ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คำลา

คำค้น : เกิดใหม่

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 299

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 11:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำลา
แบบอักษร

  ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่งตอนนี้น้ำหวานได้กลับมาหาครอบครัวของตัวเองแล้ว แต่เธอทำได้เพียงยืนมองคนที่เธอรักกอดร่างที่ไร้ลมหายใจของเธอเอาไว้ร้องไห้ออกมาแทบขาดใจ "หวานลูก ตื่นได้แล้วหนูจะนอนหลับไปถึงเมื่อไหร่ ตื่นขึ้นมาลืมตาขึ้นมาคุยกับแม่สิลูก ฮื่อๆๆๆ หวานลูก หนูจะให้แม่ร้องไห้จนขาดใจตายไปเลยหรือไง ฮื่อๆๆๆ หวานลืมตาขึ้นมาคุยกับแม่สักทีแม่ขอร้องฮื่อๆๆๆๆ ทำไมต้องเป็นลูกด้วยทำไม  เป็นแม่แทนได้ไหมให้เป็นแม่แทนได้ไหมที่ต้องมานอนอยู่ตรงนี้ฮื่อๆๆ เป็นแม่ได้ไหม ฮื่อๆๆ สวรรค์ได้โปรดคืนหวานกลับมาคืนลูกฉันกลับมาแล้วเอาฉันไปแทน ฮื่อๆๆ ได้โปรดเถอะได้โปรดฮื่อๆๆ" คุณวิภาดากอดร่างของน้ำหวานไว้แน่นพร่ำพูดอย่างคนเสียสติ คุณธชายืนอยู่ข้างๆทำได้เพียงเอามือลูบหลังคุณวิภาดาอย่างปลอบใจน้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง "เจ๊ฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยน่ะ เจ๊ยังไม่ได้เลี้ยงขนมผมเลยน่ะจะมาจากกันไปแบบนี้ได้ไง ไม่มีเจ๊แล้วผมจะแกล้งใครฮื่อๆๆๆ" มานพนั่งอยู่ข้างๆจับมือของน้ำหวานไว้แน่นแล้วเอามาทาบกับหน้าตัวเอง ส่วนนาวินเอามือลูบหัวของน้องชายแล้วหลับตาลงอยากให้เพียงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้เป็นเพียงฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น "คุณแม่ค่ะ หวานอยู่นี้ หวานยืนอยู่ตรงนี้ คุณพ่อค่ะ เฮีย มานพ หวานอยู่นี้แล้วหวานมาหาทุกคนแล้วฮื่อๆๆ เห็นหวานไหมค่ะหวานอยยู่ตรงนี้ฮื่อๆๆ" หวานยืนร้องไห้มองครอบครัวตัวเองด้วยน้ำตานองหน้าส่งสารทุกคนจับใจ

"คุณพอเถอะน่ะ ปล่อยลูกเถอะลูกเราไปสบายแล้วอย่าให้ลูกต้องมีห่วงเลย มานพพอได้แล้วลูกพี่เค้าไปสบายแล้ว" คุณธชาพูดขึ้นด้วยเสียงสั่นๆแกะมือของคุณวิภาดาที่กอดร่างของน้ำหวานไว้แน่นออกแล้วพามานั่งอยู่ข้างหน้าห้อง แล้วบอกให้นาวินไปจัดการธุระกับทางโรงพยาบาลแทนตน แล้วหันกลับมา กอดปลอบจนคุณวิภาดาจนเธอหลับไป     คุณวิภาดาเดินวนเวียนอยู่ในพื้นที่โล่งสีขาว มองไปรอบๆอย่างสงสัย   " น้ำหวานลูกนั้นลูกใช่ไหม หนูกลับมาหาแม่แล้วใช่ไหมลูก" คุณวิภาดาดึงตัวของน้ำหวานมากอดไว้แน่น   " คุณแม่ค่ะหวานเองคะ แต่หวานกลับไปอยู่กลับทุกคนไม่ได้แล้ว หวานจะมาบอกคุณแม่ว่าหวานสบายดีคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงน่ะค่ะ" "ทำไมลูกทำไมกลับไปอยู่กับแม่ไม่ได้" "หวานกำลังจะไปเกิดใหม่แล้วคะคุณแม่ ดวงไฟชีวิตของลูกในชาตินี้ได้ดับลงแล้ว คุณแม่อยู่ทางนี้ดูแลตัวเองดีๆน่ะค่ะหวานรักคุณแม่มากน่ะค่ะฝากบอกคุณพ่อ เฮียนาวิน กับเจ้ามานพด้วยน่ะค่ะว่าหวานรักพวกเค้ามาก หวาานดีใจที่ได้เกิดเป็นลูกของคุณพ่อคุณแม่ ได้มาเป็นน้องสาวของเฮียนาวิน มีเจ้ามานพเป็นน้องชาย ต่อไปคุณแม่อย่าร้องไห้อย่าเสียใจเลยน่ะค่ะ ดูแลสุขภาพของตัวเองดีๆๆน่ะค่ะ หวานต้องไปแล้ว ถ้าเป็นไปได้ขอให้หวานได้เกิดมาเป็นลูกของคุณพ่อคุณแม่อีก ขอให้คุณแม่มีความสุขต่อไป อย่าได้โศกเศร้าอีกเลยน่ะค่ะ ลาก่อนค่ะ" ร่างของน้ำหวานที่คุณวิภาดากอดอยู่เริ่มจากลงไปเรื่อยๆ "จ๊ะลูก แม่สัญญาแม่จะไม่ร้องไห้อีกอย่าห่วงเลยน่ะ แม่รักลูกมากน่ะขอให้ลูกได้มาเกิดเป็นลูกของแม่อีก ลาก่อนคนดีของแม่" หลังจากคุณวิภาดาพูดจบร่างของน้ำหวานก็จางหายไป มีเพียงประโยคหนึ่งที่ดังก้องอยู่ในหูว่า หวานรักทุกคนน่ะค่ะ      " คุณๆๆ เป็นอะไรไป" คุณธชาเริ่มเขย่าตัวของคุณวิภาดาเมื่อเห็นเธอกระสับกระส่าย จนเธอสะดุ้งตื้น   " คุณๆๆลูกๆๆลูกมาหาฉัน  ลูกบอกกับฉันว่า......" หลังจะคุณธชาได้ฟังสิ่งที่ภรรยาเล่าให้ฟังก็นิ่งไปแล้วตอบว่า     "ผมเชื่อคุณ ผมเชื่อว่าลูกมาหาคุณจริงๆ ผมว่าเราเล่าเรื่องนี้ให้ นาวินกับมานพฟังเถอะอย่างน้อยจะได้เสียใจน้อยลงถ้าได้รู้ว่าน้ำหวานไปสบายแล้วและกำลังจะไปเกิดใหม่" คุณธชาพูดขึ้นพร้อมกับประคองคุณวิภาดาไปหานาวิน กับมานพ ที่ไปติดต่อกับทางโรงพยาบบาลเพื่อนำร่างของน้ำหวานกลับไปทำพิธีที่วัด   รักใดเล่าจะเท่ากับความรักของพ่อแม่ .......................................................................................................................................... #จบไปอีกหนึ่งตอน มันอาจจะติดขัดฝืดเคืองมากหน่อยเนื่องจากพึ่งเคยหัดแต่งเป็นเรื่องแรกผู้อ่านทุกท่านสามารถวิจารบอกเล่าติเตียนได้น่ะค่ะ

ความคิดเห็น