facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 3.แยกจาก

คำค้น : 3.แยกจาก

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 187

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2562 22:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3.แยกจาก
แบบอักษร

เมื่อซากุระอธิฐานเสร็จก็เป่าเค้ก

"ว่าแต่มาคุงมาได้ยังไงเนี่ย"

"ก็เดินมายังไงละ"

ผมได้ตอบสวนกลับไปแล้วเดินขึ้นไปที่ห้อง

"จะไปไหนน่ะพี่"

"จะไปนอนง่วงแล้ว"

จากนั้นก็มีเสียงดังขึ้น

"ขอรับกวนหน่อยน่ะค่ะ"

เสียงที่ดังขึ้นมาเป็นเสียวของยูนะ

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ทาคุมิ"

"มาโคโตะ...นายหายไปไหนมา"

"ก็ทำธุระนิดหน่อยอ่ะน่ะ แล้วว่างแต่วันนี้มีอะไรงั้นหรอ"

"ไม่มีหรอกแค่มาเที่ยวน่ะ"

ผมที่ได้ยินแบบนั้นจึงชวนพวกทาคุมิ

"พรุ่งนี้วันคริสต์มาส ไปเที่ยวกันมั้ยจะพาแฟนนายด้วยก็ได้หรือสาวๆของนายไปด้วยก็ได้น่ะ"

ยูนะที่ได้ยินแบบนั้นก็หน้าแดงขึ้นมาทันที

"พรุ่งนี้18.00เจอกัน และก็ฝากมารับซากุระด้วยนะ เพราะพรุ่งนี้ฉันมีธุระ ไหนๆก็มาละมากินเค้กกันวันนี้วันเกิดซากุระ"

ผมชักชวนให้ทาคุมิมากินเค้กด้วยกันจากนั้นผมก็ขึ้นไปนอนเพราะรู้สึกปวดหัว

วันต่อมา

ผมกับคานะออกมาเดินเที่ยวในวันคริสต์มาสกันตั้งแต่เช้า ผมรู้สึกหมือนว่ากำลังเดตอยู่ยังไงก็ไม่รู้

"พี่ค่ะ"

คานะหันมาเรียกผม

"ของขวัญวันคริสต์มาสค่ะ"

ผมรับของที่คานะให้มาแต่นั้นคือ สร้อยรูปหัวใจแต่ไม่นานจากนั้นก็มีคนเข้ามาโจมตี

"แกเป็นใคร เข้ามาทำร้ายฉันทำไม"

"ฉันไม่มีความจำเป็นต้องบอก เพราะถูกจ้างให้มาฆ่าเฉยๆ"

"ใครจ้างแก"

"...."

ไม่มีเสียงตอบกลับ

ผมถึงดาบออกมาแล้วพุ่งตัวใส่คนที่มาโจมตีผมทันทีแต่ว่า ผมถูกผลักออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว

"อ่อก..."

ผมโดนผลักออกมากจนชนกำแพงและมีเลือดไหลออกมาจากปาก

"แข็งแกร่งพลังนี้มันอะไรกัน"

ในขณะที่ผมล้มอยู่ นักฆ่าก็ได้ใช้ดาบเข้ามาฟันที่ผม แต่ว่า

ในชั่วพริบตานั้น เงาร่างหนึ่งก็เข้ามาแทรกตรงเบื้องหน้าของผม เส้นผมสีน้ำเงินยาวๆปลิวไสว หลังของน้องสาวของผม กางแขนทั้งสองข้างออกเต็มที่ ผมจองมองอย่าตะลึง

"คะ...คานะ"

ร่างของน้องสาวผมที่ถูกฟันจนเลือดกระเดนออกมาไหลลงพื้น ร่างกายถูกตัดเป็น2ส่วน หิมะที่อยู่ที่พื้นเริ่มเปลื่ยนจากสีขาวอันบริสุทธ์เป็นสีแดงกลายเป็นหิมะที่ชุ่มไปด้วยเลือดของน้องสาวผม

"คะ...คานะ...ทำแบบนี้ทำไม"

ผมจับมือน้องสาวของผมอย่างแน่น

"พี่ค่ะ...อย่าร้องไห้เลยนะค่ะ หนูขอแค่พี่ปลอดภัยก็พอแล้ว"

"อยู่นิ่งๆพี่จะรักษาให้"

ผมพยายามรักษาคานะโดยใช้เวลาพื้นฟูแต่ก็ใช้ไม่ได้ผม 

คานะยื่นมือออกมาจับที่มือของผม

"อย่าทำแบบนี้เลยค่ะพี่ เพราะตอนนี้หนูคงอยู่ได้อีกไม่นาน"

ในทันใดนั้นพวกซากุระที่มาพร้อมกับทาคุมิก็ได้มาถึงพอดี เมื่อพวกเขาเห็นแบบนั้นทาคุมิจึงพุ่งเข้าโจมตีชายปริศนาคนั้นและก็โดนพลังมหาสารผลักจนกระเด็น

"พี่ค่ะ...พี่อยู่ไหน...หนูมองไม่เห็นเลย"

คานะกวาดสายตาที่ประกายพร่ามัวเรียกชื่อผมโดยยังคงยิ้มอยู่

ผมโน้มตัวออกไปข้างหน้า ใช้มือขวาประคองศีรษะของคานะ น้ำตาหยดบนแก้มของคานะ

"พี่อยู่ตรงนี้"

ผมกอดร่างน้องสาวของผมอย่าแน่น 

"พี่ค่ะ ถึงเราจะไม่ใช้พี่น้องกันแท้ๆแต่ว่า...เราจะเป็นพี่น้องกันตลอดไป...ตลอด...ไป..."

คานะจะทิ้งน้ำหนักอันเบาหวิวไว้ที่แขนของผม ค่อยๆหลับตาทั้งสองข้างลง

ผมตะโกนออกมาเสียงดัง

"คานะ...."

ผมนั่งร้องไห้อยู่ต่อหน้าร่างอันไร้วิญญาณของคานะ 

"ทำไม...ทำไมผมถึงไร้พลังอะไรเช่นนี้..."



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว