ศรีมณีเองจ้า

ชื่อตอน : Back to square one 11

คำค้น : ศรีมณี,นิยายyaoi,เมียหลวง,ท้องได้,มีลูก,คอสโม่,มิเกล,ครูส,

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.7k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2562 22:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Back to square one 11
แบบอักษร


Pain will end​

maybe not now

but soon.

เดี๋ยวความเจ็บมันก็จางหายไป

อาจไม่ใช่ตอนนี้

แต่ก็เร็วๆ นี้แหละ.






เหนื่อย…



ผมนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ้กลางห้องที่ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิดมีเพียงแสงไฟจากด้านนอกเล็กน้อยที่ลอดผ่านช่องประตูมา ประตูที่ถูกโซ่ล็อคเอาไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีทางที่จะเปิดออกไปได้ง่ายๆ


ผมเบี้อนหน้าหนีออดจากแสงไฟตรงช่องประตูนั่น ไม่มีทางไหนเลยที่ผมจะสามารถออกไปได้ ผมพยามหาทุกวิถีทาง แต่ก็ไม่มีสักทาง ลูกกรงลวดลายสวยงามที่ยึดติดเอาไว้กับหน้าต่างภายในห้อง ผมเป็นคนเลือกเองกับมือตอนตกแต่งห้องนี้ เพราะผมคิดว่ามันสวยดีไม่นึกเลยว่าจะมาเป็นอุปสรรคกับผมในตอนนี้


ตอนนี้น่าจะผ่านไปถึงสองวันแล้ว ผมไม่เห็นใครเลย มิเกล คนขับรถคนสนิท หรือแม้กระทั่งตัวของครูสเอง มีแค่แม่บ้านเข้ามาส่งอาหารให้ มาทำความสะอาด เอาเสื้อผ้ามาให้ แม้แต่โทรศัพผมก็ไม่มี ผมนอนเหมื่อนศพแบบนี้มาสองวันเต็มๆแล้ว


ผมคิดถึงลูก คิดถึงมิเกล ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นยังไงบ้าง ไปโรงเรียนรึยัง กินข้าวกับอะไร ทำการบ้านได้ไหม




“ ฮึก ฮืออ “



ผมยกมือขึนมาปิดปากตัวเองกั้นเสียงสะอื้นไม่อยากจะทำให้ตัวเองดูน่าสงสารไปมากกว่านี้ ผมเจ็บตรงหัวใจจนแทบบ้า ความรู้สึกจี๊ดๆนี่มันคืออะไรกัน


ผมไม่อยากแหกปากหรือพังข้าวของอิกต่อไปแล้ว มันไม่ได้ช่วยอะไรเลยในเมื่อปีศาจตัวนั้นมันบอกว่าไม่ก็คือไม่ ไม่มีใครหลุดออกจากคำสั่งมันได้หรอก ทั่งเงิน ทั่งอำนาจ ทั่งอิทธิพล ผมไม่อยากดึงใครมาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย ไม่ว่าจะตัววี หรือ พี่ว่าน


แม้กระทั่งแม่บ้านผมจะอาศัยจังหวะที่แม่บ้านเข้ามาหนีออกไปก็ได้ แต่ผมรู้ว่าผลที่ตามมามันจะเป็นยังไง ผมหนีเขาไม่พ้น ผมไม่ได้จะยอมแพ้แต่ผมฉลาดพอที่จะหนีตอนไหน



สิ่งที่ผมทำได้ในตอนนี้ รอ เท่านั้น



ผมยกมือขึนมาเช็ดน้ำตาออกจากหน้าของตัวเองจะมานอนร้องไห้แบบนี้ไปวันๆไม่ได้ ผมต้องหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเองคิดมากไปมากกว่านี้

ผมน่าเบื่อจริงๆนั่นแหล่ะ หนังสือก็มีอยู่แค่เล่มเดียวผมอ่านวนมาสามรอบแล้วอ่านจนผมจำเนื้อเรื่องของหนังสือเล่มนั้นได้เกือบทั่งหมดแล้ว




เฮ้อ…​



ผมลุกขึนออกจากเตียงเดินไปที่ห้องน้ำ อาบน้ำสักหน่อยคงจะดีขึน ผมเดินเข้าไปนั่งในอ้างอาบน้ำที่มีน้ำที่เปิดไว้จนเต็ม พอผมนั่งลงไปทำให้น้ำล้นออกมาเล็กน้อย ยังดีที่เป็นน้ำอุ่นมันทำให้ผมรู้สึกเหมื่อนถูกใครสักคนโอบกอดด้วยความอุ่น


ถ้าถามถึงสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดในชีวิตคงเป็นการสร้างครอบครัวของตัวเองให้อบอุ่น แต่ตอนนี้มันได้พังไปแล้ว แต่มันก็ไม่ใช่อย่างเดียวที่ผมต้องการ ผมรู้แล้วผมก็คิดมาตั้งแต่แรกแล้วที่ตกลงแต่งงานกับใครสักคน เราไม่ควรเอาทั่งชีวิตของเราไปฝากไว้ที่เขา เพราะไม่มีใครดูแลชีวิตเราได้เท่าตัวเราเอง แต่ผมพลาดเอง


ผมพลาดเองที่คิดว่าชีวิตของเราสามารถแบ่งให้คนอืนดูแลได้นิ เหมื่อนกับที่เราดูแลชีวิตของเขาอย่างซื่อสัตย์ ผมคิดว่าเขาก็คงซื่อสัตย์กับผมเหมื่อนกัน


ผมไม่เคยคิดว่าคนที่ผมซื่อสัตย์กับเขาจะเป็นคนทำร้ายความรู้สึกของผมจนแหลกคามือของเขา ผมไม่เหลืออะไรแล้วในชีวิต ชีวิตต่อจากนี้มันจะไม่มีเขาอยู่ในชีวิตของผมอิกแล้ว ถึงผมจะเจ็บปวดกับความคิดแบบนี้ แต่กลับกันผมก็มีความสุข


การที่ผมจะก้าวออกไปจากเขามันทำให้ผมมีรอยยิ้มแต่ตาของผมก็มีน้ำตาไหลออกมาเหมื่อน มันไม่เป็นไรหรอก มันต้องไม่เป็นอะไร


คนที่เขาทำร้ายเราเขาไม่มีทางจะเป็นคนที่มาเยียวยาเรา แต่ถึงแบบนั้น ผมก็ยังคิดถึงเขาอยู่


ผมเอนตัวนอนลงไปที่อ้างอาบน้ำจนเหลือแค่ครึ่งหน้าผมหลับตาลงช้าๆ ปล้อยให้ความคิดทุกอย่างไหลออกจากตัวของผมไปสู่น้ำที่ผมกำลังจมอยู่ ผมลืมตามองผ่านน้ำภาพข้างบนนั้นมันดูเลือนลาง ล่องลอย ตัวผมมันเบาเหมือนกับขนนุ่นเลยตอนนี้


ความต้องการของผมจริงๆแล้วมันคืออะไรกันแน่ ความปรารถนาของผมคืออะไร  ความต้องการของผม




ก็แค่อยากนอนหลับอย่างสบายใจเท่านั้นเอง…..



สติของผมกำลังถูกพรากไป ผมกำลังขาดอากาศหายใจ มันทรมาณแต่มันไม่ทรมาณเท่ากับสิ่งที่ปีศาจตัวนั้นทำกับผม ผมไม่ต้องร้องไห้อิกแล้ว ไม่ต้องทำตัวเข้มแข็งอิกแล้ว ไม่ต้องอดทนรอคอย ไม่ต้องฝืนใจ ไม่ต้องเจ็บปวด ผมสามารถที่จะหนีเขาได้แล้ว หลังจากนี้ผมจะไม่รับรู้อะไรอิกแล้ว



โลกของผมเริ้มมืดลงเลื่อยๆ มันคงจบแล้วสินะกับความเจ็บปวดที่ทรมาณมาอย่างยาวนานของผม…

.

.

.

.

..

.

.

....


...

.

.


“   หม่าม๊า มิเกลเก่งป่าว “

เก่งสิครับ มิเกลของมาม๊าเก่งที่สุดในโลกแล้ว

“ ฮือออ แง๊ง มิเกลเจ็บ ฮืออ  “

โอ๋ไม่เป็นไรนะคนเก่งของหม่าม๊า ล้มนิดเดียวเองครับ

“ หม่าม๊า มิเกลรักหม่าม๊าที่ซูดดด “

หม่าม๊าก็รักมิเกลเหมื่อนกันครับ

“ มิเกลโชดดีจังที่มีหม่าม๊าอยู่กับมิเกล เวลามิเกลร้องไห้หม่าม๊าก็โอ๊มิเกล อาหารหม๊าม่าก็อร่อย หม่าม๊าอยู่กับมิเกลไปนานๆนะ มิเกลรักหม่าม๊า รักนะ รักนะ รักนะ จุ้บๆๆ “

ได้สิครับหม่าม๊าก็รักมิเกล ตลอดไปเลยนะ



ตลอดไป..




ตลอดไปหรอ…







ซ่า!!!!



เฮือก!


“ แค่กๆ !!! “



ผมสำลักน้ำออกมาอย่างแรงไอจนเจ็บหน้าอกไปหมด ทั่งแสบคอแสบจมูกไอจนเหมื่อนจะตายให้ได้



“ มิเกล “



ผมพูดชื่อลูกออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ น้ำตาผมไหลออกมาเต็มสองแก้ม นี่ผมเป็นอะไรไป ผมเป็นบ้าไปแล้วหรอ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้ว่าตัวเองโง่แล้วสิ้นคิดขนาดนี้ ผมอยากจะล้วงสมองของตัวเองออกมาดูว่ามันมีอะไรที่ผิดปกติเกิดขึนรึป่าว


ผมลุกขึนยืนจากอ่างน้ำก่อนที่จะหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวมาใส่ทับร่างของตัวเอง


ผมอยากจะตบหัวตัวเองจริงๆ ความฟุ้งฟ่านนี้มันน่ากลัวจริงๆ เหมื่อนมีควันดำๆอะไรบางอย่างมาคลุมตัวผมเอาไว้ สงสัยผมจะเจ็บมากไปจนเป็นบ้าสินะ


ผมเปิดสวิทช์ไฟภายในห้องให้สว่างเพื่อที่จะแต่งตัวรอมื้อเย็นจากแม่บ้านที่จะเข้ามาเป็นเวลา เช้า เที่ยง เย็น ผมไม่รู้ว่าต้องอยู่สภาพนี้ไปอิกนานแค่ไหน แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้เจอลูก ผมตกอยู่ในสถานการณ์ที่ผมไม่สามารถคาดเดาหรือรู้อะไรได้เลย


ซึ่งแน่นอนว่าผมไม่ชอบมัน ผมทำอะไรไม่ได้ ผมต้องลุกขึนมาทำอะไรสักอย่างให้มีชีวิตต่อไป เพื่อที่จะหนีออกไปจากที่นี้ให้ได้


แน่นอนต้องมีมิเกลไปด้วย ชีวิตของผมก็คือลูก ลูกคนเดียวเท่านั้น ผมจะไม่มานั่งอดข้าวเหมื่อนวันสองวันที่แล้ว ผมจะไม่ปล้อยให้ตัวเองเหมื่อนศพเดินได้อิกแล้ว ผมจะไม่คิดอะไรที่มันบั่นทอน​ความรู้สึกตัวเองอิกแล้ว


ทุกๆวันต่อจากนี้ผมจะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อรอวันที่ผมสามารถหนีออกไปได้ ต่อให้ผมต้องเจ็บปวดแค่ไหนก็ตาม ต่อให้ผมนยังรักปีศาจตัวนั้น ผมก็จะไป ผมยอมยิ้มทั่งน้ำตาดีกว่าต้องมานอนร้องไห้แบบนี้ทุกวัน



ผมไม่เอาอิกแล้ว



ผมมองรอยแผลเป็นตรงคอที่มันฝากไว้ให้ผม แผลนี้มันจะอยู่กับผมไปตลอดชีวิตมันทั่งน่าเกียจน่ากลัว ผมจะคิดซะว่านี้คือ สัญลักษณ์ ความกล้าของผม ผมกล้าที่จะออกมาแล้วมันจะอยู่เตือนใจผมไปตลอด มันจะเป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ้


ผมจะต้องมีชีวิตอยู่!


ผมเช็ดน้ำตาตัวเองจนแห้งก่อนที่จะส่งยิ้มให้กับเงาของผมในกระจก น้ำตาพวกนี้มันจะไม่ไหลออกมาเพราะความออนแอของผมอิกแล้ว ทุกหยดคือบทเรียน


มิเกลแม่ขอโทษนะที่แม่ทำอะไรไม่คิด แต่ต่อจากนี้เราจะไปจากที่นี้ ไปให้ไกลเท่าที่เราสองคนจะไปได้



แกร่ก!!



“ คิดถึงกูถึงกับแก้ผ้ารอเลยหรอ “



ผมหันไปมองต้นเสียงที่ดังมาจากประตูห้อง ร่างสูงของครูสก้าวเข้ามาในห้องก่อนที่จะยกยิ้มใส่ผม ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันดูดีจริงๆ ยิ่งใส่สูทสีดำขับแบบนี้แล้วยิ่งทำให้ดูดีขึนไปอิก ดวงตาคม จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝี่ปากหยก ไม่ว่าจะมุมไหนก็ดูดีไปหมด ละสายตาไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว


ถ้าได้มองแล้วก็อยากมองไปตลอด ยิ่งได้จับจองแล้วก็อยากจับจองไปตลอด อยากที่จะเก็บความมีเสน์หนั้นเอาไว้กับเราคนเดียว



ผมไม่แปลกใจเลยสักนิด ทำไมผู้หญิงถึงเข้ามาหามันนัก เข้ามาโดยที่ไม่สนศีลธรรมอะไรทั่งนั้น



“ กูมองไม่ออกเลย ว่ามึงมองเพราะหลงกูหรืออยากจะฆ่ากูกันแน่ “



หึ  

แน่นอนว่าคืออย่างหลัง



“ หิวข้าวแล้ว “



ผมบอกมันออกไปตรงๆ มันยกคิ้วขึนอย่างแปลกใจที่เห็นผมไม่ด่ามันหรือมีท่าทีที่จะอาละวาดใส่



“  ที่กูถืออยู่นี้ไม่ใช่ข้าวหรือไง “



ผมก้มลงมองที่มือของมันกำลังถือข้าวพัดกระเพราไก่อยู่ ตอนมันเข้ามาตอนแรกผมเอาแต่มองหน้ามันเลยไม่ได้สังเกตุอะไรนอกจากนั้นเลย


ผมเดินเข้าไปหามันเพื่อที่จะไปหยิบจานข้าวแต่มันกลับยกขึนหนีผม



“ กูบอกว่าหิวข้าว “



ผมกดเสียงลงต่ำแล้วมองมันอย่างกินเลือดกินเนี้อ ผมหิวมากจริงๆเพราะตลอดสองวันที่อยู่ในห้องนี้ผม ไม่กินข้าวเลย กินก็แค่คำสองคำ



“ ได้ แต่ก่อนอืน.. “

“ โอ้ย!! เจ็บ! “



ผมกดตัวของผมให้นั่งลงไปคุกเข่าอย่างแรงโดยที่ผมยังไม่ทันตั้งตัว



มึงบอกกูดีๆไม่ได้รึไงวะ ไอควายเอ้ย!!!



ผมได้แต่คิดในใจไม่กล้าพูดออกไปหรอกเดี๋ยวแม่งขึนยกขามาเตะก้านคอผมตาย จากที่จะหนีกลายเป็นตายแทน



“ อม ให้กู “

“ !!! “



มันว่างจานข้าวไว้เป็นโต๊ะก่อนที่จะปลดซิปกางเกงแล้วงัดแท่งร่อนๆของมันออกมาจ่อที่หน้าของผม



“ เหี้ย! “


ผมสบถออกมา ยิ่งเห็นรอยยิ้มของผมที่กำลังเหยียดยิ้มใส่ผมอยู่ยิ่งทำให้ผมแทบจะลุกขึนไปต่อยหน้าแม่งสักรอบ แต่สู้ไปผมก็แพ้มันอยู่ดี มีแต่เจ็บตัวเพิ่ม ผมไม่อยากเจ็บอิกแล้ว



“ มึงจะไม่ทำก็ได้นะแต่… !!! “



ผมไม่รอให้มันพูดจบผมรีบจับแท่งร้อนที่ใหญ้โตของมันเข้าปากผมทันทีขนาดของมันคับปากผมไปหมดแถมยังขยายใหญ้ขึนไปอิก



“ หื้มม เป็นเด็กดีขึนนะมึง “



ผมไม่ได้ตอบอะไรมันแต่สายตาของผมมองมันอย่างโกรธจัดแต่มีหรอคนอย่างมันจะสำนึก



“ อืมม ดี “


ผมรูดเข้ารูดออกก่อนที่จะใช้ปลายลิ้นไล่เลียลงมาเลื่อยๆตั้งแต่หัวจนสุดโคน ผมทำแบบนั้นอยู่นานจนเมื่อยปากไปหมด ของมันก็ไม่ใช่จะเล็กๆ เสือกเสร็จช้าอิก


“ อื่อ!  “

มือหนาของมันจับหัวผมลงไปอย่างแรงพร้อมกับสะโพกของมันที่ดันแท่งร้อนเข้ามาในปากผมจนผมสำลัก น้ำลายไหลลงมาถึงคอ แต่มันก็ไม่มีท่าทีจะหยุดขยับเลยแม้แต่น้อย มันแรงขึนและลึกลงเลื่อยๆจนถึงคอของผม



“ แค่กๆ !!! “


มันกระชากหัวผมออกจนผมลงไปนั่งสำลักอยู่บนพื้น ผมเงยหน้าขึนไปมองมันที่กำลังใช้มือรูดน้ำสีขาวขุ่นลงไปในจานข้าวของผม

“ !!! “

“ แดกซะ “


มันส่งจานข้าวที่มีน้ำสีขาวขุ่นของมันราดไว้มาให้ผม


“ มึง!! “

“ จะแดกก็แดก ไม่แดกมึงก็อดไป “

“ มึงมันโรคจิต! “



ผมลุกขึนมายืนจ้องหน้ามันมือทั่งสองข้างของผมกำเข้าหากันแน่น อยากจะซัดหน้ามันไปสักที



“ กูได้ยินแม่บ้าน บอกว่ามึงไม่กินข้าวเลยสองวันที่ผ่านมา อิกแค่วันนึงมึงคงไม่เป็นอะไรหรอกมัน “



ผมไม่ตอบอะไรมัน ผมหยิบจานข้าวขึนมาจากโต๊ะก่อนที่จะไปนั่งกินที่เก้าอี้อิกฝั่งนึงของที่นอนมันก็ไม่ได้แย่อะไร ถ้าไม่คิดเรื่องศักศรี



มันไม่เป็นไรหรอกแค่นี้เอง ผมทำได้ ไม่เป็นไร



ผมรู้สึกได้ว่าตาตัวเองเริ้มร้อนภาพที่ผมมองจายข้าวเริ้มเบลอ ตาของผมมันเต็มไปด้วยน้ำตา ผมไม่อยากร้องไห้เลยจริงๆ



“ วันนี้กู เห็นว่ามึงเป็นเด็กดี อยากได้อะไรรึป่าว “

“ อยากเจอลูก “



ผมพยามบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่นตอนคุยกับมัน ผมไม่อยากให้มันรู้ว่าผมร้องไห้เพราะมันอิกแล้ว



“ ได้ กูจะไปเรียกมาให้ “



มันเห็นว่าผมไม่ได้ตอบอะไรเลยเดินออกจากห้องไป ยังไม่ลืมที่จะล็อคห้องด้วยนะ เหมื่อนกูจะวิ่งออกไปทันอะ ผมไม่โง่ขนาดนั้นหรอก


ผมรีบตักข้าวเข้าปากคำใหญ้ๆรีบกินรีบเคี้ยวให้มันจบๆไปจนหมด ผมกินไม่กี่คำก็หมดแล้วอย่างที่บอกว่าผมรีบกินแล้วมันก็ไม่ได้เยอะอะไรขนาดนั้น ผมยกน้ำขึนมากินจนหมด ล้างปากล้างคอ



“ หม่าม๊าาาา !! “


ตัวกลมๆของมิเกลวิ่งเข้ามากระโดดกอดผม โดนที่ไม่สนใจขาสั้นๆป้อมๆของตัวเองเลยว่าจะถึงรึป่าว

“ หม่าม๊าคิดถึงมิเกลจังเลยครับ “


ผมก้มลงไปกอดมิเกลก่อนที่จะฟัดแก้มกลมๆแดงๆของมิเกลจนเจ้าตัวหัวเราะคิกคักออกมา

“ คิกๆ มิเกลก็คิดถึงหม่าม๊า “


ผมอุ้มมิเกลขึนมากอดไว้กอดจนมิเกลจมเข้าไปที่อกของผม


“ ปะป๋า บอกหม่าม๊าไม่สบาบ หม่าม๊าหายแล้วหรอ “


ผมเง้ยหน้าขึนไปมองครูสที่ยกยิ้มให้ผม ถ้าผมเดาไม่ผิดมันน่าจะโกหกมิเกลว่าผมไม่สบายแน่ ๆ


“ ครับ ยังไม่หายดีเท่าไหร่แต่ใกล้แล้วครับ “

“ เย้ “


ผมกับมิเกลยังยืนกอดกันต่อ ผมคิดถึงมิเกลจริงๆเป็นไปได้อยากให้มิเกลนอนกลับผมด้วยซ้ำ


“ มิเกล ปะป๊า จะมารับกลับห้องในอิกครึ่งชัวโมง อย่าดื้อเข้าใจมั้ย “

“ ฮับ “


เหมื่อนความคิดนั้นของผมต้องพับเก็บเข้าไปแล้วละ ผมก็ไม่ได้แย้งอะไรออกไป


ในเมื่อผมขายวิญญาณให้ปีศาจไปแล้วผมก็ต้องทำตามมัน จนมันตายใจแล้วถึงวันนั้นอย่าหวังว่าจะได้เห็นผมอิกเลย


ครูสเดินออกจากห้องไป เมื่อเห็นอย่างนั้นผมรีบอุ้มมิเกลว่านั่งบนเตียง



“ มิเกลฟังหม่าม๊านะลูก “

“ ฮับ? “



ผมลูบหัวของมิเกลก่อนที่จะจับแก้มมิเกลทั่งสองข้างแล้วยื่นหน้าเข้าไปหามิเกล ผมต้องการให้ลูกสบตากับผม เพราะเรื่องนี้มันสำคัญจริงๆ



“ ในตู้หัวเตียงเรามีโทรศัพเครื่องเล็กของแม่อยู่ในนั้น มิเกลหยิบมันมาอย่าให้ใครเห็น อย่าให้ใครรู้ว่ามิเกลมี เอามันไปวางในกระถางต้นมมไม้ที่ติดกับ โต๊ะอ่านหนังสือของหม่าม๊าก่อนที่มิเกลจะไปโรง และที่สำคัญห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ห้ามบอกใคร ปาป๊า ก็ไม่ให้บอก จำที่แม่พูดได้มั้ยมิเกล “



