ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 8 ครบ

คำค้น : ท้อง,คราม,พี่ราม,มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2562 01:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8 ครบ
แบบอักษร

"ออกไป"

"ค่ะ??"

"ออกไป"ผมย้ำน้ำเสียงใส่ภรรยา

หงุดหงิดที่ณภัทรเข้ามาเห็นฉากนั้นพอดี

"โธ่เว้ย!!"ผมทุบโต๊ะเสียงดัง แววตาที่มันมองมาที่ผม เห็นแล้วมันหงุดหงิดใจ

ผมเดินออกมา เมื่อเห็นเลขาสาวพึ่งมานั่งที่ทำให้ผมฉุน

"คุณไปไหนมา"

"ขะ เข้าห้องน้ำค่ะ"ผมเสยผม พยายามไม่โกรธใส่ไคร

เมื่อถามจากพนักงานแถวนั้นเขาก็ชี้ไปที่ห้องน้ำ

มันน่ะ เด่นจะตาย ผู้ชายหน้าหวานๆที่เหมือนจะรีบๆและร้องไห้ ใครๆก็จำได้

ผมล็อกห้องน้ำ ดีที่ตอนนี้มีห้องเดียวที่กำลังใช้งานอยู่

สวรรค์เป็นใจ คุณว่ามั้ย??

.

.

.

ก๊อกๆๆ

"มะ มีคนใช้อยู่ครับ"ผมเปล่งเสียงสั่นๆตอบกลับไป แต่เขาก็ยังคงเคาะไม่เลิก

ก๊อกๆๆ

ผมเช็ดหน้าลวกๆก่อนจะไปเปิดประตู สงสัยห้องเต็มแล้วละมั้ง ผมเข้ามานานแล้วด้วย

"อึก"ผมหน้าซีด พอเปิดมาก็เห็นว่าเป็นพี่ราม เขาดึงผมไปติดกับกำแพง เอามือกักผมไว้ไม่ให้หนี

"ปล่อยครับ"

"ไม่"

"ปล่อยผม เถอะ"ผมเงยมองหน้า เขายกมือมาแล้วลูบไล้กรอบหน้าผมมาจนถึงริมฝีปาก

"มึงร้อง"เขาจูบลงมาที่เปลือกตาก่อนจะเลื่อนขึ้นไปจูบหน้าผากผมเบาๆ

ผลัก!!

"คุณตั้งใจจะทำอะไร คุณยังจะเอาอะไรกับผมอีก"เขาเซไปเล็กน้อย แววตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาทันที

"ทำไมชอบทำให้กูโกรธ"เขาจับข้อมือผมแล้วกำไว้แน่น ผมเบ้หน้า แรงบีบมันน้อยสะที่ไหน

"ผมไม่เข้าใจ คุณทำร้ายผม แล้วก็มาทำแบบนี้อีก คุณต้องการอะไร"ผมมองเข้าไปในดวงตาเขาที่มันลังเลไปชั่วครู่แล้วกลับมาดุดันอีกครั้ง

"มึงเป็นของกู"

"คุณตอบไม่ตร..."

ปัง!!

ผมสะดุ้ง เขาทุบไปที่ประตูห้องน้ำจนมันพัง

"ปล่อย!!"ผมพยายามจะขืนตัวออกมาแต่เขายิ่งกำมือผมแน่นขึ้นและแรงขึ้นไปอีก

"อืมม"เขาจับหน้าผมให้เงยขึ้น รับจูบที่ดึงดันเอาแต่ใจ

"อึก"เขาล้วงต่ำเข้ามาภายในกางเกง ภาพที่เขากำลังทำอะไรกับภรรยาเขาก็แทรกมาในหัวผมทันที

"ไม่เอา"

"..."

"ขอร้อง ฮึก ขอร้อง"ผมร้องเพราะมันรู้สึกแย่ ผมไม่อยากทำผิดและไม่อยากซ้ำรอยใคร

"กูไม่ใด้มีอะไรกับอร เชื่อกู"

"แต่ผมไม่อยาก มีอะไรกับคุณ"

"..."

มันทรามาน หัวใจมันบีบจนชา ลาขาดกันไปเถอะ จบกันไปเถอะ อย่าให้อะไรมันแย่ไปกว่านี้

"วันนี้ ผมมาขอลาออก"ผมบอกเบาๆ

"หึ กูไม่ให้ออก"

"คุณไม่มีสิทธิ์"

"กูมี"เขาหยิบโทรศัพขึ้นมา เปิดคลิปหนึ่งให้ผมได้ดู

เสียงครางกระเส่าดังมาเป็นระยะ ผมน้ำตาคลออีกครั้ง เขาจะทำร้ายกันไปถึงไหน

"คุณมันเลว"

"กูเลวได้มากกว่านี้อีก คราม"

----

เขาใช้คลิปนั้นมาขมขู่ผม ผมจำต้องทำงานที่นี่ต่ออย่างเลี่ยงไม่ใด้ เขาจัดโต๊ะทำงานให้ผมในห้องของเขา ซึ่งผมไม่มีทางหลบเขาได้เลย

"มึงต้องแทนตัวเองว่าครามทุกครั้งเวลาที่อยู่กับกู ต้องเรียกกูว่าพี่รามด้วย เข้าใจมั้ย"

"ครับ"ผมพยักหน้าอย่างจำยอม เขาจับผมให้เงยหน้ารับจูบเขา เบาๆ

"อืมมม"เขาถอนจูบออก ผมได้แต่ก้มหน้ามองพื้น

"มึงเป็นอะไร"เขาพลักผม แม้จะไม่แรงแต่ผมก็เจ็บ

ผมทำอะไรผิดอีก

ผมยอมเขาทุกอย่างแล้วไง

"คุณต้องการอะไรอีก"เขาไม่ตอบ ทิ้งผมไว้แล้วเดินออกไป

ถ้าไม่ชอบหน้ากันขนาดนั้น จะรั้งไว้ทำไม รั้งไว้ให้เกลียดกันมากกว่าเดิมรึไง

------

ผมหน้าหงิกกว่าเดิมเมื่อโดนบังคับให้พาน้องกันไปเที่ยวกับเขา

วันนี้วันหยุด และผมควรนอนอยู่บ้าน

"แม่ ร้อน"

"ทนหน่อยนะกัน"ผมเอามือบังแดดให้ แดดเมืองไทยมันเบาที่ไหน

"เอ้า!!"หมวกสีดำปิดทับบนหัวน้องกันได้พอดี ผมก้มหัวขอบคุณพี่ราม

"ที่จริงกูจะมากับเมียกู แต่เขาไม่ว่าง"เขาก้มหน้าลงมาพูด

"บอกผมทำไม"

"กูอยากบอก"ผมหน้าหงิกลงอีกครั้ง เขาทำลอยหน้าลอยตาจนผมนึกหมั่นใส้

"กันอยากเล่นอะไรครับ"เขาหันไปถามลูกผม

"กันอยากเล่น ม้าหมุนครับ"กันยิ้มกว้างพี่รามยีหัวกันเบาๆ

"กูจะพาเขาไปเล่นมาหมุน"

"เชิญ"พี่รามจับมือกันแล้วเดินไปยังม้าหมุน ผมเดินตามอยู่ข้างหลัง

ตือ ดือ ตือ ดือ

ผมยืนรอกันนั้งม้าหมุนอยู่ข้างพี่รามที่ยิ้มให้น้องกันพร้อมโบกมือไปด้วย

"ลูกมึงน่ารัก"

"ขอบคุณครับ"ผมรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย เพราะผมคงไม่อยากให้กันเสียใจถ้าพ่อแท้ๆของตัวเองไม่ชอบ

กันจะดีใจมั้ยถ้ารู้ว่าพอแท้ๆของเขาก็เอ็นดูเขา แต่ในฐานะคนทั่วไป

"สีตาลูกมึงเหมือนกูเลย"ผมสะอึก แต่ก็หันไปยิ้มให้

"แม่เขาตาสีนี้ครัย"ผมโมเมตอบไปแล้วมองน้องกันที่ยิ้มอย่างสนุกสนาน

พี่รามเดินไปอุ้มลงเมื่อครบรอบแล้ว

พี่รามตามใจน้องกันไปตลอดทริปนี้ซึ่งผมก็ไม่ขัดอยู่เเล้ว น้องกันยิ้มทั้งวัน ทั้งที่ปกติเป็นเด็กเงียบๆแท้ๆ

"น้องกันคงชอบคุณ"ผมบอกตามความคิด พี่รามอุ้มน้องกันที่เพลียหลับไปไว้บนบ่า

"หึ กูก็ชอบน้องกัน เด็กห่าไร โคตรน่ารัก"ผมยิ้มบางๆ พี่รามส่งผมถึงบ้านไม่ลืมหอมแก้มน้องกันส่งท้ายด้วย

"กลับบ้านดีดีนะครับ"

"อืม"ผมมองพี่กันที่ยังไม่ไปไหน เขายืนคิดอะไรแปบนึงก่อนก้มหน้าลงมา

จุ้บ

"ไปละ"

ผมยืนหน้าแดง ดีนะที่น้องกันหลับอยู่

คนอะไร จะดีก็ดีจนใจหาย บทจะร้ายก็แสนร้ายเกินจะทน

------

วันนี้ก็เป็นอีกวันที่เขามาคลุกอยู่กับผม น้องกันติดพี่รามมากจนผมอ่อนใจ

พี่รามเองก็ติดน้องกัน

น้องกันเป็นเด็กฉลาด พี่กันคงถูกใจสิ่งนี้ด้วยส่วยนึง แถมไม่งอแงเป็นเด็กมีเหตุผลอีกด้วย

ยอลูกตัวเองครับ555

ทำไมน้องกันเรียกมึงว่าแม่อะ"ผมยิ้มเฝื่อน ก่อนจะตอบกลับไป

"เพราะผมเป็นทั้งพ่อทั้งแม่ให้เขาครับ"ผมเหมือนเห็นพี่รามยิ้มแสยะ ตาเขาดูเจ้าเล่ห์ขึ้นทันที

"ไม่ใช่ว่า...มึงคลอดเขาเองรึไง"

ผมตัวแข็งทื่อ ทำอะไรไม่ถูก

คุณพูดอะไร"

กูรู้หมดแล้ว เรื่องที่กูกับมึงเคยเป็นอะไรกัน กูรู้แล้วคราม"

"..."

แต่กูกลับเป็นเหมือนเดิมไม่ใด้ กูขอโทษ"

ผมรู้สึกข่มขืนในลำคอ ม่านตาถูกบดบังด้วยน้ำสีใส

จำได้แล้ว แล้วอย่างไร ยังไงเจ้าของหัวใจเขาในตอนนี้ก็ไม่ใช่ของผมอีกแล้วอยู่ดี ขอโทษหรอ ช้าไปรึเปล่า

"กูแต่งงานแล้ว แล้วอรกำลังท้อง เขาท้องลูกกูแล้ว"น้ำตาผมหยดลงพื้น ผมเพียงยืนฟังเงียบๆ

เรื่องที่ผ่านมาให้อภัยกูได้มั้ย แล้วเราก็จบกันไป"พี่รามพูดด้วยแววตาจริงจังผมเม้มปากแน่น ในตอนนี้ในใจนั้นรู้สึกแสนยินดี แต่ในใจลึกๆนั้นเจ็บปวดเหลือเกิน เพราะรักถึงยังเจ็บ เพราะรู้สึกผูกพันก็เลยเศร้า แค่คิดว่าจะไม่ใด้เจอก็ใจหาย แต่พอคิดอีกที...ปล่อยเขาไปเจอคนที่ดีจะดีกว่า ให้เขาได้มีครอบครัวที่อบอุ่น และมีความสุข

"กูขอโทษจริงๆ"

เขาเดินออกจากบ้านไป ผมค่อยๆทรุดลงที่พื้น

จบสักที

เลิกรอ

เลิกหวัง

อิสระเมื่อได้มาก็ได้มาง่ายดายจริงๆ

ทำไมยังยิ้มทั้งที่มันเจ็บ ไม่เข้าใจ

-------

ลงครบแล้วววววว เจอกันตอนหน้าค่ะ งานยุ่งมากกกกกกกกกกกกกกกกกก ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ ถ้าว่างจะรีบต่อให้เลย คงจะจบในอีกไม่กี่ตอน(ละมั้ง)555

​​


​​

ความคิดเห็น