ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หนี หนี หนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 353

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 16:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนี หนี หนี
แบบอักษร

 หนึ่งปีต่อมา ณ จวนแม่ทัพ

 "ท่านพี่เจ้าค่ะ ท่านพี่ว่าลูกสาวเราแปลกๆไหมเจ้าค่ะ"

  "แปลกอย่างไงเล่าน้องหญิงข้าไม่เห็นว่าลูกเราจะแปลกตรงไหน"

   "ท่านพี่ไม่สังเกตุหรือเจ้าค่ะว่าลูกเรารู้ความมากนัก ไม่ค่อยร้องไม่ค่อยงอแง พูดสิ่งใดไปก็เหมือนว่านางจะเข้าไปหมดซะทุกอย่าง ข้าสังเกตุนางมาตลอดน่ะเจ้าค่ะ นางแตกต่างจากตอนที่ข้าเลี้ยง เจ้าใหญ่กับเจ้ารองมากนัก นี้นางพึ่งจะอายุแค่ปีเดียวนางก็สามารถพูดได้ชัดถ่อยชัดคำ วิ่งเล่นรอบจวนได้แล้ว ท่านพี่ไม่คิดว่าลูกเราไม่แตกต่างจากเด็กทั่วไปบ้างหรือเจ้าค่ะ

  "มันก็ใช่น่ะน้องหญิง แต่นางก็ไม่เหมือนใครตั้งแต่นางเกิดแล้วนี้นะ ข้าว่าอย่าคิดมากไปเลยน้องหญิงนางจะเป็นอย่างไงก็ช่างแค่โตมาเป็นเด็กที่ดี นิสัยน่ารักก็พอแล้วน่ะข้าว่า เจ้าคิดเหมือนข้าหรือไม่น้องหญิง"

  " เจ้าค่ะท่านพี่ไม่ว่านางจะเป็นอย่างไร ขอแค่โตมาเป็นเด็กดี ที่น่ารักก็พอแล้ว" ฮูหยินหนิงหันไปยิ้มให้กับท่านแม่ทัพที่กอดนางอยู่แล้วหันกลับไปมองดูบุตรสาวที่วิ่งหนีเหล่าแม่นม และข้ารับใช้ที่จะอุ้มนางไปอาบน้ำเข้านอน

  3 ปีต่อมา ณ จวนท่านแม่ทัพ

“คุณหนูเจ้าค่ะ อยู่ที่ไหนเจ้าค่ะได้เวลา เรียนร่ายรำแล้วน่ะเจ้าค่ะ” เสี่ยวชิงสาวใช้ที่ฮูหยินให้มาคอยดูแลบุตรสาวตนเอง เดินเรียกหายู่จินเชียงที่ไม่ยอมเข้าเรียนร่ายรำแทบพลิกจวนหา

“คุณหนูเจ้าค่ะออกมาเถอะเจ้าค่ะ ถ้าฮูหยินรู้ว่าคุณหนูไม่เข้าเรียนจะโกดคุณหนูอีกน่ะเจ้าค่ะ”

“พี่เสียวชิงข้าอยู่นี้ ” ยู่จินเชียงตะโกนบอกออกไปเมื่อเห็นว่า เสี่ยวชิงเดินหานางจนจะเป็นลมล้มพับไปอยู่แล้ว

“อยู่ตรงไหนเจ้าค่ะคุณหนู” เสียวชิงเดินเข้าหาเมื่อได้ยินเสียงคุณหนูดังมาแถวๆ ต้นไม้แต่ก็ไม่เห็น

“ข้ายู่นี้อยู่ตรงนี้ พี่เสี่ยวชิงลองเงยหน้าขึ้นสิ” ยู่จินเชียงพูดขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของเสียวชิงเต็มไปด้วยแหงื่อ

“ว๊ายยย คุณหนูขึ้นไปทำอะไรบนนั้นเจ้าค่ะ มันอัตรายถ้าตกลงมาจะทำไงเล่าเจ้าค่ะ รีบลงมาเถอะเจ้าค่ะ คุณหนูลงได้ไหมเจ้าค่ะ ให้บ่าวไปตามคุณชายใหญ่กับคุณชายรองไหมเจ้าค่ะ”

“ข้าลงเองได้ แต่ยังไม่ลงหรอก ที่ข้าขึ้นมาก็เพราะมาหลบพี่เสียวชิงนั้นแหละ ข้าไม่อยากไปเรียนร่ายรำหน้าเบื่อจะตาย ไหนจะดีดพิณ ปักผ้า  วาดภาพ ข้านั่งมาครึ่งวันแล้วน่ะ ตูดข้าด้านหมดแล้ว”

“คุณหนูพูดอะไรแบบนั้นเล่าเจ้าค่ะ ไม่งามเลยน่ะเจ้าค่ะ ถ้าฮูหยินมาได้ยินเข้าจะโดนดุเอาอีกน่ะเจ้าค่ะ คุณหนูรีบลงมาเถอะเจ้าค่ะเดี๋ยวลื่นตกลงมาจะบาดเจ็บเอาได้น่ะเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่เข้าเรียนก็ต้องโดนดุอยู่แล้วถ้าจะเพิ่มมาอีกสักเรื่องจะเป็นไรไป พี่เสียวชิงว่าจริงไหม และข้าจะยังไม่ลงไปจนกว่าอาจารย์จะกลับไปเด็ดขาด”

“โถ่คุณหนูเห็นใจบ่าวด้วยเถอะเจ้าค่ะ ลงมาน่ะเจ้าค่ะ บ่าวจะร้องไห้จริงๆแล้วน่ะเจ้าค่ะ”

“ก็ได้ๆๆๆ ข้าลงก็ได้แต่วันนี้ข้าจะไม่ยอมเข้าเรียนเด็ดขาด ห้ามพี่เสียวชิงมาบังคับข้าด้วย”ยู่จินเชียงพูดขึ้นขณะเหนี่ยวตัวลงจากต้นไม้ด้วยความทุลักทุเล

“คุณหนูไม่เข้าเรียน แล้วคุณหนูจะทำอะไรเล่าเจ้าค่ะ”เสียวชิงพูดขึ้นด้วยความอ่อนอกอ่อนใจที่ไม่สามารถพาคุณหนูไปเข้าเรียนได้

“ไปเที่ยวนอกจวนกันพี่เสียวชิง ข้าอยากไปร้านหนังสือข้าอยากได้หนังสือมาอ่านเล่น”ยู่จินเชียงพูดด้วยความตื่นเต้น

“ ถ้าคุณหนูจะไปต้องไปขอฮูหยินก่อนน่ะเจ้าค่ะ แล้วต้องบอกคุณชายใหญ่กับคุณชายรองด้วยน่ะเจ้าค่ะ”

“พี่เสียวชิงข้าจะไปขอได้ไงเล่า ตอนนี้ข้าหนีเรียนอยู่น่ะ” ยู่จินเชียงพูดขึ้น

“งั้นคุณหนูก็ไปเข้าเรียนน่ะเจ้าค่ะ แล้วตอนเย็นก็ขอให้คุณชายพาออกไปเที่ยวดีไหมเจ้าค่ะ”

“ไม่ดีเลยพี่เสียวชิง เพราะข้าจะไปตอนนี้และจะไม่บอกใครด้วย ”

“แล้วคุณหนูจะออกไปอย่างไรเจ้าค่ะ ถ้าออกไปประตูหน้า ฮูหยินกับคุณชายก็ต้องเห็นอยู่แล้ว”

“ข้าบอกตอนไหนว่าข้าจะออกทางประตูหน้าจวน ข้าจะออกข้างหลังต่างหากเล่า เมื่อวานข้าเห็นแถวกำแพงมีช่องที่ข้าสามารถออกไปได้อยู่ ”ยู่จินเชียงพูดขึ้น ในสิ่งที่ตนค้นพบเมื่อวานจากการวิ่งหนีหาที่ซ่อนตัวจากพี่เสียวชิงที่จะพานางไปเข้าเรียนดีดพิณ

“โธ่ คุณหนูเจ้าค่ะ ถ้าท่านแม่ทัพกลับมาจากการเข้าวังหลวงแล้วไม่เจอคุณหนูจะแย่เอาน่ะเจ้าค่ะ”เสียวชิงพยายามโน้มน้าวใจคูณหนูอย่างที่สุด เพราะถ้าท่านแม่ทัพกลับมาแล้วเรียกหาไม่เจอ เป็นเรื่องใหญ่แน่

“พี่เสียวชิงจะไปกับข้าหรือไม่ ถ้าพี่เสียวชิงยังไม่เลิกพูดจาหว่านล้อมข้า ข้าจะไปคนเดียวจริงๆน่ะ ” ยู่จินเชียงพูดขึ้นเมื่อ พี่เสียวชิงหาข้ออ้างต่างๆมาพูดเรื่อยๆ

“ไปสิเจ้าค่ะ บ่าวจะปล่อยให้คุณหนูไปคนเดียวได้ไงเจ้าค่ะ”เสียวชิงพูดขึ้นด้วยความลำบากใจ ถ้าฮูหยิน คุณชาย และท่านแม่ทัพรู้เข้าว่าคุณหนูหนีออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น ตนจะวิ่งไปแจ้งตอนนี้ก็ไม่ได้ เดี๋ยวคุณหนูได้หนีไปคนเดียวแล้วจะแย่นักกว่าเก่า

“รีบไปเถอะพี่เสียวชิง จะได้รีบกลับ ”ยู่จินเชียงพูดขึ้นแล้วเดินนำทางไปตรงช่องทางที่ตนเจอเมื่อวาน แล้วแหวกหญ้าที่ขึ้นปิดทางเข้าออกที่เป็นช่องเอาไว้ออกแล้วบอกให้เสียวชิงเข้าไปก่อน

“พี่เสียวชิงหมุดออกไปก่อนเดี๋ยวข้าตามออกไป” หลังจากหมุดออกมาได้แล้วยู่จินเชียงก็เดินนำออกไป มุ่งหน้าเข้าย่านการค้าทันที

“คุณหนูรอบ่าวด้วยเจ้าค่ะ”เสียวชิงพูดขึ้นเมื่อเห็นคุณหนูของตนเดินออกไปด้วยความรวดเร็ว

“พี่เสียวชิงอยากให้ข้ากลับมาก่อนท่านพ่อหรือไม่ ถ้างั้นเราก็ต้องทำเวลาหน่อย” ยู่จินเชียงพูดขึ้นในขณะที่ขาก็ยังจ้ำเอาๆๆ ให้ถึงย่านการค้าไวๆ

ความคิดเห็น