรยาแล้ว รู้ตัวหรือเปล่า” แม่ของวินทร์ว่า

“พวกเราไม่ได้รักกันนี่ครับแม่ เธอยอมแต่งงานกับลูกเพื่อใช้หนี้เท่านั้น แล้วเป็นไงครับ ภรรยาผมไปอยู่ที่ไหนแล้ว ทำไมไม่มาต้อนรับสามีบ้างล่ะ” ทศวินทร์ว่าบ้าง

สาวใช้รีบรายงานทันที “คุณผู้หญิงเล่นกับลูกหมาอยู่ค่ะ ดูเธอจะเห่อมันมากเลยนะคะ”

“ผมบอกกี่ครั้งแล้ว ว่าผมเกลียดหมา ทำไมเธอถึงกล้านำมันมาเลี้ยง” ทศวินทร์กล่าว

“ก็ดินเขาไปเลี้ยงในที่ไกลหูไกลตาลูก คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้งลูก” แม่ของวินทร์กล่าว

“ไม่ครับ บอกดินได้เลย พามันไปปล่อยเดี๋ยวนี้” ทศวินทร์ไม่ยอม

ลอล่าเห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่ดี เธอก็เลยขอตัวกลับก่อน “เอ่อ หนูมีธุระพอดีขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วเจอกันใหม่ค่ะวินทร์”

อยู่ดีๆ ดินก็วิ่งตัดหน้าลอล่า แล้วเข้าไปในครัว โดยที่ไม่สนใจสามีของตัวเอง ในขณะที่ลอล่าก็รีบกลับออกไป

แต่ทว่า ในระหว่างที่ดินกำลังไปหยิบนมให้ลูกหมาอยู่นั้น อยู่ดีๆ ก็มีเสียงรถถอยไปชนลูกหมา ลูกหมาตัวนั้นร้องเสียงดังมาก จากนั้นดินและทุกคนเลยรีบวิ่งออกมาดูนอกบ้าน

ดินมองเห็นลูกหมาถูกรถของลอล่าเหยียบจนเละ เลือดอาบน่ากลัวมาก ดินรู้สึกช็อกและเสียใจอย่างมาก

ลอล่ารีบลงมาจากรถเพื่อมาแก้ตัว “ฉันมองไม่เห็นจริงๆ นะดิน ไม่รู้ว่ามีลูกหมาอยู่หลังรถ สงสัยมันคงวิ่งตามเธอนั่นแหละ”

อยู่ดีๆ ดินก็เดินเข้ามาบีบคอด้วยมือข้างเดียวอย่างโกรธแค้น

“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะดิน ฉันก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจน่ะ” ลอล่าพยายามดึงมือออก

วินทร์เลยต้องรีบเข้ามาห้าม ดินเลยรีบปล่อยลอล่าทันที ตอนนี้ดินน้ำตาตกใน เธอรีบนำกระดาษหนังสือพิมพ์ พร้อมกับสวมถุงมือพลาสติกค่อยๆ โกยร่างของหมาน้อย แล้วรีบนำหนังสือพิมพ์ห่อร่างนั้นไว้ เธอเดินอุ้มประคองร่างมันไปที่สวนหลังบ้าน โดยที่ไม่สนใจใครอีก

ลอล่ารู้ตัวว่าทำผิดเลยรีบขอตัวกลับบ้านก่อน

วินทร์เริ่มสงสารดิน เขากำลังจะไปช่วยขุดหลุมให้ แต่กลับโดนดินตะคอกใส่ “อย่ามายุ่ง ไปให้พ้น ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย”

ดินเลยใช้จอบขุดดินด้วยตนเอง แล้วรีบฝังมัน “ฉันขอโทษนะ เพราะฉันนำเธอมา เลยเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องตายนะ หมาน้อย”

ดินนั่งสงบสติอารมณ์ที่สวนหลังบ้านเป็นเวลาสามชั่วโมงเต็ม เลยเดินกลับเข้าบ้าน และแล้วเธอก็พบว่านายวินทร์มาดักพบเธอตอนกลางดึก

ความคิดเห็น