ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : The secret : 23 NC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.8k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2562 16:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
The secret : 23 NC+
แบบอักษร

​แหกๆ เสียงหอบของคนใต้ร่างทำให้ผมยิ้มขึ้นมาทันที "ยังไม่ทำอะไรเลย เหนื่อยแล้วหรอ" 

เพี๊ยะ ผมลูบแขนตัวเองก่อนจะกดจูบห้าผากางร่างบเบาๆ "ก็หนูไม่เคย" ผมลูบแก้มก่อนจะกดปลายจมูกลงบนแก้มฟอดใหญ่ พร้อมกับจูบทุกซอกทุกมุมบนร่างกายของคนใต้ร่าง

"อ้ะ พี่ไวน์ นั่นมัน...." ผมเงยหน้ามองร่างบางก่อนจะขบเม้มหน้าท้องจนเกิดรอยก่อนจะเลื่อนลงเรื่อยๆ

"พี่ไม่เคยทำแบบนี้กับใครเลยนะ"  พูดจบผมค่อยๆแยกขาร่างบางออกก่อนจะใช้ลิ้นแตะลงที่กลีบกุหลาบงามจนทำให้ร่างบางสะดุ้ง

"อื้อ....พี่ไวน์" 

"ต่อไปถึงเวลาของพี่แล้วนะครับ" ผมลุกขึ้นก่อนจะจัดการกับกางเกงตัวเองพร้อมหยิบถุงยางมาใส่ น้องยังเรียนไม่จบและอีกอย่างผมไม่อยากทำลายอนาคตของน้องด้วยถึงเราจะเป็นสามีภรรยากันแล้วก็เถอะ

"พะ พี่ไวน์ มันจะเข้าได้หรอคะ" ผมจับร่างบางไม่ให้ขยับหนีก่อนจะจ่อมังกรของผมไปที่ช่องทางรัก

"พี่จะทำเบาๆนะครับ" 

ผมโน้มหน้ากดจูบเพื่อเล้าโลมในร่างบางในเคลิ้มตามก่อนจะจัดการส่งลูกชายเข้าไป 

สวบ!!! "อื้อ..." ผมรู้สึกว่าเหยื่อบางๆขาดออก ผมกดแช่ไว้ยังไม่ขยับเพราะมันเข้ายังไม่สุด

"เจ็บ ไหนบอกว่าเจ็บนิดเดียว" ผมว่าถ้าน้องฆ่าผมได้คงฆ่าผมไปแล้วแหละ

"อย่าเกร็งนะครับคนดี" 

สวบ!!! กรี๊ด "อ้ะ อ้ะ เจ็บ" ผมดันลูกชายจนมิดก่อนจะค่อยๆขยับเบาๆ 

พับ!! พับ!! "อืม แน่นจัง"  

ผมเร่งจังหวะเร็วขึ้นกว่าเดิมก่อนจะโน้มหน้ากดจูบริมฝีปากบางอีกครั้งโดยที่ช่วงล่างยังขยับอยู่ เสียงเนื้อกระทบกันดังทั่วห้อง ผมพรมจูบริมฝีปากบางขบเม้มเบาๆแต่เพิ่มยังหวะเร็วขึ้น ร่างกายผมร้อนไปหมดมันเจ็บปวดเมื่อรู้สึกว่าของน้องมันรัดผมแน่น

ผมจับร่างบางให้ขึ้นคร่อมผมก่อนจะจับสะโพกให้ขยับ "อ้ะ ซีด แบบนั้นแหละ"  มันรู้สึกดีและก็เสียวไปหมด 

"อ้ะๆๆ หนูจะเสร็จแล้ว"  

พรึบ!!! และครั้งนี้ผมจับร่างบางให้นั่งทับผมก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายขยับเอวพร้อมกับบีบเค้นหน้าอกแรงขึ้นเรื่อยๆ สัมผัสเปียกชื้นบริเวณหน้าอกคู่งามที่ผมเป็นคนทำรอยแดงเป็นจ้ำๆที่ผมฝากทิ้งไว้ มันทำให้ผมคลั่ง

"มะ มันเสียว"

"พร้อมกันนะครับ อาห์" 

ผมถอดแก่นกายออกก่อนจะขยับตัวไปกอดร่างบางที่นอนหมดแรง ผมลุกเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้ก่อนจะสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

ผ่านไปสิบห้านาทีหลังจากที่ผมชำระร่างกายเสร็จ ก็เดินขึ้นมานอนบนเตียงพร้อมกับคว้าร่างบางมากอด จุ๊บ 

"ได้พี่แล้วอย่าทิ้งพี่นะครับ" 



ฉันขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกร้อนๆหนาวๆ ฉันค่อยๆเปิดเปลือกตาก็พบว่าพี่ไวน์กำลังเช็ดตัวให้ "พี่ทำให้ตื่นหรือปล่าวครับ" มือหนายกขึ้นมาลูบผมฉันเบาๆพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ

"....." ฉันมองหน้าพี่ไวน์ก่อนจะคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ก่อนจะรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

"อย่ามองหน้าพี่แบบนั้นสิ หนูไม่สบายอยู่นะ พี่ไม่อยากรังแกคนป่วย" ฉันกระชับผ้าห่มแน่นขึ้นก่อนจะยกมาปิดหน้าตัวเอง งื้อ ทำไมพี่ไวน์ไม่อ่อนโยน

"เพราะใครล่ะ หนูถึงป่วยแบบนี้" ฉันบ่นอู้อี้ในผ้าห่มคนเดียว แต่ไม่คิดว่าอีกคนจะได้ยิน

"พี่ยอมรับผิดน้องจะลงโทษพี่แบบไหนก็ได้ หรือจะปล้ำพี่คืนก็ได้นะครับ" 

พรึบ!! ฉันเปิดผ้าห่มออกก่อนจะจ้องหน้าพี่ไวน์ที่กำลังส่งสายตาเจ้าเล่ห์มาให้ "หนูขอข้าวต้ม น้ำอุ่น แล้วก็ยาลดไข้ตอนนี้ค่ะ" ฉันเปลี่ยนเรื่องคุย ก่อนจะนอนหันหน้าไปอีกข้าง

"พี่เอามาให้ตั้งนานแล้วครับ" 

ฉันเกลียดรอยยิ้มแห่งชัยชนะของพี่ไวน์สุดๆ พี่ไวน์ค่อยๆพยุงฉันพิงหัวเตียงก่อนจะตักข้าวต้มมาจ่อปากฉัน ฉันเลิกคิ้วมองข้าวต้ม

"หนูกินเองได้ค่ะ" ไม่ได้เป็นง้อยซ่ะหน่อย ขณะที่ฉันจะหยิบช้อนจากมือเขาแต่กลับคว้าได้แค่อากาศ

"พี่ป้อน"

"หนูไม่ได้เป็นง้อยค่ะ" พี่ไวน์โน้มหน้าเข้ามาใกล้ๆจนปลายจมูกเราแตะกัน

"งั้นพี่จูบ" 

ชิ๊ ฉันจำเป็นต้องให้ร่างสูงป้อนข้าวป้อนยาก่อนจะนอนลงอีกครั้ง แต่ไม่นานก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกถึงใครคนหนึ่งกำลังสอดตัวเข้ามาในผ้าห่ม

"พี่ไวน์ไม่ได้ไปทำงานหรอคะ"

"วันนี้พี่จะอยู่กับหนูข้าวครับ" พูดจบพี่ไวน์ก็คว้าตัวฉันเข้าไปกอด

"ผู้ชายคนนั้นเขาได้รับกรรมที่เขาก่อไว้แล้ว พี่ไวน์ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจได้ไหมคะ" พี่ไวน์เงียบไม่พูดอะไรแต่จ้องตาฉันอย่างไม่ละสายตา

"ก็ได้ครับ" ฉันเผยยิ้มก่อนจะกระชับกอดร่างสูงแน่นขึ้น



18:00 น.


ฉันที่กำลังช่วยป้าพรทำอาหารตอนรับแขกมาบ้านอย่างเพื่อนฉันแล้วก็เพื่อนพี่ไวน์ แรกๆตอนที่ฉันลงจากห้องฉันก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นสายตาทุกคนจ้องมองมาที่ฉัน ซึ่งทุกคนกำลังจ้องที่ซอกคอฉัน ฉันรีบขึ้นไปใส่เสื้อแขนยาวเกือบไม่ทันแนะ

"มีอะไรให้พวกเราช่วยไหมคะ" ผู้หญิงสองคนเดินเข้ามาในครัวซึ่งก็คือพราวไหมแฟนพี่ติณแล้วก็อีกคนฉันไม่รู้จักชื่อแต่รู้แค่ว่าเป็นรุ่นน้องพี่ไวน์

"อ้อ ฉันชื่อเมเบลเป็นรุ่นน้องพี่ไวน์ ฉันเป็นคนแบบนี้แหละ จนบางคนคิดว่าฉันบ้า ฮาๆ" ฉันกับพราวไหมหัวเราะกับท่าทางของเมเบล เธอจะเป็นคนร่าเริงแต่ก็ดูลึกลับไปหน่อย

"งั้นช่วยล่างผักได้ไหม" ระหว่างที่พราวไหมกับเมเบลช่วยกันล่างผัก จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

" ข้าวฟ้าแกเป็นอะไรมากไหม ฉันขอโทษนะ วันนั้นถ้าฉันไม่ให้แกไปงานวันเกิดแกก็คงไม่เจอเรื่องร้ายแบบนี้"  ฉันยิ้มให้กับแตงกวาที่กำลังทำให้เศร้า

"มันไม่ใช่ความผิดของแกหรอก ถึงฉันไม่ได้ไปผับ วันหน้าฉันก็ต้องเจอจับตัวอยู่ดี" 

"จะดราม่าทำไม มาช่วยกันทำอาหารมาๆ" เมเบลพูดทำลาลบรรยากาศก่อนจะดึงมือแตงกวากับปุยฝ้ายมาช่วยกันทำอาหาร



อาหารลากหลายอย่างที่เรียงกับบนโต๊ะ ทุกคนต่างจ้องมันอย่างไม่กระพริบก่อนจะลงมือทาน

"ว้าว อร่อยสุดๆ ในที่สุดผมก็ได้กินอาหารฝีมือเมียเฮียไวน์สักที" ไรอันพูดขึ้นโดยที่สนใจสายตาดุๆของพี่ชาย

"สาวๆนี่ทำอาหารอร่อยมากเลย" พี่ปลื้มพูดขึ้นอย่างชื่นชม

"ครั้งแรกเลยนะเฮียที่ฉันทำอาหาร" ทุกคนต่างมองเมลเบลก่อนจะเบะปาก

"ถ้าหน้าตาอย่างเองนะไอ้เบล กูเดาว่าแค่ช่วยล้างผัก" เมเบลเบิกตากว้างก่อนจะตบมืออย่างชอบใจ

"เฮียปลื้มรู้ได้ไงอ่ะ เฮียสนใจไปทำงานกับฉันไหม" 

"งานดูดวงที่วิ่งหนีตำรวจเกือบทุกวันงั้นหรอ" ฉันเลิกคิ้วเมื่อรู้ว่าเมเบลทำอาชีพดูดวง

"เรื่องแบบนี้ไม่เชื่อ ก็อย่าลบหลู่นะคะพี่ปลื้ม" พราวไหมพูดขึ้นก่อนที่พี่ปลื้มจะทำหน้าน้อยใจ

"เออเฮียติณ ฉันรู้ว่าเฮียก็ไม่ต่างฉัน ว่าแต่แถวนี้มีผีป่ะเฮีย" 

ป๊าป "โอ้ย เจ็บนะ"  เมเบลลูบหน้าผากตัวเองที่ถูกตีซึ่งทำให้พวกเราบนโต๊ะขำไม่หยุด ฉันว่าเมเบลเป็นคนร่าเริงสุดๆเลยล่ะ แถมสนิทกับพวกพี่ไวน์อีก

"ว่าแต่เมเบลมีแฟนหรือยัง" จบคำพูดฉันพวกพี่ไวน์พี่ติณพี่ปลื้มก็หันมามองฉันทันที

"ที่รักถามอะไรเนี่ย" ฉันเลิกคิ้วเพราะไม่เข้าใจกับคำพูดของพี่ไวน์

"คนอย่างไอ้เบล น้องข้าวคิดว่าจะมีผู้ชายชอบไหม แมนๆอย่างมันที่เห็นก็มีแต่ผู้หญิงเข้าหาไม่เว้นวัน" ห๋าาาา 

"เฮียปลื้ม เฮียโกรธฉันมาตั้งแต่ชาติไหนเนี่ย ขยี้กันจัง"

ฉันได้แต่ส่ายหน้าให้เมเบลกับพี่ปลื้ม



ไรท์มาอัพก่อนเวลา พอดีมีธุระด่วน




ติดตามตอนต่อไป.................




ความคิดเห็น