ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กอดครั้งที่12

คำค้น : #วินหมอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2562 13:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กอดครั้งที่12
แบบอักษร

เจ้าหมอกผู้ท้อแท้ ที่ไม่รู้ว่าพี่ชายตัวเองคือใคร น่าสงสารเขานะครับ






Chapter 12








ว้อยยยยยย!!!!!!!

ไอซุงมันตั้งใจหลบหน้าผมชัดๆ ทำไมจะดูไม่ออก นี่มันก็ผ่านมาเกือบจะสองอาทิตย์แล้วมันไม่มาให้ผมเห็นหน้าเลย แถมโทรไปหามันก็โทรไม่ติด ส่งข้อความไปหามันก็ไม่ตอบ แต่ในทางกลับกัน ใยไหมกลับติดต่อมันได้ ทำไมมันทำกับผมแบบนี้!!!!

และวันนี้ผมก็ต้องคุยกับมันให้รู้เรื่อง

ผมมานั่งรอไอซุงที่ใต้ตึกคณะมัน ใกล้เวลาที่มันจะเลิกเรียนแล้วผมก็ยิ่งร้อนใจมากกว่าปกติ ถ้าเกิดมันหนีผมรอบนี้จะโกรธแล้วจริงๆด้วย

“มึงมาคุยกับกูให้รู้เรื่อง”

อะไรอ่ะ อยากรู้อยากเห็นด้วยจังเลยแต่มองไม่เห็น ทำไมคนอื่นเกิดมาสูงจังวะแล้วทำไมผมถึงเกิดมาเตี้ยอยู่คนเดียว

รู้งี้ตอนเด็กๆน่าจะกินนมให้เยอะกว่านี้ทั้งๆที่ก็กินเยอะอยู่แล้วก็เถอะ

“พี่จะมายุ่งกับผมทำไมนักหนา”นี่เสียงไอซุงนี่

ว้อยหลบทางกันหน่อยสิว้อยอยากเข้าไปเสือกด้วย

“มึงหลอกกู”พี่จ้านี่เองไอซุงมีปัญหากับพี่จ้าหรอเนี่ย ว่าแต่เรื่องอะไรวะ

“ตัวเองไม่มีน้ำยา กล้ามาโทษคนอื่น หน้าไม่อาย”ไอซุง!! ไปพูดแบบนั้นได้ไงวะนั่นพี่รหัสมึงนะว้อย

แต่เอาจริงๆก็เป็นบุญตาแล้วหมอก ได้เห็นไอซุงโกรธมากขนาดนี้ อยากถ่ายรูปเก็บไว้ให้ใยไหมดูแต่คงไม่ต้องถ่ายเองแล้วแหละเพราะมีคนถ่ายแทนแล้ว หุ้วๆไอซุงมึงดังแน่ๆ คนเค้าจะได้รู้ว่าจริงๆแล้วมึงไม่ช่คนน่ารักใส่ๆแบบกู ฮ่า

เดี๋ยวหมอก มันใช่เวลาไหมห๊ะ

“มันจะมากไปแล้วนะ”พี่จ้ากำคอเสื้อไอซุงแน่นและดึงเข้ามาใกล้

“มันคือความจริงต่างหาก”พึ่งรู้ว่าไอซุงถียงเก่งก็วันนี้แหละ ปรบมือให้เลย

“ปากดี...”พูดจบพี่จ้าก็ประกบริมฝีปากลงบนปากไอซุงโดยใช้อีกข้างมือจับท้ายทอยไอซุงไว้

ไม่ใช่ผมคนเดียวที่นิ่ง คนอื่นที่ยืนดูก็นิ่งครับ ไอแมวเอ๊ย ไม่คิดว่าพี่จ้าจะกล้าทำขนาดนี้

ผมเดินเข้าไปดันพี่จ้าออกจากไอซุง ถึงแรงจะน้อยนิดก็เถอะ แต่ก็สามารถดันออกได้สำเร็จเพราะไอซุงเองก็กำลังดันพี่จ้าออกเหมือนกัน

