ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เฮียเจย์ EP.24 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.9k

ความคิดเห็น : 75

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2562 00:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฮียเจย์ EP.24 100%
แบบอักษร

EP.24

/

//

///

ติ๊ดๆ

มือบางควานหานาฬิกาปลุก ก่อนจะใช้เวลาไม่ถึงสามวิในกดปิดมัน ซานตวัดผ้าห่มออกจากตัว เปลือกตาค่อยๆขยับขึ้น มุมปากกระตุกยิ้มบางออกมาเบาๆ ตากลมกระพริบระรัวเพื่อปรับโฟกัส วันนี้อากาศดีจัง เสียงฝนพร่ำๆ..ไม่อยากไปโรงเรียนเลย...เอ๊ะ เดี๋ยวนะ

พรึ่บ!

" ฝนตก!! เฮียเจย์! " ซานดีดตัวออกจากเตียงเปิดประตูวิ่งลงไปดูเฮียเจย์ที่ไม่รู้ว่ายังนั่งคุกเข่าอยู่หน้าบ้านอยู่นึป่าว ด้วยความเป็นห่วงจับใจจนลืมคิดไปว่าเฮียเจย์อาจจะกลับบ้านไปแล้วก็ได้ใครจะเป็นบ้ามานั่งตากฝนกัน ซานเปิดประตูบ้านออกมาพร้อมร่มหนึ่งคัน มองออกไปที่รั่วประตู

"เฮียเจย์! " ซานกางร่มวิ่งออกไปหาอีกคน เฮียเจย์ตัวสั่นสองแขนแกร่งกอดตัวเองแน่น เส้นผมเปียกลู่ทำเอาใจของซานสั่นด้วยความเป็นห่วง ซานเปิดประตูด้วยความรีบร้อน น้องเข้าไปกอดเฮียเจย์ที่ตัวเปียก

มอกลอก ไล่สายตาตรวจร่างกายของอีกคน ซานเม้มปากอยากจะร้องไห้เมื่อเห็นว่าปลายนิ้วมือของเฮียเจย์เหี่ยวซี๊ดไปหมด

" เฮียเจย์เข้าบ้านก่อนนะฮะ " ซานทิ้งร่มในมือที่มันเกะกะเหลือเกินออก พยายามยั้งร่างตัวเองเพื่อรับน่ำหนักของเฮียเจย์ที่โถมลงมาใส่

ตุบ

ซานวางแฟนหนุ่มลงพื้น ประคองให้เฮียเจย์พิงเตียงนอน เจย์สลึมสลือแอร์เย็นจากเครื่องปรับอากาศทำเอาเขาต้องใช้แขนกอดตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ เจย์สบัดหัวไปมาเมื่อรู้สึกว่าสายตามันพร่ามัวแปลกๆ  ซานเดินกลับมาพร้อมผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าของอีกคน เพราะบางครั้งเฮียเจย์ก็มานอนค้างที่บ้านของซานทำให้ตู้เสื้อผ้ามีชุดนอนของอีกฝ่ายเก็บไว้บ้าง

" เฮียเจย์ยกแขนขึ้นฮะ " ซานพูดบอกพร้อมจับเฮียเจย์ถอดเสื้อผ้าตัวที่เปียกออก ซานเช็ดตัวเช็ดผมและจับเฮียเจย์สวมเสื้อผ้าตัวใหม่เสร็จสับก็ประคองอีกฝ่ายขึ้นไปนอนบนเตียง ร่างสูงขมวดคิ้วหนึบด้วยความปวดหัวและรู้สึกร้อนไปทั้งตัว

" รอซานแปบนึงนะ " ซานใช้หลังมือวัดอุณหภูมิร่างกายตรงหน้าผากและซอกคอของเฮียเจย์ มันร้อนจัดจนซานกลัวว่าอีกคนจะช็อกเข้าเสียก่อน น้องห่มผ้าให้เฮียเจย์ก่อนจะรีบลงไปหายาลดไข้มาให้ แล้วกลับขึ้นมาป้อนยาคนป่วยอีกครั้ง

