ฝากติดตามนิยายเรื่องใหม่ของไรท์ด้วยนะ

RISK.!! ความเสี่ยง 02

ชื่อตอน : RISK.!! ความเสี่ยง 02

คำค้น : Dark Shadow, RISK.!!, ความเสี่ยง, อาชา, ธาม, สายลับ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 582

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 09:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
RISK.!! ความเสี่ยง 02
แบบอักษร



RISK.!! ความเสี่ยง 02

ไม่อยากจะเชื่อว่ามันอาบน้ำอย่างที่บอกจริงๆ เพราะผมไม่เห็นว่าจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงแว่นก็ยังใส่อยู่ แล้วเสียงน้ำเมื่อกี้คืออะไรไม่ใช่สิแล้วมึงเข้าไปทำไมต่างหาก

“อาหารอยู่นี่ครับผมสั่งมาให้แล้ว” ผมว่าก่อนดึงมือมันให้เดินมานั่งโต๊ะใจจริงอยากจะบอกให้มันรีบยัดๆเข้าไปต่างหากครับ

“ชื่ออะไร” แม่ง ตั้งแต่เข้ามาในนี่มันไม่ได้จดจ่ออยู่ที่ผมเลยหรอ

“นนท์ครับ” รอบสองแล้วนะเว้ยจำได้ซักทีเหอะ

“ชื่อในวงการหรือชื่อจริงล่ะ” ผมหันกลับไปมองมันทันทีมันเป็นใครกันแน่วะ

“ชื่อจริงสิครับผมไม่มีหรอกชื่อในชื่อนอกวงการอะไร”เดี๋ยวผมต้องตรวจสอบดูซักหน่อยแล้วแต่อย่างแรกเลยคือผมต้องรู้ก่อนว่าหน้าตามันจริงๆ แล้วเป็นยังไง

“หึ ไปอาบน้ำสิ”

“ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมนั่งเป็นเพื่อนคุณทานเสร็จผมค่อยไปอาบ ทานสิครับมีแต่ของอร่อยๆทั้งนั้น” กินเถอะอย่าบอกยากกูเสียเวลาเพราะมึงมาเยอะมากแล้วจริงๆ

“ไม่กินหรือไง” แหนะ มีชวน

“คุณทานเถอะครับ ก่อนจะรับลูกค้าพวกเราต้องกินข้าวก่อนอยู่แล้ว” แถครับแถ เชื่อกูเถอะ

“ก็ถ้าไม่อาบน้ำงั้นก็กินด้วยกัน” ทำไมวันนี้มันสะดุดไปซะทุกอย่างแบบนี้วะเนี้ย

“อือ..งั้นผมไปอาบน้ำก็ได้ครับ” แย่นะเจอแบบนี้ มันนี่ไม่เหมือนใครจริงๆ

“ตามนั้น”จะเพราะอะไรก็ช่างหลังจากที่ผมออกไปจากห้องน้ำขอให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ผมตั้งใจไว้ก็พอ บอกตามตรงว่าผมเสียเวลาเพราะไอ้แว่นดำนี่มากเกินไปแล้ว ทำไมจะต้องมาเจอคนเรื่องเยอะวันนี้ด้วยก็ไม่รู้โอกาสเหมาะขนาดนี้แต่ผมกลับต้องมานั่งเสียเวลาไปอย่างไร้ประโยชน์


ผมเปิดน้ำแล้วนั่งรอให้เวลามันผ่านไปไม่ได้อาบอย่างที่บอกหรอก เวลาแบบนี้ใครจะมีอารมณ์อาบน้ำอยู่

“ ( พร้อมยัง? ) ” ข้อความที่ส่งเข้ามาทำให้ผมยิ่งร้อนใจเข้าไปใหญ่ผมอยากพร้อมมากแต่ไอ้ข้างนอกไม่ให้ความร่วมมือเลยสักนิด ถ้ามันกินอาหารเข้าไปมันต้องเรียบร้อยแน่เพราะวันนี้ผมใส่ลงไปแบบไม่มียั้งมือ หลับเร็วได้เท่าไหร่ยิ่งดี

“แม่งหลับยังวะ”ผมเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าถ้าออกไปแล้วไม่เป็นอย่างที่คิดคงต้องใช้แรงกันบ้างแหละโอกาสดีๆ แบบนี้จะไปหาได้จากที่ไหน ไม่ใช่ใครก็จะขึ้นมาใช้ชั้นนี้ได้แต่คงเพราะมันไม่มีทางเลือกจริงๆ มาดามเลยยอม

แกร็ก “หึๆ คิดว่าต้องเหนื่อยซะแล้ว” แต่ขนาดหลับมึงก็ยังใส่แว่นเนาะกูล่ะนับถือในความแน่นของมึงเลยจริงๆ

“ไหนขอดูหน้าหน่อย”

ครืด... ครืด...!!

“ว่าไง” เกือบจะได้ดึงแว่นมันออกแล้วเชียว

(ทางเราพร้อมแล้ว) ผมเลิกสนใจไอ้แว่นดำนี่ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตู ไม่อยากจะเชื่อเพราะความอยากรู้อยากเห็นทำให้ผมลืมไปเลยว่าตัวเองกำลังรีบ

“จัดการตามแผนที่เหลือผมจัดการเอง”

(โอเค) สายถูกตัดไปทันที ห้องวีไอพีห้องใหญ่คือเป้าหมายพรุ่งนี้เจ้าของตัวจริงของที่นี่จะเข้ามาและผมต้องการรู้ว่ามันเป็นใครมันจะคุยเรื่องอะไรกัน ที่ผมรู้เพราะได้ยินเพรียวคุยโทรศัพท์ตอนเข้าห้องน้ำไม่ใช่บังเอิญแต่ผมตามดูมันตลอดเวลาต่างหาก เห็นว่ามาดามสั่งให้เข้มงวดเป็นพิเศษถ้าไม่มีอะไรทำไมต้องระวังมากขนาดนี้มันต้องมีเรื่องสำคัญแน่นอน ผมไปหลอกถามกับคนที่ทำงานมาก่อนก็ได้คำตอบที่เหมือนๆ กันคือไม่บ่อยนักที่นายใหญ่จะเข้ามา อันนี้ผมเรียกตามคนในร้านนะครับแถมมาแต่ละทีก็ไม่มีใครรู้ได้เห็นด้วย พูดง่ายๆ คือไม่มีใครเคยเจอตัวจริงนั่นแหละ

พรึบ!! ทันทีที่ผมก้าวออกจากห้องไฟทั้งชั้นก็ถูกตัดเหลือเพียงไฟฉุกเฉินที่ทำงานทุกอย่างเป็นไปตามแผน ผมรีบตรงไปยังห้องวีไอพีที่น่าจะใช้คุยเรื่องสำคัญกันในวันพรุ่งนี้ ไม่อยากจะเชื่อว่าทุกอย่างมันจะเข้าทางผมขนาดนี้อยู่ดีๆ ชั้นห้าก็ดันมาปิดปรับปรุง


หลังจากเข้ามาในห้องได้ผมก็กวาดสายตาไปทั่วโดยมีไฟฉายอันเล็กให้แสงสว่าง ตรงไหนกันนะที่ผมจะซ่อนเครื่องดักฟังกับกล้องตัวเล็กในมือไว้ได้บ้าง ถ้าให้เดามันคงนั่งคุยกันที่โซฟากลางห้องนี่แหละแต่ถ้าติดไว้ใกล้ๆ มันอาจจะเสี่ยงมากเกินไป

“งั้นตรงนี้ก็แล้วกัน”ผมตัดสินใจก่อนจะจัดการซ่อนอุปกรณ์ไว้ตรงจุดที่คิดว่ามันน่าจะได้ผลมากที่สุดและไม่เป็นที่สังเกตมากที่สุดด้วย เหลืออีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงเราก็จะได้รู้กันว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริงของที่นี่ หวังว่าสิ่งที่ผมทำมันจะสามารถทำให้ผมได้ข้อมูลสำคัญอะไรเพิ่มมาบ้างนะ

“ ( ระบบไฟกับกล้องวงจรปิดกำลังจะกลับมาทำงาน ออกมาจากที่นั่น ) ” จิ๊ อะไรมันจะรวดเร็วขนาดนั้นวะ เห็นไหมครับว่าระบบความปลอดภัยของที่นี่มันเว่อร์ขนาดไหน แค่เรากระดิกตัวทำอะไรนิดหน่อยก็ไม่รอดแล้ว


ผมรีบออกมาจากห้องนั้นทันทีก่อนที่จะถูกจับได้ เสียงลิฟต์ดังเพราะมีคนกำลังขึ้นมาบนชั้นนี้เป็นจังหวะเดียวกับที่ผมปิดประตูห้อง

“เกือบไปแล้วแม่ง” นี่ถือว่ายากสำหรับผมเลยนะเรื่องที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ ผมแนบหูที่ประตูเพื่อฟังเสียงจากด้านนอก เกิดปัญหาแบบนี้ขึ้นแน่นอนว่าต้องมีคนขึ้นมาตรวจสอบ

“ ( OK ) ” ผมเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ถ้าช้ากว่านี้ผมไม่รอดแน่


ไฟทุกดวงถูกปิดเหลือแค่โคมไฟที่หัวเตียงเท่านั้น ไอ้แว่นดำก็ยังคงนอนนิ่งอยู่ท่าเดิมยิ่งมองก็ยิ่งสงสัยทำไมต้องใส่วิกติดหนวดเข้ามาด้วย เท่าที่ดูแล้วทุกอย่างถูกทำโดยมืออาชีพแน่นอนเพราะมันดูแนบเนียนมาก มันเข้ามาที่นี่ทำไมไม่น่าจะแค่มาเที่ยวธรรมดา แต่ถ้ามันมีเรื่องอื่นแอบแฝงก็น่าจะระวังตัวมากกว่านี้ไม่ใช่ปล่อยให้ตัวเองถูกวางยา

“เชี้ยเกือบลืม!!” เพื่อความปลอดภัยผมจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเอาชุดคลุมอาบน้ำมาใส่แทน ผมไม่รู้หรอกครับว่าจะมีใครเข้ามาที่นี่เมื่อไหร่สถานการณ์แบบนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ ถ้าเรื่องที่ผมทำมันยังไม่สำเร็จผมก็ยังไม่วางใจเด็ดขาด

“ไหนขอดูหน้าให้ชัดๆ หน่อย” หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยผมก็ตรงไปที่เตียงทันที มันเป็นใครมาจากไหนเอาไว้ก่อนตอนนี้ขอดูหน้าจริงก่อน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !! ผมเกือบจะได้ดึงแว่นมันออกแล้วเชียวทำไมจะต้องมาเคาะอะไรตอนนี้ด้วยวะ วันนี้มันต้องเป็นวันซวยของผมแน่ๆ ติดขัดตลอดไม่ว่าจะทำอะไร

แกร็ก “มาดาม!” ผมแกล้งตกใจแถมยังพูดเสียงเบา

“ทำไมมาเปิดช้านักนนท์” ดูเหมือนตอนนี้มาดามกำลังอารมณ์เสียสุดๆ คงเพราะหาสาเหตุของเหตุการณ์เมื่อกี้ไม่เจอ

“โธ่..มาดามผมก็ทำงานอยู่น่ะสิครับ มีอะไรหรือเปล่าเมื่อกี้ไฟดับด้วยใช่ไหม” ผมทำท่ากระซิบก่อนจะพยักหน้าเข้าไปในห้อง

“ใช่ เราเห็นอะไรผิดปกติบ้างหรือเปล่าก่อนหน้านี้” หน้าสวยแต่เวลาโมโหเสียงโคตรโหดเลย

“ตอนที่ผมขึ้นมากับลูกค้าก็ไม่มีอะไรนะครับ”

“ลูกค้าเราอยู่กับเราตลอดหรือเปล่า” ไม่อยากจะคิดเลยถ้าเมื่อกี้ออกมาไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้นกับผมนะ

“ตลอดครับ ชวนขึ้นห้องตั้งแต่มาเลยกว่าจะหมดแรงผมเกือบตายเจ็บเอวไปหมดแล้ว” ผมแกล้งจับที่เอวนวดๆ พร้อมกับเบ้หน้า

“โอเคๆ”

“ตกลงว่ามันเรื่องอะไรครับมาดาม”

“ไม่มีอะไรแค่ระบบรักษาความปลอดภัยเราขัดข้อง” หึ แห่กันขึ้นมาเกือบสิบคน ผมมองผ่านมาดามไปยังการ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลังถ้าผมพลาดนิดเดียวมีหวังได้ไปนอนข้างพรมเช็ดเท้าตรงทางเข้าร้านแน่

“ครับ”

“ไปทำงานต่อเถอะ”


ผมปิดประตูห้องหลังจากที่มาดามเดินไปตรวจตราตรงจุดอื่นมีตั้งสิบกว่าห้องแสดงว่าต้องอยู่บนนี้อีกนาน ยังไงผมก็ยังออกไปจากที่นี่ไม่ได้เพราะทุกครั้งถ้าจะลงไปด้านล่างคือต้องไปพร้อมลูกค้าเท่านั้น หรือแม้แต่จะลงไปตอนเช้าก็ต้องลงไปพร้อมลูกค้าผมก็ไม่รู้ว่าทำไมจะต้องตั้งกฎแบบนี้ขึ้นมา ถึงร้านจะเปิดตอนสองทุ่มของทุกวันแต่คนที่ดูแลเรื่องกุญแจห้องผมหมายถึงเพรียวก็ทำงานตลอดเวลา

“เกือบแล้วไอ้ธาม”เวลาเจอเรื่องตื่นเต้นทำให้ใจเราเต้นแรงร่างกายเรามันก็จะทำงานหนักและเหงื่อออกท่วมตัวเหมือนผมตอนนี้ ร้อนโว๊ย..


ผมเดินตรงไปที่ตู้เย็นหยิบน้ำออกมาดื่มทั้งร้อนทั้งคอแห้ง บอกตามตรงเมื่อกี้ผมก็ทำใจดีสู้เสือไปอย่างนั้นเองแหละครับใจจริงกลัวแทบตายดีนะว่าผมเปลี่ยนเสื้อผ้าไว้ก่อนแล้วไม่อย่างนั้นมีหวังถูกสงสัยแน่นอน ถ้ามาดามเข้ามาเห็นว่าไอ้แว่นดำนี่มันหลับเป็นตายผมซวยแน่ใครมันก็ดูรู้ครับหลับแบบนี้มันผิดปกติ

บอกตามตรงตลอดระยะเวลาสองเดือนที่ผมเข้ามาทำงานที่นี่ผมใช้แผนเดิมทุกครั้งและก็แปลกใจทุกครั้งที่ผมรอดมาได้ แถมหน้าเดิมๆ ยังกลับมาซื้อตัวผมอีกไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรอย่างที่มาดามบอกก่อนหน้านี้เคยมีลูกค้าทะเลาะกันแย่งผมด้วยนะครับ คือผมไม่เข้าใจเข้าห้องไปก็หลับเป็นตายแล้วมึงจะติดใจอะไรกันนักหนา พอมันทำท่าจะตื่นผมก็เล่นละครเปลืองตัวนิดหน่อยแล้วก็พามันลงมาด้านล่าง เป็นแบบนี้ทุกทีทำไมยังมีคนโทรมาจองตัวผมล่วงหน้าอยู่อีกผมก็ไม่รู้หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้สักที คนไม่รู้ก็เอาแต่บอกว่าผมลีลาดีเล่นของบ้างก็มีพูดกันบ่อยๆ ผมอยากจะตะโกนบอกดังๆ เลยกูไม่ได้เล่นของกูเล่นยาล้วนๆ

“ไม่มาแล้วมั้ง” ผมวางขวดน้ำที่โต๊ะก่อนจะเดินเอาหูไปแนบประตูอีกครั้ง พรุ่งนี้คงได้รู้กันสักทีว่าใครที่เป็นเจ้าของที่นี่

“ห้าว..” แปลก อยู่ๆ ทำไมรู้สึกแบบนี้วะ ผมทำงานกลางคืนทุกวันกลางวันก็ไม่ค่อยจะได้นอนแต่ก็ไม่เคยมายืนหาวน้ำตาซึมแบบนี้สักที สงสัยวันนี้ผมจะเหนื่อยไปหน่อย

“คราวนี้ไม่มีใครมาขัดแล้ว ขอดูหน้าให้ชัดๆ หน่อยเหอะว่าหล่ออย่างที่คลองเปรมมันว่าหรือเปล่า” ผมเดินตรงไปที่เตียงทันทีเมื่อกี้เกือบจะได้เห็นแล้วเชียว

“ห้าว..” อีกแล้วสองครั้งแล้วนะเฮ้ย คราวนี้นอกจากน้ำตาซึมแล้วเปลือกตาแม่งยังหนักผิดปกติอีกด้วย

ผมเอื้อมมือไปจับที่แว่นดำบนหน้าของคนที่หลับไม่รู้เรื่องอยู่ตอนนี้ ไม่รู้มันกินไปเยอะขนาดไหนหวังว่าจะตื่นทันตอนเช้านะ ไม่อย่างนั้นผมจะถูกสงสัยเอาได้

“ห้าว..” เชี้ยธามมึงสามหาวแล้วนะ ผมสะบัดหัวไปมาสองสามครั้งเพื่อไล่ความรู้สึกง่วงของตัวเอง ผมเริ่มมีอาการอย่างอื่นเพิ่มเข้ามานอกจากที่เอ่ยไปเมื่อกี้ ตอนนี้แม้แต่แรงดึงแว่นออกก็แทบจะไม่มีตาค่อยๆ ปิดลงเรื่อยๆ ถึงจะพยายามลืมมันขึ้นแค่ไหนก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ ตัวเอนโงนเงนอย่างกับคนไม่มีแรง

“ห้าว..” วืบ!!



“พี่นนท์ พี่ตื่น” เหมือนมีคนเรียกนะว่าแต่เรียกใครวะใครคือนนท์ ไม่ได้เรียกผมนี่แต่ทำไมเสียงมันอยู่ใกล้ๆ แถมตัวผมยังเหมือนถูกเขย่า

“พี่นนท์ตื่นได้แล้วพี่ พี่นนท์..” นนท์หรอวะ นนท์คือ.... คือกูนี่หว่า!!

“อื่อ..” เกือบไปแล้วเกือบลืมว่าตอนนี้ผมชื่อนนท์ พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นคลองเปรมยืนมองผมอยู่ข้างเตียง

“หลายรอบหรอพี่หลับเป็นตายแบบนี้” ผมหันไปมองข้างๆ แต่ก็ไม่เจอใครอยู่แล้วแถมพอมองออกไปด้านนอกยิ่งทำให้ตกใจเข้าไปใหญ่เพราะว่ามันสว่างไปหมดแล้ว เมื่อคืนจำได้ว่าผมกำลังจะดึงแว่นไอ้คนที่ผมสงสัยนั่นออกแต่อยู่ๆ มันก็เสือกง่วงขึ้นมา หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นผมก็จำไม่ได้แล้ว

“อือ” ผมตอบกลับไปแต่ตาก็ยังคงมองอยู่ตรงที่ว่างข้างๆ

“พี่ติดใจหรอมองไม่เลิกเลย ลูกค้าพี่เขาออกไปตั้งแต่ร้านปิดแล้วเห็นแจ้งพี่เพรียวว่าพี่หมดแรง” อะไรนะ! ยาที่ผมใส่ให้มันกินเยอะมากนะครับไม่น่าจะตื่นมาทันตอนร้านปิดได้ ขนาดผมเองยังกลัวว่ามันจะตื่นไม่ทันเช้าเลย แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่มันจะออกไปตอนร้านปิด

“อ่อ” ผมหันกลับมาคุยกับคนที่ยืนยิ้มกว้างอยู่ตอนนี้ สงสัยแต่พูดออกไปไม่ได้

“สงสัยลูกค้าพี่จะถูกใจพี่เหมือนกันเนาะไม่งั้นคงไม่ทิ้งนี่ไว้ให้” ผมมองสิ่งที่คลองเปรมยื่นมาให้ก่อนจะรับมันมาดู

“ของลูกค้าพี่แน่หรอ” เงินสองหมื่นพร้อมกับข้อความบนกระดาษที่ไม่ว่าจะอ่านอีกกี่ร้อยรอบผมก็ไม่เข้าใจ ‘เมื่อคืนสนุกมากแล้วจะมาใหม่’ แปลว่าอะไรที่ว่าสนุก มันสนุกตอนไหนก็เราเล่นหลับใส่กันอย่างเดียวเลย เอาอะไรมาสนุกวะ

“ใช่สิผมเจอมันวางที่หัวเตียง”

“หรอ กี่โมงแล้วอะ” เอาไว้ก่อนแล้วกันมีเวลาค่อยสงสัยต่อ

“เออคุยเพลินเลย มาดามให้มาปลุกพี่กลับบ้านจะแปดโมงแล้ว” เชี้ย! หลับหรือตายวะเนี้ย

“แล้วทำไมเปรมยังไม่กลับ”

“ลูกค้าผมพึ่งออกไปเหมือนกัน ขนาดเมื่อคืนผมควบสองยังไม่ได้เท่าพี่เลยเมื่อไหร่จะเจอแบบนี้บ้างนะจะได้รวยซักที” ผมส่ายหัวกลับไป

“เดี๋ยวคงเจอ” ผมบอกก่อนเดินเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ จากที่สำรวจร่างกายตัวเองก็ไม่มีส่วนไหนที่ผิดปกติไปจากเดิมเลย ชุดคลุมอาบน้ำก็ยังอยู่บนตัวเหมือนเดิมแล้วก็ไม่ได้เจ็บระบมอะไรตรงไหนด้วย อะไรคือความหมายของคำว่าสนุกวะ

“พี่นนท์ผมรอหน้าห้องนะ” ทำไมไม่กลับไปก่อนล่ะ ว่าแต่ทำไมต้องรีบให้คลองเปรมมาปลุกผมด้วยหรือว่าอยากเคลียร์คนออกไปจากที่นี่เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าเจ้าของตัวจริงเป็นใคร ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมก็ต้องรีบกลับแล้วป่านนี้ที่บ้านคงเป็นห่วง ผมไม่เคยหายเงียบไปแบบนี้ด้วย


“นี่พี่ให้”พอออกมาจากห้องได้ผมก็ยัดเงินใส่มือคลองเปรมไปสองพันนี่ไม่ใช่ครั้งแรกแต่ผมเคยให้มันหลายครั้งแล้ว ตั้งแต่ได้รู้จักกันมาผมว่าผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง ชีวิตมันน่าสงสารครับถ้าเลือกได้คงไม่มีใครอยากเข้ามาเดินบนถนนเส้นนี้เปรมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ไม่ได้มีทางเลือกเยอะเหมือนคนอื่น เปรมไม่ใช่คนไทยแท้โดยกำเนิดถึงจะเกิดบนแผ่นดินไทยพออายุสิบห้าก็ถูกพ่อแม่ขายให้กับนายทุนที่ขึ้นไปรับถึงบนดอย ถูกขายต่อมาอีกเป็นทอดๆ ตอนนี้มันอายุยี่สิบสองแล้วสุดท้ายก็ต้องมาอยู่ที่นี่ แต่มันบอกผมนะว่าที่นี่ดีกว่าที่อื่นอย่างน้อยก็ไม่ถูกทุบตีให้อิสระเยอะอาจเพราะมึงยังเชื่อฟังพวกมันไงผมอยากบอกมันแบบนี้

