ฝากติดตามนิยายเรื่องใหม่ของไรท์ด้วยนะ

RISK.!! ความเสี่ยง 01

ชื่อตอน : RISK.!! ความเสี่ยง 01

คำค้น : Dark Shadow, RISK.!!, ความเสี่ยง, อาชา, ธาม, สายลับ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 893

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2562 21:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
RISK.!! ความเสี่ยง 01
แบบอักษร


RISK.!! ความเสี่ยง 01

IF แหล่งรวมอบายมุขทุกชนิดที่อยู่ในย่านใจกลางเมืองหลวงของประเทศ ที่นี่มีทุกอย่างตามที่นักท่องราตรีหรือพวกที่ชอบเสี่ยงโชคต้องการ หรือแม้แต่นักท่องเที่ยวเองถ้าได้หลงเข้ามารับรองว่าคุณจะไม่มีวันลืมที่นี่ได้เลย ถึงแม้มันจะผิดต่อกฎหมายบ้านเมืองแต่คนดูแลที่นี่ไม่ได้สนใจเรื่องจุกจิกตรงนั้น เหล้า ยา การพนัน ผู้หญิง หรือแม้แต่ผู้ชายที่นี่มีไว้รอแทบจะทุกแบบแค่คุณเดินเข้ามาพร้อมเงินในกระเป๋าก็สามารถหาความสุขได้ไม่ยาก

นอกจากเป็นสวรรค์ของนักเที่ยวนักเล่นแล้วที่นี่ยังเป็นแหล่งสร้างเม็ดเงินสำหรับพวกที่อยู่ในกฎหมายบางคน เงินมหาศาลที่ถูกยัดใต้โต๊ะไม่มีขาดตกบกพร่องทุกเดือนทำให้ที่นี่ราบรื่นไม่เจอปัญหากวนใจเหมือนอย่างที่อื่น เบื้องหน้าเป็นแหล่งมั่วอบายมุขครบวงจรแต่ใครจะนึกว่าเบื้องหลังเน่าเฟะโสมมมากกว่านั้นหลายเท่า มันคือธุรกิจนรกชั่วช้าจนนับขุมไม่ถูก ไม่มีอะไรจะเลวร้ายเท่าการค้ามนุษย์ด้วยกันอีกแล้วผมว่า และทั้งหมดที่ผมเอ่ยมานี้คือคำจำกัดความของ IF ครับ

หลายคนต้องการเข้ามากวาดล้างที่นี่ให้สิ้นซากแต่ก็ทำไม่ได้ง่ายๆ เพราะมันเกี่ยวพันถึงผลประโยชน์ของหลายฝ่าย โลกมันมาไกลมากแล้วไม่มีหรอกครับคำว่าผิดชอบชั่วดีมีแต่ทำยังไงให้ได้มากที่สุดใครจะเดือดร้อนก็ช่าง ทุกครั้งที่มีใครขยับตัวเพื่อเข้ามาจัดการก็มักจะถูกตัดตอนก่อนเสมอ เจอแบบนี้ใครมันจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวล่ะครับใครมันก็ไม่อยากเดือดร้อนจริงไหม


ที่ผมร่ายยาวมาทั้งหมดคือสถานที่ที่ผมยืนอยู่ตอนนี้ เข้าใจถูกแล้วผมเป็นหนึ่งในพนักงานของที่นี่ถึงผมจะคิดว่าที่นี่มันเลวระยำต่ำช้ายังไงแต่ผมก็ยังต้องอยู่ที่นี่เพราะมันจำเป็น สำหรับคนทำงานถ้าใครได้มีโอกาสเข้ามาคงไม่อยากเดินออกไปง่ายๆ เพราะค่าตอบแทนที่ได้รับมันช่างดึงดูดใจเหลือเกินบางวันถ้าดวงดีหน่อยได้เยอะกว่าพนักงานออฟฟิศที่นั่งทำงานเป็นเดือนซะอีกนะครับ เพราะคนที่จะเข้ามาเที่ยวที่นี่ได้เงินมันต้องมีเหลือกินเหลือใช้จริงๆ หรืออีกแบบก็พวกที่พร้อมจะเป็นหนี้รักสนุกแต่ไม่ได้นึกถึงเงาหัวตัวเองเวลาที่หาเงินใช้หนี้ไม่ทันดอกแพงมากกว่าส่งบ้านผมบอกเลย ขนาดผมเข้ามาทำได้แค่สองเดือนนะยังรู้เยอะขนาดนี้คิดดูแล้วกันว่าที่นี่มันเปิดเผยมากขนาดไหน

ผมยังจำได้ไม่ลืมวันที่เข้ามาสมัครงานที่นี่ตำแหน่งที่ผมตั้งใจเข้ามาสมัครคือเด็กเสิร์ฟแต่พอมาดามซินเจอหน้าผมก็จับเหวี่ยงขึ้นมาชั้นสี่ทันทีโดยที่ผมไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธอะไรทั้งสิ้น อย่าพึ่งงงผมกำลังจะอธิบายครับชั้นสี่คือเด็กบริการดีๆ นี่เองแต่มีที่มันพีคกว่านั้นคือชั้นนี้เขาบริการแต่ผู้ชายกันครับ และมาดามซินคือคนที่ดูแลชั้นนี้ทุกส่วนรวมถึงมีตำแหน่งใหญ่สุดของที่นี่ ส่วนคนอื่นๆ เดี๋ยวก็คงรู้จักกันไปเองผมยังไม่อธิบายแล้วกัน

“น้องนนท์วันนี้มีคนจองเรานะ ถ้ามีลูกค้ามาอย่าลืมบอกล่ะเดี๋ยวจะมาทะเลาะกันแย่งเราอีกพี่เบื่อที่จะเคลียร์นะ” อีกแล้วหรอ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันครับจะอะไรกับผมนักหนาเป็นแบบนี้ทุกคืนและมันก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่วันแรกที่ผมเข้ามาซะด้วย ที่นี่เหมือนโลกอีกใบที่ผมพึ่งจะเข้ามาทำความรู้จักหมายถึงแบบลึกซึ้งอะนะ ผู้ชายมีอะไรกันมันก็เรื่องธรรมดาแต่คือทำไมแม่งมาทุกวันแถมหน้าเดิมๆ คือมึงจะมีอารมณ์อะไรทุกวี่ทุกวันวะ

“ใครอีกล่ะมาดาม” ผมถามกลับไปเซงๆ เงินเยอะแต่มันก็เบื่อเป็นเหมือนกันนะครับ ใจผมอยากออกไปจากที่นี่ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาแล้วแต่มันทำไม่ได้

“ลูกค้าใหม่เห็นว่าโทรมาจองไว้ตั้งแต่เที่ยง” คำตอบของมาดามทำเอาผมอึ้งคือที่นี่เปิดสองทุ่มต้องหมกมุ่นขนาดไหนวะจองตั้งแต่เที่ยง

“ฮือ..ผมอิจฉาพี่นนท์จริงๆ เลย” ผมหันไปมองคลองเปรมเด็กที่ทำงานด้วยกัน จริงๆ มันชื่อเปรมครับแต่ลูกค้าของมันแต่ละคนทำให้ผมนึกถึงคำนี้ขึ้นมา

“เอาไหมล่ะพี่ยกให้” ผมยิ้มตอบกลับไป

“ไม่ได้ๆ เขาจะเอาแกน้องนนท์” ทำไมรู้สึกเกลียดชื่อนี้เข้าไปทุกวันทุกวันเลยวะ น้องนนท์หรอ

มาดามพูดจบก็เดินไปตรวจตราความเรียบร้อยตรงจุดอื่นบ้าง อย่างที่ผมบอกว่าที่นี่มีหลายอย่างไว้สนองความต้องการแต่จะแยกชั้นกันไปเป็นสัดส่วนชั้นหนึ่งคือร้านอาหารแบบชิวๆ นั่งเงียบๆ ชั้นสองชั้นสามสำหรับขาเที่ยวผู้หญิงครับมีทุกแบบทุกไซต์ให้เลือกคนที่ดูแลชั้นนั้นคือคุณโรสผมเคยเจออยู่สองครั้งบอกเลยว่าสวยแซ่บมากครับ ชั้นสี่ชั้นห้าคือชั้นที่ผมอยู่ตอนนี้มาดามซินสาวสองโคตรสวยคือคนดูแลครับเก่งไหมล่ะยืนหนึ่งสองตำแหน่ง ชั้นหกเป็นชั้นที่ใช้เก็บเครื่องดื่มทั้งหมด ชั้นเจ็ดชั้นแปดแหล่งรวมการพนันครบวงจรคุณเจ็มสามีคุณโรสคือคนดูแลครับคนที่จะควบคุมชั้นนั้นได้คงไม่ต้องบอกใช่ไหมว่าต้องโหดเบอร์ไหนอันนี้ฟังเขามาเพราะผมก็ยังไม่เคยเจอตัวจริงเลยซักครั้งเหมือนกัน


“พี่นนท์ลูกค้าพี่มาแล้วครับหล่อลากกระชากน้ำมากพี่”คลองเปรมเดินมาตามผมที่ห้องเตรียมตัวก่อนจะออกไปดูแลลูกค้า สำหรับคนที่ถูกจองตัวจะมารอกันอยู่ที่นี่ส่วนคนที่ว่างก็ออกไปรับรองลูกค้าด้านนอกมันเป็นกฎ

“ไวจังวะ” ผมเหลือบมองนาฬิกาเรือนใหญ่ที่พนัง เมื่อไหร่วะเมื่อไหร่ผมต้องถามตัวเองแบบนี้ทุกวันเลยใช่ไหม เมื่อไหร่ผมจะออกไปจากที่นี่ได้ซักที

“เดี๋ยวพี่เจอหน้าแล้วจะเซงไม่ออก” มันก็พูดแบบนี้กับทุกคนนั่นแหละไม่เข้าใจรสนิยมมันจริงๆ ผมบอกเลยอะไรที่เรามองว่าแปลกไอ้บ้านี่มันมองว่าดี


ผมเดินตามไอ้เด็กแปลกนั่นออกมาด้านนอกที่ตอนนี้เพลงดังกระหึ่มคึกคักมากแถมลูกค้าก็นั่งกันหลายโต๊ะบรรยากาศมันก็เดิมๆ คลองเปรมมึงจะตื่นเต้นอะไรนักหนา พลังงานแม่งจะเยอะไปไหนไม่เบื่อบ้างหรือไงขนาดมันทำมาก่อนผมซะอีกนะครับ แต่ที่มันเรียกผมว่าพี่เพราะผมบอกมันว่าอายุยี่สิบแปดแล้วตอนแรกก็ไม่มีคนเชื่อหรอกมันบอกว่าผมน่าเด็กมาก แต่ก็เพราะน่าตาผมนี่แหละผมถึงต้องเข้ามายืนอยู่ตรงนี้

“นั่นไงพี่” ผมมองตามไปยังมือที่ชี้บอก ผู้ชายตัวสูงผิวขาวรึเปล่าก็ไม่แน่ใจเล่นใส่เสื้อปิดมิดทุกส่วนขนาดนั้น ส่วนหน้าตาเป็นยังไงผมก็เห็นไม่ชัดไม่รู้ว่าบ้าหรือเปล่าเที่ยวกลางคืนแต่เสือกใส่แว่นดำแค่นั้นยังไม่พอมันใส่วิกติดหนวดเอาง่ายๆ คือแม่งปลอมทั้งหน้าอะครับ คลองเปรมมองยังไงว่ามันหล่อวะคือมึงตาดีมากกูนับถือ

“ใช่หรอ” ผมหันกลับไปถามย้ำอีกรอบ คนอื่นอาจจะมองไม่ออกว่าทั้งวิกและหนวดมันปลอมเพราะทุกอย่างมันดูแนบเนียนมากแต่ผมมองแปบเดียวก็รู้แล้ว

“ใช่พี่ มาดามบอกว่าคนนี้ของพี่จ่ายหนักด้วยนะ” มาถึงขนาดนี้แล้วผมจะทำอะไรได้ล่ะครับ


ผมเดินตรงเข้าไปหาลูกค้าของตัวเองแบบไม่เต็มใจเท่าไหร่นักวันนี้ผมต้องเจอกับอะไรบ้างนะแต่ละวันมาแบบไม่ซ้ำกันเลยบอกตามตรงว่าผมปวดประสาทมาก

“สวัสดีครับคุณลูกค้า” ผมยกมือไหว้ทักทายตามสเต็บงานบริการนั่นแหละครับ

“เอ่อ..” ไอ้แว่นดำนั่นหันหน้ามามองผม ไม่สิเรียกว่าจ้องผมเลยดีกว่าแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร หรือมันจะมองไม่เห็นผมวะผมควรบอกให้มันถอดแว่นก่อนดีไหม

“ทานอะไรมาหรือยังครับให้ผมสั่งอะไรให้ไหม” ผมถามก่อนหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ มือก็จับเข้าที่แขนมาดามบอกว่าพูดอย่างเดียวไม่ได้ต้องใช้ภาษากายด้วยอะไรๆ มันจะได้ง่ายขึ้น ว่านอนสอนง่ายชะมัดหมายถึงผมเนี้ย

“ชื่ออะไร” อ้าว!! ตอนที่มึงจองกูไม่ได้แหกตาอ่านชื่อหรือไงฮะ ตกลงว่าไอ้แว่นดำนี่มันเข้ามาที่นี่ทำไมกันแน่วะ คือทางร้านเราจะมีเพจครับสำหรับลูกค้าที่เป็นสมาชิกจะได้เลือกจองทุกอย่างตามต้องการ ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะนั่ง ชั้นที่ต้องการ คนที่จะเอา ห้องที่จะใช้ เรียกว่ามึงจองได้หมดตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบเออนั่นแหละ

“ชื่อนนท์ครับ” เรื่องในใจก็ต้องเก็บไว้ในใจพูดออกมามีหวังกระเด็นออกไปจากที่นี่ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนถ้าขึ้นชื่อว่างานบริการคนที่เอาเงินมาให้มันก็ต้องสำคัญกว่าอะไรทั้งสิ้นอยู่แล้ว

“ขึ้นห้องเลย” พูดจบก็ยื่นบัตรมาให้ผมเพื่อให้ไปจัดการเรื่องห้อง มือผมที่เคยลูบวนเบาๆ ที่แขนหยุดชะงักไปทันที ผมพึ่งได้นั่งเองนะขึ้นห้องเลยหรอมึงจะต้องการอะไรรวดเร็วขนาดนั้นยังไม่ทันได้ขึ้นอินโทรมึงก็จะเล่นท่อนฮุกแล้วรึไง

“งั้นผมจะไปจัดการให้ครับ” ลูกค้าท่องไว้ลูกค้า ห้ามโวยวายเดี๋ยวเสียเรื่องหมด

ไม่อยากจะเชื่อรายแรกตั้งแต่ยังไม่สามทุ่มร้านเปิดยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงผมก็ต้องทำงาน อะไรมันจะรวดเร็วขนาดนั้นวะหมายถึงไอ้คนที่นั่งนิ่งเหมือนหลับอยู่ตอนนี้นะครับ สภาพแม่งไม่น่าเข้ามาเที่ยวที่นี่ได้เลยนิ่งอย่างกับรูปปั้นหรือจะเรียกการ์ดมายกแม่งไปทิ้งดี

“เพรียวเปิดห้องให้หน่อย” ผมยื่นบัตรให้ไปเพรียวคือเด็กที่คอยรับผิดชอบเรื่องจัดหาห้องและก็ดูแลเรื่องเงิน เรียกว่าเป็นคนโปรดของมาดาม ผัวเด็ก

“อะไรวะพี่พึ่งเข้ามาเอง” กูก็คิดเหมือนมึง

“ไม่รู้” หัวเสียเหมือนกันนะเฮ้ยถ้าเป็นคนอื่นอาจจะดีใจที่มีลูกค้ามาติดแต่ไม่ใช่กับผมแน่นอนครับ

“เจอหน้าแล้วพี่ก็ต้องการด้วยหรือเปล่า งานดีขนาดนั้น” หรอวะ นี่พวกมึงสายตาดีเกินไปไหมมองยังไงหล่อ ถ้าไม่เกรงใจมาดามกูเรียกคนมายกแม่งไปทิ้งแล้ว

“ชั้นห้าห้องไหนเร็วๆ” ผมเบื่อที่จะฟังมันแซะ

“ชั้นห้าปรับปรุงเปลี่ยนไปใช้ชั้นเก้าแทน แต่อย่าเสียงดังให้มากนะพี่ฮ่าๆ” ตลกมั้ง ว่าแต่ชั้นห้าเป็นอะไรวะทำไมต้องปรับปรุงไม่เห็นมีแจ้งอะไรก่อนร่วงหน้าเลย อีกอย่างชั้นเก้ามันก็สำหรับวิไอพีด้วยอยู่มาตั้งสองเดือนผมยังไม่เคยได้ขึ้นไปเหยียบ

“ชั้นห้าเป็นไร”

“อยู่ๆ แอร์ก็ใช้ไม่ได้ยกชั้นแปลกไหมที่มันเป็นอยู่ชั้นเดียว” แปลกมากแต่ก็ดีนะผมว่า


หลังจากเพรียวมันใช้เด็กไปเปิดห้องผมก็รับบัตรคืนมาแล้วกลับมาหาคนที่นั่งน่านิ่งรออยู่ที่โต๊ะ ยิ่งมองผมก็ยิ่งไม่เข้าใจถ้ามึงไม่ได้มีความสุขกับการมาที่นี่มึงจะมาทำไม มาแล้วก็มานั่งทำหน้านิ่งเป็นหินอยู่อย่างนี้มึงอย่ามาเลยเหอะ

“เชิญครับ” ผมก้มลงไปกระซิบใกล้ๆ

“เออๆ !!” ตกใจ มันตกใจครับ อย่าบอกว่าที่นั่งนิ่งๆ เมื่อกี้คือมันถอดวิญญาณออกไปจากร่างพอผมเรียกมันเลยสะดุ้ง ใช่ไหม ทำไมผมรู้สึกว่าไอ้นี่มันมาแปลกกว่าที่ผมเคยเจอวะ


ผมพาลูกค้าน่ารกของตัวเองขึ้นลิฟต์มายังชั้นเก้า อย่างที่เพรียวมันบอกแถมตลอดทางยังไม่มีการพูดคุยอะไรกันซักคำอีกด้วย ถึงผมจะไม่ชอบคนพูดมากแต่ก็ไม่ใช่เงียบเหมือนเกิดมาไม่มีปากแบบนี้อึดอัดโว๊ย 

ผมก้าวถอยหลังลงมาจากตอนแรกที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาส่งข้อความตาก็มองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไปด้วยกลัวว่ามันจะหันกลับมามอง แต่ป่าวเลยเพราะมันไม่แม้แต่กระดิกตัวนิ่งขนาดนี้โดนใครบังคับมาป่าววะ

“จะให้ผมสั่งอะไรขึ้นมาให้ทานบนนี้ไหมครับ” ผมก้าวขึ้นมายืนข้างๆ อีกครั้ง

“ไม่” ตามหลักแล้วมึงต้องสั่งอะไรมากินบ้างเด้ เล่นไม่กินอะไรแบบนี้ผมจะทำยังไงต่อล่ะ

“ถ้าไม่หิวหาอะไรมาดื่มหน่อยดีไหมครับ เดี๋ยวผมจัดการให้”

“ไม่” อ้าว!! อะไรก็ไม่เอาซักอย่างไม่กินไม่ดื่ม

“อ่อ งั้นเชิญครับ” เริ่มคิดไม่ตกแล้วสองเดือนที่ผ่านมาไม่เห็นยากเย็นขนาดนี้ มึงซวยแน่ไอ้ธาม


กึก ปิดประตูหลังจากที่เข้ามาด้านในเรียบร้อย ลูกค้าผู้ไม่เอาอะไรสักอย่างทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาราคาแพงพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบห้องผมเองก็มองเช่นกัน ชั้นนี้มันต่างจากห้องที่ผมเคยใช้มากครับห้องหรูหราราคาแพงสุดๆ อีกอย่างจะขึ้นมาบนนี้ได้ต้องมีคีย์การ์ดโดยเฉพาะไม่อย่างนั้นขึ้นมาไม่ได้นะครับ นี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่ผมจะได้ขึ้นมาบนนี้ได้ถ้ายังคิดหาทางอื่นไม่ได้อะนะ ผมว่าเรื่องชั้นห้าอีกไม่นานคงใช้การได้ปกติ

“แปลกใจเหมือนไม่เคยใช้ห้องนี้” พูดได้ซักทีนะลูกค้าของผม แต่ที่มันพูดหมายถึงถามผมใช่ไหม

“ครับไม่เคย” ผมตอบก่อนเดินไปเปิดผ้าม่านดูรอบๆ ผมอยากรู้ว่าจากชั้นนี้มันสามารถมองเห็นอะไรได้บ้าง

“ปกติใช้ห้องไหน” อยู่ๆ ก็สนใจเรื่องห้องขึ้นมาซะงั้น

“ช่างมันเถอะครับ อาหารก็ไม่เครื่องดื่มก็ไม่งั้นเรา..” ที่ลากเสียงยาวไม่ใช่เพราะเขินอายไม่กล้าพูดต่อ แต่ผมแค่ยังคิดไม่ออกว่าจะเอายังไงต่อดี ไม่เคยเจอเคสแบบนี้เลยให้ตายเหอะปกติขึ้นมาก็มีแต่ว่าง่ายๆ จัดการไม่นานก็เรียบร้อยแต่คนนี้ต่างออกไป

“ถอดสิจะได้ทำ” ฮะ!! ไอ้แว่นดำนั่นบอกผมนิ่งๆ เหมือนกำลังชวนผมไปเดินดูของแถวห้างใกล้บ้าน ยังไงดีล่ะ

“เอ่อ..คือต้องจ่ายเพิ่มจากข้างล่างด้วยนะครับ” ไม่รู้แล้วโว๊ย.. ตอนนี้มันคิดอะไรไม่ออกจริงๆ

“เรื่องอะไร รีบๆถอดไม่ต้องมาเรียกร้องไม่มีให้” กรรม! มึงนี่จะไม่ทุกอย่างเลยรึไง ไม่กินอะไร ไม่ดื่มอะไร แถมเรียกเงินเพิ่มก็ยังไม่ให้อีกโธ่ชีวิต

“ถ้าไม่มีก็ไม่ให้เอานะครับ” หาอะไรมาพูดเพื่อถ่วงเวลาไว้ก่อนอย่างน้อยผมจะได้มีเวลาหาทางรอดให้ตัวเอง

“ถามจริง มึงไม่รู้หรือไงกฎของเด็กขายคือห้ามเรียกร้อง” ประโยคที่ยาวที่สุดตั้งแต่ที่เราเจอกัน

“ขอโทษด้วยครับแต่ผมไม่เหมือนคนอื่น ผมชอบทั้งเรียกทั้งร้องเลยล่ะ” ทำไมผมคิดอะไรไม่ออกเลยวะเนี้ย ยิ่งมองแว่นดำๆ ตรงหน้าหัวสมองยิ่งมืดตึบ

“คือยังไงก็จะไม่ถอดใช่ไหม” ผมไม่รู้หรอกครับว่ามันอยู่ในอารมณ์ไหน นอกจากปากก็ไม่มีอวัยวะส่วนอื่นบนใบหน้ามันขยับเลย อีกอย่างดวงตาที่เป็นหน้าต่างของหัวใจแม่งก็ถูกแว่นดำมืดนั่นครอบทับอยู่ผมจะไปเดาอะไรได้ ไร้อารมณ์สิ้นดี

“ให้ไม่ได้ก็ไม่ถอดครับ”จริงๆแล้วส่วนที่ผมขอมันจะไม่ให้ก็ถูกแล้วเพราะที่จ่ายไปด้านล่างก็รวมหมดทุกอย่างหมายถึงค่าตัวผมด้วย แต่เพราะผมไม่รู้ว่าคืนนี้จะรอดไปได้ยังไงน่ะสิเลยเริ่มหาข้ออ้าง

“เออ ไม่ถอดกูก็ไม่เอา” ฮะ!! ทำยังไงผมถึงจะรู้วะว่ามันคิดอะไรอยู่ดึงแว่นแม่งออกเลยดีไหม ไม่เคยงงในงงแบบนี้มาก่อนเลย

“ไม่เอางั้นผมลงไปข้างล่างนะครับ” เอาวะโอกาสมาแล้ว

“หยุด!” จิ๊

“ยังไงกันแน่ ผมไม่มีเวลามานั่งรอทั้งคืนนะครับ” ผมพูดขนาดนี้แล้วมันยังจะนิ่งอยู่อีก นี่แหละมั้งที่ผมบอกว่ามันแปลกกว่าคนอื่นเดาทางยากกว่าหลงป่าอีกบอกเลย

“ทำไม จะรีบไปเอากับคนอื่นต่อ?” โห่..คำพูดเพิ่มระดับความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่หน้ายังนิ่งอยู่เหมือนเดิม ผมล่ะเชื่อมันเลยครับ

“ใช่ครับ วันนี้คิวยาว” จะเหตุผลอะไรผมก็ยอมแล้วนาทีนี้

“วันอื่นอาจจะได้แต่วันนี้ไม่ได้”

“หมายความว่ายังไง”ทำไม มันคงไม่ได้จองผมไว้ทั้งคืนหรอกใช่ไหมเมื่อกี้ก็เสือกลืมดูบิล แต่ถ้ามันจริงทำไมมาดามไม่เห็นบอกอะไรผมเลยล่ะ

“หึ เยอะนะที่จ่ายไปจะไม่ให้อะไรตอบกลับมาบ้างเลยหรือไง” ไม่ให้อะไรทั้งนั้นโว๊ย..

“เออ..งั้นคุณเข้าไปอาบน้ำก่อนดีกว่านะครับ” บ้าเอ้ย ทำอะไรรุนแรงก็ไม่ได้ผมยังต้องอยู่ที่นี่

“ไม่อยากอาบ” เห้ย!! มึงไม่เหี้ยอะไรเลยแบบนี้ไม่ได้นะโว๊ยกูอุตส่าห์ได้ขึ้นมาชั้นนี้แล้ว อย่ามาทำให้เสียเรื่องได้ไหมเนี้ย

“งั้น งั้น” งั้นอะไรดีวะ

“หึ เป็นเด็กขายจริงใช่ไหมไม่เหมือนเลยซักนิด ถ้ามึงอยากให้กูอาบนักกูอาบก็ได้สั่งอะไรขึ้นมาให้กูกินด้วยเลยก็ได้” อ้าว!! กูต้องอ้าวต้องเฮ้ยแบบนี้อีกกี่ครั้งวะ คำพูดคำจาแม่งก็โคตรจะขวานผ่าซากเลย

“ครับ” จริงๆ ผมสะอึกตั้งแต่มันถามว่าเป็นเด็กขายจริงหรือเปล่าแล้ว ไม่เข้าใจว่ามันต้องการอะไร เดี๋ยวอาบเดี๋ยวไม่อาบ อาหารก็เหมือนกันตอนแรกบอกไม่คราวนี้บอกจะเอา หรือมันจะไม่ใช่แค่แปลกธรรมดาวะผู้ชายคนนี้

พอได้ยินเสียงน้ำผมก็จัดการโทรลงไปสั่งอาหารทันทีเอาแบบง่ายๆมาเร็วๆผมจะได้มีเวลาเตรียมการ



.................................................


To Be Continued……….

ฝากติดตามด้วยเน้อ วันนี้เอาแค่นี้ก่อนเอาแค่พอให้สงสัย


ความคิดเห็น