ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปราบพยศรักร้าย 02

ชื่อตอน : ปราบพยศรักร้าย 02

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2564 19:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปราบพยศรักร้าย 02
แบบอักษร

@ มหาวิทยาลัย M 

ตอนนี้ฉันและเพื่อนๆ กำลังนั่งทำโครงงานที่เหลืออยู่ที่หน้าคณะ 

“หิวจังเลย” นั่งทำงานไปได้สักพัก เสียงตุ๊ดชะเอมก็บ่นขึ้นมา 

“แหม เพิ่งทำโครงงานไปได้นิดเดียวเอง หิวแล้วหรอ” ตามด้วยเสียงของสายขิม ที่พูดแขวะชะเอม เพราะนังชะเอมนี่ทำอะไรนิดหน่อยก็บ่นหิวตลอด 

“กองทัพต้องเดินด้วยท้องจ้ะ” เฮ้ออ ไม่มีใครยอมใครเลย ฉันละเพลียกับสองคนนี้จริงๆ ทะเลาะกันได้ทุกวัน 

ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่ 2 คน คือสายขิมที่สนิทกับฉันมาตั้งแต่สมัยมัธยมเพราะเรียนโรงเรียนเดียว และเลือกเรียนที่มหาลัยเดียวกันคณะเดียวกันอีกต่างหาก ส่วนอีกคนก็คือชะเอม ชื่อจริงชื่อสมชาย แต่นางบังคับให้ฉันเรียกชะเอม รู้จักกันตอนรับน้อง ด้วยความที่พวกเรานิสัยเหมือนกันเลยสนิทกันเร็ว 

 

@ 19.30 น. 

เฮ้ออ ในที่สุดโครงงานก็เสร็จจนได้ 

“เสร็จแล้ว แยกย้ายกันกลับเถอะ” เสียงนางชะเอมพูดออกมา 

“ฮ้าวว ก็ดีเหมือนกันฉันง่วงจะแย่แล้ว” สายขิมพูดพร้อมอ้าปากหาวซะกว้าง กลัวคนไม่รู้หรือไงว่าง่วง 

“โอเค เจอกันพรุ่งนี้” ฉันพูดพร้อมเดินออกมารอเฮียที่ร้านกาแฟหน้ามหาลัย เพื่อรอเฮียมารับแต่ไม่รู้ว่าวันนี้จะว่างมารับฉันหรือเปล่านะ เพราะถ้าเฮียไม่ว่างหรือติดงานก็จะให้ลูกน้องมารับฉันแทน 

“กลับได้แล้ว” ฉันเงยหน้ามองเจ้าของเสียงก็พบว่าเป็นคนที่ฉันไม่อยากเจอมากที่สุด ตามมาหลอกหลอนฉันอยู่ได้ 

“เฮียล่ะ” ฉันถามออกไปด้วยความอยากรู้ เพราะไม่อยากจะกลับบ้านกับเขาหรอกนะยิ่งไม่ถูกกันอยู่ด้วยเกิดพาฉันไปฆ่าขึ้นมาจะทำไง 

“ไม่ว่าง” ไหนว่าหวงน้องไง ทำไมเดี๋ยวนี้ถึงไม่มารับฉันเลยล่ะ ทำไมต้องให้คนอื่นมารับด้วย และด้วยความที่ฉันไม่มีทางเลือกจึงจำใจขึ้นรถกลับบ้านไปกับเขา 

“ไอ้พี่โซ่ นี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านหนิ” ฉันถามขึ้นเมื่อทางที่มานี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉันแน่ๆ 

“หิว” แล้วดูคำตอบที่ฉันได้รับสิ 

“แต่เอยไม่หิว เอยจะกลับบ้าน” และไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากคนหน้ามึนทั้งสิ้น ฉันละเกลียดไอ้บ้านี่จริงๆ 

“ถึงแล้ว ลงมา” 

“นี่มันผับหนิ ไหนบอกหิวข้าวไง” 

“ที่นี่ก็มีข้าวกิน” ทำไมฉันรู้สึกเกลียดคำตอบของไอ้บ้านี่จังนะ 

“เอยจะนั่งแท็กซี่กลับ” ฉันพูดพร้อมเปิดประตูลงมา แต่ก่อนที่ฉันจะเดินไปเรียกแท็กซี่ ข้อมือฉันก็ถูกจับไว้ซะก่อน 

“เข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้” 

“ก็เอยบอกจะกลับบ้านไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอ” ฉันบอกออกไปด้วยความโมโห บอกฉันว่าหิวข้าว แล้วก็พาฉันมากินข้าวที่ผับตัวเองเนี่ยนะ ใครจะไปอยากอยู่กันบ้านฉันอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นั่งรถแท็กซี่แป๊บเดียวก็ถึง 

