ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กอดครั้งที่13

คำค้น : #วินหมอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2562 10:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กอดครั้งที่13
แบบอักษร






Chapter 13







กว่าผมจะรวบรวมสติตัวเองที่กระเจิดกระเจิงจากจินตนาการอันล้ำเลิศของตัวเองได้ พี่จ้าก็เกือบจะจมกองเลือดตายไปแล้ว จริงๆก็ไม่ขนาดนั้นเล่นใหญ่ให้มันน่าตื่นเต้นเฉยๆ ฮ่า

และตอนนี้สถานการณ์ก็น่าอึดอัดเอามากๆ เพราะผมกำลังนั่งมองหน้าพี่เรย์อยู่

ไอซุงและใยไหมนั่งอยู่ข้างๆผม และพี่เรย์นั่งอยู่ตรงข้ามผมกับพี่วิน

อร๊าย! วันนี้พี่วินหล่อมาก แค่ก อย่าเพิ่งหมอก อย่าออกนอกเรื่อง

พวกเรานั่งอยู่ในร้านกาแฟแถวหอพักผม ตอนนี้สถานการณ์ในโลกออนไลน์เป็นประเด็นหนักเอามากๆเพราะพี่เรย์ไปมีเรื่องกับพี่จ้านั่นแหละ คนโยงไปว่าพี่เรย์อาจจะมีเรื่องเพราะไอซุง

เห็นม่ะ ผมไม่ได้คิดไปเองคนเดียว

“พี่เรย์ตามไอซุงไปทำไมครับ”ผมเริ่มพูดเพราะอยากจะรู้เรื่องนี้เต็มทน

ใยไหมตีแขนผมเบาๆเป็นเชิงว่าไม่ควรถามแบบนี้ แต่ไม่ทันแล้วโว้ย ความอยากรู้อยากเห็นของเจ้าหมอกมันมีมากนัก

พี่เรย์มองหน้าผมนิ่งแสดงสีหน้าตกใจออกมาจนผมอดสงสัยต่อไม่ได้

“พี่มีเรื่องจะคุยกับซุง”พี่เรย์ตอบคำถามผมแต่มองหน้าไอซุง

ไอซุงมันนั่งกดโทรศัพท์อยู่ไม่ได้สนใจคนอื่นๆเท่าไหร่นัก แต่ผมรู้ว่ามันได้ยินและกำลังตั้งใจฟังบทสนทนามากกว่าโทรศัพท์ที่มันถืออยู่

“แล้วทำไมไปมีเรื่องกับพี่จ้าครับ”ใยไหมตีผมอีกทีเมื่อผมถามไม่หยุด

ก็คนมันอยากรู้ให้รู้หน่อยก็ไม่ได้

พี่เรย์นิ่งไม่ได้ตอบคำถามผมเพราะกำลังมองไอซุงอยู่

“หมอกกูมีธุระขอตัวก่อน”ไอซุงลุกขึ้นยืนหยิบกระเป๋าเป้ของมันมาพาดบ่าก่อนจะเดินออกไป

และในขณะเดียวกันพี่เรย์ก็ลุกตามไอซุงออกไป

เดี๋ยวว้อย ฮัลโหล ผมนั่งอยู่นี่นอกจากไม่สนใจผมแล้วยังทำเหมือนกับว่าโลกนี้มีแค่พวกมึงสองคนไปอีก

อยากจะเดินไปกระชากคอเสื้อพี่เรย์ไว้เพราะผมต้องการคำตอบมากๆ แต่กลัวว่าจะโดนหมัดอัดหน้านี่สิงั้นถอยทัพก่อนก็ได้

ผมหันกลับมามองหน้าพี่วินที่กำลังนั่งมองหน้าผมพร้อมรอยยิ้มอยู่

หึๆ เค้นพี่เรย์ไม่ได้ก็เค้นพี่วินนี่แหละ

“พี่วินครับ....”พูดเสียงอ่อนเสียงหวานใส่คนที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“ครับ”พี่วินยิ้มตอบกลับมาให้ผม

“เดี๋ยวหมอก มึงพูดดีๆได้ไหม คนฟังจะอ้วกออกมาแล้ว”ใยไหมจับหน้าผมให้หันมามองหน้าใยไหม

ผมทำท่าฮึดฮัดใส่และหันไปมองพี่วินอีกครั้ง

“พี่วินพอจะรู้เรื่องพี่เรย์กับไอซุงไหมครับ”ยิ้มให้พี่วินพร้อมคำถาม

ไม่ตอบมีโกรธอ่ะพูดเลย เรื่องชาวบ้านนี่เป็นเรื่องใหญ่สำหรับผมนะ

“อ่า”พี่วินทำหน้าเลิ่กลั่กหันไปมองทางอื่น

“พี่วิน”เรียกอีกครั้งให้รู้ว่าถ้าไม่ตอบจะโกรธแล้วนะ

“จริงๆพี่ก็รู้ไม่เยอะหรอก แต่ที่รู้แน่ๆคือเมื่อวันก่อนที่ไอเรย์มันเห็นข่าวน้องซุงมันดูหงุดหงิดมาก พี่ก็พูดกับมันว่าบางทีมันอาจจะชอบน้องซุงก็ได้ แต่มันปฏิเสธและบอกประมาณว่ามันไม่มีทางชอบคนแบบนั้นแน่ๆ”

“คนแบบนั้นคือแบบไหน อย่ามาว่าซุงของผมนะ”จับพี่เรย์ฟาดก้นแม่ง มาว่าซุงที่น่ารักของผมได้ยังไง

“น้องหมอกใจเย็นสิครับ”พี่วินพูดเมื่อเห็นผมกำลังโกรธ

ผมไม่มั่นใจเท่าไหร่นักว่าตกลงแล้วพี่ชายของผมคือพี่เรย์จริงหรือเปล่า แต่ดูจากข้อมูลที่รวบรวมมาก็มีแนวโน้มที่สุดแล้ว ทั้งที่อีกใจนึงก็คิดว่าอาจจะไม่ใช่

ทั้งคนที่ไอซุงบอกว่า เค้าดีกับทุกคนยกเว้นมัน เค้าดีกับทุกคนนี่ยังไงก็พี่เรย์แน่ๆแหละ แต่เค้าไม่ดีกับไอซุงนี่ไม่แน่ใจเท่าไหร่นักเพราะผมไม่ได้สังเกตุขนาดนั้น

แล้วยิ่งที่ไอซุงพูดว่าเค้ารังเกียจมันนี่ยิ่งไม่ใช่พี่เรย์เลย เพราะดูจากที่พี่วินบอกพี่เรย์มันต้องห่วงไอซุงบ้างแหละ

เอ หรือว่าจะเป็นพี่เรย์จริงๆ หรืออาจจะไม่ใช่ ว้อยปวดหัว

ผมกลับมาที่ห้องของตัวเองโดยมีพี่วินเดินมาส่งและกลับไปแล้วเพราะมีธุระต่อ

ไอซุงยังไม่กลับมาที่ห้อง ผมโทรไปหามันแล้วมันบอกว่าจะค้างที่บ้าน ที่มันรีบพรวดพราดออกไปเพราะพี่ซันรอมันอยู่ เห็นบอกว่ามีธุระที่ต้องเครียกันนิดหน่อย

(เออหมอก มีอะไรจะบอก) ไอซุงพูดสายกลับมา

ผมนึกว่ามันจะวางไปแล้วเพราะมันเงียบไปนานมาก

“อือ ฟังอยู่”ผมตอบกลับปลายสายไป

(พี่จ้าโทรมาหากูเมื่อกี้...)

หยุดพูดทำไมวะ คนฟังอยู่ว้อย

ไอซุงมันเงียบไปอีกก่อนจะได้ยินเสียงมันถอนหายใจ

(เค้าบอกว่าจะจีบกู)

“ห๊ะ!! พี่จ้าจะจีบมึง!!”

อะเมซิ่งไหมหล่ะเมิงงงง ไอซุงโดนผู้ชายจีบ ฮือน้ำตาจิไหล

“คนที่มึงชอบนี่พี่จ้าปะ??”ถามมันตรงๆแบบนี้แหละ อยากรู้อยากเสือกแล้ว

(ไม่ใช่)

“งั้นแสดงว่าพี่จ้าไม่ใช่พี่กู”ผมพูดต่อ

(อือ ไม่ใช่)

อ้าว! งี้ก็รักสามเศร้าดิวะ

(กูจะดูเหี้ยปะ ถ้าจะใช้พี่จ้าพิสูจน์เรื่องพี่มึง) ไอซุงถามกลับมา

“ไม่รู้ดิ แต่กูสงสารพี่จ้านะ เค้าอกหักจากกูไปแล้วมึงก็ควรปล่อยเค้าปะถ้ามึงไม่รู้สึกอะไร”ผมพูดต่อ

(แต่พี่จ้าบอกกูว่า จูบกูแล้วรู้สึกดี...)

“รู้สึกดีกับรู้สึกรักต่างกันนะซุง...”

(ทำไงดีวะ) ฟังจากน้ำเสียงไอซุงแล้วมันดูเครียดมาก

“มึงชอบพี่จ้าไหมหล่ะ...”

(กูมองพี่มันเป็นพี่มาตลอด แล้ววันนี้จะให้กูเปลี่ยนไปมองพี่มันอีกแบบมันก็แปลกๆปะ กูไม่ได้รังเกียจนะ กูแค่ยังไม่รู้สึกแบบนั้น)

เห้อ ทำไมรู้สึกท้อแท้จังวะ ทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของผมอ่ะ

“มึงจะลองเปิดใจให้พี่มันก็ได้ ถ้ามึงโอเค”

(เห้อ ซันมันจะฆ่ากูล่ะ) ไอซุงมันไม่เคยเรียกพี่ซันว่าพี่ครับ มันบอกจะได้สนิทกัน

“บอกพี่ซันว่าควรจะดีใจนะที่น้องมีคนมาจีบ”

(เดี๋ยวหมอก กูผู้ชาย แล้วคนที่มาจีบกูก็ผู้ชาย...)

“มึงเหยียดเพศอ่อ...”

(ไม่ ว้อย มึงไม่เข้าใจกูอ่ะ กูไม่ใช่เกย์นะหมอกกูไม่เคยคิดว่าทั้งชีวิตนี้กูจะมีผู้ชายมาชอบด้วย)

“แต่พี่กูที่มึงชอบก็ผู้ชาย”เออพี่ชายกูที่มึงชอบก็ผู้ชายนะ อย่างน้อยก็มีไอนั่นแหละ

(กูไม่ได้ชอบผู้ชายหมอก กูไม่ใช่เกย์ กูแต่ชอบพี่มึง พี่มึงคนที่เหี้ยโคตรๆแต่กูก็ยังชอบมึงเข้าใจไหม ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นกูก็ไม่ได้ชอบ)

เป็นประโยคบอกรักที่ฮาร์ดคอมาก ดีนะกดอัดเสียงทัน ฮิฮิ จะเก็บไว้ล้อไอซุง เอาให้อายจนต้องมุดดินหนีไปเลย

“เออ เข้าใจ งั้นมึงก็ต้องบอกพี่จ้าแล้วแหละ ว่ามึงไม่ได้ชอบเค้ามึงมีคนที่ชอบแล้ว”

(พูดตรงๆแบบนั้นเลยหรอวะ...)

“เจ็บแต่จบนะซุง ดีกว่าปล่อยให้ยืดเยื้อเสียเวลา”ผมพูด

ไอซุงมันเห็นใจแต่คนอื่นจนลืมเห็นใจตัวเอง แล้วเป็นไง ต้องมานั่งเครียดเองแบบนี้ไง

(เค้าจะโกรธกูปะ)

“เค้าโกรธมึงอยู่แล้วไหม”

(เออ งั้นแค่นี้แหละ)

ผมเปิดคลิปเสียงของไอซุงที่อัดไว้ฟังอีกรอบ ฟังจบก็เผลอยิ้มออกมา

ผมต้องรู้ให้ได้ว่าพี่ชายผมคือใครแล้วต้องเอาคลิปนี้ปาใส่หน้าพี่มันให้พี่มันได้รู้ว่าไอซุงรักพี่มันขนาดไหน หุ้ว นึกแล้วก็เขินแทนไอซุงเลย

เอาจริงก็อยากให้ไอซุงลองคุยกับพี่จ้านะ ถ้าพี่ผมมันเหี้ยขนาดนั้นก็ไม่ควรไปชอบปะวะ แต่ก็นะ คนเรามันไม่เหมือนกัน เอาแบบที่ไอซุงมันเลือกนี่แหละ







ผมกำลังนั่งโง่ๆอยู่ในร้านอาหารในห้างดัง เพราะคนที่นัดผมยังไม่มาซักที นี่ก็ช้าไปเกือบครึ่งชั่วโมงได้แล้ว

และคนคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ปลาย พี่ชายที่ไม่น่ารักแล้วตอนนี้ ทิ้งให้ผมนั่งรอนานขนาดนี้ได้ยังไง ผมป็นผู้ชายตัวเล็กน่ารักขนาดนี้ ฮือ

“ตัวเล็ก รอนานไหม”พี่ปลายกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในร้านและนั่งลงตรงข้ามผม

ไม่นานเลยไม่เลย แค่ครึ่งชั่วโมงเองไม่เห็นจะนานตรงไหนเล๊ยยยย

ผมมองพี่ปลายด้วยสีหน้านิ่งๆ เพราะโกรธ

“นี่กี่โมงแล้ว”ถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

“ขอโทษครับ”พี่ปลายยิ้มตอบกลับมา

ผมถอนหายใจออกมา เหนื่อยกับพี่ชายคนนี้จริงๆทำไมมีแต่เรื่องให้ปวดหัว

ผมไม่ตอบกลับพี่ปลายจนที่ปลายทำหน้าเครียดกลับมา

“หายโกรธนะครับ อยากได้อะไรเดี๋ยวพี่ซื้อให้เลย”เอื้อมมือมาจับมือผมไปถือไว้

“ไม่เอาครับ แต่ผมถามอะไรต้องตอบ และต้องเป็นความจริงด้วย”

“ถ้าเรื่องพี่ชายสองคนนั้นพี่ไม่ตอบครับ”

ทำไมรู้ทันอีกแล้ว หงุดหงิด

ผมดึงมือออกก่อนจะหันไปสั่งอาหารไม่ได้สนใจพี่ปลายเท่าไหร่

วันนี้ผมนัดพี่วินว่าจะไปดูหนังด้วย ยิ่งพี่ปลายมาช้าแบบนี้อาจจะทำให้พี่วินต้องรอผมนานมากขึ้น ตอนนี้ห่วงผู้มากกว่าพี่แล้ว เพราะโกรธพี่ปลายอยู่

“ซุงเป็นไงบ้างครับ”พี่ปลายถาม

ทำไมต้องถามถึงซุงด้วย เอ๊ะ! หรือพี่ชายคนที่ห้ามไม่ให้ซุงมายุ่งกับผมจะเป็นพี่ปลาย

“ทำไมต้องอยากรู้ด้วยครับ”

“น้องหมอกเป็นอะไรครับ ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย”พี่ปลายเอื้อมมือมายีหัวผมเล่น

“ทำแบบนี้ทำไมครับ”ไม่รู้แหละยังไงตอนนี้คนเดียวที่มีความเป็นไปได้ก็คือพี่ปลาย และอาจจะไม่น่าแปลกเท่าไหร่ถ้าพี่ชายผมที่ไอซุงชอบจะเป็นพี่ปลาย

“ทำอะไรครับ?”พี่ปลายขมวดคิ้วถามกลับมา

“พี่ปลายสั่งให้ไอซุงเลิกยุ่งกับผมทำไม”

“หือ? ทำไมพี่ต้องทำแบบนั้นครับ”พี่ปลายถามกลับมา

ถ้าไม่ใช่พี่ปลายงั้นก็เป็นพี่ชายผมหนึ่งในสองคนนั้นสิ แล้วไอซุงมันไปเจอพี่ผมตอนไหนวะเนี่ย ทำไมผมไม่รู้ไม่ได้สังเกตุเลย

“ใครจะไปรู้อ่ะ”

“แล้วซุงเป็นยังไงครับ”

“ไม่โอเค ไม่มีความสุขเลยซักนิด โดนทำร้ายร่างกายด้วย ผมไม่รู้หรอกว่าพี่ชายคนหนเป็นคนทำแต่ผมโกรธมากแล้วก็โกรธพี่ปลายด้วย”ได้ทีแล้วก็พาลโกรธให้หมด

“ทำไมโกรธพี่ด้วยหล่ะครับ”

“เพราะพี่ปลายไม่ห้ามไง หรือพี่ปลายมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องนี้ พี่ปลายรวมหัวกับพวกพี่ๆ ไม่ให้อซุงมายุ่งกับผม รวมหัวกันทำร้ายไอซุงช่ไหมครับ”

“พี่ไม่ทำแบบนั้นกับซุงหรอกครับ ไว้พี่จะไปจัดการพวกนั้นให้”

เอาให้หนักๆให้หลาบจำไปเลย ไม่สงสารใครทั้งนั้นบังอาจมาทำร้ายซุงของผม

“พี่ปลายไม่ต้องมาเจอผมแล้ว ไม่ต้องเจอไอซุงด้วย”

“ทำไมต้องห้ามเจอซุงด้วยครับ”พี่ปลายถามอีกครั้ง

ผมหันหน้าไปทางอื่นไม่ได้ตอบคำถามพี่ปลาย เพราะมองหน้าพี่ปลายนานไม่ได้เดี๋ยวจะใจอ่อน ผมไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นแหละ เกิดไอซุงโดนทำร้ายขึ้นมาจะทำยังไง

“ให้พี่เจอซุงนะครับ”พี่ปลายพูดเสียงอ้อนอีกครั้ง

หื้อ น้องจะใจอ่อนแล้ว

“ทำไมต้องให้เจอด้วย ไม่ได้จำเป็นซักนิด”ผมประชดกลับโดยที่ยังไม่ได้หันมามองหน้าพี่ปลาย

“เพราะพี่ชอบซุงครับ...”

“ห๊ะ!!!”

โอ้ย! คอแทบเคร็ด

“ชอบมานานแล้วด้วยครับ”พี่ปลายยังคงพูดต่อ

หื้อ พี่จะไปชอบใครก็ได้แต่จะมาชอบไอซุงไม่ได้แล้ว

โอ้ย! นี่มันรักสี่เศร้าชัดๆเลย

ต้องบอกพี่ปลายให้ตัดใจไหมเนี่ย เพราะไอซุงมันชอบพี่ชายผมอีกคนอยู่ถึงไม่รู้ว่าใครก็เถอะ

ว้อย ทำไมพี่น้องต้องมาห้ำหั่นกันเองเพราะไอซุงด้วยเนี่ย ปวดหมองเลย

หลังจากกินข้าวเสร็จพี่ปลายก็อาสามาส่งผมที่โรงหนัง ผมบอกพี่ปลายเรื่องที่มีแฟนเป็นผู้ชายไปแล้ว พี่ปลายไม่ได้มีปัญหาอะไรแถมบอกว่าเดี๋ยวจะไปบอกท่านแม่ให้ด้วย ฮื้อรักพี่ปลายฝุดๆ ถึงก่อนหน้านี้จะโกรธก็เถอะ

“พี่ปลายกลับไปก่อนก็ได้ครับ”ผมนั่งรอพี่วินอยู่หน้าโรงหนังแล้วแต่พี่ปลายก็ยังคงยืนอยู่ตรงหน้าผมไม่ยอมไปไหน

“พี่อยากเห็นหน้าแฟนเรานี่ครับ”พี่ปลายพูดและส่งยิ้มตอบกลับมาด้วย

“ไม่ให้เห็นกลับไปเลยครับ”ลุกขึ้นยืนดันพี่ปลายออกไป

ไม่ให้ผมรู้เรื่องพี่ชายก็ไม่ต้องมาอยากเจอหน้าแฟนผม ถามว่าเกี่ยวกันไหมก็ไม่ พาลไปงั้นแหละ

“น้องหมอก!!”

หื้อ รีบมาทำไมว้อยยยย

ผมและพี่ปลายหันไปมองต้นเสียงก็เห็นพี่วินโบกมือหยอยๆอยู่ ไม่นานพี่วินก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ยกมือขึ้นยีหัวผมจนยุ่งไปหมด

“รอนานไหมครับ”พี่วินถามผมต่อ

พี่วินว้อย จะทำอะไรเกรงใจพี่ปลายที่ยืนอยู่ข้างผมด้วยครับ

ผมฉีกยิ้มให้พี่วินก่อนจะหันไปมองหน้าพี่ปลายที่กำลังยืนมองหน้าพี่วินอยู่ พี่วินเห็นอย่างนั้นเลยหันไปมองหน้าพี่ปลายบ้าง

พุธโธ ทัมโม สังโฆ อย่าฆ่ากันเลยนะ

“พี่ปลายสวัสดีครับ”พี่ยินยกมือขึ้นสวัสดีพี่ปลาย

ห๊ะ! เดี๋ยว

“นี่รู้จักกันหรอ”ผมชี้พี่ปลายสลับกับพี่วินไปมา

พี่ปลายหันมายิ้มเป็นคำตอบก่อนจะหันกลับไปคุยกับพี่วิน

“คบกับหมอกหรอครับ?”พี่ปลายถามพร้อมรอยยิ้ม

แม่จ๋า มารับพี่ปลายไปทีเค้าจะฆ่าผู้ชายของผมไหมเนี่ย

“ครับ”พี่วินมองหน้าผมและตอบคำถามด้วย”แล้วนี่พี่ปลายมาทำอะไรแถวนี้ครับ”

“พาหมอกมากินข้าวครับ”เอามือโอบรอบบ่าผม

ว้อย อย่ามาหวงน้องต่อหน้าผู้ชาย เดี๋ยวผู้ชายหนีน้องไปจะทำยังไง แค่ก ว้อยหมอก ไม่ใช่เวลาว้อย

พี่วินดูตกใจกับสิ่งที่พี่ปลายทำตอนนี้ เขานิ่งและไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเลย

“นี่พี่ปลายพี่ชายผมครับ”ผมไม่รอให้พี่วินเข้าใจผิดไปมากกว่านี้เลยชิงแนะนำพี่ปลายไปซะเลย ดูก็รู้ว่าพี่ปลายแกล้งพี่วินชัดๆ

“รีบบอกทำไมหล่ะ พี่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย”พี่ปลายหันมาดุผม

ผมหันไปทำหน้ายู่ใส่ก่อนจะแกะมือพี่ปลายออกและหันไปเกาะเอวพี่วินแทน ไม่ได้หรอกเรื่องอ่อยผู้ต้องยกให้เจ้าหมอกหล่ะ

“พี่ขอคุยกับวินหน่อย”พี่ปลายพูดต่อ

“น้องหมอกไปเลือกหนังก่อนนะครับพี่คุยแปปเดียว”พี่วินพูดจบก็ยื่นบัตรดูหนังมาให้ผม

“อย่าทำอะไรพี่วินนะ”

คาดโทษพี่ปลายไว้ก่อนเกิดหน้ามืดมาตีหัวพี่วินจะทำยังไง พี่อยากให้เด็กในท้องผมไม่มีพ่อหรอ ฮือ ใจจืดใจดำชะมัด แค่ก ว้อยหมอกผู้ชายท้องไม่ได้!!

ผมเดินมาเลือกหนังที่จะดูตามคำสั่งของพี่ปลาย เหลือบตามมองพี่ปลายกับพี่วินเป็นระยะ และเลือกที่นั่งไปด้วย

เค้าคุยอะไรกันอ่า อยากรู้ทำไมพี่วินต้องทำหน้าเครียดด้วย ผมเครียดตามเลยเนี่ย เครียดแล้วงั้นต้องหาของกิน

ป๊อปคอนนนนนนนน

เหมาทั้งร้านเลยได้ไหมอ่ะ เครียดแล้วหิวเลยเนี่ย

ผมเดินมาสั่งป๊อปคอนกับน้ำ หลังจากได้ตั๋วหนังมาแล้ว

“รอบหนังกี่โมงครับ”พี่วินเดินมาหยุดอยู่ข้างผม

“อีก20นาทีครับ”หันไปชูบัตรให้ดู”แล้วพี่ปลายหล่ะ”

ผมชะเง้อคอมองหาคนที่หายไป

“กลับแล้วครับ”พี่วินตอบกลับมา

“คุยอะไรกันครับ”ถามโต้งๆแบบนี้แหละ

“ไม่มีอะไรครับ เราเข้าโรงหนังกันดีกว่าเนอะ”พี่วินพูดและจับมือผมเดินเข้าโรงหนัง

เอาจริงๆเกือบจะด่าแล้วแหละ แต่พี่วินจับมือซะก่อนนี่สิ หื้อ ใจน้องบางไปหมดแล้ว น้องหลงพี่จนโงหัวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย

ผมเลือกที่นั่งหลังสุดเพราะเวลาจะทำอะไรจะได้สะดวกหน่อย ไม่ได้เป็นคนหมกมุ่นนะพูดเลย เจ้าหมอกนี่ใสๆ

ผมเลือกหนังต่อสู้ของเหล่าฮีโร่ทั้งหลายแหล่ เพราะผมชอบดูหนังแนวนี้ส่วนพี่วินจะชอบไหมนั่นเรื่องของเค้า ถ้าไม่ชอบก็เดินออกจากโรงไปเลย ชิ่วๆ ว่าแต่ทำไมต้องใส่อารมณ์ขนาดนี้อ่ะหมอก

ดูหนังไปได้สักพักก็เกิดอาการหนาวจนต้องยกมือขึ้นมาถูแขนไปมา ความจริงไม่ได้หนาวหรอก สำออยให้ผู้ชายกอด คิดจะจับจระเข้อย่างพี่วินเหยื่อต้องอร่อย แค่ก

“หนาวหรอครับ”พี่วินหันมาถาม

“ขอกอดหน่อยครับ”ทิ้งอ้อยใส่หน้าพี่วินไปอีกกะละมัง หุ้วๆทนได้ก็ทนไป

พี่วินขยับมาจนชิดผมแต่ผมไม่ได้ต้องการแบบนี้ไง ผมลุกขึ้นยืนจนพี่วินขมวดคิ้วเข้าหากัน แต่ก่อนจะมีคำถามใดๆหลุดออกจากปากพี่วินผมก็ทิ้งตัวนั่งลงหว่างขาพี่วินทันที

“แบบนี้อุ่นกว่าครับ”พูดพร้อมเอนหัวซบลงบนหน้าอกแน่นๆ

พี่วินกระชับอ้อมกอดผมแน่นจะหลังผมสัมผัสกับลอนหน้าท้องแน่นๆของพี่วิน หื้อ น้องอยากลูบ อยากเลีย แผล่บๆ

ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นคนแบบนี้จนมาเจอพี่วินเนี่ยแหละ

“อยากอุ่นกว่านี้ไหมครับ”พี่วินพูดกระซิบข้างหูผม

หื้อ เอาให้ร้อนจนเหงื่อชุ่มเลยก็ได้ครับ ว๊าก แม่อย่าตีหมอก

“ไม่ครับ”ปากห้ามแต่สะโพกกำลังบดเบียดพี่วินอยู่ หุ้วๆ รอบนี้ต้องได้เลียหน้าอกพี่วิน

“อย่าดื้อสิครับ”พี่วินขบเบาๆที่หูของผมจนรู้สึกเสียวสันหลัง

หื้อ เป็นการขู่ที่อยากสมยอมมาก

“ไปห้องน้ำครับ”หันไปบอกพี่วิน

“ในนี้ก็ได้ครับ ตื่นเต้นดี”พี่วินหอมแก้มผมตบท้ายหลังจากพูดจบ

“ไม่ หมายถึงผมปวดฉี่จะไปห้องน้ำครับ”อ่อยเสร็จก็เล่นตัวหน่อย เดี๋ยวจระเข้จะได้ใจ ฮิฮิ

“ให้ไปด้วยไหมครับ”พี่วินคลายอ้อมกอดออก

ผมลุกขึ้นยืนและส่ายหัวเป็นคำตอบก่อนจะเดินออกไปเข้าห้องน้ำ ขืนให้พี่วินออกมาด้วยไม่ได้กลับเข้าไปดูหนังกันพอดี

ผมทำธุระในห้องน้ำเสร็จก็เดินกลับเข้าโรงหนังไปนั่งกับพี่วินเหมือนเดิม นึกแล้วก็เสียดายค่าบัตรน่าจะซื้อใบเดียวแล้วให้ผมนั่งตักพี่วินแทน หุ้วๆ

หลังจากดูหนังจบพี่วินก็พาผมออกมาหาอะไรกินรองท้อง เพราะผมเพิ่งจะกินข้าวกับพี่ปลายมาเลยไม่ค่อยจะหิว

“ร้านนี้ไหมครับ”พี่วินชี้ไปที่ร้านไอศกรีมและผมก็พยักหน้าให้เป็นคำตอบ

เราเลือกที่นั่งริมกระจกให้มองเห็นนอกร้านด้วย ผมเลือกสั่งไอศรีมถ้วยเล็กมาเพราะกลัวจะกินไม่หมด เพราะป๊อปคอนที่ซื้อเข้าไปผมกินไปคนเดียวเกือบจะหมด ตอนนี้เลยแน่นท้องมากไปหน่อย

“พี่วินครับ”ผมเรียกพี่วินเบาๆ

“อะไรครับ”พี่วินเงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์ตรงหน้ามามองผม

“นั่นพี่เรย์หรือเปล่าครับ”ผมชี้ออกไปที่ร้านอาหารที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

“น่าจะใช่นะครับ”พี่วินตอบหลังจากที่หันไปมอง”นั่นน้องซุงหนิ”

ใช่จริงๆด้วย ไอซุงจริงๆ แล้วทำไมมากับพี่เรย์อ่ะ สองคนนี้ยังไงต้องมีอะไรอะไรกันแน่ๆเลย

เอ๊ะ! หรือพี่เรย์จะเป็นพี่ผมจริงๆ







---------------------------------------

เค้าไปเหมานิยายมา แล้วเค้าก็ดันติดนิยาย

ฮืออออ เค้ากลับมาอัพแล้วน้าาาา

T^T

ความคิดเห็น