สวัสดีครับ ผมเสี่ยวไป๋ หรือ โรส ครับ.. ตั้งแต่คุณเปิดเข้ามาคุณก็เตรียมใจไว้ให้ดี เพราะว่าคุณอาจจะรู้สึกตัวที่แท้แล้วตนเองเป็นหมีคลั่งที่ต้องอยู่ในกรง!!

บทที่ 36 โรสกับอะไรหลายอย่างในตอนเดียว

ชื่อตอน : บทที่ 36 โรสกับอะไรหลายอย่างในตอนเดียว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 445

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2562 18:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 36 โรสกับอะไรหลายอย่างในตอนเดียว
แบบอักษร

บทที่ 36 โรสกับอะไรหลายอย่างในตอนเดียว

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาชั้นรู้สึกผิดต่อหนังสือทั่วโลกจึงทำการฆ่าคนเพื่อขอขมาต่อหนังสือทุกเล่มบนโลกไปห้าร้อยล้านคน…

ล้อเล่น.. ใครจะไปทำเรื่องแบบนั้นกัน บ้าหรือเปล่า เทะเฮะ.. ความจริงคือชั้นก็หดหู่ไปหลายวันเลยล่ะ ยัยลิลิซก็ตามหาชั้นพบหลังจากนั้น

และดูเหมือนว่าสเตตัสลิลิซจะพุ่งสูงขึ้นแม้ไม่ได้เพิ่มเลเวลชั้นคิดว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับศาสตราวิเศษแถมทักษะติดตัวดันเพิ่มมาด้วยอ่ะ

อย่าง.. เกราะทะลวงสยบดารา ชื่อแบบโคตรเท่.. ถามว่าชั้นทำไมถึงรู้ก็มีเนตรเทพระบบอยู่นี่ไงเลยเห็นทุกอย่างส่วนรูปแบบคือ

เปลี่ยนตัวเองเป็นหอกแบบคือไม่อยากจะพูดถ้าเปรียบเทียบนี่มัน โมบิวสูทกันดั้มชัดๆ คือเปลี่ยนตัวเองเป็นหอกวิ่งสู้ฟัดเนี่ยแหละ

เมื่อไม่นานมานี้ยัยลิลิซละเม่อใช้ท่านี้ชนใส่ชั้น ก็ไม่เจ็บอะไรหรอกนะแต่ชั้นแบ่งเวลาอ่านหนังสือ เวลานอน เวลากินเสร็จสรรพ

แต่พอถูกกวน แถมยังจิตตกอยู่เลยไล่หวดเอาจนน้ำตาปริมขอโทษเอาขอโทษเอาซะงั้น ชั้นรู้สึกสงสัยเลยว่าทำไมหอกเทพขนาดนั้นรับยัยนี้เป็นเจ้านาย (สงสาร.. สงสารลิลิซอ่ะที่อยู่กับปีศาจ)

เอาเถอะแค่ไม่นำปัญหามาให้ชั้นก็พอ..พอชั้นคิดแบบนั้นปัญหาก็มาเลยยัยองค์หญิงหื่นกามดันโยนเวทติดตามใส่ยัยลิลิซ

สุดท้ายชั้นต้องลบแล้วพาลิลิซหนีหัวซุกหัวซุนชั้นสงสัยว่านี่ชั้นไปทำอะไรผิดมา ชีวิตสงบชั้นหายไปไหนกัน นี่มันค่อนข้างจะวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ นะ

ก็รู้อยู่หรอกนะว่าลิลิซคือตัวปัญหา แต่นี่มันก็เกินไป ชั้นคิดว่าชั้นจะตบให้หายทั้งอาณาจักรเลยดีไหมแต่ก็ต้องหัวเราะแห้งๆ

เพราะว่าคนที่ไหนมีพลังต่อยให้ทั้งอาณาจักร ใช่ๆ .. ชั้นทำไม่ได้หรอกถ้าทำได้ทำไปนานแล้ว… บอกชั้นทีว่ามันเป็นเรื่องจริง!

ตอนนี้เพื่อความสงบสุขของชั้น ชั้นสร้างสกิลบังคับสลบยัดใส่ลิลิซให้เธอสลบไปครึ่งเดือนเลย กลัวว่าจะนำปัญหามาอีก

ตอนนี้ชั้นก็ได้เวลาไปทวงเอาหนังสือจากยัยผู้หญิงบ้าการต่อสู้นั่นแล้วล่ะ.. ชั้นหาที่เปลี่ยนเสื้อผ้าและรูปร่างหน้าตาเสร็จก็เดินออกมา

อย่างที่คาดพอเดินออกมาสายตาทุกคนก็มาจดจ้องที่ชั้น ไม่มองชั้นสักวันจะตายไหมเนี่ย ให้ตายสิ

ชั้นรีบเดินไปที่โครอสอย่างรวดเร็วใช้เวลาไม่นานก็มาถึงโครอสขนาดใหญ่ ชั้นได้ทำการต่อสู้จนต่อสู้มาติดอันดับสองแล้ว

และท้าสู้กับผู้หญิงคนนั้นตามที่เธอบอก ชื่อของเธอคือ… ชื่อไรนะลืม ช่างมันเถอะเอาเป็นว่านักรบแกร่งนิรนามละกัน

ก็แหม… ถึงจะบอกว่าการจำชื่อเป็นมารยาทในการใช้ชีวิตในสังคมก็เถอะ แต่ชั้นก็ไม่ค่อยเข้าสังคมนี่สิประเด็น.. เอ่อ.. ไม่ค่อยจริงๆ นะ

แล้วก็ ถึงจะบอกว่าไต่มาจนถึงอันดับสองแบบง่ายๆ แต่ก็ใช่ว่ามันจะง่ายอย่างที่พวกนายคิดหรอกนะ เพราะมันยากเย็นแค่ไหนพวกนายรู้ไหม

ที่จะไม่ปล่อยหวัดทำลายล้างที่นั่งผู้เข้าชมไปด้วยน่ะ.. แค่นี้ยังพอทำเนาแต่ต้องมาระวังไม่ให้อีกฝ่ายหัวและเพราะหมัดตัวชั้นเองด้วย

จะยังไงก็ตามชั้นก็ผ่านมันมาแล้วนะ ชั้นก็ไม่รีรอในการท้าประลองสิ จะได้รีบไปจากที่นี่สักที..

ใช่.. ชั้นตอนนี้กำลังยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์พนักงานโครอส ด้วยรูปร่างของชั้นเลยดึงดูดสายตานับไม่ถ้วน ก็อยากจะบอกแบบนั้นอยู่หรอก

แต่น่าจะเป็นเพราะ ‘โรเสะ’ ได้ดังกระฉ่อนไปทั่วแล้ว จึงไม่แปลกเลยที่จะมีสายตาหันมาสนใจชั้น เนี่ยแหละที่ไม่ชอบ

โชคดีจริงๆ ที่เปลี่ยนรูปร่างหน้าตาไว้ด้วย ไม่งั้นคงเรื่องใหญ่วุ่นวายไปจนถึงชีวิตประจำวันชั้นแน่ๆ

และแน่นอนว่ามีเสียงซุบซิบที่ชั้นได้ยิน

“เฮ้ นั่นมันม้ามืดโรเสะไม่ใช่เหรอ”

“ห๊า… อ๊ะ.. ใช่จริงด้วย”

“ที่เป็นผู้หญิงรูปร่างบอบบางแต่พลังต่อสู้อยู่ในระดับน่ากลัวหรือ”

“ใช่แล้ว ชั้นได้ดูเธอสู้ครั้งหนึ่ง ถึงจะไม่น่ากลัวอย่างทวนปีศาจ (อันดับหนึ่ง) แต่นับว่าน่ากลัวตอนนี้อยู่อันดับสองไปแล้ว!”

“ว่าไงนะ!? ถ้าจำไม่ผิดข่าวของเธอคนนี้ชั้นพึ่งได้ยินไม่นานมานี้เองนะ”

“ก็ตามนั้น..”

บทสนทนาก็ประมาณนี้ที่ชั้นได้ยิน ส่วนใหญ่ก็ประมาณนี้กัน ตกเป็นเป้าสายตาจนได้ละน้าาา

ชั้นเลิกสนใจก่อนจะหันไปพูดกับพนักงานว่า

“ชั้นต้องการท้าประลองอันดับ 1 สู้”

“ห๊ะ.. อะไรนะคะ”

“ชั้นบอกว่า ชั้นต้องการท้าประลองอัน 1”

ชั้นพูดครั้งแรกเหมือนพนักงานจะเอ๋อแดก ก่อนจะหันไปคุยกับพนักงานด้านข้างแบบซุบซิบกัน แต่เหมือนจะใช้ทักษะพิเศษส่งข้อมูลด้วยละมั้ง

ชั้นเลยไม่ได้ยินที่คุยกันสักนิดเพราะเสร็จพนักงานคนนั้นก็หันกลับมาตอบ

“รอคำตอบรับจากทวนปีศาจ—”

แต่ยังกล่าวไม่เสร็จอัศวินหญิงถือทวนร่างกายใหญ่โตอย่างน่ากลัว โดยเฉพาะหน้าอกอันใหญ่สุดขีดนั่น… เอ่อ.. ใหญ่จนน่ากลัวเลยแฮะ ชั้นหมายถึงร่างกาย

“ชั้นรับคำท้าประลอง”

เสียงของเธอดังขึ้น พนักงานยิ่งทำตัวไม่ถูกคนรอบๆ นี่ยิ่งพากันงง นี่มันเหมือนโรเสะกับทวนปีศาจได้นัดกันไว้ก่อนแล้วยังไงยังงั้น…. นี่คือสิ่งที่พวกเขาคิดแน่ๆ ชั้นคิดว่านะ

ก็แหงล่ะ หล่อนเล่นโผล่ออกมาทันทีที่ชั้นพูดเลยนี่ หลังจากนั้นก็เป็นไปตามคาดทุกอย่างล้วนโกลาหล

“จะแตกตื่นกันไปไหมเนี่ย.. แค่ท้าประลองไม่ใช่เหรอ”

ชั้นพึมพำ.. อัศวินหญิงคนนั้นเลยตอบชั้น

“มันเป็นเรื่องปกติ แม้โครอสนี้จะไม่ได้รวมยอดฝีมือระดับสูงสุดในทวีปมา แต่ก็ถือว่าอยู่ในระดับสูงและถ้าอันดับ 1 และ 2 ท้าประลองกันหรือสุดยอดฝีมืออันดับหนึ่งและอันดับรองต่อสู้กันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะแตกตื่นขนาดนี้”

“แบบนี้นี่เอง”

ชั้นพยักหน้า นั่นก็จริงแฮะเป็นเรื่องใหญ่น่าดู… เอ๋.. นี่หมายความว่าตัวชั้นสำคัญสุดๆ ไม่ใช่เหรอ.. แบบนี้ต้องรีบเผ่น เผ่นให้ไว!

ไม่งั้นถูกลากเข้าปัญหายุ่งยากแน่ๆ อัศวินนั้นพูดต่อแล้วมองมาหาชั้น

“ยังไงก็เถอะ.. จากที่ข้าดูมาดูเหมือนเจ้าไม่เคยเอาจริงสักครั้งเลยสินะ.. ถ้าสู้กับข้าแล้ว เจ้ายังไม่คิดจะต่อสู้แบบจริงๆ จังๆ ข้ารับประกันว่าเจ้าชนะข้าไม่ได้แน่นอน ถึงข้าพูดเองมันจะดูแปลกๆ แต่ระดับของข้ากับอันดับสองคนเก่ามันนับกันไม่ได้ ถ้าเจ้าคิดว่าหมู่ๆ เหมือนที่ผ่านมาให้คิดใหม่ซะเถอะ!”

“…”

อืม… ก็อยากจะตอบไปตรงๆ อยู่หรอกว่า ‘ได้สิ’ เพราะเห็นต่อความตรงไปตรงมาของเธอ

แต่เผลอเอาจริงออกไปจริงๆ ละก็ ชั้นว่ามันจะทำลายหลายๆ อย่างเข้าน่ะสิใครจะรับผิดชอบ แต่ก็นะเห็นแก่หนังสือชั้นดีชั้นจะสู้แบบดีๆ ก็ได้

หลังจากนั้นการประกาศก็ดังขึ้นไปทั่วทั้งเมือง ไม่สิ ทั่วทั้งอาณาจักรการแข่งขันครั้งใหญ่ใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว ทุกคนคิดหวังเช่นนั้น

ชั้นเองก็ไม่คิดว่าจะใหญ่ขนาดนี้ การต่อสู้ของชั้นกับอัศวินโนตมจะเริ่มขึ้นภายในหนึ่งชั่วโมง แมทซ์เล็กๆ ถูกข้ามให้แข่งขันแมทซ์นี้ก่อน

ไม่ใช่เพียงแค่นั้น คนมีฝีมือจากทั่วทั้งทวีปแม้จะไม่ใช่ทั้งหมดแต่ก็มากกว่า 10% ที่มาส่องยังไม่จบแค่นี้ ยังมีขุนนางจากต่างอาณาจักร

และที่น่าตกใจคือ พระราชาของอาณาจักรฟิโอน่ายังมาดูด้วย.. เอิ่ม.. ชั้นพูดคำง่ายๆ ทำไมมันยิ่งใหญ่ขนาดนี้ล่ะเนี่ย

ไม่คิดว่ามันจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้เลยจริงๆ .. แถมยังมีการทุ่มเททรัพยากรทำให้โครอสพุ่งสูงจากพื้นจนกลายเป็นโครอสเซี่ยมลอยฟ้าอีกตั้งหาก

นี่ยังนับว่าน้อยสถานที่รับชมและสถานที่ต่อสู้ถูกจับขยายออกด้วยกลไกของโครอสเซี่ยม.. ชั้นเลยรู้ว่าไอ้นี่เป็นอาร์ติแฟ็คโบราณ ที่สร้างมานานแล้ว

แค่ก็อย่างที่ชั้นเดามันใช้พลังเวทมหาศาลจึงสูญเสียทรัพยากรอย่างมาก การต่อสู้ครั้งนี้เรียกได้ว่า… มันจะใหญ่ไปแล้ว!

ชั้นมองไปยังที่นั่งชมคนมีตำแหน่ง ชั้นเห็นองค์หญิงโรคจิตนั่งอยู่ด้วย..แถมไม่รู้โชคดีโชคร้ายเธอก็มองมาที่ชั้น

เธอยิ้ม.. ชั้นสะดุ้งยกมือขึ้นแตะหน้าโดยไม่รู้ตัวก็พอแตะก็พอยืนยันได้ว่าชั้นไม่ได้เป็นโรสแต่ตอนนี้เป็นโรเสะ

แถมชั้นนังเห็นลิลิซอู้งานมาดูในที่นั่งชมด้วย.. ยัยนี่มาดูแบบนี้ตั่งแต่เมื่อไหร่.. เฮ้ย เดี๋ยวสิยัยนี่น่าจะสลบอยู่นี่น่ามาดูได้ไง…

มีหลายเรื่องที่ตกใจแต่ตอนนี้ชั้นกับอัศวินโนตมก็มาอยู่บนสนามที่สายตาคนนับหมื่นจดจ้องซะแล้ว.. ทำไม Time skip ได้แย่มาก.. ไม่คิดจะให้ชั้นบอกความรู้สึกตะลึงเลยนะ…


........

[ลืมบอกไปอย่าง.. โรสอยู่จักรวาลเเียวกันกับองค์หญิงรันทด(?) แฮะๆ หมายถึงองค์หญิงต้องสาปชารอนนะครับ เพราะงั้นตัวเอกทั้งสองได้เจอกันแน่ๆ..... หายไปนานเรอะ.. ใครว่า ผมแค่อู้เท่านั้นเอง หัวตันเรอะ! ใครว่าผมอู้เท่านั้นเอง! *ผมพูดอย่างภาคภูมิใจว่าตัวเองอู้* อร้ายยยย ใจเย็นๆกันน้าค้าบบบบ.. เห็นใจวัยรุ่นอายุน้อย (น้อยจริงๆ) อย่างผมหน่อยน้าาาา ทั้งชีวิตรัก ชีวิตงาน ชีวิตสโลว์ไลฟ์... เอ่อ อันนี้ไม่นับก็ได้... อ๊าาาา เดี๋ยว อย่าพึ่งปิดสิอ่านต่อก่อนๆ นะๆ... ผมจะจริงจังแล้ว... ตอนนี้ผมเป็นโรคครับมันค่อนค้างเรื่องใหญ่เลยล่ะ.. มะเร็งเต้านมครับ.. เฮ้ย เดี๋ยว... ใช่ๆ ผมผู้ชาย ผมเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายครับ.... เฮ้อ... จับทางผมได้แล้วเหรอ สุขสันต์วัน April fool day... ตอนแรกผมว่าจะแกล้งอัพตอนใหม่แล้วเขียนในตอนว่า สุขสันต์วันโกหก... แต่กลัวโดนกระสุนปืนเพราะดองนาน (ฉิบหา*) แล้วมาโกหกแบบนี้...อันที่จริงก็บิวส์ไว้เพื่อที่จะโกหกแหละ แต่ผมช่างอ่อนไหวไม่สามารถหักหลังนะกอ่านสุดที่รักผมได้ ...อะหึ้ย.. ทำไมผมคนดีแบบนี้... พอๆ.. มีคนอ่านผมพล่ามถึงสุดท้ายไหมเนี่ย... คงไม่มี *เทะเฮะ* เอาเป็นว่าจะกลับมอัพเรื่อยๆแล้วค้าบ งานเต็มมือ (เพราะตัวเอง) แต่เอาเป็นว่า ผมกลับมาแล้วครับ! ผู้เขียน]

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว