ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

ตู้ม!!!     

           เสียงอะไรบางอย่างกระแทกท้ายรถเก๋งคันหรูของเอมิอย่างแรงในขณะที่หญิงสาวจดจ้องไปที่กระจกเพื่อส่องดูว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างตื่นตระหนก

พลั่ก!!!            

เอมิเบิกตาอ้าปากกว้างทันทีเมื่อรู้ว่าเสียงปริศนาที่ดังขึ้นเมื่อกี้เป็นอุบัติเหตุขั้นรุนแรง เธอผลักประตูรถลงไปดูก่อนจะเห็นรถสปอร์ตคันหรูจ่อท้ายรถเธออย่างจังจนทำให้ป้ายทะเบียนรถหลุดออกห้อยโตงเตงภาพเหตุการณ์ที่เธอเห็นทำให้เธอปรี๊ดหนักมากเพราะรถคันนี้เธอเพิ่งถอยออกมาได้ไม่กี่วันเอง

" นี่! ไอ้บ้าลงมาเดี๋ยวนี้นะกล้าดียังไงมาชนรถฉันห้ะ ลงมา!!! "

พลั่ก!!          

   เจ้าของรถสปอร์ตลงจากรถมาเมื่อได้ยินเสียงเอ๊ะอ๊ะโวยวายจากเอมิ เขาถอดแว่นออกก่อนจะมองหน้าเอมิแล้วไล่สายตามองไปยังอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น แต่พอเขาถอดแว่นออกเท่านั้นแหละหญิงสาวที่เคยหน้าบึ้งด้วยความโทสะก็เบิกตากว้างอย่างสดใสเมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าคือ...พี่หมอเมฆ>//<

" ฉันไม่ได้ตั้งใจว่าแต่เธอไม่เป็นอะไรใช่มั้ย "

ฟึ่บ!

            เอมิหันหลังกลับมาก่อนจะปรึกษาตัวเองในใจเธอตื่นเต้นมากเมื่อเจอผู้ชายคนนี้ความโทสะที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีทำให้อารมณ์นั้นหายไปในพริบตาคนๆนี้จะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ผู้ชายที่เธอหลงรักตั้งแต่แรกเจอและแอบรักมานานแต่แค่ไม่มีโอกาสได้เข้าถึงเขาแค่นั้นแต่ตอนนี้รู้สึกว่าโอกาสดีจะมาเยือนเธอแล้วหล่ะ^//^

" เอ่อ...คือว่าเอ่อ...เป็นสิค่ะ! เจ็บตรงขาค่ะน่าจะตอนที่รถกระแทกแล้วทำให้ขาหนูไปโดนอะไรสักอย่างมัน...เจ็บแปล๊บๆเลยค่ะ>< "

" จริงเหรอไหนขอฉันดูหน่อย " ร่างสูงเดินเข้ามาก่อนจะนั่งย่องๆลงแล้วเอื้อมมือมาแตะที่ขาของฉันเพื่อดูอาการแต่เขากลับขมวดคิ้วแล้วเงยหน้าขึ้นมามองฉันอีกครั้ง

" เจ็บตรงไหน? "

" ทุกตรงเลยค่ะ!< "

" ทุกตรงแล้วตรงไหนบ้างล่ะไหนบอกเจ็บขาไง "

" ก็ตั้งแต่ข้อเท้ายันสะโพกเลยแบบนี้คงต้องไปโรงพยาบาลแล้วค่ะปล่อยไว้คงไม่ดีแน่ๆอ่ะว่าแต่พี่หมอ..เอ๊ย!  "

" หื้ม? เธอรู้ได้ไงว่าฉันเป็นหมอ " หมอเมฆลุกขึ้นยืนก่อนจะใช้สายตาอันคมกริบของเขาจับจ้องมาที่ฉันอย่างไม่ละสายตาทำเอาฉันยืนสั่นไปไม่เป็นเลย

" ห้ะ...? หมอหรอฮ่าๆ ใครพูดตอนไหนเหรอค่ะหนูยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะพี่หูฝาดรึป่าวแต่ยังไงก็อย่านอกเรื่องเลยค่ะกลับมาเรื่องที่หนูปวดขาดีกว่าพี่จะรับผิดชอบยังไง "

" ก็ถ้าเธอเจ็บขาจริงๆฉันก็จะรับผิดชอบคือฉันเป็นหมออยู่แล้วเธอไม่ต้องห่วงแล้วเจ็บตรงไหนอีกมั้ยนอกจากขาแล้วน่ะ " หมอเมฆไล่สายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะมาหยุดที่หน้าอีกครั้ง

" เอ่อ...ก็รู้สึกจุกๆตรงหน้าอกนิดหน่อยน่ะส่งสัยจะโดนแรงกระแทกเข้ากับพวงมาลัยแต่เจ็บขามากกว่างั้น...เราไปโรงพยาบาลเลยมั้ยคะ? "

" ตอนนี้เลยเหรอแล้วรถเราล่ะจะเอายังไงมีประกันรึป่าว "

" อ๋อเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเดี๋ยวหนูจัดการโทรไปที่บริษัทเองค่ะ " ฉันรีบตอบกลับไปก่อนจะยิ้มแหยๆให้อีกคน

" ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องไปแท็กซี่แล้วแหละเพราะรถฉันก็เสียหายเหมือนกันจะรบกวนไปมั้ยถ้าฉันจะให้เธอโบกแท็กซี่ให้หน่อยฉันจะโทรให้คนมาขับรถไปซ่อม "

" ได้สิค่ะไม่มีปัญหา:) "

              พูดจบหมอเมฆก็เดินแยกออกไปทิ้งระยะห่างพอสมควรก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาส่วนฉันก็ทำท่าเดินเขยงเท้าไร้เรี่ยวแรงไปโบกรถแท็กซี่ตามที่เขาบอกเอาจริงๆเถอะฉันไม่เคยได้มีโอกาสคุยกับพี่เขาแบบนี้เลยสักวินาทีเดียวมากสุดก็คงได้แค่เดินสวนกันในมหาลัยมั้งแต่นี่พี่เขาจบหมอแล้วได้ทำงานละด้วยโอกาสที่เราจะได้เจอกันก็ลดน้อยลงแต่ฉันก็ยังติดตามเขาอยู่ทุกช่องทางในโซเชียลวินาทีที่รู้ว่าพี่หมอเลิกกับยัยชะนีจิ่มลิ้มนั้นแล้วโครตจะโมเม้นที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุดก็สงสัยอยู่เหมือนกันนะว่าเลิกเพราะอะไร พี่หมอของฉันออกจะหล่อเหลาไร้ที่ติขนาดนี้ทิ้งลงได้ยังไงกัน! แต่ช่างเถอะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องไปแคร์หรือโฟกัสตอนนี้ฉันคิดออกแค่อย่างเดียวคือ!! อ่อยทุกวิถีทางเพื่อให้พี่เขามาเป็นแฟนฉันให้ได้U//U

30 นาทีต่อมา** **

@โรงพยาบาล

           ท่ามกลางห้องขนาดปานกลางมีเครื่องไว้ตรวจร่างกายต่างๆและเครื่องมือทางการแพทย์ที่อยู่ในตู้กระจกเรียงรายกันเป็นแถวฉันกวาดสายตามองรอบๆก่อนจะหยุดสายตามองไปยังหมอเมฆที่ตอนนี้กำลังสวมชุดกาวน์พอเสร็จก็เดินกลับมานัั่งโต๊ะทำงานเหมือนเดิม

" เดี๋ยวฉันขอเช็คกระดูกที่ขาหน่อยก็แล้วกันว่ามีอะไรผิดปกติมั้ย "

" ได้เลยค่ะ มันเจ็บแปล๊บๆตรงนี้ค่ะตรงนี้เลย>< " ฉันยกขาขึ้นไปวางยังเก้าอี้ที่วางอยู่ข้างๆก่อนจะชี้ขึ้นมายังต้นขาเพื่อให้รู้ว่าฉันเจ็บตรงนี้มากที่สุด

" จะทำอะไรก็ระวังๆหน่อยเราไม่ได้ใส่กางเกงนะแต่เป็นกระโปรง ตรงนี้เจ็บมากสุดใช่มั้ย? " หมอเมฆเอื้อมมือมาจับต้นขาฉันเบาๆก่อนจะใช้นิ้วโป้งกดดู

" โอ๊ย~ เจ็บตรงนี้ค่ะมากที่สุดเลย จะเดินได้มั้ยเนี่ยทำไมถึงได้เจ็บขนาดนี้กันนะ! " อาการสำออยก็ปะทุขึ้นเมื่อเจอคนที่ชอบไม่ต้องแปลกใจว่าฉันติดนิสัยนี้มาจากใครเพื่อนสนิทฉันก็ขี้อ่อยแบบเดียวกันไม่ต้องสืบว่าทำไมฉันถึงได้มีสกิลสำออยมากขนาดนี้^0^

" ฉันว่าคงไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างมากก็แค่โดนแรงกระแทกแล้วมันบอบช้ำข้างในแต่ไม่ร้ายแรงถึงกระดูกสรุปฉันจะเอายาแก้ปวดให้ไปทานก็แล้วกันแต่ถ้าไม่ปวดก็ไม่ต้องกินนะเพราตัวยามันแรงเข้าใจมั้ย "

              พูดจบหมอเมฆก็เดินไปหยิบยาแล้วเขียนๆตรงหน้าที่ให้ระบุวันเวลาทานยาจากนั้นก็ใส่ถุงแล้วยื่นให้ฉันอย่างง่ายดาย รับผิดชอบแค่นี้เองหรอ? ไม่ได้การล่ะแค่เจ็บขาไม่ได้ผลต้องหาอย่างอื่นมาร่วมฉันรับถุงยามาอย่างงงๆก่อนจะแสยะยิ้มให้อีกคน

" ยังมีอีกที่นะคะที่พี่หมอยังไม่ตรวจให้เอมิ:) "

" เจ็บตรงไหนอีก "

" ตรง...หน้าอกน่ะคะ>< "

" อาการเป็นยังไงบ้างเจ็บ จุก หรือยังไง? " ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองมาที่ฉันสายตาของเขาทำเอาฉันต้องหลบสายตาคนอะไรก็ไม่รู้หล่อเกิ๊นออร่าผ่องยิ่งกว่าอะไรดีหน้าเนี่ยก็ขาวเนียนระดับสิบนึกว่าไปพอกครีมนกแพนกวินที่เกาหลีมาสามทศวรรตเห็นแล้วใจฉันละลายราวกับน้ำแข็งโดนแดดเลยล่ะ

" หมอก็ลองจับดูตรงนี้สิคะ^_< "




------------------------------------------------------------ *** ***

***กรี๊ดดดดดดด!!!! ร้ายจริงๆนี่จะเอาให้ได้เลยใช่มั้ย

******ถ้าไม่ได้คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ๆ

ด่าได้แต่อย่าแรงน้าาา><

*****คอมเม้นกันได้จ้าไรท์ช๊อบชอบอ่านคอมเม้น **

*****ฝากติดตามกันด้วยน้าาา *****

**จุ้บๆ<3 **

--------------------------------------------------------------

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น