email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

อ่านแบบไม่ต้องการสาระมากครับ ต้องการแค่ความหื่นแต่มีสตอรี่นะ - สามารถติดตามเอ็มได้ในเพจ ไรท์เอ็ม หรือทวิตเตอร์ @heartfilia_emma ได้เลยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันมาก ๆ เลยะนะครับ

ชื่อตอน : Chapter 30

คำค้น : น้องส้มตำคนกาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.2k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2563 16:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 30
แบบอักษร

“อันนี้คือปลอมใช่ป่ะ?”  

สวบ!  

“อะ อื้อจุก...”  

“รู้คำตอบยัง?”  

“สะ ส้มเหนื่อยนะ” ร่างเล็กค่อย ๆ ถลาตามแรงซอยเนิบ ๆ จากคนตัวโต ใบหน้าสวยเหยเกพลางใช้มือทั้งสองข้างบีบไหล่แกร่งไว้ ทุกการเคลื่อนไหวของสะโพกสอบบ่งบอกถึงความจริงจังเมื่อครั้งเอ่ยว่าจะต่ออีก 4 รอบ 

ซึ่งมันคงหนักเกินไปสำหรับเขา ยิ่งหลังสอบมาจนถึงวันนี้ชายตัวสูงก็ใช่ว่าจะไม่ทำอะไรเขาเลย คงเพราะเก็บกดในสัปดาห์ก่อนสอบและหลังสอบไว้เยอะ สองอาทิตย์ที่ผ่านมาเลยทำเขาซะเพลียเลยทีเดียว 

“อืม…” เสือตัวโตคำรามเสียงพร้อมซุกหน้าลงที่ซอกคอหอม ๆ หยาดเหงื่อเปรียบเสมือนเลือดของกวางตัวน้อยที่ตกเป็นเหยื่อให้แก่เขา 

สูดดมมันให้เร้าใจพร้อม ๆ กับขยับเอ็นใหญ่เข้าหาช้า ๆ เหมือนพยายามกลั่นแกล้งให้เจ้ากรรมเสียวกระเส่า จะช้าจะเร็วกวางตัวน้อยก็ไม่อาจที่จะรอดพ้นไปจากน้ำมือของเขาได้ 

“พะ พี่ไทเกอร์…”  

“อืม…” ครางตอบแต่จมูกยังคงสูดดมกลิ่นหอมในซอกคอขาว นี่คือสิ่งที่เขาชอบ นี่คือร่างกายที่เขาเป็นเจ้าของ น้ำเสียง กลิ่น รูปร่าง สัมผัสและหัวใจของร่างเล็กเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว บอกหลายรอบแล้วว่าจะไม่มีใครหน้าไหนได้สัมผัสเรือนร่างนี้ 

ยิ่งส้มตำออดอ้อนเขายิ่งคิดไปไหนต่อไหน หากมันไปอ้อนแบบนี้กับชายคนอื่นเขาคงโกรธเป็นแน่แท้ อะไรที่มันทำกับเขาก็ไม่อยากให้ไปทำกับคนอื่น เขายิ่งเป็นคนรักใครแล้วจะหวงมาก ๆ ด้วย ไม่อยากจะเจ้ากี้เจ้าการก็ทำไม่ได้ 

มันอาจดูแย่ในบางครั้ง รู้ว่าแฟนกันก็ไม่ควรจะบังคับอะไรกันขนาดนี้ แต่สิ่งที่บังคับมันก็ไม่ได้มากมายอะไรเลย ซ้ำเขายังเอาใจน้องมันอีกตั้งหลายอย่าง ๆ เพราะมันเองถึงจะงอแงในบางครั้งก็ยังเชื่อฟังเขา 

เพราะแบบนี้ไงถึงได้หลง… 

“อะ อีกแค่ครั้งเดียวได้ไหม” เสียงนุ่มถามกระเส่าเสียจนเขาต้องผละออกมามอง ใบหน้าหวานที่กำลังออดอ้อนเขาอยู่นั้นยิ่งทำให้หัวใจของเสือร้ายเลือดสูบฉีด อารมณ์รักเพิ่มหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ แน่ใจว่าขอให้ลดหรือพยายามทำให้เขาอยากจัดอีกหลาย ๆ รอบ 

ผู้หญิงคนไหนจะได้อารมณ์เท่ากับเมียคนนี้ของเขาวะ พูดไปก็เหมือนอวดเมียหลงเมีย แต่มันคือความจริงต่อให้สิ้นลายก็พร้อมยอม 

“โกหกกูทำไม?” ถามเสียงเรียบพร้อมสะโพกสอบสอยเข้าออกช้า ๆ ริมฝีปากหยักขยับชิดแก้มเนียนแล้วจูบซับทั่วใบหน้าขาว เรียวแขนเล็กเปลี่ยนเป็นกอดรอบคอแกร่งไว้ใบหน้าคมจึงผละออกมาสบตา 

“มะ เมื่อคืนส้มเสียใจมากรู้ไหม” การที่อุตส่าห์ตั้งใจทำอะไรสักอย่างเพื่อรอให้อีกคนกับมาเห็น แต่เจ้าตัวกลับไม่รับโทรศัพท์อีกทั้งยังทิ้งให้เขาจมอยู่กับความตั้งใจที่ไร้ซึ่งผลประโยชน์ 

มันทำให้เขาเสียใจจริง ๆ นะ… 

“…” ฝ่ามือนุ่มลูบไหลโครงหน้าคมพลางสำรวจความหล่อเหลาของชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าแฟน หรือจะเรียกว่าสามีดีนะ ใบหน้าของผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์เสียจริง ๆ  

ใบหน้าที่ทำให้เขาหลงรักเสียจนตัดแทบจะไม่ขาด แล้วไยคิดว่าเขาจะขอห่างไปจริง ๆ ไม่ใช่แค่ติดใจ แต่เขาติดกายคนตัวโตไปแล้ว เยดุ เยอึด เยทน ส้มตำไม่ได้เอ่ยเล่น ๆ ตั้งแต่คบกันมาปั๊มลูกไปแล้วกี่ครั้ง ยอมรับว่านับไม่ถ้วนเอาเสียแล้ว 

อาจจะพูดถึงเรื่องเซ็กซ์มากไปเดี๋ยวหาว่าเขารักพี่ไทเกอร์เพราะเอากัน จริง ๆ คือชอบทุกอย่างของรุ่นพี่ไปเสียแล้ว ชอบจนคิดว่าหากขาดพี่ไทเกอร์ไปคงกลายเป็นแค่ส้มตำจานเน่าที่ไม่มีใครอยากกิน 

“เสียใจ มะ มาก ๆ เลย”  

“แล้วไม่อยู่ให้ขอโทษ จะตื่นมาแล้วหนีไปทำไม อืม…” ทุกการสนทนากายใหญ่มิได้อยู่เฉย ๆ แต่อย่างใด 

ส้มตำเม้มปากเมื่อได้ยินคำถาม ความเสียวซ่านแทรกซึมเข้ามาผ่านระบบประสาททำให้จำต้องระงับเสียงครางไว้ ทำไมต้องถามว่าหนีไปทำไม ยอมรับว่างอนมาก ๆ แต่หากมันทำให้เจ้าของถ้ำกระวนกระวายจนแทบจะเสียน้ำตา 

เขาเองก็รู้สึกผิด…  

มันทำให้รู้ว่าผู้ที่กำลังขยับกายเข้าหาไม่ได้คิดจะเล่น ๆ กับเขาแต่อย่างใด ไม่สิ นี่จะสามเดือนแล้วพี่ไทเกอร์คงไม่คิดที่จะแค่เอาเขาแล้วทิ้งหรอกใช่ไหม ประโยคที่เอ่ยออกมาบนใบหน้าที่จริงจังคงไม่อาจหลอกเขาได้ 

“ขอโทษ...”  

สวบ… 

“อะ อื้อ...” ประโยคขอโทษเอ่ยออกมาจากปากของเสือดุพร้อมกับแรงขยับที่มากขึ้นกว่าเดิม แรงขึ้นเสียจนส้มตำครางเสียงหวาน 

แขนหนาข้างหนึ่งสอดรอบท้ายทอยขาวแล้วก้มลงซุกที่ซอกคอหอมอีกครั้ง กอดรัดไว้พลางขยับกลางกายเข้าออกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ถึงแม้จะเผลอยิ้มที่รุ่นพี่เอ่ยประโยคนั้นแต่ใบหน้าหวานก็จำต้องเปลี่ยนเป็นเหยเกเพราะความเสียวที่ถูกมอบให้ 

เมื่อคืนก็ใช่ว่าจะไม่ได้รับประโยคนั้นจากเจ้าตัว แต่แค่คิดว่าทิ้งกันไปนานขนาดนั้น ปล่อยให้รออยู่คนเดียวจนอาหารเย็นมันไม่ควรงอนเลยหรือไง เสียใจจนร้องไห้ ถึงแม้จะใจอ่อนเมื่อเห็นหน้าคนดื่มสุรากลับมาแล้วก็ตาม อ้อมกอดเมื่อคืนช่วยให้เขาหลับเร็วขึ้นเหมือนทุกครั้ง 

เหมือนทุกครั้งตั้งแต่คบกันมา... 

ตอนเช้าเลยตัดสินใจอย่างไม่คิดให้ดี ๆ ไว้ก่อน ในหัวมีแต่บอกว่าต้องเอาคืนให้เสือตัวโตรู้สึก ถึงแม้จะมีฉุกคิดว่าเราควรกลับไปหาเจ้าตัวที่ห้องก็ตาม แต่ก็ไม่คิดว่าพี่ไทเกอร์จะโมโหหรือโกรธจัดจนแทบจะร้องไห้ 

ใบหน้าหล่อคมคายที่มองเขาเหมือนอยากฉีกเนื้อออกเป็นชิ้น ๆ แต่กลับทำได้เพียงหายใจเข้าออกแรง ๆ อยู่หลายหนแล้วหันหน้าหนี ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าหากถูกทำร้ายเขาจะยังมีชีวิตรอดอยู่ไหม 

สวบ… 

“อื้อ…” แรงขยับถี่ ๆ พร้อมเสียงเนื้อกระทบเนื้อทำให้ส้มตำไม่อาจที่จะปิดปากกลั้นเสียงครางไว้อีกแล้ว 

โสตประสาทของทั้งสองได้ยินเพียงเสียงแสนน่าอาย ทุกการสอดใส่ของกายใหญ่ได้ยินเหมือนน้ำขุ่นที่อยู่ก่อนหน้าทะลักออกมา ซึ่งมันเป็นน้ำหล่อเลี้ยงในการขยับครั้งต่อไปได้ดีเลยทีเดียว 

ยิ่งเสียวเสือร้ายยิ่งออกแรงสอยเสียถี่ยิบ ดันมันเข้ามาลึก ๆ ถึงจุดกระเส่าชวนให้กายเล็กบิดเร้าภายใต้แรงกอดกุม เหงื่อกาฬซึมออกมาตามรูขุมขน ทำให้ผิวลื่นเบียดเสียดกันไปมาจนผิวขาวเกิดรอยแดง 

“อ๊ะ อ่า…”  

“อืม…” เสียงครางหวาน ๆ ของส้มตำคือยาปลุกระดมความหื่นกามของไทเกอร์ได้ดีเลยทีเดียว ไม่ต่างไปจากเสียงคำรามของเสือร้ายที่ถึงแม้จะพ่นออกมาไม่บ่อยนัก แต่เมื่อกวางตัวน้อยได้ยินก็รู้สึกพอใจที่ทำให้ผู้เป็นสามีได้สุขสม 

เขาเองก็สุขสมไม่ต่างกัน… 

บทรักมันไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยหากเรารู้วิธีทำและคุ้นชินไปกับมันจริง ๆ บางคนอาจใช้มันเพียงเพื่อการปลดปล่อยและแยกทาง แต่ต่างจากเขากับพี่ไทเกอร์ที่ใช้มันในการระบายอารมณ์ที่ค้างคา อีกทั้งยังสานความสัมพันธ์ให้แน่นขึ้น 

ความสัมพันธ์ที่จะผูกมัดให้เราอยู่ด้วยกันจนมันกลายเป็นความผูกพัน จะไม่มีทางนอกใจกันเด็ดขาด ความรักที่มีน้อยก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเราทั้งสองสามารถทำอะไรต่าง ๆ เพื่อกันและกันได้ 

ชึ่บ!  

“หายงอนยัง อืม…” ถามข้าง ๆ หูขาวที่เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อพลางขบเม้มจนคนตัวเล็กครางกระเส่าบิดเร้าไปมาเหมือนกวางกำลังจะสิ้นใจภายใต้การคร่อมทับ 

“สะ เสียว…”  

สวบ!  

“อะ อ่า… ละ ลึกไป”  

“ถามว่าหายงอนยัง…” คนใจร้อนก็ยังเป็นคนใจร้อนอยู่วันยังค่ำ ไม่ได้รับคำตอบแต่ทำร้ายโดยการทุบตีเมียไม่ได้ก็จำต้องทำร้ายโดยการทำให้จุกเสียว 

ได้ยินคำถามคนตัวเล็กที่ร่างกำลังถลาจึงเอ่ยตอบพร้อมกับร่างที่ถูกจับพลิกให้นอนคว่ำหน้า แอ่นสะโพกตอบรับกายยักษ์อย่างไม่อาจจะหนีพ้น 

สายตาคมก้มลงมองของใหญ่ที่กำลังขยับเข้าออก เสียดสีร่องก้นนุ่มที่ขาวเนียนเหมือนก้อนซาลาเปาเข้าไปในรูสวรรค์ที่ถูกบรรจงทะนุถนอมดูแลมาอย่างดี อย่างดีก็แค่ตอนที่ไม่ได้มีอะไรกัน เพราะเมื่ออยู่บนเตียงมันช่างน่าสงสารเพราะถูกเสือใจร้ายกลั่นแกล้งอย่างไม่อ่อนโยน 

“อืม…” เมื่อสะโพกนุ่มกระดกใส่กลับเขาก็ไม่จำเป็นต้องซอยแต่อย่างใด 

ร่างสูงใช้หัวเข่าในการรับน้ำหนักตัว ยืดกายโชว์หุ่นเซ็กซี่ ก้มมองคนตัวบางที่กำลังกระดกสะโพกเข้าหาของที่คาอยู่ในร่างเสียจนเขาต้องคำรามออกมาให้ได้ยิน ใบหน้าคมเงยขึ้นมองเพดานมือสากข้างหนึ่งลูบซิกซ์แพ็กตัวเองไปมาพลางแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากที่แห้งผาก 

น้องมันคิดจะทำให้เขาสติแตกหรือยังไงกัน ไม่นานก้อนนุ่มกลมทั้งสองลูกก็ถูกจับยึดให้หยุดตามด้วยแรงกระแทกถี่ ๆ ทำให้เจ้าของเรือนร่างแกร่งสุขสมเหมือนกำลังอยู่บนสวรรค์ อะไรจะเมามันไปกว่าการเยกันกับเมียเขา 

ส้มตำครางกระเส่าลั่นห้องด้วยความเสียวซ่าน ไม่นานก็ปลดปล่อยน้ำกามออกมาจากส่วนปลายที่ยังไม่แม้แต่จะสัมผัส นั่นทำให้เนื้ออุ่นตอดรัดของใหญ่มากขึ้นจนคนตัวสูงต้องปลดปล่อยเข้ามาในร่างตาม ๆ กัน 

“ฮะ ฮา…” เสือตัวใหญ่ล้มกายลงนอนทับร่างเล็ก ทั้งสองหายใจหอบประสานกันอย่างเหมือนคนจะตาย เหงื่อกาฬไหลท่วมตัวเหมือนเพิ่งไปฟิตเนสกันมา 

“ยะ อย่าเพิ่งเอาออกนะ” เสียงนุ่มแผ่วบอกเบา ๆ  

เขาแค่อยากซึมซับความเป็นชายของคนตัวโตไว้นาน ๆ ก็เท่านั้น แขนที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสอดเข้าไปกอดใต้เอวบางแล้วพลิกร่างให้คนตัวเล็กขึ้นมานอนหงายอยู่บนร่างเขาที่เป็นฐานรองรับ และแน่นอนว่าส่วนนั้นยังคงเชื่อมต่อกันอยู่ 