ผมเคยถามว่าอยากเลิกไหมคำตอบที่ได้ทำผมสะอึกไปเลย ‘ไม่มีใครอยากทำอย่างนี้ไปจนตายหรอกพี่แต่ถ้าเลิกแล้วจะไปทำอะไร จะเอาเงินไหนส่งกลับบ้านอ่านหนังสือก็ไม่ออกจะไปทำอะไรกิน’ เมื่อก่อนผมยอมรับว่าตัวเองเคยมองคนทำอาชีพนี้ติดลบแต่พอได้เข้ามาสัมผัสแล้วก็ทำให้ผมเริ่มเข้าใจ มีอะไรอีกหลายอย่างบนโลกที่เราจะไม่มีวันเข้าใจถ้ามันไม่ได้เกิดขึ้นกับเรา การมองแตกต่างจากการเป็นเสมอ

“พี่นนท์ ไม่ต้องให้ผมหรอกผมแซะเล่นไปอย่างนั้นเอง” เปรมเตรียมจะส่งเงินคืนมาให้แต่ผมส่ายหัวปฏิเสธ

“เออน่าเอาไปเหอะ เงินมันเยอะพี่ใช้ไม่ไหว” ผมบอกขำๆ

“ขอบคุณนะพี่” มันยกมือไหว้ผมเหมือนทุกครั้ง ผมพยักหน้าตอบกลับไปเช่นเคยเท่าที่ดูมันก็นิสัยดีนอกจากชอบแซะผมมันก็ไม่เห็นเคยทำอะไรให้ใครเดือดร้อน วันๆ ก็ทำงานสิ้นเดือนก็ส่งเงินไปที่บ้าน เอออีกอย่างลืมบอกไปที่นี่มีหอพักสำหรับพนักงานอย่างเราๆ ด้วยนะครับเปรมมันก็อยู่ที่นั่นแหละแต่ผมไม่

“เจอกันคืนนี้”

“ครับพี่”

พอแยกย้ายกับคลองเปรมแล้วผมก็เรียกแท็กซี่ทันที ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัยถ้าไม่ติดว่ากำลังทำเรื่องสำคัญอยู่นะผมคงจะสืบเรื่องของไอ้คนเมื่อคืนไปแล้ว แต่ถ้ามันกลับมาอีกอย่างที่มันบอกไว้ในกระดาษจริงๆ นั่นก็ถือว่าเป็นโชคของผมที่จะได้หายข้องใจ



“กลับมาแล้วครับ” ผมตะโกนลั่นบ้านหลังจากที่เข้ามาด้านใน

“ทำไมกูติดต่อมึงไม่ได้ฮะธาม” พึ่งมาถึงยังไม่ทันได้นั่งผมก็ถูกสอบซะแล้ว

“ไม่มีอะไรครับลุงเหตุการณ์ปกติ” ผมบอกก่อนเดินตรงเข้าไปในครัวเพื่อหาน้ำดื่ม

“แต่เมย์ติดต่อคุณไม่ได้เลย” จะติดต่อได้ไงก็ปิดเครื่องไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

“ไม่มีอะไร เตรียมพร้อมทุกอย่างหรือยังผมว่าใกล้จะถึงเวลาแล้วนะครับหัวหน้า” ผมหันไปบอกผู้ชายมีอายุที่ตัวเองเรียกว่าลุงในตอนแรก

“จ่าเมย์”

“ได้ค่ะหัวหน้า” พอได้รับคำสั่งเมย์หรือจ่าเมย์ก็ตรงเข้าไปยังห้องที่เราใช้ปฏิบัติการทันที

“มึงจะไปอาบน้ำก่อนไหม”

“ดีครับงั้นเดี๋ยวผมมา”


ผม ร้อยตำรวจตรี ธนนท์ ฑิฆัมพร หรือหมวดธามครับ พึ่งเข้ามารับตำแหน่งได้ไม่นานผมก็ถูกเรียกตัวมาที่นี่เพราะคดีใหญ่ที่พึ่งเกิดขึ้นเมื่อสามเดือนก่อน ไม่น่าเชื่อว่านอกจากจะเป็นคดีใหญ่ที่ต้องรีบจัดการผู้เสียชีวิตในคดีนี้ยังมีความสำคัญกับผมซะด้วย ซึ่งผมไม่ได้บอกให้ใครรู้ไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถเข้ามายุ่งเกี่ยวได้ ตามจริงผมประจำการอยู่ต่างจังหวัดครับหมายถึงผมกับหัวหน้าทีมและทันทีที่เกิดเรื่องเราถูกเรียกตัวมาที่กรุงเทพฯ รับภารกิจลับๆ นี้ทันทีโดยจ่าเมย์เข้าร่วมทีมด้วยอีกคน คนที่เก่งไม่ใช่ผมแต่คือหัวหน้าทีมของผมต่างหากไม่เข้าใจทำไมถึงไปอยู่ต่างจังหวัดเพราะตั้งแต่ก้าวแรกที่ผมเข้าไปรายงานตัวที่กองสืบพร้อมแกก็มีแต่คนให้ความเคารพเหมือนรู้จักกันดีมาก่อนคงมีอะไรที่ผมยังไม่รู้อีกเยอะสินะ แต่อย่างนึงที่ผมชอบคือได้คนเก่งแบบนี้มาเป็นหัวหน้าตอนนี้ผมยังไม่เก่งแต่เชื่อเหอะว่าสักวันผมจะต้องเก่ง


ผมจัดการตัวเองก่อนจะรีบลงมาที่ห้องปฏิบัติการ ตอนที่เราไปรับแฟ้มคดีข้อมูลทุกอย่างบ่งชี้ไปที่ IF ผู้ตายเข้าออกที่นั่นสองสามครั้งก่อนเกิดเหตุ ตอนนี้เราแทบจะไม่มีข้อมูลอะไรเลยนอกจากที่ผมบอกไปมันยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเพราะทุกอย่างถูกปิดเงียบเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน เราตามจากอะไรไม่ได้เลยในเมื่อหลักฐานอันน้อยนิดชี้ว่าเป็นที่นี่เราก็ต้องเริ่มที่นี่ ซึ่งมันเป็นที่ที่โคตรจะอันตรายเรียกว่ากฎหมายเข้าไม่ถึงเลยก็ได้ ไม่ใช่ว่าเราต้องเริ่มนับหนึ่งแต่เราเริ่มนับตั้งแต่ลบศูนย์เลยต่างหากครับ และต้องทำทุกอย่างให้เงียบที่สุดไม่อย่างนั้นคนร้ายมันจะไหวตัวทันแล้วเราจะไม่ได้อะไรเลยอำนาจเงินมันน่ากลัวเสมอ ไม่ใช่แค่หลอกคนร้ายแต่เราต้องหลอกคนในอาชีพเดียวกันด้วยเพราะไม่รู้ว่าใครขาวใครดำ คดีนี้เหมือนจะสำคัญมากเพราะเบื้องบนย้ำมาว่าต้องจับให้ได้ นั่นคือเหตุผลที่ผมต้องเข้าไปทำงานอยู่ในนั้นเพื่อหาข้อมูลไม่เข้าถ้ำเสือก็ไม่ได้ลูกเสือ แต่จากเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้ผมรู้ว่าตัวเองยังต้องฝึกอีกเยอะเพราะถ้าพลาดเพียงครั้งเดียวผมอาจถูกเสือกัดตาย


.................................................


To Be Continued……….

**ฝากติดตามด้วยนะ เม้นท์มาให้กำลังใจกันได้อ่านทุกคนเลย**


ความคิดเห็น