ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 เวลาที่บรรจบ (ครึ่งหลัง)

ชื่อตอน : บทที่ 5 เวลาที่บรรจบ (ครึ่งหลัง)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2562 23:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 เวลาที่บรรจบ (ครึ่งหลัง)
แบบอักษร

บทที่ 5


เวลาที่บรรจบ (ครึ่งหลัง)




“แล้วถ้าพี่ต้องไปอยู่ต่างประเทศอีก จะไปคว้าคนมานอนด้วยอีกไหม” ผมถามเสียงเย็น ๆ พร้อมส่งสายตาข่มขู่เอาจริง ถ้าตกลงใจเลือกผมแล้วเปลี่ยนเป็นอื่นเราได้น้ำแตกและแยกทางแน่ ผมไม่ง้อ




“พี่ก็พาตะวันไปด้วยสิครับ” พี่ชัชท์จูบหน้าผากผมเบา ๆ “ตะวันโตแล้ว เรียนก็จบ อังกฤษก็พูดได้ ต่อไปนี้ก็ไปกับพี่ได้ทุกที่ แล้วตะวันจะทิ้งให้พี่ต้องไปเหงาอยู่คนเดียวอีกเหรอครับ”




“พี่ชัชท์...” หน้าผมเห่อร้อนเมื่อสบกับสายหวานปนร้อนแรงของคนพูด “ตอบไม่ตรงคำถามนะครับ บอกมา ว่าจะไปคว้าเอาใครมานอนด้วยไหม”




ผมจี้ถามไป การหยอดทำให้ผมเขินได้ แต่หยุดความอยากรู้ของผมไม่ได้หรอกนะจะบอกให้ พูดมาให้ไวเลย เอาที่น่าฟังด้วยนะ




“ไม่แล้ว” คราวนี้พี่ชัชท์ตอบตรงคำถามแล้วครับ แถมเป็นคำตอบที่ผมพอใจซะด้วย “ต่อไปนี้พี่จะมีแต่ตะวันไม่นอกใจไปไหน”




“อย่าลืมคำพูดตัวเองนะครับ” ผมหยิบมือถือที่เปิดอัดเสียงไว้มาแกว่งตรงหน้าพี่เขา “ผมมีหลักฐานอยู่นะ”




“จะถ่ายเป็นคลิปเลยก็ได้” ผมหรี่ตามองคนที่ดูจะมั่นอกมั่นใจในตัวเองมากแล้วยื่นมือไปบีบปลายจมูกโด่งรั้นนั่น “พี่จริงใจนะ”




“สัญญาแล้วนะครับว่าจะมีแค่ผม”




“พี่สัญญาด้วยเกียรติของพี่เลย”




“ผมจะคอยดู” ถ้าผิดสัญญานะ คอยดู




จุ๊บ




แต่เมื่อกี้ตอบถูกใจให้รางวัลหน่อยแล้วกัน น่ะ มาทำตาวิบวับแพรวพราวใส่ผมอีก ได้คืบจะเอาศอกสินะ ได้ ขอมาก็จัดให้ ผมขยับตัวให้ก้นผมเบียดเข้าหาตรงนั้นที่ยังสงบนิ่งของพี่เขาสักหน่อย ใกล้ชิดกันอีกสักนิด




แต่มากกว่านี้ยังไม่ให้หรอกนะครับ คุณพี่ชัชท์ รอผมพอใจไปก่อน




“อ๊ะ” ผมหันไปทางคุณริช เห็นชายหนุ่มร่างสูงหุ่นแซ่บหน้าตาดีอีกคนเดินมา คราวนี้คุณริชเขาลุกขึ้นต้อนรับด้วย ส่วนคนก่อนหน้านั้นไปไหนแล้วไม่รู้อ่ะ ตรงนั้นมีกล้องไหมผมจะไปขอดูหน่อย “พี่ชัชท์ดูทันไหมครับว่าอีกคนเขาไปไหนแล้ว”




“ไม่ครับ” ผมไม่ได้คาดหวังกับคำตอบหรอก เมื่อกี้เรานั่งคุยกันมันจะมีใครไปมองคนอื่นได้ล่ะ “สายตาพี่มองตะวันคนเดียว”




