ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : The secret : 22 NC+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.9k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2562 09:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
The secret : 22 NC+
แบบอักษร

​หลังจากที่ผมเดินออกจากห้องประชุม ก็หยิบโทรศัพท์มาเช็คดูแต่ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อความจากกระต่ายน้อยของผม บอกว่าขอไปวันเกิดเพื่อนที่ผับ 

ครืด ครืด ไม่ทันที่ผมจะกดโทรออกก็มีสายเข้าจากลูกน้อง (นายครับ คุณหนูหายตัวไป) 

"ว่าไงนะ หายไปได้ยังไง ฉันให้พวกนายเฝ้าติดตามทำไมถึงทำงานชุ่ยแบบนี้ว่ะ" 

(ผมขอโทษครับ ผมไปเข้าห้องน้ำแค่แปปเดียวพอกลับออกมาก็ไม่เห็นคุณหนูแล้วเห็นแต่กล่องของขวัญตกอยู่แถวรถครับ) ผมขบกรามแน่น

"ให้คนเช็คสัญญาณมือถือให้เร็วที่สุด"

(ครับนาย)


ติ้ง ไม่นานผมก็รู้ตำแหน่ง มันกำลังมุ่งหน้าออกนอกเมือง ตอนนี้กระต่ายน้อยของผมกำลังตกอยู่ในอันตรายไม่ว่าใครหน้าไหนที่มันจับตัวคนของผมไป ผมไม่ปล่อยมันไว้แน่

"ป๊า ข้าวฟ้าถูกจับตัวไป ผมกำลังจะไปช่วย"

(ให้ตายสิ เดี๋ยวจะส่งเจ้าหน้าที่ไปตาม)

ผมขึ้นรถก่อนจะขับออกด้วยความเร็วสูง ผมเป็นห่วง ผมกลัวว่าน้องจะได้รับอันตราย 



ฟู้ แคกๆ เหมือนมีอะไรเย็นๆลอยมากระทบหน้าฉันก่อนที่ฉันจะรู้สึกตัว แต่ภาพมันเบลอไปหมด มือฉันถูกจับมัดอยู่ ปากก็โดนปิดอยู่

"อื้อ..อื้อ.." ฉันพยายามส่งเสียงเพื่อขอความช่วยเหลือแต่กลับทำไม่ได้ ฉันจำได้ว่าฉันยืนรอพี่นุที่รถ จู่ๆก็มีผ้ามาปิดจมูก หรือฉันกำลังถูกลักพาตัว

ฉันมองไปรอบๆ ก็พบว่าเป็นสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย มีเพียงแสงไปริบรี่ที่พอทำให้มองเห็นได้ "หึ ฟื้นแล้วหรอคนสวย" ฉันเบิกตากว้างพร้อมกับพยายามขยับถอยหลังเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ในเงามืด 

"อ่อยอันอะ" (ปล่อยฉันนะ) 

"จุ๊ๆ อย่าเกรี้ยวกราดนักสิ เอ้ จะว่าไปเธอก็หน้าคุ้นๆเหมือนกันนะ" ตึก ตึก เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาใกล้ก่อนที่ฉันจะเห็นหน้าคนตรงหน้าชัดมากยิ่งขึ้น

ฮึกๆ จู่ๆน้ำตาฉันก็ไหลออกมาเมื่อผู้ชายคนนั้นเป็นคนที่ฉันคิดว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่อง และมันก็เป็นจริง ผู้ชายคนนี้คือคนที่ฆ่าพี่ปลายฝนและทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้

"อ้อ เธอคือเด็กคนนั้นเมื่อ 10 ปีก่อน ว้า บังเอิญจัง รู้หรือปล่าวฉันตามหาเธอจนทั่วแต่กลับไม่เจอ" 

พรึบ!! ผ้าปิดปากของฉันถูกเอาออก ฉันจ้องไอ้ชั่วคนนั้นอย่างไม่ละสายตา "เป็นแกจริงๆด้วย แกฆ่าคนบริสุทธิ์ทำไม" 