สองสายตามองไปยังเพดานขาว แขนหนาทั้งสองข้างกอดรัดเอวบางไว้แน่น สูดกลิ่นผมหอม ๆ ของคนตัวเล็กที่ทับกายอยู่ 

“มึงน่ารัก… จะยอมหยุดก็ได้” แรงจุ๊บที่ผมเบา ๆ ทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นระรัว ไม่คิดเลยว่าชายตัวโตจะปล่อยให้เขาพัก 

ส้มตำค่อย ๆ ดันตัวให้ลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าหวานแอบเม้มปากเล็กน้อยเพราะของที่คาอยู่ในร่างทำให้เสียว คนมองแผ่นหลังขาวที่กำลังนั่งทับส่วนนั้นไว้ได้แต่สบถในใจ แอบเสียดายที่ไม่ได้ทำน้องมันต่อ เห็นมันแล้วยังมีอารมณ์อยู่เลย เป็นผู้ชายภาษาอะไรทำไมถึงน่าเอาขนาดนี้ 

“อื้อ…” เมื่อยกกายออกจากของใหญ่น้ำกามจึงไหลออกมาตามช่องทาง ส้มตำขยับร่างหันมามองพี่ไทเกอร์ก่อนจะเอนตัวซุกลงที่แผ่นอกแกร่งที่กำลังกระเพื่อมแล้วนอนหายใจเหนื่อยพร้อม ๆ กัน 

“อย่าไปไหนแล้วทิ้งส้มไว้คนเดียวโดยไม่บอกอีกนะ ส้มรู้ว่าส้มผิดวันนี้ แต่เพราะพี่ไทเกอร์ใจร้ายก่อน รู้แล้วใช่ไหมว่าส้มรู้สึกยังไงตอนพี่ไม่อยู่ห้องแถมยังติดต่อไม่ได้” เสียงใสบ่นเบา ๆ พลางใช้กำปั้นทุบไปที่อกแกร่งไม่แรงมาก 

“บ่น…”  

“บ่นเพราะรักพี่ไทเกอร์”  

“…” ใบหน้าใสผละออกมาเม้มปากมองหน้าเหมือนจะร้องไห้จนไทเกอร์ขมวดคิ้ว อย่าบอกนะว่ามันซึ้งจนจะร้อง เห็นเช่นนั้นมือหนาจึงเลื่อนมาอังที่พวงแก้มเนียนพลางส่งรอยยิ้มหล่อ ๆ ไปให้ นิ้วหัวแม่มือถูแก้มนุ่มเบา ๆ  

“กูก็รักมึง ขอโทษด้วย จะง้ออยู่แล้วแต่ก็ไม่คิดว่าจะดื้อขนาดนั้น”  

“ไม่ได้ดื้อสักหน่อย…” เถียงพร้อมซุกหน้าลงที่อกแกร่งอีกครั้ง ใบหน้าหวานถูไปมาเบา ๆ ถึงแม้แผ่นอกกว้างจะเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่เขาก็ชอบ 

“ตั้งแต่ซื้อยาเสริมสมรรถภาพมาให้ รู้สึกพี่จะเยอึดขึ้นนะ ร่างกายก็แข็งแรงมากเว่อร์” น้องมันซื้ออาหารเสริมสำหรับผู้ชายมาให้เขาทาน 

ตอนแรกก็บ่นไปสารพัดว่ามันจะซื้อมาให้เปลืองเงินทำไม กินไปมันจะอันตรายหรือเปล่า พอเห็นมันจะเอาไปทิ้งด้วยใบหน้าเหมือนแมวกำลังหิวปลาทู เขาเลยใจอ่อนไปแย่งมาเก็บไว้แล้วไปถามเพื่อน ๆ สรุปปิงเพื่อนเขามันก็ทาน แถมเมียยังติดใจกว่าเดิมก็เลยจัดไปซะเลย 

“เด็กหมกมุ่น”  

“หือ เหมือนพี่ไทเกอร์จะเริ่มหื่นกว่าส้มแล้วป่ะ” ถึงจะไม่ทำตัวกาม ๆ แต่พี่ไทเกอร์ก็หื่นใช่ย่อย เอะอะก็จะเอา เอะอะก็จับกอด ขนาดเขายังไม่เป็นแบบนั้นเลยนะ!  

เขาไม่ใช่คนหื่นอะไรเลยจริง ๆ พี่ไทเกอร์แหละที่หื่น!  

จริง ๆ นะ!  

“หน้าเริ่มคล้ำแล้วนะ ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลย”  

“ขี้เกียจ…” ได้ยินส้มตำจึงลุกขึ้นนั่งทับหน้าท้องแกร่ง ไม่เกรงใจคนพี่เลยแม้แต่น้อย แต่ไทเกอร์ก็สามารถรับน้ำหนักได้อย่างดี เขาขมวดคิ้วมองชายตัวสูงพลางคิดอะไรไปต่าง ๆ นานา 

“เราไปอาบน้ำกันเถอะ เดี๋ยวส้มจะดูแลผิวพี่ให้ ยังไงมันต้องดีขึ้น”  

“ไม่เอา…” เสือตัวโตดื้อด้านลุกขึ้นนั่งจุ๊บหน้าผากเนียนแล้วอุ้มส้มตำขึ้นให้เรียวขาขาวไขว้เอวสอบ ลงไปจากเตียงตรงเข้าไปในห้องน้ำและเริ่มอาบน้ำด้วยกัน 

เนื่องจากคนตัวเล็กอยากแช่น้ำต่อสักพักไทเกอร์จึงต้องรีบออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดการกับที่นอน สักพักแมวตัวน้อยก็ออกมาในสภาพเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแต่ผมยังเปียกอยู่ 

“พี่ไทเกอร์มานี้เลยนะ”  

“กูบอกว่าไม่” ร่างเล็กมองไปยังคนตัวสูงที่ทำตัวเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง เขาแค่จะจับทาครีมบำรุงให้ทำไมถึงต้องทำเหมือนจะเป็นจะตายด้วย 

“มาเป่าผมให้ส้มหน่อย”  

“ส้มมึงเขียนอะไรไว้เนี่ย” สมุดบันทึกสีพาสเทลที่เต็มไปด้วยเรื่องกาม ๆ แถมยังเขียนชื่อผู้ชายไว้ มีขนาดของอวัยวะเพศ สมรรถภาพด้านเซ็กซ์ อ่านแล้วตงิด ๆ ใจจนต้องหันไปมองคนที่กำลังเดินมาหาแล้วแย่งไปถือ 

“ก่อนจะถูกพี่เอาส้มก็ต้องเรียนรู้ไง แต่ไม่เคยให้ใครเอานะ เคยบอกไปพันรอบแล้วไม่ใช่เหรอ ที่เขียนไว้ก็เพราะต้องเอาไปค้นหาในอินเทอร์เน็ต” ได้ยินไทเกอร์จึงขมวดคิ้วมองหน้าใส ๆ มีน้ำเกาะอยู่นิดหน่อย 

“…” ใบหน้าคมหันไปมองของในกล่องซึ่งเต็มไปด้วยอุปกรณ์ตกแต่งห้องแบบกาม ๆ ของน้องมันเมื่อครั้งอยู่หอพลางคิดอะไรไปต่างนานา 

“เชี่ย… กูก็ว่าทำไมมึงไม่ให้กูดู ถ้าไม่มาแกะดูจะรู้ไหมวะเนี่ย”  

“พี่ไทเกอร์หยุดดูได้แล้ว พี่ก็เคยเห็นตอนไปห้องส้มแล้วไม่ใช่เหรอ” มือนุ่มเลื่อนไปดึงต้นแขนแกร่งไว้แล้วตรงเข้าไปยัดสมุดบันทึกที่เขียนว่าหมกมุ่นไว้ในกล่อง ก่อนจะปิดแล้วยกเอาไปเก็บไว้ในตู้ 

เขาหันมามองชายตัวสูงก็ยังคงยืนกอดอกมองมาที่เขาอยู่ด้วยสายตานิ่ง ๆ พี่ไทเกอร์ทำเหมือนสงสัยอะไรในตัวเขายังไงอย่างนั้นแหละ ทั้ง ๆ ที่ก็เคยเห็นแล้วไหม 

“มองหน้าอยากมีเมียเหรอ?”  

“…” นิ่ง… 

“หรืออยากมีลูก?” หยอกไปพี่ไทเกอร์ก็ไม่แม้แต่จะกระตุกยิ้ม ส้มตำจึงต้องเดินเข้าไปใกล้ ๆ พร้อมขมวดคิ้วมองด้วยความสงสัย ตากลมปรายขึ้นมองยังตาคมที่มองลงมาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมคนตัวสูงต้องเอาแต่มองนิ่ง ๆ เหมือนนินทาเขาด้วย 

“ส้มเอาไม่มันเหรอ? หรือพี่ไทเกอร์เบื่อแล้ว รูส้มไม่ฟิตใช่ไหม?” อุตส่าห์ดูแลรักษานะ!  

“ส้ม… มึงหมกมุ่นจังวะ” บอกพร้อมเลื่อนมือมาหยิบผ้าเช็ดตัวบนไหล่เล็กขึ้นไปเช็ดหัวให้ร่างบางจนส้มตำต้องหดคอย่นจมูกใส่ มือหนาคลึงเช็ดให้อย่างนุ่มนวล ต่างคนต่างเงียบก่อนจะเช็ดเสร็จใบหน้าหล่อจึงก้มลงมาจุ๊บที่หน้าผากเนียนเบา ๆ แล้วผละออก 

“พี่ก็หมกมุ่นเหมือนกันแหละ”  

“…”  

หมับ… 

“ไปดูแลผิว…”  

“อย่ายุ่งดิส้ม” จะลากพี่ไทเกอร์ตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งในห้องแต่งตัว แต่เสือตัวโตที่มีแรงเยอะกว่าแค่ออกแรงดึงไว้ส้มตำก็ไม่สามารถลากเขาเข้าไปได้แล้ว 

“พี่ไทเกอร์ ส้มจะขออะไรพี่ไม่ได้เลยใช่ไหม?”  