หยอดมาอีกหนึ่งดอก โอ๊ยหัวใจผม ตอนที่เป็นเบต้าแล้วมีแฟนสมัยเรียนยังไม่เคยมีใครหวานใส่ผมเลย มีแต่ให้ผมเอาใจในขณะที่สายตามองคนอื่นอยู่




“พี่ชัชท์ ๆ ดูสิ” ผมจับคางเรียวหันพรึบไปมองคนที่กำลังโอบคอของคนที่พวกผมไม่รู้จักอยู่ “ไม่หวงเขาแน่เหรอ”




“ก็ไม่นะครับ” แต่มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปของคุณริชเอาไว้กดจึก ๆ ส่งไปไหนก็ไม่รู้ ไม่เกี่ยวกับผมเท่าไหร่ไม่ถามแล้วกัน อยากรู้มากไปมันจะเป็นการล้ำเส้นคนอื่นน่ะครับแค่พี่เขาพาผมมองส่องเพื่อนเขาก็ถือว่ายอมผมสุด ๆ ละ “ถ้าเปลี่ยนเป็นตะวันไปทำแบบนี้กับใครล่ะก็พี่หวงแน่นอน หึงด้วย พี่จะลากตะวันไปขังในห้องไม่ยอมให้ออกมาอีกเลย”




ผมยกยิ้มมุมปากแล้วหันไปมองอดีตเพื่อนนอนของพี่ชัชท์ต่อ หยอดมาอีกหนึ่งดอกให้ใจสั่นเล่นนะเนี่ย หึงโหดเหมือนกันนะพ่อหนุ่มคนนี้น่ะ ถ้าเขารู้ว่าอายุวิญญาณของคนที่เขากำลังหลงอย่างผมปาเข้าไปสามสิบกว่าแล้วเขาจะคิดยังไงนะ แต่บอกไปไม่ได้หรอกเดี๋ยวผมโดนหาว่าบ้าพอดี เหอะ ๆ จะมีสักกี่คนที่จะเชื่อเรื่องกลับมาเกิดใหม่ในร่างคนอื่น ถ้าพูดออกไปไม่พ้นโดนหาว่าบ้า หรือเป็นวิญญาณร้าย หรือมีผ้าสามสีมาผูกให้แน่ ๆ คนดวงเลิศล้ำในโลกหล้าอย่างผมน่ะนะ... ถูกแดกทั้งปีทั้งชาติครับผม เฉียดสักตัวยังไม่มี




โอ๊ะ! เขาจูบกันแล้วครับ เฮ้ ๆ จูบกันในที่สาธารณะเลย นี่มันคนละคนกับที่ใช้คำพูดกดข่มผมเรื่องพี่ชัชท์เลยนะเนี่ย สุดมาก




“ดู ๆ แล้ว...” ผมหวนนึกถึงคำ ๆ นึงที่คุณริชเขาเคยพูดไว้ “เขาคงร้อนแรงมากเลยนะครับ”




“มันก็ใช่อยู่ล่ะมั้ง” ผมเหล่ตาไปมองคนที่เคยนอนด้วยกันกับคนในบทสนทนามาก่อน “แต่สำหรับพี่ มันไม่เต็มอิ่มเท่าตอนที่ทำกับตะวันหรอกนะครับ”




“มือน่ะ มือ!” ผมตีมือที่ล้วงเข้ามาจับเจ้าหนูน้อยของผม มันยิ่งเล็ก ๆ อยู่นะ คนละเบอร์กับของพี่เลย “ไม่เต็มอิ่มเท่านี่... หมายถึงผมตอนสิบขวบเหรอ”




“ทั้งตอนนั้นและตอนนี้” พี่ชัชท์ซุกหน้าลงมาที่ซอกคอผม ขบเนื้อเนียนตรงนั้นที่ผมขัดถูไว้อย่างดีจนน่าจะขึ้นรอยแดงไปแล้ว “ตะวันน่ะดีที่สุดแล้ว”




ร้อนวูบไปทั่วท้องเลยครับ แค่คำพูดก็พาให้ผมเขินจนอยากมุดไปใต้โต๊ะแล้ว ไม่พอไอ้นั่นของพี่เขาก็เด้งนูนขึ้นมาทักทายก้นผมด้วย อยู่ตรงร่องพอดีอีกต่างหาก ผมรู้เลยว่ามันใหญ่แบบใหญ่จริง นี่ขนาดยังไม่ขยายเต็มที่นะ แต่จะโทษพี่เขาก็ไม่ได้ที่มีอารมณ์ ก็ผมยั่วเอง ขยับเข้ามาชิดมันด้วยตัวเองไม่ได้ถูกบังคับก็ต้องรับผลของการกระทำไป




คิดอีกทีก็ดีแล้วที่พี่เขามีอารมณ์นะครับ ถ้าไม่มีนี่สิท่าจะแย่ ไม่อยู่ ๆ ก็ตายด้านขึ้นมาก็แสดงว่าเขาหมดใจกับผมแล้ว... มั้ง แต่ตอนนี้เขาน่าจะมีใจให้ผมเหลือล้นเลยล่ะ




“เขาไปกันแล้วล่ะครับ” ผมที่ยกแดงโซดาขึ้นจิบเบิกตากว้างตอนที่เห็นคนคู่นั้นเขาโอบเอวพากันเดินไป “ตามไปดูกันเถอะ”




อยู่ ๆ ก็มีความร้อนวูบขึ้นมาวูบนึงจนผมเซ สงสัยจะเกร็งมากไปตอนนั่งตักพี่ชัชท์แน่เลย แต่มันไม่ได้ทำให้ความตั้งใจที่จะไปดูแลความเป็นอยู่ของแขกบ้านหมดไปหรอกนะครับ ต้องรีบตามไป ผมก้าวเท้าเร็ว ๆ เพื่อที่จะตามสองคนนั้นไปให้ติด ๆ แต่ก็ถูกคนตัวสูงดึงไว้ก่อน




“อย่าใจร้อนไป เดี๋ยวเขาก็รู้ตัวหรอก” อา... นั่นสินะ ถ้าผมรีบพุ่งตามไปแล้วเจ้าตัวเห็นผมขึ้นมามันก็คงแย่ เนี่ย มัวแต่คิดว่าจะต้องตามให้ทันก็ลืมตัวไปเลย ละให้คนที่วิญญาณเด็กมาเตือนด้วย น่าอายชะมัด




พี่ชัชท์พาผมเดินลัดเลาะไป ดูดิ ชำนาญอีกแล้ว เคยมาที่นี่ด้วยหรือไงกันนะ




“ที่นี่มี... ม่านรูดด้วยเหรอครับ” ผมมองห้องที่ผิดด้วยม่านที่เรียงกันอยู่นับสิบห้อง มันดูจะเป็นห้องเล็ก ๆ และไม่ส่วนตัวเลยนะ




“ส่วนใหญ่เขาก็มีไว้บริการคนที่จะมาต่อกันนั่นล่ะ” ขายาว ๆ ของอัลฟ่าตัวสูงก้าวช้าลง “บางคนเขาก็ไม่อยากไปเปิดห้องให้เสียเวลากัน ถ้าเป็นคนที่มีหน้ามีตาหน่อยก็ไม่ค่อยมาใช้บริการหรอก” คงกลัวจะโดนถ่ายรูปไปลงโซเชียลกันล่ะสิ




ในขณะนี้ผมกับพี่ชัชท์นั้นยืนหลบในความมืด ตรงนี้มันเป็นซอกเล็ก ๆ ที่ไว้เก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดน่ะครับ อยู่ข้าง ๆ ห้องสุดท้ายที่คุณริชกับใครอีกคนเข้าไปกัน ผมมองไปสัญญาณที่เปลี่ยนสีมันคงจะเอาไว้บอกว่าห้องนี้มีคนใช้บริการแล้ว




“ผมแอบดูผ่านช่องนั้นได้ไหม” ผมชี้ไปที่ด้านข้างของผ้าม่านที่รูดไม่สนิทเท่าไหร่ น่าจะพอมองอะไรเห็นบ้างล่ะ




“อย่าเผลอไปเปิดเอาล่ะ” พูดแบบนี้แสดงว่าอนุญาตแล้วนะ ดูแล้วนะคร้าบบบ




ผมขยับออกจากซอกมืด มองซ้ายมองขวาแล้วไม่มีใครทางสะดวกดีมาก ดูเงียบเหมือนไม่ค่อยมีคนใช้บริการทั้งที่ไฟแดงอยู่หลายห้องเหมือนกัน อ้อ เสียงครางมันคงไม่ได้ดังเหมือนในคลิปที่เคยดูด้วยแหละ มันเลยเงียบแบบนี้ เตียงก็คงดีเลยไม่มีเสียงโยกออกมาเร่งจังหวะคนอื่นเขา




“อื้อ อา ดี~” เสียงครางผะแผ่วชวนให้ร่างกายร้อนซู่ลอดออกมาให้ได้ยินตอนที่ยื่นหน้าเข้าใกล้ม่าน มันเป็นเสียงที่เร้าอารมณ์สุด ๆ ไปเลย “ตรงนั้น ตรง อ๊ะ!”




ผมแอบมองเข้าไปในห้องไฟสลัว เตียงที่ปูผ้าสีแดงสดนั้นมีคนสองคนที่ตอนนี้เปลือยเปล่ากอดรัดกันอยู่ ฝ่ายนึงนั้นเหมือนกับกำลังสำรวจร่างกายของอีกฝ่ายที่บิดเร้าส่งเสียงครวญ คนที่นอนอยู่ข้างล่างเป็นคุณริช เขาเป็นคนขาวมาก ขาวสมกับเป็นคนที่มาจากเมืองนอกซึ่งอากาศเย็นฉ่ำ ผิวของเขาตัดกับผ้าสีแดงสดดูสว่างเหมือนมีสปอร์ตไลท์ฉายลงไป ผมยังไม่ทันได้สำรวจอะไรมากร่างของคุณริชก็ถูกพลิกให้คว่ำลงและยกสะโพกขึ้น...




“ตะวัน!” เสียงของพี่ชัชท์เรียกชื่อผมดังขึ้นในขณะที่ร่างกายผมร้อนวูบไปทั้งกาย มันทำให้ผมนึกขึ้นมาได้ผมลืมกินยาระงับ




แย่... แล้ว




ผมร่วงลงไปกองกับพื้น ฟีโรโมนของผมกำลังแผ่กระจายหลอกล่ออัลฟ่า สติของผมก็กำลังพร่าเลือนแต่ผมก็ยังรับรู้ได้ถึงความร้อนรนของคนที่น่าจะได้รับผลกระทบจากผมมากที่สุดคนนั้น




“พี่ชัชท์” ผมเรียกชื่อคนที่กอดผมเอาไว้เสียงแผ่ว พี่เขารีบพาผมขึ้นรถมาแล้วและเรากำลังจะพุ่งกลับบ้านกัน “พี่ครับ...”




“ครับ ตะวัน” น้ำเสียงของพี่เขาอ่อนโยนมาก ทั้งที่ใบหน้าของพี่เขาเริ่มชื้นเหงื่อ แกนกลางลำตัวก็ขึงแข็งขึ้นมา ทั้งที่กำลังทรมานแต่ก็ยังอดกลั้นเอาไว้




“โรงแรม...” ผมเหลือบมือไปทางหน้าต่างรถ “แวะโรงแรมไหมครับ...”