"ฮาๆ คนบริสุทธิ์งั้นหรอ พวกมันไม่ใช่คนบริสุทธิ์ส่วนคนที่บริสุทธิ์นั่นมันคือฉัน" ผู้ชายคนนั้นเดินวนไปวนมาอยู่ตรงหน้าฉันเพราะตนเองกำลังหวาดระแวง

"ฉันจะบอกอะไรให้ ผู้ชายคนที่ขึ้นชื่อว่าพ่อฉัน มันรักน้องชายฝาแฝดยิ่งกว่าฉันอีก เพราะมันจึงทำให้ฉันกลายเป็นปีศาจ ปีศาจในคราบมนุษย์ไงล่ะ"

"แล้วแกทำแบบนั้นทำไม แกฆ่าพวกเขาทำไม" 

"ฉันเกลียดสายตาที่พวกมันมองกัน สายตาพวกนั้นมันน่ารังเกียจ คล็อค" ตัวเขาสั่นเพราะกำลังโกรธ

"แกก็เลยฆ่าพวกเขาเพื่อให้พวกเขารับรู้ถึงความเจ็บปวดงั้นหรอ" 

"หึ เก่ง" เขาเปลี่ยนจากอาการหวาดระแวงมาเป็นคนท่าทางปกติ ก่อนจะเดินมาหาฉัน

"ไอ้ชั่ว แกฆ่าเด็กตาดำๆได้ยังไง แกฆ่าพี่สาวฉันได้ยังไง" 

"เพราะฉะนั้นฉันจึงตามหาตัวแกเพราะแกรู้ความลับของฉันไงล่ะ" เขาเดินมาบีบคางฉันจนทำให้ฉันนิ่วหน้าเพราะเจ็บ

"อ้อ แต่ก่อนฉันคิดว่าถ้าฉันเจอแกฉันจะฆ่า แต่ตอนนี้....หึ" พรึบ!!! คางฉันถูกปล่อยเป็นอิสระก่อนที่เขาจะเดินไปหยิบมีดขึ้นมา ซึ่งทำให้ฉันขยับจนชิดหัวเตียง

"ฉันคิดว่าถ้าทำแกทรมานมันคงจะสนุกน่าดู" เนื้อตัวฉันสั่นไปหมด ภาพเก่าๆค่อยๆกลับเข้ามา ผู้ชายที่เผชิญอยู่ตอนนี้คือฆาตกรโรคจิตที่ฉันเคยเจอเมื่อสิบปีก่อน

"ยะ อย่าเข้ามานะ"

พรึบ ตุ๊บ "โอ้ย" ฉันถีบไปที่หน้าท้องเขาก่อนจะวิ่งออกจากเตียง แต่ต้องร้องเพราะความเจ็บเมื่อผมของฉันถูกดึง

เพี๊ยะ "อย่าอวดเก่ง ไม่งั้นแกเจ็บตัวกว่านี้แน่" ฉันรู้สึกชาตรงใบหน้าบริเวณที่ถูกตบก่อนจะถูกโยนลงบนเตียงอีกครั้ง

ฮึกๆ ฉันได้แต่ปล่อยน้ำตาออกมา พี่ไวน์ตอนนี้อยู่ไหน พี่ไวน์จะมาช่วยข้าวหรือปล่าว "ร้องออกมา ฉันชอบน้ำตาแห่งความเจ็บปวด" 

"ฮึก อย่าเข้ามานะ" กรี๊ด ฉันกรีดร้องเมื่อร่างฉันถูกคร่อมเอาไว้ มือที่ถูกมัดถูกตรึงไว้บนศีรษะ ฉันพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากสัมผัสน่าเกลียดนี้ 

"ฮือๆ ปล่อยฉันนะ" สัมผัสเปียกชื้นบริเวณซอกคอของฉันทำให้ฉันพยายามดิ้นสุดแรง

แต่ในขณะที่ฉันกำลังหมดแรงขัดขืน ร่างของผู้ชายคนนั้นก็กระเด็นออก ก่อนที่ฉันจะเห็นคนเข้ามาในห้องจำนวนมาก เพราะในห้องมันไม่ค่อยมีแสงสว่างบวกกับน้ำตาของฉันที่ไหลออกมาทำให้ภาพเบลอไปหมด

ผลัวะ ผลัวะ "มึงทำอะไรเมียกู" เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น แต่ก็ไม่หายกลัว

"เห้ย ไอ้ไวน์พอก่อน ให้ตำรวจเขาจัดการไป มึงมาดูข้าวฟ้าก่อน"

ร่างฉันที่ถูกโอบกอดก่อนจะแก้เชือกที่ข้อมือฉัน "พี่ไวน์ ฮือๆ" ฉันเข้าไปกอดพี่ไวน์ทันที 

"ปลอดภัยแล้วนะครับ พี่มาช่วยแล้ว" 



ผมที่นั่งมองห้องนอนตัวเองเพื่อรออาหมอที่เข้าไปทำการรักษาข้าวฟ้า "ไอ้ชั่วนั่นมันถูกตำรวจจับแล้วใช่ไหม" ผมหันไปถามไอ้ติณไอ้ปลื้มก่อนที่พวกมันจะพยักหน้าเบาๆ

"ดี กูไม่ปล่อยมันไว้แน่"

"เฮ้ย มึงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเถอะเชื่อกู" 

"ตอนนี้จับตัวฆาตกรได้แล้ว กูว่ามึงควรอยู่ดูแลน้องดีกว่า" ไม่ ผมปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้จริงๆ 

"กูคงทำไม่ได้" 

แอ๊ด เสียงเปิดประตูดังขึ้นก่อนที่อาหมอจะเดินออกมา "เป็นยังไบ้างครับ"

"อาฉีดยานอนหลับให้แล้วล่ะอีกไม่นานก็คงฟื้น เหมือนคนไข้จะมีความกลัวอยู่ตลอดเวลา ช่วงนี้อาอยากให้ไวน์อยู่ใกล้ๆคนไข้ได้ไหม" ผมเม้มปากแน่นพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ

"ครับ"

"งั้นพวกกูไปส่งอาหมอก่อนนะเว้ย" 

"ขอบคุณคุณอามากนะครับ" 


ตึก ตึก ผมเดินเข้าไปในห้องก่อนจะพบข้าวฟ้าที่นอนไม่ได้สติ หัวใจผมเหมือนจะแตกสลายตอนที่เห็นไอ้ชั่วนั่นมันทำร้ายผู้หญิงของผม ถ้าผมไปช้ามากกว่านี้ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แก้มใสๆที่มีรอยนิ้วมือ มุมปากมีเลือด มันทำให้ผมอยากฆ่าไอ้เวรนั่นทุกครั้งที่เห็นมัน ผมเดินลงไปข้างล่างเพื่อให้ป้าพรได้เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้น้อง

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงผมเดินเข้าไปอ่าบน้ำก่อนจะเห็นข้าวฟ้าที่นอนร้องให้ตัวสั่นระริก "ฮือๆ อย่า..." ผมหยุดชะงักทันทีเมื่อน้องทำท่าทางกลัวผม

"ข้าวฟ้า ไม่ต้องกลัวนะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว" ผมเดินเข้าไปใกล้ๆร่างบางก่อนจะค่อยๆดึงมากอด

"ฮือๆ หนูสกปรก" ผมกระชับกอดแน่นขึ้นพร้อมกับลูบผมเบาๆ

"ไม่ครับ มันยังไม่ได้ทำอะไร ไม่ต้องกลัวนะครับ" 

"พี่ไวน์" ผมส่งยิ้มพร้อมกับเช็ดน้ำตาเบาๆ

"ครับ" กระต่าน้อยมองหน้าผมก่อนจะโน้มหน้าเข้ามาพร้อมกับกดริมฝีปากลงเบาๆ ผมรู้ว่าน้องทำไปเพราะรู้สึกผิด แต่มันไม่ใช่ทางออกที่ดี

