เปิดพรีออเดอร์ถึงวันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 ราคาเล่มละ 459 บาทรวมค่าส่งแล้ว สนใจติดต่อได้ที่เพจ Tawan_Y หรือ www.tawanpreampree.com

ชื่อตอน : 12 นกอีกแล้ว

คำค้น : เจาหลิน,นางเอกแร่ด,อ๋อง,พรรคมาร, หยวนเหว่ยกวง,จำปีหอม,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 15:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12 นกอีกแล้ว
แบบอักษร

2019/04/03 

รองแม่ทัพของอ๋องเหว่ยกวงรีบเรียกเสี่ยวเอ้อมาจัดการเรื่องห้องโดยเร็ว พยายามมองข้ามสายตาตื่นตะลึงของคนที่มองเขาและเหลือบมองท่านอ๋อง แม้จะปกปิดใบหน้าแต่ก็ไม่อาจพรางรูปร่างสูงใหญ่บึกบึนได้ 

"ไม่ต้องห่วงขอรับนายท่าน กรุณารอสักครู่ ข้าจะเตรียมน้ำมันหอมและผ้าสะอาดไว้ให้มากหน่อย" เสี่ยวเอ้อรับคำก่อนจะซอยเท้าหายไปทิ้งให้รองแม่ทัพมีสีหน้าจะร้องไห้ เขาไม่อยากถูกเข้าใจผิดว่าเป็นคู่ขาของท่านอ๋องหรอกนะ แค่คิดก็ขนลุกยิ่งนัก 

เสี่ยวเอ้อกลับมาเชิญพวกเขาไปยังห้องพักด้านหนึ่งที่มีเตียงใหญ่โตจนบุรุษฉกรรจ์สามารถนอนสี่คนได้อย่างสบาย 

"ทุกอย่างในนี้รวมกับค่าห้องหมดแล้วขอรับ หากต้องการเรียกข้าเพียงกระตุกเชือกข้างประตูนี้ข้าจะรีบมาทันที" เสี่ยวเอ้อถอยออกจากห้องปิดประตูให้อย่างเรียบร้อยเหลือเพียงพวกเขาสี่คน รองแม่ทัพทั้งสามมองหน้ากันด้วยความกระอักกระอ่วนใจ พยายามไม่มองไปที่เก้าอี้หฤหรรษ์หรือโซ่และกุญแจมือที่วางเรียงรายอยู่ นับว่าห้องนี้มีอุปกรณ์สนองด้านมืดของผู้คนได้ครบถ้วน มีเพียงอ๋องหยวนเหว่ยกวงที่ก้าวเท้าเข้าไปประชิดฝาห้องแล้วเกร็งกำลังภายในลอบฟังเสียงจากห้องข้างๆ เหล่ารองแม่ทัพเห็นดังนั้นก็เงียบเสียงลง แยกย้ายกันไปเฝ้าระวังที่หน้าประตูและหนึ่งคนตรงหน้าต่าง เหลือหนึ่งคนยืนระวังภัยอยู่ด้านหลังท่านอ๋อง 

"คิกๆ เจ้าซุกซนยิ่ง" เสี่ยวรุ่ยดุเมื่อเจาหลินทำตัวอ่อนซบลงที่อกเขา 

"เด็กอะไรมือไม้ซุกซนยิ่งนัก" อาจิงส่งเสียงหยาดเยิ้มออกมาเมื่อถูกเจาหลินป่ายมือสะเปะสะปะดึงผ้าผูกเอวจนหลุด 

"ข้าจะถอดเสื้อผ้าเขาเอง อาจิงวานไปยกอ่างน้ำมาที" เสี่ยวรุ่ยสั่ง อาจิงจึงรวบเสื้อเข้าด้วยกันผูกเชือกรัดเอวเสียใหม่ลวกๆแล้วบิดผ้าส่งให้เสี่ยวรุ่ย 

"ขาวเนียนดีจริงๆ" ทั้งคู่อุทานพร้อมกันเมื่อเห็นผิวนวลของเจาหลินทันใดนั้นผนังห้องกลับทลายลงกับพื้นเกิดเสียงครึกโครมทำเอาเจาหลินแกล้งหลับตาไม่ได้แล้วจำต้องลุกขึ้นมาดูว่าเกิดเหตุใดขึ้น 

อ๋องหยวนเหว่ยกวงยืนหน้านิ่งอยู่หลังผนังห้องที่ถล่มลงมา องครักษ์ทั้งสี่ของเจาหลินพุ่งตัวเข้ามาทันทีหลังจากได้ยินเสียงดังถล่ม ชักดาบยืนประจันหน้าท่านอ๋องและสามรองแม่ทัพโดยไม่เกรงกลัว 

"ท่านอ๋องก็ชอบเที่ยวหอนายโลมเหมือนกันหรือ" เสียงใสดังขึ้นเรียกสายตาทุกคนให้หันไปมองขจัดความตึงเครียดไปหมดสิ้น 

อ๋องหยวนเหว่ยกวงฟังแล้วมีสีหน้ามืดครึ้ม นอกจากถูกมองว่าหมกมุ่นราคะแล้วคนพูดยังเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเผยให้เห็นแผ่นอกนวลเนียนวับแวบ ยามขยับตัวเสื้อผ้ายิ่งแหวกมากขึ้น เผยให้เห็นเท้าเรียวขาวชวนให้ผู้คนที่ได้เห็นหายใจติดขัด 

"ขัดใจยิ่งนัก" อ๋องหยวนเหว่ยกวงขยับตัววูบหนึ่งดังลมพัดผ่านตลบผ้าห่มม้วนเจาหลินไว้แล้วแบกขึ้นบ่าใช้วิชาตัวเบาโดดออกนอกหน้าต่างหายลับไปก่อนที่ใครจะตั้งตัวได้ทันเหลือเพียงองครักษ์ทั้งสี่ของเจาหลินและรองแม่ทัพทั้งสามยืนประจันหน้ากันอยู่ 

"เอาไงต่อ" เจ้าสองถามเจ้าหนึ่งที่เป็นหัวหน้าทีมกลายๆ ทำเอาคนถูกถามคิดหนักเพราะรู้ดีว่าเจาหลินนิยมชบชอบท่านอ๋อง หากพวกเขาติดตามไปอาจจะขัดขวางเรื่องดีงามของคนทั้งคู่เจาหลินคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่ อาจจะถูกจี้จุดแล้วโยนลงบ่อปลาไหลอีกก็ได้ องครักษ์ทั้งสี่คิดแล้วขนลุกเกรียว 

"ท่านอ๋องจะพาคุณชายไปที่ใด" เจ้าหนึ่งถามขึ้นมาก่อน 

"ข้าก็ไม่มั่นใจนัก อาจจะกลับวังก็ได้" รองแม่ทัพจ้านผายตอบอย่างระมัดระวัง เขาเดาความคิดของท่านอ๋องมิได้แต่มั่นใจว่าพระองค์มิได้มุ่งร้ายแน่นอน 

"หรือเราจะบุกวังหลวง" ทั้งสี่คนซุบซิบกันก่อนเจ้าสี่จะโยนทองก้อนหนึ่งให้เสี่ยวรุ่ยแล้วทะยานจากไปด้วยความรวดเร็ว 

"แล้วพวกเราจะปล่อยให้พวกเขาไปแบบนี้หรือ" รองแม่ทัพวั่งซูมองหน้าเพื่อน 

"จนตอนนี้ยังไม่แน่ชัดว่าพวกเขาเป็นศัตรูหรือไม่ เราเพียงรอชมดูเหตุการณ์ไปก่อนจะดีกว่า หากท่านอ๋องเกิดนิยมชมชอบคุณชายหลี่ขึ้นมาจริงๆ พวกเราย่อมมิอาจเป็นผู้สร้างความร้าวฉานได้" จ้านผายอธิบาย 

"เช่นนั้นก็รีบตามท่านอ๋องไปกันเถิด หากช้ามีผู้อื่นลอบลงมือก็แย่แล้ว" เย่เผิงสรุป เขาโยนทองอีกก้อนหนึ่งให้พ่อเล้าที่ยืนดูอยู่ภายนอกรวมกับแขกเหรื่อคนอื่นๆ 

"ค่าเสียหาย คาดว่าคงพอ" จากนั้นรองแม่ทัพทั้งสาม็ทะยานออกไปทางหน้าต่าง 

"หากแขกเหล่านี้นิยมเข้าออกทางหน้าต่างแล้วข้าจะสร้างประตูหรูหราไปไยเล่า" พ่อเล้าขยี้เท้าอย่างหงุดหงิดแต่เมื่อสัมผัสน้ำหนักทองในมือก็ยิ้มออกประสานมือขออภัยแขกเหรื่อรอบด้านก่อนจะสั่งงานพ่อบ้านให้หาคนมาซ่อมกำแพงแล้วจากไปดังไม่มีอะไรเกิดขึ้น 

เจาหลินถูกห่อด้วยผ้าห่มจนแน่นเริ่มหงุดหงิด แม้ท่านอ๋องจะโอบอุ้มเขาโลดแล่นแต่ความหนาของผ้าห่มทำให้เขามิได้สัมผัสกล้ามอกแน่นๆของท่านอ๋องเลยสักนิด อ้อมแขนแกร่งกอดเขาไว้แน่นจนดิ้นไม่หลุด หากทราบว่าคนจะทำเช่นนี้เขาจะไม่ยอมให้ถูกจับตัวมาเป็นอันขาด เจาหลินไม่ฟินอ่ะ 

แม้มองไม่เห็นสิ่งใดแต่เจาหลินก็พอรู้สึกตัวว่าอ๋องหยวนเหว่ยกวงเคลื่อนตัวด้วยท่าทางอันรวดเร็ว จนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่คนก็ยั้งเท้าลงแล้ววางเขาบนหินก้อนหนึ่ง เจาหลินรีบสะบัดผ้าห่มที่คลุมตัวทิ้งทำปากยื่น 

"ท่านอ๋องพาข้าออกมาทำไม" แต่อ๋องหยวนเหว่ยกวงยังมีสีหน้าดุจหินผา เจาหลินกล่าวสิ่งใดเขาคล้ายไม่ได้ยิน เพียงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นจนเจาหลินโมโหหมุนตัวจะใช้วิชาตัวเบาจากไปแต่ท่านอ๋องพุ่งมารวบตัวเขาไว้ได้ก่อน 

"จะไปไหน" คนถามเสียงแข็ง 

"กลับ ข้าเหนื่อย" เจาหลินสะบัดเสียงแต่เบียดร่างเข้าหาท่านอ๋องอย่างแนบเนียน 

"จะกลับอย่างไร แต่งตัวแบบนี้รองเท้าก็ไม่มี" คนดุ เพราะนายโลมทั้งสองถอดรองเท้าหวังให้เจาหลินนอนสบายตอนนี้เท้าเรียวขาวเปล่าเปลือยยืนบนทุ่งหญ้าฉ่ำน้ำค้าง หากกลับไปเช่นนี้อาจจะบาดเจ็บได้ 

"แล้วจะให้ข้าทนหนาวดูท่านยืนเป็นหินเยี่ยงนี้หรือ" เจาหลินแสร้งทำตัวสั่นน้อยๆเป็นเชิงว่าหนาว 

"ห่มผ้าไว้ ข้าจะไปส่งเจ้าที่บ้าน" คราวนี้คนช่วยพันผ้าห่มดูให้เจาหลินอุ่นสบาย ยินยอมให้โผล่หน้ามาเล็กน้อยก่อนจะอุ้มร่างเล็กขึ้นมาแนบอกแล้วใช้วิชาตัวเบามุ่งกลับเข้าเมือง 

"เจ้าพักอยู่ที่ไหน" 

"ร้นแลกเงินฟู่กุ้ย บิดาข้ารู้จักกับเถ้าแก่จึงฝากฝังให้มาพักด้วยยามที่ออกมาท่องเที่ยว" เจาหลินโกหกตาใส มองใบหน้าหล่อเหลาแบบใกล้ชิดเช่นนี้อยากวนรอบเมืองสักสามรอบ ไม่น่ารีบบอกว่าพักที่ไหนเลยเรา เจาหลินบ่นกับตัวเอง 

"ท่านเข้าทางด้านหลังก็ได้ ป่านนี้ทุกคนคงนอนหมดแล้ว" เจาหลินบอกทางบนท่านอ๋องพามาส่งถึงเตียงแต่แขนเรียวก็ยังไม่ยอมปล่อยจนถูกโยนลงบนเตียง 

อร๊าย... ชอบแบบนี้ก็ไม่บอก เจาหลินกรีดร้องในใจหลับตาทำปากจู๋รอจูบจากท่านอ๋อง แต่ทำท่าอยู่นานก็ไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นจึงลืมตาขึ้นมองพบว่าคนจากไปแล้ว 

"คนบ้า ทำข้านกอีกแล้ว ฮือ.." เจาหลินตีอกชกหัวอยู่ตามลำพังอย่างหงุดหงิด สุดท้ายจึงเรียกองครักษ์ที่อยู่แถวนั้นไปต้มน้ำมาให้อาบรอหลิ่งอ้ายกลับมา แต่จนเจาหลิงอาบน้ำแต่งตัวเสร็จน้องชายคนดีก็ยังไม่กลับกว่าจะรู้สึกตัวว่าเจ้าเด็กยักษ์ทิ้งตัวลงนอนข้างๆก็เป็นเวลาใกล้รุ่ง เจาหลินซุกตัวในอ้อมกอดน้องอย่างเคยชินก่อนจะหลับไปอีกครั้งหนึ่ง 

ตอนนี้สั้นไปนิดแต่ตัดเรื่องที่ตรงนี้พอดีค่ะ 

ความคิดเห็น