“พี่ทนไหว” รอยยิ้มปลอบประโลมที่ได้รับมันชวนให้ใจกระตุกรัว “พี่อยากให้ความทรงจำของเรางดงามที่สุดครับ”




ผมไม่เข้าใจความหมายของความทรงจำที่งดงามที่สุด ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องเป็นที่บ้าน แต่ผมรู้ว่าพี่ชัชท์ต้องอดทนมาก ต้องข่มใจที่จะไม่จับผมกดลงกับเบาหนังมันเงานี่เพื่อทำตามความตั้งใจของตนเองทั้งที่ฟีโรโมนของโอเมก้ายามฮีทนั้นยั่วยวนให้อัลฟ่าหลงใหลจนโงหัวไม่ขึ้น มันดันดึงให้อารมณ์ใคร่พัดโหมไปทั่วร่างซึ่งน้อยคนนักที่จะไม่เร่งรีบผสมพันธุ์กับสิ่งมีชีวิตร่านรักอย่างพวกผม




และพี่ชัชท์เป็นคนส่วนน้อยนั่น




ความไม่มั่นใจในตอนแรกของผมที่มันค่อย ๆ จางออกไประหว่างที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ในตอนนี้มันหายไปหมดแล้ว มันอาจจะเป็นการใจง่ายของตัวผมเองหรือมันอาจจะเป็นพราะการถูกปลูกฝังมาตลอดแปดปีว่าคน ๆ นี้คือคู่ครองผมถึงวางใจจะให้เขาเป็นเจ้าของผมทั้งที่เราเพิ่งจะได้อยู่ด้วยกันจริง ๆ เพียงสัปดาห์เดียว และยิ่งในชีวิตนี้ผมเป็นโอเมก้าที่แม้จะได้รับการเอาใจแต่ถึงอย่างนั้นถ้าจับคู่ไปแล้วถูกอัลฟ่าทิ้งขว้างชีวิตก็จะลำบากขึ้น แต่ผมก็อยากจะลองเสี่ยงกับสัญชาตญาณของตัวเองดูสักครั้ง




อย่างมากก็แค่ออกไปหางานทำ...




ผมเบียดตัวเข้าหาคนที่ผมจดจำมาตลอดว่าเขาคือคู่ของผม ซุกไซร้อกกว้างที่ผมรู้สึกว่ามันอบอุ่นมากในทุก ๆ ครั้งที่มันแนบชิดกับแผ่นหลังของผมในยามนอน มือที่สั่นจากแรงอารมณ์ซึ่งกำลังหมุนวนอยู่ในกายจับมือหนาที่อบอุ่นเอาไว้ จับปลายนิ้วชี้ของเขาให้แตะที่เซนเซอร์ปลอกคอก่อนจะแตะนิ้วของตัวเองตามไป




ปลอกคอของผมหลุดร่วงลงไปแล้ว...




ผมจะยินยอมให้พี่ชัชท์ตีตราผม ตีตราที่สมบูรณ์ลงบนร่างกายของผม ยอมให้เขาเป็นเจ้าของผมจริง ๆ






“พี่ห้ามผิดสัญญากับผมนะ”






ผมวางหัวใจผมลงบนมือพี่แล้ว อย่าผิดสัญญาที่ให้ผมไว้






“อย่าทำให้ผมต้องเสียใจนะครับ”




๑๑๑๑๑๑ ครึ่งหลัง ๑๑๑๑๑๑


แหม่ ว่าจะให้น้องแซ่บ ๆ หน่อย ดันหวานซะนี่ ไม่เป็นไร น้องยังแซ่บได้อีกหลายตอนค่ะ ฮุฮุ


คุณริชออกมาล่าแต้มหาคู่นอน ตะวันนี่ก็อยากไปรู้เรื่องของเขาจริงๆเลยน้าาา (มีเฉลยต่อไปอีกนะคะ รอให้เขาสองคนได้คุยกันจัง ๆ อีกสักครั้งก่อนน้า)


มีใครรอน้องฮีทอยู่ไหมคะ น้องฮีทแล้วน้า ไม่ต้องบอกก็รู้เลยใช่ไหมคะว่าตอนหน้าจะเป็นยังไง 555


มีคนมาถามเรื่องทำเล่มหลังไมค์ คนขี้เซายังไม่มีแพลนนะคะ ทำงานแล้วไม่ว่างทำด้วย อาจจะหาสนพ.ส่งสักที่ถ้ามีคนรับนะคะ 555


ความคิดเห็น