ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เฮียเจย์ EP.23 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22k

ความคิดเห็น : 69

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2562 00:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฮียเจย์ EP.23 100%
แบบอักษร

EP.23

/

//

///

เอาเป็นว่าสรุปเลยนะ..เฮียเจย์แม่งจับฉลากได้เป็นสัตวแพทย์แน่ๆ เห้ยยย ซานอุส่าห์ทั้งทำทั้งแสดงออกขนาดนี้แล้วยังไม่รู้อีกเร๊อะะะ ที่สำคัญไม่รู้แล้วยังไม่มาถามอีกด้วยนะ ซานกรอกตามองบนยืนเท้าเอวมองเอียเจย์ที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าบ้าน ก็ไม่คิดว่าเฮียเจย์จะโง่ขนาดนี้

" ทีเรื่องอื่นล่ะเก่งนัก " ซานบ่นออกมาเบาๆ มองเฮียเจย์อย่างหมดคำจะพูด...ก็นึกว่าเอ๊อเฮียเจย์จะรู้ว่าเขาทำขนาดนี้คือให้โอกาสอีกคนไปแล้วไม่ต้องพูดมองจากดาวเคราะห์อื่นยังดูออกเลย อุส่าห์ให้ขึ้นไปนอนคิด ถึงบนห้องเขากลับบ้านมาก็นึกว่าจะเห็นอีกคนคิดได้แล้วมีกุหลาบช่อใหญ่มาง้อ..แต่นี่ไรเห้ยยย ยังกลับมานั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม??

" เอ่อ..คนดีตบหน้าผากตัวเองทำไมคะ..เฮียทำไรให้ซานไม่พอใจอีกรึป่าวคะ.." เจย์ถามเสียงนุ่ม..พลางนึกไปด้วยว่าตัวเองได้ทำอะไรให้น้องไม่พอใจอีกนึป่าว ก็ไม่นะซานบอกให้เขาไปนอนพักเขาก็ไปแล้วถึงตอนเดินเข้าไปในบ้านจะโดนพ่อกับแม่ซานจ้องด้วยสายตานิ่งๆแต่แฝงไปด้วยความเคียดแค้นกะคือเอาตีนยันเขาออกจากบ้านได้คือทำไปแล้วจนเขาต้องจำใจก้มหน้าก้มหน้าเดินเข้าห้องซานไป พอตื่นมาก็บ่ายกว่าๆเขาก็ลาพ่อกับแม่ซานเพื่อกลับไปอาบน้ำทำงานที่คลีนิก แล้วพอตกเย็นเลิกงานก็มานั่งคุกเข่าที่หน้าบ้านตามคำสั่งน้องเลย..เขาก็ไม่ได้ทำไรผิดนี่หว่า

" ถ้ายังไม่รู้อีก ก็คุกเข่าอยู่ตรงไปจนเช้าเลย ข้าวเดี๋ยวเอามาให้กินหน้าบ้านนี่แหละ " ซานเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างอารมณ์เสีย พร้อมกับบ่นอีกคนงุ้มงิ้มๆในใจ

" กุทำไรผิดอีกเนี้ยยย คิดซิวะคิดดด " เจย์ตบหน้าผากตัวเองสามครั้ง มือท้าวเข่าทั้งสองข้างคิดหนัก จะให้คิดว่าที่น้องให้เข้าบ้านคือน้องให้โอกาสตนรึไง ก็ไม่ได้อีกสิ่งที่เขาทำกับน้องไปส่งผลให้เจย์ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองอีกแล้ว แค่นี้ใจก็เจ็บพอแฮงแล้วถ้ามาคิดเข้าข้างตัวเองแล้วโดนซานตัดความหวังฉับมีหวังเขาได้ไปกระโดดให้รถชนตายแน่ๆ

ผ่านไปสักพักซานก็เดินกลับมาพร้อมจานข้าวกับน้ำแก้วนึง เห้ยนี่น้องเอาจริงหรอวะ...ให้เขานั่งกินข้าวหน้าบ้านเนี้ยนะ คนผ่านไปผ่านมาจะไม่คิดว่าเขาเป็น

" ฮ่าๆ เหมือนขอทานเลยว่ะ " และใช่ครับนั้นเสียงชนะพ่อของซานเอง ชนะกอดอกพูดเยาะเย้ย จะให้ไม่เหมือนได้ไง มานั่งคุกเข่าหน้าบ้านเขาเหมือนมาขอข้าวกินแบบเนี้ยย ชนะที่มีไฟแค้นสุมอยู่ในใจก็คิดได้แค่นี้แหละ ให้คนอื่นมองว่ามันเป็นขอทานไปเลย ชิ๊!

" นะไม่เอาไม่พูด คึคึคึ " ซานป้องปากขำที่ตัวเองแกล้งได้สำเร็จ เจย์บุ้ยปากไม่ได้ตอบกลับ จะกล้าได้ไงละคนมันมีชนักติดหลังอยู่อ่ะ หึ้ยยย อย่าให้เขาง้อได้สำเร็จนะ เจอแน่ไอ้เด็กอ้วน!

" เฮียเจย์เอาผลไม้มั้ยคะ "

" แม่!! / แม่!! "

" อะ..ไรอ่าาา..แม่แค่..แค่ " แค่สงสารเอง

" ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากครับคุณแม่ " เจย์ตะโกนตอบกลับแม่ของซานอย่างเกรงใจ แค่ข้าวกับน้ำก็เกินพอสำหรับเขาแล้ว เจย์ชำเรืองมองซานกับชนะที่ยืนคุยกันอยู่ไม่ใกล้ มุมปากกระตุกยิ้มออกมาเบาๆก่อนจะก้มลงกินข้าวต่อ รับรู้ได้ถึงเยื้อใยของความห่วงใยของน้องได้ชัดเจน จะให้เขาคุกเข่าอยู่ตรงนี้จนเข่าด้านเขาก็ยอม..แต่ตอนนี้ก็ด้านไปแล้วนี่หว่า  เจย์ก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่สนใจสายตาของคนที่ขับรถผ่านไปมาว่าจะมองเขายังไง ต่อให้จะโดนมองว่าเหมือนขอทาน เขาก็ขอเป็นขอทานสุดหล่อในหัวใจซานก็พอ น่อววว~ให้กำลังใจตัวเองสุดดด สู้เว้ยยย เขาต้องได้เมียอ้วนกลับมาให้ได้!

.

.

.

/ 20.36 น /

" ซานไปดูเฮียเจย์หน่อยสิลูก ไม่ใช่โดนยุงหามไปแล้วหรอ " อารีพูดบอกกับลูกชายที่แอบส่องดูเจย์ผ่านร่องผ้าม่านที่รอยเหนือพื้นอยู่ ถ้ามันจะลำบากมานั่งกองก้นดูขนาดนี้ หนูก็ออกไปดูพี่เขาข้างนอกเลยมั้ยลูก เก๊กเข้มอยู่นั่น

" แม่จะไปห่วงมันทำไมเล่า! เค้าทำลูกเราเสียใจนะ "  ชนะกอดหมอนอิงมองภรรยางอนๆ คนเห่อลูกตั้งแต่ซานเด็กๆจนลูกโตมีผัว แค่กๆ แฟนๆ ท่ดทีแม่พูดผิดนิ๊สสสสนุง อารีก็อยากให้ชนะปล่อยวางบ้าง

" พ่อก็รู้จักปล่อยวางบ้าง ถึงเค้าจะทำให้ลูกเราเสียใจแล้วไง ตอนนี้เค้าก็ได้รับผลจากสิ่งนั้นอยู่นี่ไง " อารีนั่งบงข้างๆซบหน้าลงกับอกแกร่งมือบางก็ลูบอกปลอบให้อีกคนใจเย็น

" พี่ก็เป็นแบบนี้ทุกที "

แหนะเรียกพี่แบบนี้แสดงว่างอนจริง อารียิ้มขำสองมือประกบแก้มสามี ขยับตัวหอมหัวไปสองฟอด ชนะก้มหน้าพยายามซ้อนรอยยิ้ม

" แม่ว่าเราขึ้นห้องกันดีกว่า " อารีชวนชนะเสียงอ่อน พ่อของซานเงยหน้าขึ้นแทบไม่ทัน ส่งสายตากนุ่มกริ่มให้ภรรยาอย่างรู้ๆกัน ก่อนจะลุกขึ้นดึงอารียืนขึ้นด้วย ได้เวลาแล้วๆ

" เอ่อ ซานลูก..ถ้ามันจะลำบากเพราะเป็นห่วงคนข้างนอกขนาดนั้นก็เดินออกไปหาเค้าให้จบๆเถอะ นะเป็นห่วงหลังของซานน่ะ " ชนะหันไปพูดกับลูกชายที่ยังคงแอบมองเจย์ผ่านช่องของผ้าม่านตรงพื้น ก้มลงขนาดนั้นไม่คอก็หลังอ่ะจะหักก่อน

" น่ะ..นะก็..งั้นซาน " ซานสะดุ้ง รีบลุกขึ้นยืนด้วยความเลิกลั่ก ก็จะให้ทำไงได้อ่ะ จะให้แหวกม่านดูตรงๆก็กลัวจะโป๊ะแตกโดนจับได้ เขาก็เลยต้องทำแบบนี้แทน..เอ๊? แล้วยากันยุงมาอยู่ในมือซานตั้งแต่เมื่อไหร่วะ 

" เอาออกไปให้เฮียเจย์เถอะลูก เดี๋ยวก็โดนยุงหามไปช่วยไม่ทันหรอก " อารีพูดติดขำ ซานพยักหน้ารับอย่างเขินอาย

" งั้นนะกับแม่ขึ้นห้องก่อนนะ "

" อะเครรร "

" อ้อ ห้ามเอามันเข้าบ้านเด็ดขาด นะไม่ให้มันนอนกับซานหรอกนะ ไล่กลับไปนอนบ้านด้วย แล้วนะจะไปตรวจดู ห้ามนะดื้อ " ชนะหรี่ตามองลูกชาย ซานสะอึกเมื่อโดนพ่อดักทาง น้องพยักหน้ารับหงึกหงัก มองพ่อกับแม่ที่เดินขึ้นห้องไป

" นะ แม่!! ซานไม่เอาน้องนะ จะเป็นลูกคนเดียว!! "

จะโกนบอกพ่อกับแม่เสร็จสับน้องก็ถึงเวลาออกไปหาเฮียเจย์

ซานเดินเอามือไขว้หลังวางมาดเดินไปหาอีกคนที่นั่งคุกเข่าอยู่หน้าบ้านตรงที่เดิม เจย์เมื่อรู้ว่าซานเดินมาหาก็ออกอาการเหมือนคนเมายากันยุงที่ตนพึ่งทาไปร่างสูงสิ่งยิ้มกว้างให้ถึงแม้จะได้กลับมาแค่ใบหน้าบูดบึ้งของซาน

" กลับบ้านได้แล้วม๊างง อดทนนานกว่านี้เดี๋ยวก็เป็นไข้เลือดออกตาย " ใบหน้าน่ารักพูดไปก็มองต้นไม้ มองยก มองท้องฟ้า มองไปทั่ว ซานไม่กล้ามองหน้าเฮียเจย์เดี๋ยวตนเผลอยิ้มออกมาเมื่อเจอกับรอยยิ้มของอีกคนที่ยังคงส่งยิ้มหวานมาให้ แงๆ เฮียเจย์เหมือนสนุขพันธุ์โกลเด้นเลยอ่าาา  เอ้ย ไม่! ไม่ได้ซาน ห้ามนะ! ห้ามเอ็นดูเฮียเจย์..

" ไม่เป็นหรอก เฮียทายากันยุงที่ซื้อมาก่อนจะมาหาซานเรียบร้อยเเล้ว " พูดจบร่างสูงก็หยิบซองยากันยุงชนิดทาจากกระเป๋ากางเกงออกมาให้อีกคนดู เพราะรู้ว่าต้องอยู่ดึกแน่ๆและเจย์เองก็ไม่อยากล้มป่วยเพราะโรคสักโรคจากการนั่งคุกเข่าหน้าบ้านของซานนานๆ เขาก็เลยเตรียมพร้อมมาเสร็จสับ ร่มในรถก็มีเผื่อเอาไว้ถ้าฝนตกอีก เนี้ยย คนเรามันต้องรู้จักวางแผน

" เอ่อ.." ซานหน้าหร่ากำยากันยุงที่ตัวเองซ่อนเอาไว้ด้านหลังเเน่น แม่งงเอ๊ยยย เกือบหน้าแตกแล้วมั้ยละ  ซานรีบตีกลับมาหน้านิ่งเหมือนเดิม ใบหน้าเชิดสูงตา

มองต่ำ พูดไม่ออกเหมือนโดนใครดูดเสียงไป

" เป็นไง เฮียเตรียมตัวมาดีมั้ยครับ " เจย์ยิ้มภูมิใจในตัวเอง นี่ก็เป็นอีกหนึ่งอย่างที่เขาจะทำให้ซานได้รู้ว่า น้องสามารถกลับมาไว้ใจฝากชีวิตไว้กับเขาได้อีกครั้งนึง เขาจะไม่ใช่ไอ้เจย์คนก่อนที่ชอบทำอะไรชุ้ยๆให้น้องเป็นห่วงอีก ต่อไปนี้เขาจะเป็นฝ่ายดูแลน้องบ้าง

" ฮืออออ " ซานกระทืบเท้าหันหลังเดินเข้าบ้าน ยิ่งเห็นใบหน้าระรื่นชื้นบานของเฮียเจย์เศษหน้าที่แตกก็ยิ่งแตกกว่าเดิม โอ๊ยยยย คนอุส่าห์เป็นห่วง! มียากันยุงอยู่แล้วก็บอกกันบ้างสิวะ

" อ่ะ..อ้าว..ซะ..ซาน.." เจย์เรียกอีกคนที่อยู่ดีๆก็หน้าบึ้งเดินกระทืบเท้าเข้าบ้าน ก่อนจะเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของซาน..ยากันยุงยี่ห้อเดียวกันกับที่เขาใช้ทาในตอนนี้เลย..เดี๋ยวนะ..เมื่อกี้น้องเอายากันยุงมาให้เขาหรอ..น้องเป็นห่วงเขาใช่มั้ย..เริ่มใจอ่อนกับเขาแล้งใช่รึป่าว

" ซานนน เฮียทาอีกก็ได้นะ!! "

" ไม่ต้องเลย!! ฮือออ!! "

" ซานกลับมาก่อน "

" ไม่!! เฮียเจย์กลับบ้านไปเลย! " ซานยืนหันหลังตอบกลับ รีบเก็บซองยากันยุงไว้ในกระเป๋ากางเกง แก้มอวบเกิดอาการร้อนเหมือนใครเอาไฟมารน จนต้องใช้มือถูๆให้หายร้อน

" เฮียจะกลับได้ไงละคะ..ในเมื่อเฮียยังไม่ได้คำตอบเลย " ซานยิ้มขำ เป็นหลังของซานด้วยความสุข

" ไม่รู้..ไม่รู้ๆๆๆ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น เฮียกลับไปเลย " ซานเอ่ยปากไล่

" งั้นเฮียจะคุกเข่าอยู่ตรงนี้แหละ จนกว่าซานจะให้คำตอบ "

" เออ! งั้นก็นั่งอยู่ตรงนั้นห้ามไปไหน ถ้าเห็นว่าเดินไปไหนนะ ซานจะไม่ให้แม้แต่ให้เห็นหน้าเลย" ซานสะบัดเสียงใส่ ก่อนจะเดินเข้าบ้านโดยไม่สนใจอีกคน

เจย์กลั้นยิ้มมองเด็กที่เขินที่โป๊ะแตกโดนจับได้ว่าแอบเป็นห่วงเอายากันยุงมาให้ แต่เขาดันมีอยู่แล้วสะงั้น น้องคงจะเหวอไปไม่น้อย ก็คนมันไม่รู้นี่หว่าว่าน้องจะเอามาให้อ่ะ เจย์ส่ายหน้าเอ็นดูเด็กอ้วนในใจ เอาล่ะในเมื่อน้องบอกห้ามขยับเขาก็จะไม่ขยับล่ะนะ ภาวนาขอให้คืนนี้อย่าฝนตกอีกเลย..เจย์ยังไม่อยากนั่งตากฝนติดกันสองวัน

/ ตี3 /

ชิบหาย

.

.

.

ฝนตก

เจย์ใช้มือขึ้นบังฝนที่เทลงมาเหมือนท้องฟ้ารั่ว จะมาตกอะไรตอนนี้วะ อีกนิดเดียวก็จะเช้าแล้วแท้ๆ อาการหวัดเขาก็ยังไม่ทันหาย จะให้เดินไปเอาร่มที่รถก็ทำไม่ได้เพราะซานบอกห้ามเดินไปไหน ถึงแม้ว่าตอนนี้ซานจะหลับไปแล้วแต่เจย์ก็ไม่อยากผิดคำพูดกับน้อง  ถ้าเรื่องแค่นี้เขายังซื่อสัตย์ไม่ได้ เขาก็ไม่มีทางที่จะทำให้น้องกลับมาไว้ใจได้อีก..เอาน่า..อีกแปบเดียวก็เช้าแล้ว..

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ!!

ฟ้าฝนแหม๋สู เสียดายยากันยุงที่อุส่าห์ทาเลย

ปล. เฮียเจย์ฉลาดทุกอย่างยกเว้นเรื่องเมียจ้า

ความคิดเห็น