" เฮ้อ.." ซานถอนหายใจหนัก ก้มมองคนป่วยที่นอนหนุนแขนข้างซายของเขาอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ซีดเซียวไร้สีเลือดพร้อมกับลมหายใจร้อนทำเอาซานรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

" ซาน..." เจย์ครางเรียกชื่อซานเสียงแหบพร่า เบ้ปากนิดๆเมื่อรู้สึกเจ็บคอ

" อืม.." ซานตอบกลับ มือบางข้างขวาสางผมของเฮียเจย์เบาๆเพื่อกล่อมให้คนป่วยหลับ เจย์ขยับใบหน้าซุกอกของน้อง ตะกองกอดคนน้องแน่น สูดดมกลิ่นหอมที่เขาแสนจะคิดถึงก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา เมื่อรู้สึกว่าหัวสมองของตนมันว่างเปล่าเหมือนลอยอยู่บนก้อนเมฆยังไงอย่างงั้น

" โคตรคิดถึงเลย " เจย์พึมพำออกมา ซานก้มหน้ามองใบหน้าเห่อร้อน มือที่ใช้สางผมของเฮียเจย์หยุดชะงักก่อนจะเปลี่ยนมาลูบแก้มร้อนของเฮียเจย์..ซานเองก็คิดถึงเฮียเจย์ไม่ต่างกันหรอก แต่ซานพูดมันออกไปไม่ได้..อย่างน้อยก็ในตอนนี้น่ะนะ

" ใครบอกให้ไปนั่งตากฝนอย่างนั้นกันฮะ..ดูซิไม่สบายเลยเห็นมั้ย " ซานพูดแกมดุ

" ฮือ..ซานอย่าทำเสียงดุสิคะ..ตอนนี้ใจเฮียบางยิ่งกว่าทิชชูเปียกน้ำอีกนะ.. " เจย์พูดกระเง้ากระหงอด กระชับแขนกอดเอวซานแน่นเมื่อเจอน้องดุใส่

" ยังจะมาเล่นอีก " ซานคิ้วกระตุกหงึก ตีมือลงเบาๆที่ต้นเเขนแน่นกล้าม

" เฮียป่าวสะหน่อย.."

" ยังจะมาเถียงอีก..ถ้าไม่ไปตากฝนจนป่วยแล้วซานจะดุมั้ย "

" ก็ซานสั่งว่าห้ามลุกไปไหนนี่คะ "

" แต่ฝนมันตก เด็กอนุบาลเค้ายังคิดได้เลยว่าควรไปหลบฝนน่ะ "

" ซานจะด่าจะว่าเฮียโง่ก็ได้เอาที่ซานสบายใจเลย "

" โง่! " ซานจิ้มนิ้วลงแก้มของเฮียเจย์ไปสามที ก่อนจะเอี่ยมตัวไปหยิบโทรศัพท์ของเฮียเจย์ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมา

" ก็ซานขู่ว่าถ้าขยับไปไหนซานจะหนีไม่ให้เฮียเจอหน้าอีก..แล้วจะให้เฮียขัดคำสั่งได้ยังไงกันละ.."

" โอ๊ย..แต่นี่ฝนมันตกมั้ย ถ้าเฮียเจย์ไม่ไปหลบฝนมันก็จะป่วยแบบนี้ไง ทีเรื่องแบบนี้ทำไมคิดไม่ได้ฮะ " ถ้าไม่ติดว่าป่วยอยู่นะ เขาจะตีให้หลังลายเลยโตขนาดนี้แล้วยังคิดไม่ได้อีก  แล้วคิดว่าทำเสียงมุ้งมิ้งใส่แล้วเขาจะยอมรึไง

" กับเรื่องของซานเฮียไม่เคยใช้สมองคิดอะไรทั้งนั้นแหละ เพราะเฮียใช้ใจทำตลอด..เฮียก็แค่อยากให้ซานรู้ว่า ต่อไปนี้เฮียจะซื่อสัตย์ไม่ทำอะไรลับหลังซานอีกแล้วก็แค่นั้นเอง "

" ถ้าใช้ใจทำเพื่อซานแล้วแต่ก่อนเฮีบแอบไปมีคนอื่นลับหลังซานทำไม..ไม่คิดถึงใจซานบ้างหรอ " ซานถามเสียงนิ่ง หยุดไถจอที่กำลังหาเบอร์แม่ของเฮียเจย์ลงเพื่อถามอีกคน

" ถ้าเฮียจะใช้ใจทำแบบนี้ ทีหลังก็ไม่ต้องใช้ใจทำก็เพื่อซานก็ได้ ซานยอมให้เฮียใช้สมองดีกว่า " ซานพูดเสียงเบาแต่มันกลับดังไปสุดขั่วหัวใจของเจย์..เจย์ไม่รู้จะแก้ตัวยังไงเพราะตนเป็นคนผิดจริงๆ เจย์เรียกที่จะเงียบกระชับกอดเอวและฝังหน้าซุกอกซานมากกว่าเดิม ซานถอนหายใจปัดเรื่องในอดีตออกไปอย่างไม่อยากพูดถึงมันอีก ก่อนจะกดเบอร์โทรหาแม่ของเฮียเจย์ ซานถือสายรอสักพักก็มีคนกดรับสาย

" เอ่อ..สวัสดีฮะคุณแม่ นี่ซานเองนะฮะ "

ซานเอ่ยทักทายปลายสายด้วยความนอบน้อม  ถึงแม้ตนจะยังทะเลาะกับเฮียเจยอยู่แต่ใช่ว่าน้องจะต้องทะเลาะกับครอบครัวของเฮียเจย์ด้วย

[ ตายแล้ว! น้องซานลูกฮืออ แม่คิดถึงมากๆเลยค่ะ ]

" ซานก็คิดถึงคุณแม่เหมือนกันฮะ " ซานยิ้ม ขยับตัวนอนหงาย ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเฮียเจย์ขยับขึ้นมานอนซบบนอกของซานเหมือนเด็กขาดความอบอุ่น และกอดซานแน่นเหมือนกลัวว่าเขาจะหายไปยังไงอย่างงั้น ซานก็ทำได้แค่ถอนหายใจ มือข้างที่ไม่ได้ใช้ถือโทนศัพท์ก็ลูบผมเฮียเจย์ ใจดีด้วยเพราะเห็นว่าไม่สบายอยู่หรอกนะ ชิ!

[ คิดถึงก็มาหาแม่บ้างสิคะ ]

" ฮ่าๆ ฮะ "

[ ฮ่าๆ เอ๊ะ..แล้วนี่ นี่หนูใช้โทรศัพท์ตาเจย์โทรหาแม่นิ..คืนดีกันแล้วใช่มั้ยคะ โอ๊ยยย แม่ดีใจจังเลยค่ะฮืออ ]

" เอ่อ..ยังหรอกฮะคุณแม่ "

[ เอ๊า..]

" พอดีเฮียเจย์เค้าเป็นไข้น่ะฮะ "

[ ห๊ะ..ว่าไงนะคะเป็นไข้..ไปทำอิท่าไหนถึงได้เป็นไข้ขึ้นมา ไม่ได้เรื่องเลยลูกคนนี้ นี่เมื่อวานตอนเลิกงานแม่ก็กำชับนักกำชับหนาแล้วนะว่าให้ดูแลตัวเอง แล้วไปง้อลูกสะใภ้แม่กลับมาให้ได้ ไม่งั้นแม่จะตัดออกจากกองมรดกเลย แล้วไหงถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้เนี้ย ]

" เมื่อคืนเฮียเจย์ตากฝนน่ะฮะก็เลยจับไข้ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะฮะ  ซานเช็ดตัวแล้วก็หายาให้ทานเเล้ว " ซานยิ้มแห้ง แอบเขินนิดหน่อยตอนคุณแม่เรียกตนว่าลูกสะใภ้

[ เฮ้อออ เจ้าลูกคนนี้..แม่ขอบคุณน้องซานมากเลยนะคะที่ดูแลตาเจย์ให้...แต่ว่าน้องซานรู้สึกอึดอัด เดี๋ยวแม่ออกไปรับตาเจย์ที่บะ..]

" ไม่เลยฮะคุณแม่ ซานไม่อึดอัดหรอกฮะ เดี๋ยวซานดูแลเฮียเจย์เองฮะ " ซานรีบปฏิเสธทันควัน เมื่อกี้เขาเผลอพูดเสียงดังจนทำให้เฮียเจย์สะดุ้งแต่ไม่ได้ตื่นขึ้นมา ซานก็เลยลูบหัวลูบแก้มกล่อมให้อีกคนหลับฝันดีอีกครั้ง แก้มของเฮียเจย์ร้อนมากจนซานต้องใช้มือเย็นๆของตัวเองประคบเอาไว้

[ ไม่เป็นไรหรอกลูก..แม่รู้..พวกหนูยังทะเลาะกันอยู่อาจจะ..]

ปลายสายยังไม่ทันได้พูดจบซานก็รีบพูดขึ้นแทรก

" จริงๆฮะคุณแม่ ซานไม่อึดอัดเลย..อันที่จริงเราก็เริ่มจะเข้าใจกันแล้วล่ะฮะ " ซานพูดประโยคท้ายเสียงแผ่ว จริงๆมันควรจะเข้าใจกันตั้งนานแล้วถ้าไม่ติดว่าซานอยากแกล้งให้เฮียเจย์สำนึกอีกนิดหน่อยแล้วเป็นไงลาะแกล้งจนได้เรื่อง จนเฮียเจย์ต้องมาป่วยเป็นไข้นอนตัวร้อนซบบนอกเขาอยู่เนี้ย

[ กรี๊ดดด จริงหรอคะน้องซาน แม่จะได้น้องซานกลับมาเป็นลูกสะใภ้อีกครั้งแล้วใช่มั้ยคะ กรี๊ดๆๆ ]

" เอ่อ.."

[ อ๊ายย แม่ดีใจ งั้นแม่ไม่กวนแล้วนะคะ แม่ฝากดูแลตาเจย์ด้วยนะ ฮืออ แม่ดีใจอ่าาา ]

" ฮ่าๆ.." ซานหัวเราะแห้งตอบกลับก่อนจะคุยกับแม่ของเฮียเจย์อีกนิดหน่อยแล้วกดวางสายไป ซานถอนหายใจเม่อมองเพดานห้องก่อนจะก้มลงเฮียเจย์นิ่งๆ..เสียงฝนสาดกระทบกับหน้าต่าง.บรรบากาศเย็นๆที่ไร้แสงแดดทำให้ซานปล่อยความคิดต่างๆล่องลอยไปเรื่อยๆ มือบางก็ยังไม่หยุดลูบผมกล่อมคนในอ้อมกอดแม้ว่าเฮียเจย์จะหลับลึกเพราะทานยาลดไข้ไปแล้วก็ตาม

แกร็ก..

เสียงเปิดประตูทำให้ก้อนเมฆความคิดที่ลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศแตกพรึบ เรียกสติซานกลับคืนมาก่อนที่ซานจะหันไปดูว่าใครเป็นคนเปิดประตูห้องของตน

" ซาน..วันนี้ไม่ไป..โรงเรียน..ไอ้เจย์! "

" นะ!.."

" ว๊ายอ้วน! "

" แม่! "

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจะเด็กๆ!!

เอาแล้วไง..นะบอกห้ามเอาเฮียเจย์เข้าบ้าน..

ความคิดเห็น