“อย่ามาทำอะไรไอซุงนะ”ผมมองหน้าพี่จ้าด้วยสายตานิ่งๆ

โกรธพี่จ้าแล้ว มาขโมยจูบไอซุงไปได้ยังไงมันต้องเป็นของผมสิ แค่ก ไม่ใช่แล้วว้อยยย

ไอซุงดึงผมไปอยู่ข้างหลังมัน ก่อนมันจะง้างหมัดขึ้นซัดไปที่หน้าพี่จ้าเต็มๆ

โอ้โห ดีใจจนน้ำตาจะไหลได้เห็นไอซุงซัดหน้าคนอื่น ฮือ

“อย่ามายุ่งกับกู”ไอซุงพูดใส่หน้าพี่จ้าที่มีเลือดออกมุมปาก

ไอซุงหันมามองหน้าผมด้วยสายตาหน้ากลัวจนผมต้องหลบตา ก่อนมันจะลากผมออกมา

ฮือ หมอกยังไม่อยากตายตอนนี้

ไอซุงมันลากผมมาที่รถมันและก็บังคับให้ผมเข้าไปนั่ง ก่อนที่มันจะพาผมขับรถไปที่ไหนซักที่ มันไม่พูดกับผมเลยระหว่างทาง มันเอาแต่ทำหน้าเครียดมีบางครั้งที่เผลอถอนหายใจออกมาบ้าง จนผมก็ต้องสะดุ้งตามมัน

อย่าเอาแต่เงียบสิว้อย อึดอัดจะตายอยู่แล้ว

ผมเริ่มกลัวไอซุงเวอร์ชันนี้แล้ว ขอซุงคนเดิมดีกว่า

ผมไม่รู้ว่ามันจะพาผมไปที่ไหนจนกระทั่งผมได้กลิ่นน้ำทะเล นี่มันพาผมมาทะเลเนี่ยนะ มันจอดรถไว้ใกล้หาดหลังจากที่มาถึงทะเล มองเห็นผืนน้ำจนสุดลูกหูลูกตา มันไม่ได้ลงจากรถแค่เปิดกระจกรับลมเท่านั้น

ปกติคนมาทะเลนี่ต้องเศร้าปะ ถ้าใช่งั้นก็แสดงว่าไอซุงมันเศร้าอยู่ นี่ไอซุงมันอกหักหรือเปล่าเตรนี่ย อย่างไอซุงเนี่ยนะ

“มาหากูทำไม”ไอซุงถามผมแม้ว่าตามันกำลังมองไปที่น้ำทะเลผืนกว้าง

“มึงหลบหน้ากูอ่ะ”พูดเสียงเหมือนคนน้อยใจ

เราต้องทำตัวเองให้น่าสงสารมันจะได้รู้สึกผิด ฮิฮิ

“พี่มึงไม่อยากให้กูมายุ่งกับมึง”มันอธิบาย

พี่ชายหรอ ต้องไม่ใช่พี่ปลายแน่ๆ เพราะพี่ปลายรักไอซุงจะตาย งั้นก็แสดงว่าเป็นคนคนนั้น

“เค้าเลยฝากพี่เรย์ไปบอกมึง?”ผมหันไปถาม พอดีกับที่มันหันมามองหน้าผม

“มึงรู้ได้ไงว่าเป็นพี่เรย์”มันทำหน้าเครียดถามกลับมา

“กูเห็น ทำไมมึงมีอะไรไม่บอกกูอ่ะซุง กูเพื่อนมึงนะ แล้วพี่กูเค้าก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้”ผมมองหน้ามันและตอบคำถามมันไปด้วย

มันหลุบตาลงต่ำก่อนจะหันไปมองทะเลผืนกว้างอีกครั้ง

“กูขอโทษ”มันพูดออกมาเสียงเบามากแต่ผมก็ยังได้ยิน

“กูรู้ว่ามึงไม่อยากให้พวกกูเครียดแต่ปัญหามันไม่ใช่ของมึงคนเดียวนะซุง มึงต้องบอกพวกกูบ้าง”ผมมองหน้ามันแม้จะเห็นแค่ด้านข้าง

“มึงห่วงกู?”มันหันมาถาม

“เปล่า กูแค่อยากเสือก”ผมฉีกยิ้มให้มันจนมันหลุดยิ้มออกมาตาม

แค่ทำให้มันยิ้มได้บ้างผมก็อุ่นใจแล้ว

ไอซุงมันถอนหายใจมาอีกเฮือกและหันไปมองด้านนอกอีกครั้ง

“มึงคิดว่าความรักคืออะไรวะหมอก”