“นี่ปล่อยนะ ปล่อย” ไม่ว่าฉันจะดิ้นยังไง เขาก็ไม่ปล่อยมีแต่จะบีบข้อมือฉันแน่นขึ้น แล้วสุดท้ายไอ้บ้านี่มันก็ลากฉันขึ้นมาข้างบนห้องทำงานด้วยจนได้ 

 

PART SO 

“เอาข้าวผัดกุ้งไม่ใส่ผัก กับน้ำส้มขึ้นมาให้ที่ห้องด้วย” ผมสั่งลูกน้องเสร็จ แล้วหันหน้ามามองคนตัวเล็กที่ทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่บนโซฟา 

“อยู่นี่ไปก่อน ทำงานเสร็จเดี๋ยวไปส่ง” ผมบอกเจ้าเอยออกไป ก่อนจะนั่งเคลียร์งานที่โต๊ะ เหตุผลที่ผมไม่ไปส่งเธอนะหรอ ก็เพราะผมขี้เกียจไง และอยากจะแกล้งเด็กแถวนี้ด้วย 

“แล้วทำไมไม่ไปส่งเอยก่อนล่ะ แล้วค่อยกลับมานั่งทำงาน” 

“ขี้เกียจ” ผมตอบออกไป พร้อมเงยหน้ามองเจ้าเอยที่ทำหน้าบึ้งตึงอยู่ เธอขัดใจผมไม่ได้หรอกครับ เพราะถ้าเธอขัดใจผมเมื่อไหร่ เธอจะถูกไอ้อาร์ตว่าทันที 

“ไอ้บ้า” เห็นไหมล่ะ ผมบอกแล้วว่าเด็กนี่ไม่มีความน่ารักเลยจริงๆ ผู้หญิงอะไรไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย พูดจาก็ไม่เพราะ 

 

@ 01.10 น. 

ผมบิดขี้เกียจไปมาเมื่อทำงานเสร็จ ไม่ได้เข้าร้านหลายวันงานเลยเยอะเป็นพิเศษ ผมลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาเจ้าเอยที่กำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา 

“เวลาหลับก็น่ารักดี” ผมยื่นมือเข้าไปลูบแก้มเจ้าเอยเบาๆ เวลาหลับแล้วเหมือนลูกแมวดีๆ นี่เอง แต่เวลาตื่นนี่อย่าให้พูดถึงเลย นางมารชัดๆ 

 

อื้ออออออออ 

 

เสียงเจ้าเอยครางขึ้นมาเหมือนรำคาญที่ใครไปรบกวนเวลานอน อุ้มมาขนาดนี้แล้วยังไม่ตื่นอีกหลับลึกชะมัด ลืมไปแล้วหรือไงนะว่าตอนนี้อยู่กับผม คนที่เธอไม่ชอบขี้หน้า 

 

Rraaaaaaaaaaaaaaaaaaa 

 

เสียงโทรศัพท์ของผมสั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง ผมหยิบออกมาดูก็พบว่าเป็น 

 

อาร์ต 

 

มันคงรู้แล้วสินะว่าน้องสาวมันยังไม่กลับบ้าน 

“อยู่กลับกู” 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาไปส่ง ขี้เกียจขับรถ” 

ผมวางสายทันทีที่คุยเสร็จ ไอ้อาร์ตมันหวงน้องมันจะตาย จะมารับเจ้าเอยให้ได้ แต่ผมขี้เกียจรอไงเลยบอกมันไปว่าเดี๋ยวไปส่งพรุ่งนี้ สงสัยมันกลัวผมทำไมอะไรน้องมัน ดุๆ แบบน้องมันผมทำไม่ลงจริงๆ 

 

พรึบบบบบ 

 

พอผมลงไปนอนบนเตียงไปสักพัก เจ้าเอยก็หันมากอดผม แถมยังเอาหน้ามาคลอเคลียแถวๆ หน้าอกผมอีก 

“ยัยเด็กนี่ จะเกินไปแล้วนะ” คงคิดว่าผมเป็นตุ๊กตาที่ห้องของตัวเองล่ะมั้ง 

“ตื่นมาอย่าโวยวายแล้วกัน ฝันดียัยตัวแสบ” ว่าแล้วผมก็หลับตาลง 

 

 

ความกวนของอีพี่นั้นทำให้น้องโมโหได้ตลอด ส่วนเจ้าเอยก็แสบเกินหญิง 

ยังไงก็ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ หรือไม่ก็คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาา 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว