ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เฮียเจย์ EP.22 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.6k

ความคิดเห็น : 83

ปรับปรุงล่าสุด : 01 เม.ย. 2562 09:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฮียเจย์ EP.22 100%
แบบอักษร

EP.22

/

//

///

เช้า

.

.

.

ซานงัวเงียตื่น ขยี้ตาด้วยความอึนๆก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนลืมอะไรไป ซานเด้งตัวขึ้นเปิดผ้าม่านตรงหัวเตียง ตากลมมองออกไปที่หน้าประตูบ้าน ซานแอบเผลอยิ้มออกมาเมื่อยังเห็นว่าเจย์ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิมและกำลังมองตรงมาที่ตน ซานสะดุ้งเมื่อถูกจับได้ว่าแอบมอง น้องจึงรีบเผ่นตัวเองไปอาบน้ำ

" บ้าๆ จะยิ้มทำไมเนี้ย! ฮืออ " ซานตบแก้มตัวเองเรียกสติให้กลับมา แค่เห็นร่างสูงยังอยู่ที่เดิมเอง เมื่อคืนซานก็หลับๆตื่นๆเพราะตื่นมาแอบดูเจย์นั้นแหละ คนตัวสูงก็มีเปลี่ยนท่านั่งบ้างสักพักก็กลับไปนั่งคุกเข่าเหมือนเดิม ฝนเองก็หยุดตกไปตั้งแต่เที่ยงคนแล้ว แต่ทำไม๊ทำไมทั้งๆที่ซานนอนไม่พอแท้ๆแต่ร่างกายดันรู้สึกกระปรี่กระเปร่าหึกเหิมขึ้นมาสะงั้น อะไรวะเมื่อวานยังซึมเป็นหมาโดนเจ้านายทิ้งอยู่แท้ๆ  เง้ยยย ไอ้หัวใจไม่รักดี!!!

" อ้วน ตกลงมันยังไงอ่ะเล่าให้แม่ฟังเลย "

" นะ แม่ ซานขอโทษนะฮะ.." ซานพูดเสียงหงอย

" รักเค้ามากเลยหรอลูก.." ชนะถามลูกชาย มือหนาลูบกลุ่มผมดำไปด้วย ซานพยักหน้ารับ

 " แต่เค้าทำอ้วนเจ็บนะ " อารีถาม

" ซานรู้ฮะ..แล้วเค้าก็มาขอโอกาสจากซานอีกครั้ง.."

พ่อกับแม่เงียบเพื่อรอฟังสิ่งที่ซานจะพูดให้จบ

" ซานรู้ว่านะกับแม่ ไม่อยากให้ซานกลับไป..ซานขอโทษนะฮะ..ซานรักเฮียเจย์มาก มากจนนึกไม่ออกว่าถ้าต้องอยู่โดยไม่มีเฮียเจย์มันจะเป็นยังไง..ตะ..แต่ว่าไม่ใช่ว่าซานจะขาดนะกับแม่ไปแล้วจะอยู่ได้นะ..ความรู้สึกมันต่างกันน่ะฮะ...ซานรู้แค่ว่าถ้ายังเป็นแบบนี้ยังทะเลาะกับเฮียเจย์อยู่แบบนี้ ซานต้องร้องไห้และเจ็บปวดมากแน่ๆ..อยากไม่อยากเป็นแบบนั้นอีกแล้วฮะ..มันทรมาน ซานขอโทษ " ซานพุ้งเข้าไปกอดผู้เป็นแม่ทันทีที่พูดจบ

" ไม่เป็นไรลูก...พ่อกับแม่เคารพการจัดสินใจของอ้วน เฮ้อออ อ้วนเอ้ยยย " อารีกอดซานแน่นด้วยความหมั่นเขี้ยว

" นะให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ..ถ้ามีอีกนะจะไม่ยอมจริงๆด้วย " ชนะพูดกับซานเสียงเข้ม ถ้ามีครั้งหน้าอีกเขาจะไม่เอาไอ้เจย์แน่ ซานพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนจะหันกลับมาบงมือทานข้าวเช้าต่อ โดยอีกใจก็นึกถึงคนที่นั่งตุกเข่าอยู่หน้าบ้านด้วยแต่อีกใจก็อยากจะปล่อยให้นั่งอยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวกินเสร็จค่อยไปหา

เมื่อทานข้าวเสร็จซานก็สะพายกระเป๋านีกเรียนเตรียมจะออกจากบ้านโดยไม่ลืมสวัสดีพ่อกับแม่ก่อน ซานนั่งคร่อมมอไซค์หยิบหมวกกันน็อกขึ้นมาสวมก่อนจะสตาร์ทมอไซค์ขี่ไปจอดตรงประตูบ้าน ซานลงจากมอไซค์เพื่อมาเปิดประตูรั่วบ้าน

" เอ๊า! ยังอยู่อีกหรอฮะ นึกว่าจะหนีกลับบ้านไปซะเเล้ว " ซานกอดอกถามเจย์ยิ้มๆ

" เฮียจะกลับได้ไงล่ะคะ..ซานยังไม่.."

" อ้ออออ เรื่องขอโอกาสใช่มั้ยฮะ "

เจย์ไม่ตอบแต่พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม จนซานนึกหมั่นไส้ขึ้นมา

" โอ๊ยๆๆ ทำไงดีอ่ะ เมื่อคืนซานดันนอนหลับลึกมากเลย อ่ะฮะ เลยยังไม่ทันได้คิดเรื่องนี้เลยอ่ะ " ซานตับหัวตัวเองเบาๆ ก่อนจะมองหน้าเฮียเจย์แล้งแสร้งทำเป็นหน้าเศร้า หลับลึกบ้าอะไรล่ะเขาตื่นมันทุกๆ 30 นาทีเพื่อมาแอบดูว่าร่างสูงยังอยู่อยู่มั้ยต่างหาก แต่แบบขอแกล้งหน่อยเถอะ ทำกับเขาเอาไว้เยอะ

" เอ่อ.. " เจย์หน้าถอดสีหลังซานพูดจบ ร่างสูงก้มหน้าลงพื้น เหมือนว่าซานจะไม่อยากให้โอกาสตนยังไงไม่รู้  เขายังพอมีความหวังอยู่อีกกี่เปอร์เซ็นกันนะ

"งั้น เอาไว้พรุ่งนี้แทนได้มั้ยฮะ.." ซานกลั้นยิ้มในใจเมื่อเห็นสีหน้าหงอยๆของเฮียเจย์ 

" ...ถ้างั้นพรุ่งนี้ก็ได้ครับ "

" โอเคฮะ แต่พรุ่งนี้เฮียเจย์ต้องนั่งคุกเข่าแบบนี้เหมือนเดิมด้วยนะฮะ "

" ห๊ะ.."

" จนกว่าซานจะพอใจ แล้วถึงจะบอกว่าเฮียสมควรได้รับโอกาสรึป่าว "

" เอ่อ.."

" ทำไม มีปัญหาหรอฮะ? หรือว่าทำไม่ได้ ถ้าทำไม่ดะ.."

" ป่าวๆ เฮียแค่จะถามว่าจะให้มานั่งตรงนี้กี่โมง " เจย์รีบเบรกไว้ก่อนซานจะพูดจบ เจย์รู้แล้วล่ะว่าซานตั้งใจจะแกล้งตน เขายอมให้ซานแกล้งก็ได้..เอาจนกว่าน้องจะพอใจเลย แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่เขาทำกับซาน เขาน้อมรับบทลงโทษทุกอย่าง

ซานกอดอกยกยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า

" เฮียเลิกงานที่คลีนิกกี่โมงก็มาตอนนั้นแหละฮะ "

" โอเคครับ "

" แล้วก็.."

" ซานอยากได้อะไรอีกบอกมาเลยเฮียจะทำให้ทุกอย่างเลย " เจย์พูดอย่างกนะตือรือร้น เขาลุกขึ้นยืนดึงมือซานมาจับด้วยความเคยชินที่ชอบแตะเนื้อต้องตัวน้องบ่อยๆ ซานเองก็ไมาได้ปฏิเสธอะไร..ก็ทำไมต้องปฏิเสธด้วยอ่ะก็ในเมื่อซานเองก็คิดถึงสัมผัสของเฮียเจย์เหมือนกัน อยากกลับไปกอดจะแย่แต่ก่อนจะกอดจะขอตีแขนแรงๆสักสามสี่ทีแล้วบอกว่าห้ามทำแบบนี้อีก..ไม่งั้นจะโดนหนักกว่านี้เเน่..แต่ตอนนี้ขอแก้แค้นให้หายเจ็บใจก่อนโทษฐานนิสัยไม่ดีเจ้าชู้นอกใจเขา

" ซานอยากให้เฮียเจย์ขยับออกไปหน่อย พอดีว่าจะไปโรงเรียนแล้ว..มันขวางทางรถน่ะฮะ " ซานพูดพร้อมกับชี้ไปมอไซค์ของตัวเองที่จอดอยู่

" เฮียขอไปส่งนะครับ " เจย์พูดเสียงอ้อน เขาอยากจะใช้เวลากับน้อง ในระหว่างที่ขับรถไปส่งจะได้เร่งทำคะแนนง้ออีกคนไปด้วย ซานส่ายหน้าปฏิเสธ

" โนฮะ..ดูสภาพตัวเองด้วย ตากฝนมาทั้งคืนนอนก็ไม่ได้นอน ไม่เอาฮะซาน

ไม่อยากเสยเสาไฟฟ้านะ "

" เฮียไหวค่ะ นะคะ "

" เฮียไม่ไหว ซานดูออก "

" เฮียไหวจริงๆ ให้เฮียไปส่งนะ..นะคะ " เจย์พูดเสียงอ้อนขั้นสุด เขาอยากไปส่งซานจริงๆ เขาไม่อยากแอบตามน้องอีกแล้ว

" เอ้ะ! ซานบอกให้ไปนอนก็ไปนอนสิฮะ เฮียเจย์พูดไม่รู้เรื่องหรอ? " ซานชักน้ำเสียงใส่ จะเอาอะไรมาไหวตาคล้ำจนนึกว่าช่วงช่วงเวอร์2 ขับไปอีกนิดมีหวังเสยข้างทางก่อนถึงโรงเรียนเขาแน่ๆ อีกอย่างซานก็เป็นห่วงด้วยนั้นแหละ

" คะ..ครับ " เจย์ตอบรับเสียงสั่นแอบตกใจนิดหน่อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของซาน เขาเองก็จะไม่โทษน้องหรอกที่เปลี่ยนไปแบบนี้น้องอาจจะเป็นแบบนี้ก็เพราะเขาเองก็ได้ เมื่อได้รับคำสั่งจากเมีย(ที่ถูกงอนอยู่)เจ้าตัวก็เตรียมเดินกลับไปที่รถของตัวเองเพื่อกลับไปนอนพักอย่างที่ได้รับคำบัญชามา

" แล้วนั้นเฮียเจย์จะไปไหน? " ซานขมวดคิ้วมอง เฮียเจย์ที่เดินหน้าหงอยไปที่รถของตัวเองที่จอดอยู่ข้างบ้าน

" ก็..ซานให้เฮียกลับไปนอน.."

" เฮียเจย์จะขับกลับไปนอนบ้าน? "

" คะ..เฮียก็จะกลับไปนอนที่บ้านแล้วตอนเย็นจะไปรับซานที่โรง.." เจย์ตอบอะไรของน้องเขาเริ่มจะงงแล้วนะ ก็ไล่ให้ไปนอนพักที่บ้านแล้วพอเขาจะไปก็ทำหน้ามู่ทู่แถมชักเสียงเข้มใส่อีก..เขาผิดอะไร..งงไปหมดแล้วเนี้ย

" ซานบอกตอนไหนว่าให้ไปนอนบ้าน ขึ้นไปนอนพักที่ห้องซานเลย แล้วก็ไม่ต้องไปรับหรอกที่โรงเรียนอ่ะ "

" ห๊ะ!? " เจย์งงคูน10 แปบนึงนะมันสมองเบลอๆเมื่อเธอบอกว่าเลิกกัน ถุ้ยไม่ใช่!

" สภาพเฮียเจย์ตอนนี้ขับรถไม่ไหวหรอก เหมือนจะเป็นหวัดด้วยใช่มั้ยเสียงแปลกๆ ขึ้นไปนอนบนห้องซานก่อนตื่นมาค่อยกลับ " ซานพูดสั่งรัวๆ แต่เหมือนสมองของเฮียเจย์จะรับไม่ทัน ร่างสูงยังคงยืนเอ๋ออยู่

" แล้วพ่อกับแม่ของซานล่ะ ท่านยังโกรธ.."

" ไม่เป็นไรซานเคลียร์แล้ว "

เจย์เกาหัวตัวเองแกร่กๆ กุเบลอฝนหรือว่าซานเบลอข้าวเช้าป่าววะ...น้องโกรธอยู่ไม่ใช่หรอ..แล้วทำไมถึงให้เขาไปนอนที่ห้องน้องอ่ะ..งงนะเนี้ย

" ซานโกรธเฮียอยู่ไม่ใช่หรอคะ..แล้วทำไม.."

" จะไปไม่ไป "

" ค่ะๆๆ.ไปค่ะ " เจย์สะดุ้งเฮือกพูดตอบอย่างรัวๆ จังหวะนี้ไม่คิดสงสัยอะไรแล้วช่างแม่งกุปล่อยเบลอแม่ง น้องอุส่าห์ให้เข้าห้องตัวเองทั้งที ร่างสูงรีบสับเท้สเดินเข้ามาในบ้านทันที ซานกอดอกยืนมองเฮียเจย์ที่ยืนสงบเสงี่ยมเจียมตัวมือกุมกันไว้ข้างหน้า เออถ้าเฮียเจย์ถักเปียสองข้างนี่เหมือนพจมานแห่งบ้านทรายทองเลยนะเนี้ย

" โอเคงั้นซานไปเรียนแล้วนะ แล้วก็อย่าลืมทานยาด้วย ตรงโต๊ะข้างหัวเตียงซานวางไว้ให้แล้ว " ว่าจบซานก็ขี่มอไซค์ออกไปทันที โดยปล่อยให้อีกคนยังคงยืนงงอยู่ เจย์เดินไปปิดประตูรั่วบ้านให้อย่างงงๆ แล้วก็เดินเข้าไปในบ้านอย่างงงๆ

" อะไรของน้องวะ..กุฝันป่ะเนี้ย "

ซานมองเฮียเจย์เดินเกาหัวด้วยความงงเข้าไปในบ้านผ่านกระจกมอไซค์ ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา..ทำขนาดนี้ถ้ายังไม่รู้ว่าเขาให้โอกาสไปแล้วอีก..ซานก็คงต้องคิดแล้วแหละว่าเฮียเจย์เรียนจบสัตวแพทย์มาได้ไง

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ!!

คำถามให้ทายว่าเฮียเจย์จะรู้ป่ะ? ใครตอบถูกรางวัลคือ ความน่ารักของป้าเอง ปุ๊อิ๊งงงง~

ปล.ก็บอกแล้วว ป้าแต่งดราม่าไม่เป๊นนนน

ความคิดเห็น