“…” ก็ให้ไง แต่ไม่ใช่แบบนี้ 

“ถ้าไม่อยากให้ส้มหนีไปไหนก็ต้องเข้ามาตามเลยนะ มันจะอะไรหนักหนา ก็แค่ทาครีมบำรุงให้ พี่จะได้หล่อขึ้นไง…”  

“กูจะไปทำงาน…”  

“แป๊บเดียว…” ได้ยินเจ้าของใบหน้าหล่อยิ่งแสดงออกถึงอาการรำคาญ แต่ถามว่าปฏิเสธความดื้อรั้นของคนตัวเล็กมันได้ไหมก็ไม่ 

เสือตัวโตนั่งลงบนเก้าอี้หน้ากระจก ตาคมมองคนตัวเล็กที่กำลังตั้งใจทาและนวดครีมบำรุงลงบนผิวให้อย่างบรรจง จะว่าไปพอเห็นน้องมันจริงจังแบบนี้ก็น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนกันนะ ถึงจะไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้ก็เถอะ 

“อืม…” พอมันนวด ๆ ให้ก็สนุกดีเหมือนกัน รู้สึกเหมือนถูกเอาใจใส่เลยว่ะ กับผู้หญิงคนอื่นไม่ได้สนใจอะไรเขาขนาดนี้เลย แต่ส้มตำชอบใส่ใจเขาแบบนี้เกือบทุกครั้ง 

มันทำให้เขาหลง… 

“หนวดขึ้นเร็วมากเลยอะ ส้มเพิ่งโกนให้เองนะ” นิ้วหัวแม่มือลูบที่บริเวณปลายคางของใบหน้าคมเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนมาสบตาบนใบหน้าหล่ออย่างไม่ได้ตั้งใจ 

ยิ่งเห็นว่าพี่ไทเกอร์มองมาอยู่แล้วเขายิ่งชะงักหน้าแดงขึ้นโดยอัตโนมัติ อาการของเด็กตรงหน้าทำให้ไทเกอร์เผลอกระตุกยิ้มแล้วดึงเอวบางลงมานั่งคร่อมบนตัก 

“อื้อ… ยังไม่เสร็จเลยนะ”  

“บอกกูหน่อยว่าจะไม่หนีไปหาผัวใหม่”  

“พยายามหาไซซ์ใหญ่ ๆ อยู่”  

“…” ใบหน้าคมถึงกับเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง เห็นแล้วส้มตำยิ่งชอบใจ ขยับใบหน้าไปจุ๊บลงบนริมฝีปากของพี่ไทเกอร์แล้วผละออกมายิ้มให้ 

“ในห้องนั้นส้มยังมีแค่พี่นะ ห้องที่มีคนอยู่ร้อยคนอะ ส้มก็ยังเลือกพี่อยู่ดี” เขายังคงเลือกพี่ไทเกอร์ ยังเลือกชายคนนี้ไม่ว่าจะอยู่ตรงไหน และคงจะเลือกเพียงคนเดียว 

“หึ… จริง ๆ กูซื้อของไว้ให้ แต่ยังไม่ได้เอาให้เลยว่ะ วันเกิดมึงก็อีกหลายเดือนเลย จะเอาเลยไหม?”  

“อะ เอากันเหรอ?”  

“สัด จะเอาไหมล่ะ” เขาล่ะเพลียกับมันจริง ๆ  

“ถามจริงเวลาส้มนั่งทับเคพี่แบบนี้พี่เงี่ยนป่ะ?” ถามพร้อมขยับสะโพกเบียดของใต้ร่าง 

“…” เฮ้อออ… 

“ฮืออ… จะได้ของขวัญแล้ววว...” ดีใจเหมือนเด็กพลางขยับสวมกอดใช้หน้าถูกไหล่แกร่งเหมือนแมว 

“มึงเอาสักอารมณ์ดิส้ม” อะไรของมันวะ เดี๋ยวก็แบบนั้นเดี๋ยวก็แบบนี้ เวลาตื่นเต้นแล้วแม่งรวนเหมือนไม่สมประกอบ 

“ซื้ออะไรมาล่ะ”  

“กูล้อเล่น…” กระตุกยิ้ม~ 

“…” ใบหน้าหวานผละออกมาขมวดคิ้วเข้าหากันเสียทันควันก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังเป็นวันโกหก นั่นทำให้รู้สึกหงุดหงิดพี่ไทเกอร์จนเขาต้องเม้มปากกำหมัดเตรียมทุบ เห็นแล้วไทเกอร์จึงขำออกมาเบา ๆ  

“หยอกครับเมีย เดี๋ยวออกไปจะเอาให้ แต่ตอนนี้ขอกอดให้ชื่นใจก่อน” บอกก่อนจะกอดร่างบางไว้แน่น ใบหน้าคมซุกลงที่ไหล่บางกลิ่นหอมเสียจนไม่อยากจะปล่อยให้ไปไหน 

“สรุปมันคืออะไรอะ?”  

“สร้อยคู่ ๆ อยากใส่ไหม?”  

“จะ จริงเหรอพี่ไทเกอร์” ใบหน้าใสผละออกมามองพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากเหมือนตกใจ ตากลมโตเหมือนตื่นเต้นจนคิ้วดกขมวดคิ้ว 

“มึงตื่นเต้น?”  

“พะ พี่คือผัวที่ดีที่สุดที่ส้มเคยคบมาเลย”  

“ไหนบอกกูคนแรก?”  

“…”  

“ส้ม…” นี่มันโกหกหรือแค่พูดเล่น ๆ  

“มองตาส้มสิ…” มือนุ่มเลื่อนมาสัมผัสที่ใบหน้าคมก่อนจะก้มลงจูบปากตามด้วยการสอดลิ้นเข้าไปจนชายตัวสูงต้องตอบโต้ ทั้งสองแลกความหวานกันอยู่นานสองนานจนอวัยวะส่วนนั้นตื่นตัวส้มตำจึงได้ผละออกก่อนเขาจะเดือดร้อน 

“ไม่มีเคไหนบนโลกแทงเข้ามาแล้วจะทำให้ส้มพอใจได้เท่าของพี่หรอกนะ”  

“สรุปยังไง…”  

“ส้มไม่เคยให้ใครเอา ยังคงยืนยันจนถึงวันนี้ อย่าบอกบ่อยได้ป่ะ”  

“เออกูรู้ แต่แค่ถามเฉย ๆ นิสัยแบบมึงคงไม่มีใครรับได้หรอกนอกจากกู”  

“ปากแบบนี้ไง เดี๋ยวไม่นานเสือตัวน้อยได้คอหัก”  

“หึ ๆ”  

จุ๊บ… 

สักพักทั้งสองก็ย้ายร่างออกมานอกห้อง ไทเกอร์ตรงเข้าไปทำงานส่วนส้มตำกำลังนั่งดูทีวีบนโซฟา ในใจยังมีเรื่องให้อยากแกล้งร่างสูงอีกเยอะเลย แต่ตอนนี้เขาต้องรอให้พี่ไทเกอร์ออกมาเห็น สักพักก็ได้ยินเสียงคนตัวโตเดินออกมา 

มือนุ่มจึงทำเป็นเลื่อนไปหยิบบุหรี่มาใส่ปากพร้อมกับไฟแช็กจะขึ้นมาจุด ไทเกอร์เห็นถึงกับชะงักรีบตรงเข้ามาคว้าในทันที 

หมับ!  

“ทำไรวะส้ม!?”  

“สะ ส้มแค่แกล้งป่ะ ใจเย็น ๆ” ทำไมพี่ไทเกอร์ต้องกระชากมือเขาแรงขนาดนั้นด้วย อีกทั้งยังตะคอกถามเสียจนเขาสะดุ้ง อย่าบอกนะว่าโกรธเขาแล้วจริง ๆ  

“มึงเอาเข้าปากผิดด้าน” เอ่ยเสียงนิ่ง 

“อ้าว...”  

“...” ทั้งสองมองหน้ากันจนเกิดความเงียบในห้องก่อนส้มตำจะถอนหายใจออกมาแรง ๆ  

“พี่ต้องห้ามส้มป่ะ ทำไมพูดผิดประโยคอะ”  

“ไปเอามาจากไหนกูไม่เคยซื้อ อีกอย่างบอกไปแล้วว่าไม่สูบ มึงก็อย่าเอามาเล่น”  

“…” เม้มปากมองคนที่คว้าเอาอุปกรณ์ทุกอย่างไปถือ 

“ถ้ายังดื้อจะเอาไปทิ้งไว้ข้างทาง…” เอ่ยก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องครัว 

“คะ คนเคใหญ่ใจร้าย!”  

“ขอบใจ!”  

“…”  

 

ผ่านไป 3 วัน~ 

“ปูนมึงว่ากูแรดป่ะ?”  

“เอาความจริงเหรอ?” ตามองอาจารย์และเลกเชอร์สิ่งที่อยู่บนจอมอนิเตอร์แต่ปากกลับถามปูนเพราะสงสัย เขารู้ว่าตัวเองแรด แต่เมื่ออยู่ในสายตาเพื่อนจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ 

“เอาจริงก็ไม่เจ็บนะ เพราะแรดก็แรดแค่กับผัว”  

“กูเหมือนกัน เรานี่ศีลเสมอกันมึงว่าป่ะส้ม”  

“ไม่นะ มึงต่ำกว่า…” ส้มตำกระตุกยิ้มส่งไปให้จนปูนชะงักหันมามอง 

“อิสัด กูขอให้ผัวเยมึงในห้าง!”  

“อิห่าเบา ๆ” หันไปมองรอบ ๆ เล็กน้อยเมื่อถูกเพื่อนขึ้นเสียงแช่ง 

“แหม่…”  

“เอาในห้างเหรอ?”  

“ทำไมมึงไม่เคยลองเหรอ?” ปูนถามแต่ตายังคงมองไปข้างหน้า 

สิ่งที่เพื่อนเสนอเมื่อเข้าหูของส้มตำตอนไหนเขาก็มักจะเก็บไปคิดได้ตลอด ด้วยความที่จิตใจอันมืดกามนั้นคิดที่อยากแต่จะลองอะไรใหม่ ๆ จึงต้องใคร่ที่จะใฝ่หา และมีเพื่อนตัวดีของเขาคนนี้ที่มันชอบบอกให้เชิงเสียจนต้องเก็บเอามาคิด 

“ยังเลยอะ แต่คิดแป๊บ…”  

“เออ…”  

เยกันในห้างเหรอ? น่าสนใจเหมือนกันนะ เขาจะเก็บไว้พิจารณาแล้วกัน แต่ก่อนอื่นเขาสงสัยเรื่องของปูนมากกว่า จะว่าไปยังไม่ค่อยได้อยู่กับเพื่อนเลยตั้งแต่มีผัว ไม่สิปกติก็ไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน ไม่รู้ว่าชีวิตของมันเป็นยังไงบ้าง 

เมื่อหมดคลาสทั้งสองจึงไปหาอะไรทาน แล้วกลับมานั่งกดโทรศัพท์เล่นบริเวณหน้าตึกคณะ และแน่นอนว่ามันคือเวลาที่ต้องเม้าท์มอย 

“ที่ผ่าน ๆ มามึงได้คุยกับใครไหมปูน”  

“…” ได้ยินคำถามปูนจึงแอบชะงักเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าไปมาจนส้มตำขมวดคิ้ว มันคิดว่าเขาไม่เห็นเหรอว่าเมื่อหลายวันก่อนเขาเห็นมันอยู่กับภูมิ วันต่อมาเห็นอยู่กับบิล อีกวันอยู่กับคนคุยเก่าเขาที่ชื่อศร แต่ที่ไม่ถามเพราะอยากได้ยินจากปากของเพื่อน 

“แล้วพักนี้มึงได้มีอะไรกับผู้ชายป่ะ?”  

“ถามทำไมวะ?” ปูนถามกลับแต่ก็ไม่คิดที่จะเงยหน้าขึ้นมามอง เขากำลังสนใจเกมมือถือที่ซื้อมาเล่นเมื่อวาน 

“กูสงสัย มึงไม่เหงาหรือไง ทำไมไม่หาใครสักคนไปอยู่ด้วย” พอเขามีพี่ไทเกอร์แล้วก็รู้สึกเหมือนจะขาดไม่ได้เลยจริง ๆ ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนก็ไม่เคยมี ถ้าเขาเป็นปูนแล้วไม่มีใครอยู่ด้วยมันจะรู้สึกเหงาไหมนะ 

ใบหน้าใสของเพื่อนพร้อมตากลมที่ใส่คอนแทกต์เลนส์สีใสเนื่องจากสายตาสั้นแอบเปลี่ยนเป็นหม่นลงเล็กน้อย ส้มตำมันถามเขาว่าไม่อยากมีคนรักจริง ๆ สักทีเหรอ เขาควรตอบว่าไงดี เพราะคิดไม่ออกเลยจริง ๆ  

“มึงเคยได้ยินไหมส้ม บางทีเราก็ไม่จำเป็นต้องมีคนคบเป็นตัวเป็นตนหรอก กับมึงอาจจะไม่ใช่ แต่กับกูแค่อยากคุยหรืออยากเอากับใครก็ได้ที่มันทำให้มีความสุขอะ กูอยากได้อะไรกูก็ได้หมดแล้วมึงเก็ตป่ะ?”  

“แต่มันไม่เหมือนกันนะปูน”  

“เออกูมีคนคุย แต่มึงไม่ต้องถามมากได้ป่ะ กูมีความสุขดี” ด้วยความที่รำคาญปูนจึงรีบเอ่ยตัดบท นั่นทำให้ส้มตำยิ่งแอบสงสัย 

สรุปแล้วเพื่อนเขามันอะไรยังไงกับเรื่องความรักอยู่กันแน่ พักนี้มันคิดอะไรมันก็มักจะทำตัวน่าสงสัย ซึ่งเขาก็ไม่กล้าเซ้าซี้มากนัก เพราะยิ่งสนิทกัน ถ้าผิดใจอะไรกันมันจะยิ่งหนัก 

ซึ่งที่ผ่านมาเวลามีเรื่องกันเขามักจะเป็นฝ่ายถูกมันซื้อของมาง้อตลอด ใจจริงก็ไม่อยากทำให้เพื่อนลำบาก ตัวเองก็มักจะเป็นฝ่ายถูกง้อจนรู้สึกผิด ทั้ง ๆ ที่บางทีเขาเป็นคนผิดด้วยซ้ำ 

“ปูน…”  

“ส้ม… ถ้ามึงไม่หยุดกูจะเอาโทรศัพท์ยัดปาก”  

“ถ้ายัดแล้วให้กูก็ยอมนะ ไอโฟนเครื่องละห้าหมื่นเป็นใครใครก็เอา”  

“วันเกิดเดี๋ยวซื้อให้” เอ่ยบอกด้วยใบหน้าไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลยด้วยซ้ำ และมันไม่ได้ทำให้ส้มตำรู้สึกดีใจ รู้ว่ารวยแต่ไม่ต้องทำให้เพื่อนเสียนิสัยด้วยการใช้เงินก็ได้ป่ะ สักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น มือนุ่มจึงเลื่อนไปหยิบขึ้นมากดรับ 

(ไปกินข้าว…) เสียงทุ้มดังขึ้นซึ่งไม่บอกก็รู้ว่ามาจากใคร 

“ส้มมีเรียนต่อเลยอะ อีกไม่นานนี่เอง”  

(โดดเลย…)  

“โดดตึกเหรอ? ไม่รักกันแล้วใช่ไหมถึงพูดแบบนี้?”  

(เออโดดไปเหอะ)  

“พี่ไทเกอร์ บางทีพี่ก็น่าจะรั้ง ๆ ส้มบ้างป่ะ” เล่นอะไรก็ไม่คิดจะเล่นด้วยเลย 

(งั้นกูจะไปกินกับเพื่อน)  

“อื้ม… แต่พี่ไทเกอร์ เย็นนี้พี่ว่างไหมอะ?” เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ส้มตำจึงได้ถามออกไปพร้อมด้วยหัวใจที่สั่นไหวเล็กน้อย เกรงว่าจะกลับไปทำงานเหมือนทุกครั้ง บางทีอาจจะเหนื่อยด้วย 

(มีอะไร?)  

“คือ… ส้มอยากได้ชุดอะ ไปหาซื้อเสื้อผ้ากัน” ขอออกไปแล้ว~ 

(ที่ไหน?)  

“เอ่อ… ที่ห้าง”  

 

 

ไรท์เอ็ม 

ฝากติดตามไรท์เอ็มทุกช่องทางด้วยนะครับ 

twitter @heartfilia_emma 

Page ไรท์เอ็ม 

Line Official @rightm (มี@) 

แท็ก #น้องส้มตำคนกาม 

ความคิดเห็น