“หือ? ถามกูหรอ”ผมเอานิ้วชี้ใส่หน้าตัวเอง

ไอซุงพยักหน้าช้าๆเป็นคำตอบ

“สำหรับกูตอนนี้อ่ะนะ ความรักมันทำให้เรารักตัวเองมากขึ้น มันทำให้เราคิดว่าเราต้องดีแค่ไหน ต้องเป็นแบบไหนถึงจะทำให้คนที่เรารักหันมารักเรา เราต้องทำอะไรบ้างถึงจะรักษาเค้าไว้กับเราได้นานที่สุด มันทำให้เราใส่ใจตัวเองแล้วก็ใส่ใจคนรอบข้างด้วย”ผมไม่รู้ว่าตัวเองเผลอยิ้มออกมาตอนไหน แต่ทุกๆคำพูดมันทำให้นึกถึงพี่วิน ฮือ ซึ้งจังเลยปาดน้ำตาแปป

“...”

ไอซุงเงียบและไม่ได้ตอบกลับอะไรมาจนผมต้องหันไปมองหน้ามัน

อะไรวะ ถามคำถามแล้วพอได้คำตอบกลับนิ่งไปซะแบบนั้น นี่ไอซุงมันหลับในปะเนี่ย หรือมันกำลังอึ้งกับคำตอบของผม ฮ่ามันต้องซึ้งแน่ๆเลย

“กูว่ากูชอบพี่มึง”ไอซุงพูด

อ่อ ที่แท้ไอซุงมันก็แค่ชอบพี่ผมครับ

“ห๊ะ!! คนไหน”เออ คนไหนวะ

“บอกไม่ได้ ขอโทษด้วย”

ฮือ ไม่มีอะไรน่าหงุดหงิดเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต รู้ว่าเพื่อนชอบพี่ชายตัวเอง แต่ดันไม่รู้ว่าคนไหนเนี่ยสิ โอ้ย! เรื่องมันเศร้า ไม่ขอเล่าเดี๋ยวร้องไห้

“งั้นกูถาม ทำไมมึงถึงชอบพี่กู?”นี่อาจจะเป็นทางเดียวที่จะทำให้ผมได้เบาะแสอะไรมาบ้าง และนี่อาจจะเป็นหนทางที่ทำให้ผมมั่นใจมากขึ้นว่าพี่ชายผมคือใคร

“...ไม่รู้ดิ”มันตอบและหันมามองหน้าผม”มันเหมือนกูฝันอยู่อ่ะหมอก มันไม่มีอะไรดีเลย ความทรงจำเกี่ยวกับเค้าในชีวิตกู ไม่ได้น่าจดจำเลย”

อะไรของมันวะ ไอซุงมันเริ่มพูดไปเรื่อยละ ถ้ามันไม่ดีแล้วมึงจะชอบเค้าได้ยังไงวะ งงล่ะเนี่ย

“เค้าดีกับทุกคนอ่ะ นอกจากกู เค้าทำให้กูอิจฉาคนอื่นๆที่เค้าทำดีให้ อิจฉาคนอื่นๆที่เค้ายิ้มให้...”

ใครวะ นึกไม่ออกแล้วเนี่ย ทำไมเบาะแสมันกว้างขนาดนี้

“แล้วตัดภาพมาที่กูดิ กูไม่เคยได้อะไรจากเค้าเลย ไม่เลยแม้แต่ความรู้สึกว่าชอบ เค้าออกจะรังเกียจกูด้วยซ้ำ...ทำไมกูต้องไปรักคนใจร้ายแบบนี้วะ”

ผมขยับเข้าไปกอดมัน เอาหัวมันซุกลงบนบ่าของผมและลูบหลังมันไปด้วย

ผมไม่เคยเห็นมันเป็นหนักขนาดนี้ ทุกครั้งที่มันมีปัญหา มันก็ไม่เคยแสดงสีหน้าว่าเจ็บปวดได้ขนาดนี้ อย่าให้รู้นะว่าพี่ชายผมคนนั้นเป็นใคร จะฟาดให้ก้นลายเลย

“มึงยังมีกูนะซุง มีใยไหม มีพี่ซัน มีไอซีน มีพ่อแม่มีตัวมึงเองที่ยังรักมึงอยู่”ไอซุง กูจะร้องไห้แล้วเนี่ย

“กูเหนื่อยแล้วหมอก กูไม่เห็นรู้สึกว่าตัวเองมีค่าเหมือนเมื่อก่อนเลย”มันกอดผมตอบซุกหน้าลงบนบ่าผม

กูอยากช่วยมึงนะซุง แต่กูไม่รู้ว่าพี่กูคือใคร!!!!

“มึงคิดว่ากูควรทำยังไง?”มันผละออกและมองหน้าผมพร้อมคำถาม

“ทำไมมึงถึงแน่ใจว่าเค้าไม่ได้ชอบมึง”ผมถามมันกลับ

“ไม่รู้ดิ”มันตอบและหันไปทางอื่น

“ทำไมมึงไม่ทำให้แน่ใจก่อน ค่อยตัดสินใจอีกทีว่าตกลงแล้วเค้าชอบมึงหรือไม่ได้ชอบ”ผมเสนอทางเลือก

“ยังไง?”มันหันมาถาม

“ปกติคนชอบกันเค้าก็ต้องมีหึงหวงกันเป็นธรรมดา  มึงก็ลองทำให้เค้าหึงมึงดูดิ อย่างเช่นคุยกับคนอื่น ไปไหนมาไหนกับคนอื่นบ่อยๆ ไม่ก็ทำตัวสนิทสนมกับคนอื่น ถ้าเค้าชอบมึงจริงๆเค้าก็ต้องมีอาการบ้างแหละ”ลองไปทำกับพี่วินบ้างดีกว่า อยากโดนทำโทษ หื้อออออ

“ส่อแววให้กูโดนฆ่าชัดๆ”มันบ่นออกมา

“เกี่ยวไร?”

“มึงคิดว่ามันจะได้ผล? มึงไม่คิดว่าบางทีกูอาจจะโดนฆ่าก่อนจะรู้ว่าเค้าหึงกู”

“ทำไมต้องโดนฆ่า?”

“ตอนกูไปยุ่งกับมึงกูก็เกือบจะตายห่าแล้วหมอก “ไอซุงอธิบาย

เออ ว่าแต่ทำไมพี่ผมมันเพิ่งจะมาออกอาการหวงผมวะ ผมก็เป็นเพื่อนกับไอซุงมาตั้งนานแล้วนะ

“งั้นยิ่งดีเลย แสดงว่าเค้าเป็นพวกหึงโหด คนแบบนี้ดูออกง่ายจะตาย”ผมยิ่มกลับไปให้ไอซุง

“มันดีตรงไหน มึงจะให้กูเอาชีวิตไปเสี่ยง?”

“ก็ดีกว่าไม่ได้อะไรเลยปะ อย่างน้อยมึงก็ได้รู้ว่าเค้ารู้สึกยังไงกับมึง”

“ต้องนานแค่ไหน?”ไอซุงถามกลับมา

“เท่าที่มึงไหว”ผมตอบ

ผมไม่อยากบังคับให้มันฝืนใจตัวเองเท่าไหร่ เพราะการทำแบบนั้นมันเหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก ให้มันสู้เท่าที่มันสู้ไหวเนี่ยแหละดีแล้ว

มันพยักหน้าตามผมก่อนจะหันไปมองผืนทะเลหว้างและท้องฟ้าที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีส้มแล้ว ทะเลมันอาจจะทำให้เรารู้สึกดีขึ้นมาได้จริงๆ อย่างน้อยมันก็ทำให้ไอซุงพูดในสิ่งที่มันคาใจออกมาให้ผมได้รับรู้และได้ช่วยแก้ปัญหา

หึๆ ผมจะได้เวลาเอาคืนพี่ชายผมแล้ว

และนี่ก็จะทำให้ผมได้รู้ว่าพี่ชายผมคือใคร ฮิฮิ

ไอซุงพาผมไปแวะกินข้าวก่อนจะพาผมกลับมาที่หอ ผมปล่อยให้มันไปพักผ่อนไม่อยากกวนใจมันต่อเพราะกลัวมันจะทำหน้าเศร้าใส่อีก เดี๋ยวจะร้องไห้ตามมัน ฮือ ยิ่งเป็นคนร้องไห้ง่ายอยู่

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็มานั่งดูทีวีและทำรายงานที่ต้องส่งไปด้วย

สักพักก็เหมือนได้ยินเสียงดังมาจากหน้าห้องไอซุง ผมลุกขึ้นและเดินไปเปิดประตูห้องเพื่อที่จะเดินไปดูว่าใครมาหาไอซุงแต่ผมต้องเนียนเอาไว้ก่อนโดยการหยิบโน้ตบุ๊คติดมือมาด้วยเพื่อที่จะอ้างว่าจะไปหาใยไหมได้ หุ้วๆ เจ้าหมอกนี่ฉลาดจริงๆ

หลังจากผมเปิดประตูและก้าวออกมาจากห้องแล้วก็แทบจะวิ่งกลับเข้าห้องไปเลยแต่ติดที่วิ่งไม่ทันแล้วเพราะคนที่ยืนอยู่หน้าห้องไอซุงดันหันมามองหน้าผมแล้วนี่สิ

“อ้าว! พี่เรย์มาทำอะไรครับ”ผมยิ้มร่าเริงถามอีกฝ่ายไปเพื่อไม่ให้หลุดอาการตกใจออกมา

พี่เรย์มองหน้าผมก่อนจะยกถุงกระดาษในมือให้ผมดู

“เอาเสื้อมาคืนซุงครับ”

มีเอาเสื้อมาคืนด้วย แสดงว่าต้องมีอะไรอะไรกันแน่ๆเลย

“ไอซุงหลับแล้วหรือเปล่าครับ เห็นช่วงนี้มันยุ่งๆไม่ค่อยมายุ่งกับผมเหมือนเมื่อก่อนเลย”ทำหน้าเศร้าๆไว้ พี่เรย์จะได้สงสารแล้วไปบอกพี่ชายผมว่าผมไม่มีความสุขเลยตั้งแต่ไอซุงไม่มายุ่งกับผมแล้ว แผนผมนี่เด็ดจริงๆ แต่ถ้าไอซุงเปิดประตูออกมานี่พังเลยนะ

“หรอครับ”พี่เรย์พูดออกมาและหันไปมองที่ประตูหน้าห้องไอซุงด้วย

“ฝากผมไว้ไหมครับ”เสนอตัวเองออกไป

พี่เรย์หันกลับมามองหน้าผม วันนี้พี่เรย์ไม่ได้ดูร่าเริงผิดความเป็นมนุษย์เหมือนวันอื่นๆ ซึ่งนี่มันแปลกมากๆ

ในขณะที่ทุกอย่างกำลังเงียบ จู่ๆใยไหมก็เปิดประตูพรวดพราดออกมาจนผมสะดุ้ง

“หมอก!!! อ้าว!! พี่เรย์สวัสดีค่ะ”ใยไหมยกมือขึ้นสวัสดีพี่เรย์ ในมือยังถือจอไอแพดที่มีหน้าฟีดข่าวโชว์ไว้อยู่ ไม่ต้องให้ผมดูก็พอจะเดาออกว่าเรื่องอะไร

พี่เรย์พยักหน้าให้ใยไหมและหันมายื่นถุงกระดาษที่ถือมาให้ผม

“ฝากด้วย พี่มีธุระต่อ”

ผมรับถุงกระดาษตรงหน้ามาถือ และพี่เรย์ก็เดินไป ผมกลับมาสนใจใยไหมอีกครั้งนึง

“ทำไมอ่ะ เค้ามาทำไม”ใยไหมหันมาถามผม

“เอาเสื้อมาคืนไอซุง”ชูถุงกระดาษในมือให้ใยไหมดู

แกร๊ก!!

ไอซุงเปิดประตูออกมา และยืนมองหน้าผมกับใยไหม ก่อนจะเดินออกมาเอาถุงในมือผมไปถือไว้

“ซุง!! เห็นข่าวยัง”ใยไหมหันหน้าจอไอแพดในมือให้ไอซุงดู

“อือ”มันตอบกลับ

“ข่าวเขียนว่าไง”ผมถามใยไหม

“น้องซุงคณะวิทย์ โดนขโมยจูบกลางตึกคณะ หวานใจอย่างน้องหมอกทนไม่ได้เลยต้องมาจับแยก นี่มันรักสามเศร้าชัดๆ มีหน้ามึงด้วยนะหมอกพี่วินโทรมาถามอะไรไหม”ใยไหมพูดและดัดเสียงไปมาเพื่อเพิ่มอรรถรสในการฟังก่อนจะปิดท้ายด้วยคำถาม

“พี่วินไปต่างจังหวัด ยังไม่โทรมาเลย”ผมตอบใยไหมไป”ว่าแต่ทำไมกูต้องเป็นหวานใจวะ ขนลุกหมดแล้วเนี่ย”

“พี่จ้าเค้าจูบแกจริงหรอซุง”ใยไหมหันไปสนใจไอซุงต่อ

“อือ เค้าโกรธกูเรื่องไอหมอกอ่ะ ว่าทำไมไม่บอกว่าหมอกชอบพี่วินแล้วพี่วินก็จีบหมอกอยู่”มันอธิบายต่อ

ไม่แปลกถ้าพี่จ้าเพิ่งจะรู้เพราะผมไม่ได้เปิดตัวว่าคบกับพี่วินอย่างจริงจัง เพราะไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้ เลยกลายเป็นว่าวุ่นวายกว่าเดิมอีก

จะว่าไปก็แอบเห็นใจไอซุง มันไม่ได้เต็มใจให้พี่จ้ามาจีบผมตั้งแต่แรกอยู่แล้วแต่มันแค่ขัดใจพี่จ้าไม่ได้เพราะเกรงใจซะมากกว่า

“แล้วเค้าจะทำอะไรมึงอีกไหมเนี่ย”ใยไหมมองหน้าซุงไปด้วย

“ไม่รู้ดิ”ซุงตอบกลับมา

“แล้วถ้าเค้าทำอะไรขึ้นมาจะทำยังไง”ผมถามไอซุงกลับ

“ช่างมันเหอะ ไปนอนแล้วนะ”พูดจบไอซุงเดินเข้าห้องไป

ผมหันมามองหน้าใยไหมก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมๆกัน

เหนื่อยใจกับไอซุงจริงๆ เข้าใจแหละว่ามันไม่ได้อยากให้เพื่อนต้องมาเครียดเรื่องมันแต่มันจะรู้หรือเปล่าว่าการที่มันป็นแบบนี้ทำให้เพื่อนเครียดกับมันมากกว่าเดิมอีก







Y-MAI: ส่งรูปภาพ

Y-MAI: ฉันเห็นพี่เรย์ตามไอซุงมาตั้งแต่ออกจากหอแล้ว

ผมเปิดอ่านข้อความที่ใยไหมส่งมา เปิดดูรูปที่ถูกแนบมาด้วยเป็นรูปรถบิ๊กไบค์ของพี่เรย์ที่จอดอยู่หน้าตึกคณะวิทยาศาสตร์ที่ไอซุงมันเรียนอยู่โดยมีเจ้าของรถใส่หมวกกันน็อคนั่งคร่อมรถไว้อยู่ ไม่ต้องให้เดาก็ดูออกว่าคนคนนั้นเป็นพี่เรย์แน่นอน

K’M: แล้วไอซุงรู้หรือปล่า

ผมกับใยไหมคิดแผนการว่าจะหาทางสืบรู้ให้ได้ว่าพี่เรย์กับไอซุงเกี่ยวข้องกันยังไง โดยที่ผมไม่ได้บอกเรื่องพี่ชายผมให้ใยไหมรู้เพราะอยากสืบให้รู้ด้วยตัวเองมากกว่า ผมว่าพี่เรย์ต้องไม่ใช่แค่คนที่โดนพี่ผมสั่งมาเพื่อให้มาบอกไอซุงว่าให้เลิกยุ่งกับผมแน่ๆ มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นสิ

Y-MAI: เหมือนจะรู้

อะไรคือเหมือนจะรู้? รู้ว่าเค้าตามมาก็ยังปล่อยให้เค้าตามเนี่ยนะ นี่มันไม่ใช่นิสัยไอซุงเลยซักนิด

K’M: เอาไงต่อ

Y-MAI: เหมือนพี่เรย์มาเฝ้าไอซุงเลย พี่มันไม่มีเรียนหรอหมอก?

ตามตารางสอนของพี่วินวันนี้เห็นว่ามีเรียนเช้า พี่เรย์ก็คงจะเหมือนกันเพราะเรียนคณะเดียวกันสาขาวิชาเดียวกันอีก แล้ววันนี้ไอซุงมีเรียนบ่าย ไม่แปลกถ้าพี่มันจะว่างไปเฝ้าไอซุง

ว่าแต่ ทำไมต้องไปเฝ้า?

K’M: ไม่มีเรียนแล้ว ทำไมคิดว่าพี่เรย์ไปเฝ้า?

Y-MAI: ส่งรูปภาพ

ผมเปิดดูรูปที่ถูกส่งมาอีกครั้งก่อนจะต้องยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองไว้เพราะกลัวว่าจะเผลอกรี๊ดออกมา

โอเอ็มจี!!!!!!

รูปที่ถูกส่งมาใหม่เป็นรูปพี่เรย์ที่ถอดหมวกกันน็อคออกจากหัวแล้ว และมันหล่อบาดใจโคตรๆ อ่า ผิดประเด็นไม่ใช่ๆ ประเด็นมันอยู่ที่พี่เรย์เข้าไปกระชากคอเสื้อพี่จ้าต่างหาก

ใยไหมยังคงส่งรูปมาให้ผมอย่างต่อเนื่องเพื่อรายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้ และรูปถัดไปนั้นทำให้ผมอยากจะกรี๊ดออกมามากกว่าเดิม เพราะพี่เรย์กำลังง้างหมัดใส่หน้าพี่จ้าทั้งๆที่เพิ่งจะเดินเข้าไปหาพี่จ้าแท้ๆ

K’M: ไหม ห้ามสิว้อย

Y-MAI: ไม่เอา ฉันกลัว พี่เรย์มองหน้าฉันแรงมาก

ตายแล้วตายแน่ๆ

“พี่หม่อน ไปส่งหมอกที่คณะวิทย์หน่อย”ผมวิ่งเข้าไปหาพี่ใบหม่อนที่กำลังจอดรถไว้ที่หน้าโรงละคร

“ไปทำไม?”พี่หม่อนมองหน้าผม

“ไปเถอะพี่ผมรีบ เอาเร็วๆเลย”ผมลากพี่หม่อนกลับมานั่งคร่อมรถมอเตอร์ไซด์คันเดิมที่พี่หม่อนเพิ่งจะดับเครื่องไปเมื่อครู่

พี่หม่อนมาส่งผมที่หน้าตึกคณะวิทย์ในเวลาไม่ถึงห้านาที ทันทีที่ถึงผมก็แทบจะวิ่งไปที่เกิดเหตุทันที และดูเหมือนว่าตอนนี้บริเวณนั้นจะวุ่นวายเอามากๆเพราะคนยืนอยู่เต็มไปหมด

ผมฝ่าคนเข้ามาหาพี่เรย์ที่สวนหมัดใส่หน้าพี่จ้าอยู่ น่าแปลกที่พี่เรย์ไม่ได้เป็นอะไรเลยเพราะหลบหมัดพี่จ้าได้ส่วนพี่จ้านั้นปากแตกคิ้วแตกไปแล้ว

พี่เรย์กระชากคอเสื้อพี่จ้าเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบอะไรบางอย่าง

“ถ้ากูไม่ทำแล้วมึงจะทำไม”พี่จ้าตะโกนเสียงดังเมื่อพี่เรย์พูดจบ ถึงจะไม่รู้ว่าพี่เรย์พูดอะไรก็เถอะ

“กูเตือนแล้วนะ”พูดจบหมัดก็สวนเข้าหน้าพี่จ้าอีกครั้ง

ผมไม่เคยเห็นพี่เรย์เป็นแบบนี้มาก่อนพี่เรย์ดูหงุดหงิดมากผิดปกติทั้งๆที่ก่อนหน้านี้พี่เรย์ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย เขาออกจะอารมณ์ดีจนเหมือนคนบ้าด้วยซ้ำ

แต่ก่อนอื่น ทำไมพี่เรย์ถึงมามีเรื่องกับพี่จ้า?

หรืออาจจะเป็นข่าวไอซุงเมื่อวาน?

หรือพี่เรย์จะหึงไอซุง?

เอ๊ะ! หรือพี่เรย์จะเป็นพี่ชาย(ที่หายไป)ของผม

ถ้าเป็นอย่างงั้น...แสดงว่าไอซุงชอบพี่เรย์อ่ะดิ

อร๊าย!! พี่ซุงขาน้องไม่เคยจิ้นใครแล้วมีแนวโน้มว่าใช่เท่านี้อีกแล้ว

ขออนุญาติหลบไปกรี๊ดสักสามวินาที









-----------------------------------------------

เค้ากลับมาแล้วนะ

ขอโทษที่หายไปนาน

เค้าไปร้องไห้กับคะแนนสอบอยู่ T^T

พี่วินค่าตัวแพงตอนนี้เลยไม่จ้างมา หุ้วๆ

ความคิดเห็น