ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ผิดพลาด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 389

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 10:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผิดพลาด
แบบอักษร

   "นี้มันที่ไหน พ่อค่ะ แม่ค่ะ เฮีย มานพ อยู่ไหนกัน ไปไหนกันหมด" น้ำหวานที่ลืมตาขึ้นมาก็เจอแต่พื้นที่โล่งสีขาวเธอลุกขึ้นเดินเรียกหาคนในครอบครัวเฝ้าภาวนาในใจว่าต้องไม่เป็นอย่างที่ตัวเองคิด เธอจะต้องยังไม่ตายสิ นี้มันเรื่องบ้าอะไรกันเธอพึ่งจะเรียนจบพึ่งจะถ่ายรูปพร้อมกับครอบครัวเองน่ะ ทำไมเรื่องเลวร้ายพวกนี้ต้องมาเกิดกับเธอ น้ำหวานเดินเรียกหาคนในครอบครัวไปเรื่อยๆ แต่ไม่ได้รับการตอบสนองใดๆกลับมาเลย น้ำตาของน้ำหวานเริ่มไหลอาบแก้มช้าๆ"พ่อค่ะ แม่ค่ะ ช่วยหวานด้วย หวานกลัว เฮีย มานพ ช่วยหวานด้วย หวานอยากออกไปจากที่แห่งนี้ ฮื่อ ๆๆๆ ช่วยด้วยใครก็ได้ หวานไม่อยากอยู่ในนี้" น้ำหวานทรุดตัวลงนั้งอย่างหมดแรงนั้งกอดเข่าร้องไหลตัวโยนอย่างหน้าสงสาร ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยต้องห่างไกลจากคนในครอบครัว ไม่เคยต้องอยู่ไกลกันทุกคนประคบประหงมเธออย่างดีไปเรียนก็มีพี่ชายไปรับไปส่ง แล้วเธอจะทำอย่างไงดีที่นี้ไม่มีคนที่เธอรัก และไม่มีคนที่รักเธอ มีแต่พื้นที่โล่งสีขาวไม่มีแม้แต่แสงส่องนำทางไม่มีแม้แต่ทางเข้าทางออกแล้วเธอจะต้องอยู่ในที่แห่งนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ น้ำหวานเริ่มคิดฟุ้งซ่านยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลเริ่มสอื้นไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ "ฮื่อๆๆๆหวานอยากกลับบ้าน ฮื่อๆๆ พาหวานออกไปที ทำไมฉันต้องเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ทำไม "  " นังหนูหยุดร้องไหลเถอะน่ะ เจ้าไม่อาจกลับไปในโลกแห่งนั้นได้อีกแล้ว ข้าขอโทษมันเป็นความผิดของข้าเองที่ปัดโดนตะเกียงชีวิตของเจ้าตกแตก" ชายชราแต่งตัวชุดจีนโบราณเดินออกมาจากความว่างเปล่ามาหยุดยืนอยู่ข้างๆน้ำหวานที่กำลังนั้งกอดเข่าร้องไหลสอึกสอื้น   " ฮื่อๆๆๆ ตาเป็นใครแล้วเมื่อกี้ตาว่าไงน่ะหวานฟังไม่ค่อยได้ยิน" เธอหยุดร้องไห้ทันทีแล้วแหงนคอขึ้นมามองตาเฒ่าแห่งดวงชะตาอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน  "ข้าเป็นผู้คุ้มครองดวงชะตา เป็นผู้ดูแลชะตาชีวิตของพวกเจ้าทุกคน ส่วนที่ข้าบอกเจ้าไปเมื่อกี้ เอออ คือ ข้าบอกว่าเจ้าไม่สามารถกลับไปในโลกแห่งเดิมของเจ้าได้แล้วถึงเจ้าจะร้องไห้จนไม่มีเสียงก็ไม่สามารถกลับไปได้อีกแล้ว เออ คือว่าเพราะ เออ คือ " ตาเฒ่าพูดติดๆขัดเมื่อเห็นว่าน้ำหวานจองมองรอฟังเหตุผลอย่างตั้งใจ  "เพราะว่าอะไรหรือค่ะ ทำไมต้อง อึกๆ อักๆ ด้วยมีอะไรพูดมาได้เลยค่ะ"  "เฮย เจ้ารู้หรือไม่ว่าชีวิตทุกคนมีดวงไฟชิวิต แล้วเมื่อไหร่ที่ดวงไฟดวงนั้นดับลงชีวิตของคนนั้นก็จะดับลงแล้วไปเกิดใหม่ถ้าคนนั้นทำบุญมามากพอ และจะต้องไปชดใช้กรรมในนรกถ้าทำกรรมไว้มาก" น้ำหวานพยักหน้าอย่างเข้าใจ  "'งั้นทำไมหวานไม่ได้ไปชดใช้กรรมในนรก หรือไปเกิดใหม่ในเมื่อ คุณตาบอกว่าหวานไม่สามารถกลับไปในโลกใบนั้นได้อีกแล้วถ้างั้นก็แสดงว่าหวานได้ตายไปแล้ว" เธอถามด้วยความส่งใสใคร่รู้คิ้วขมวดเข้าหากันเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลขึ้นมา  "เออ คือ เจ้าใจเย็นๆน่ะ คือว่าข้า คือ เฮย เพราะว่าวันนี้ข้าทำความสะอาดห้องแล้วบังเอิญมือของข้ามันไปปัดตะเกียงชีวิตของเจ้าตกลงมาดวงไฟชีวิตของเจ้าจึงดับลง เฮ้ยยยเจ้าใจเย็นๆสิ" ตาเฒ่าแห่งดวงชะตาพูดขึ้นมาอย่างดังเมื่อเห็นสายตาของน้ำหวานที่มองมายังตน "ท่านบอกให้หวานใจเย็นได้ไง หวานพึ่งจะเรียนจบ พึ่งจะได้รับปริญญา ยังไม่ได้ใช้ความรู้ที่เรียนมาเอามาใช้ประโยชน์สักอย่างก็ต้องมาตายลงเพราะความผิดพลาดของท่านเพราะความไม่ระมัดระวังรอบคอบของท่านเนี่ยน่ะ ท่านจะให้หวานใจเยฺ็นได้ไง แล้วไหนจะคนในครอบครัวของหวานพวกเค้าจะเสียใจแค่ไหนที่จะต้องจากกันโดยที่ไม่ทันได้ร่ำได้ลาแม้แต้ประโยคเดียวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้พวกเรายังถ่ายรูป ยังแสดงความยินดีกับหวานอยู่เลย แต่อยู่ดีๆต้องมาตายเพราะความสะเพลาของท่านเนี่ยน่ะ ท่าน ท่าน ท่าน ฮึยย หน้าโมโหนัก หวานอยากจะบีบคอท่านจริงๆๆ" ตาเฒ่าแห่งดวงชะตาได้แต่ยืนฟังทำตาปริบๆไม่สามารถพูดขัดอะไรขึ้นมาได้เพราะเป็นความผิดของตนเองล้วนๆ "เออ นังหนูที่ข้ามาเนี่ยเพื่อมาชดใช้ความผิดพลาดที่ข้าก่อขึ้นให้กับเจ้าอย่างไงล่ะ นี้เจ้าใจเย็นๆก่อนน่ะ ใจเย็นๆ" ตาเฒ่าแห่งดวงชะตาพูดขึ้นด้วยความระมัดระวังที่สุด   "ท่านจะชดใช้ให้หวานอย่างไง ในเมื่อหวานไม่สามารถกลับไปหาคนที่หวานรักไม่สามารถกลับไปหาคนในครอบครัวของหวานได้อีกแล้ว ฮื่อๆๆๆ ฮื่อๆๆๆ" พูดเสร็จก็กลับไปนั่งร้องไห้กอดเข่าอีกรอบ    "ข้าจะชดใช้ให้เจ้าด้วยการให้เจ้าไปเกิดใหม่ และจะไม่ลบความทรงจำของเจ้าด้วย เจ้าจะได้ใช้สิ่งที่เจ้าเรียนมาให้เกิดประโยชน์อย่างที่เจ้าตั้งใจ อ้อแล้วเจ้าก็สามารถขอพรข้ามาได้ 3 ข้อ ไม่ว่าเจ้าจะขออะไรข้าให้เจ้าได้หมดเลยเอา ยกเว้นอย่างเดียวคือกลับไปอยู่กับครอบครัวที่เจ้าจากมา" ตาเฒ่าแห่งดวงชะตาพูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้น้ำหวานต้องจากคนที่รักมา

"ท่านจะให้หวานไปเกิดที่ไหน ที่นั้นมันเป็นแบบไหนเหมือนกับที่หวานเคยอยู่หรือเปล่า ฮึก ฮืออ" น้ำหวานพูดขึ้นด้วยเสียงที่สอึกสอื้นที่พยายามจะหยุดร้อง เพราะถึงร้องไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร   "ที่แห่งนั้นเป็นมิติคู่ขนานกับที่ ที่เจ้าได้จากมา คนที่นั้นมีพลัง มีสัตว์วิเศษ มีเวทย์รักษา มีธาตุ เป็นที่ที่เจ้าต้องชอบแน่ๆข้ารับรอง เจ้าอยากได้อะไรเจ้าขอข้ามาได้เลย" "ไหนๆก็กลับไปไม่ได้แล้วหวานไปเกิดใหม่ก็ได้ เฮยยย งั้นพรข้อที่ 1 หวานขอให้หวานได้อยู่กับครอบครัวที่รักหวานไม่ว่าหวานจะเป็นแบบไหน ข้อ2 ขอให้หวานมีพลัง ใช้เวทย์ได้ แล้วก็มีธาตุในตัวหลายๆธาตุ ส่วนข้อสุดท้ายหวานขอได้เห็นคนที่หวานรักได้ไหมค่ะแค่บอกลาก็ยังดี ได้ไม่ค่ะคุณตา" น้ำหวานช้อนดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาขึ้นมอง   " ก็ได้ถือว่าข้าชดใช้ความผิดที่ข้าทำให้เจ้าต้องจากกับครอบครัวแล้วกัน งั้นจงไปบอกลาคนที่เจ้ารักซะแล้วไปเกิดใหม่ทันที" ตาเฒ่าแห่งดวงชะตายื่นมือออกมาลูบหัวของน้ำหวานแล้วร่างของน้ำหวานก็ค่อยๆจางหายไปกายเป็นละอองสีเงินระยิบระยับ

ความคิดเห็น