"ข้าวฟ้าครับอย่าทำแบบนี้เลยนะ ถ้าหนูยังไม่พร้อม นอนนะครับ" 

"พี่ไวน์รังเกียจหนูหรอคะ ฮึก" ผมยิ้มพร้อมกับลูบแก้มน้องเบาๆ

"พี่ไม่เคยรังเกียจครับ" น้องทำหน้าเหมือนจะร้องให้ ก่อนที่จะยกมือคล้องคอผม

"ฮึกๆ ถ้างั้นพี่ไวน์ให้หนูได้หรือปล่าว ให้มากกว่าจูบได้หรือปล่าว" ผมยอมรับว่าผมกำลังช็อคอยู่  

"ได้ครับ พี่พร้อมจะเสียตัวให้หนูตั้งนานแล้วครับ"

ไม่รอช้าผมก็โน้มหน้ากดจูบที่ริมฝีปากบางเบาๆเพราะมุมปากของน้องมีแผลอยู่ ผมค่อยๆขยับดูดเม้มริมฝีปากบนล่างเบาๆ ก่อนจะค่อยๆดันคนใต้ร่างในนอนราบกับเตียง ก่อนจะถอดเสื้อของตัวเองออก

ผมยอมรับว่ารู้สึกดีมากๆ เมื่อมือบางลูบแผ่นหลังผมโดยที่ปากเรายังจูบกันจนเกิดเสียงดังหน้าอาย ผมค่อยๆสอดมือเข้าไปในเสื้อบางก่อนจะเลิกชุดนอนให้อยู่ที่คอพร้อมกับค่อยๆถอดออก อึก ผมกลืนน้ำลายอย่างอยากลำบากเมื่อเห็นหน้าอกซ่อนรูปตรงหน้า 

ลิ้นร้อนๆของผมสัมผัสที่ซอกคอคนใต้ร่างก่อนจะลากไปที่ใบหูพร้อมกับขบเม้มเบาๆจนทำให้ร่างบางสะดุ้ง ก่อนจะทิ้งสัมผัสเปียกชื้นที่ซอกคออีกครั้งพร้อมกับขมเม้มเบาๆ

"อื้อ อ้ะ..." 

ผมยกยิ้มมุมปากเมื่อได้ยินเสียงครางของคนใต้ร่าง ก่อนจะสอดมือไปที่แผ่นหลังพร้อมกับปลดบราออก มันทำให้ผมเห็นอกอิ๋มชูชันสะพรั่งโดยที่ไม่มีสิ่งอื่นปกปิดอยู่ 

ปากผมที่กำลังดูดเลียยอดอกจนเปียกชื้นไปหมด ก่อนจะใช้มือบีบคลึงยอดอกอีกข้างหนึ่งจนทำให้ร่างบางแอ่นอกเพระาความเสียว

"อ้ะ เจ็บ" ผมเผลอบีบหน้าอกแรงเกินไปจนทำให้ร่างบางสะดุ้งเพราะความเจ็บ

"พี่ขอโทษครับ พี่จะทำเบาๆ" ผมไม่เคยถนอมใครเท่านี้เลย ผิวขาวเนียนอมชมพู ทำให้ผมรู้สึกว่าไม่อยากให้ใครเห็นนอกจากผม




สงสัยไรท์ต้องมีคนคอยคุ้มกันเสียแล้ว เดี๋ยวจะถูกดักตบทางโค้ง เนื่องจากทำให้รีดค้าง ฮาๆ


กินของหวานมากๆ จะเป็นโรคเบาหวานรู้หรือปล่าว เพราะฉะนั้นรอไปกินตอนหน้านะจ้ะ

แล้วเจอกัน จุ๊บๆ 



อ้ะๆ อย่าพึ่งด่าไรท์ ตอนเย็นเจอกัน จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ




ติดตามตอนต่อไป.......................



ความคิดเห็น