ผมกอดมิเกลอิกครั้งอย่างหวงแหน ผมจะต้องเข้มแข็งแล้วรักตัวเองจริงๆสักที


“ ฮับ มิเกลเข้าใจแล้ว “

“ ห้ามบอกใคร จำได้ไหม “

“ ฮับ ! “


มิเกลส่งยิ้มให้ผมทำให้ผมอดที่จะยิ้มตามไม่ได้


“ เก่งมากครับ “



หลังจากนั้นผมก็นอนเล่นกับมิเกล มิเกลเล่าเรื่องที่โรงเรียนให้ผมฟัง เรื่องเพื่อนใหม่ ผมเล่านิทานให้มิเกลฟัง มิเกลบอกกับผมว่า สองวันที่ผ่านมาครูสเป็นคนเล่านิทานแทนผม ถึงไม่อยากจะเชื่อแต่มิเกลคงไม่โกหกผมแน่นอน ผมแปลกใจที่ครูสทำแบบนี้กับมิเกลทั่งๆที่มันไม่เคยสนใจเรื่องลูกเลยสักนิด




แกร่ก !!




“ มิเกลกลับห้อง “

“ ฮับ “


มิเกลคลานลงจากที่นอนไปเกาะที่ขาของครูส


“ ไปส่งมิเกลเสร็จแล้ว มาหาด้วยได้ไหม มีเรื่องจะพูดด้วย “


ครูสไม่ได้ตอบอะไรผมแล้วออกจากห้องไป


ไม่รู้ว่ามันจะมารึป่าวเดาใจแม่งไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ผมจะหาทางให้ผมไปที่สวนนั้นให้ได้ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตาม



“ ว่ามาเร็วๆ “

ครูสยืนกอดอกอยู่หน้าประตูก่อนที่จะก้าวเข้ามาแล้วปิดประตูลงช้า ๆ


“ อยากไปอ่านหนังสือที่สวน อยากไปเอาหนังสือด้วย แค่ชัวโมงเดียวก็ได้ “

“ ทำไมถึงขอหนังสือแทนที่จะเป็นโทรศัพ “



เสือกสงสัยกูอิก เหี้ยจริงๆ



“ ก็กูชอบอ่านหนังสือ อิกอย่างขอโทรศัพไปมึงก็ไม่ให้กูอยู่แล้วไหม กูจะขอทำไม “


ครูสมองหน้าผมนิ่งๆจนผมเสียวสันหลังวาบเหงื่อออกเต็มไม้เต็มมือไปหมด




“ หึ  มันก็ขึนอยู่กับผลงานของมึงคืนนี้ “

“ …. “


ครูสเดินเข้ามาหาผมผมก้าวถอยหลังไปข้างนึงอย่างตกใจ ผมรู้ว่ามันหมายถึงอะไรและผมก็ไม่คิดที่จะปฏิเสธก็อย่างที่ผมบอกไปตอนแรก ว่าผมต้องลงไปที่สวนให้ได้



“ อึก “


ครูสก้มลงมากัดที่คอผมอย่างแรงจนผมรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ แต่ไม่เป็นไรผมต้องผ่านคืนนี้ไปให้ได้ น้ำตาเจ้ากรรมของผมไหลออกจากตามาช้าๆ ครูสยกมือขึนมาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้ผม จนใจผมเต้นตึกตัก



“ คืนนี้ยังอิกยาว อย่าพึ่งรีบร้องตอนนี้เพราะหลังจากนี้มึงจะได้ร้องของจริง สมใจมึงแน่ๆ “



ครูสแสยะยิ้มให้ รอยยิ้มนั้นมันน่ากลัวจนหมดตัวสั่นไปหมด




ปีศาจ มันหาคำอืนมาแทนในสิ่งที่ผมเห็นตอนนี้ไม่ได้อิกแล้ว






จริงๆศรีกะว่าจะลงวันอาทิตย์​ แต่เห็นทุกคนอยากอ่านเลยลงให้ก่อน 

ต่อไปนี้ศรีจะอัพนิยาย ทุกวันอาทิตย์  อาทิตย์นี้ศรีลงให้ก่อนนะคะ 

1 คอมเม้น = 1 กำลังใจ 

กำลังใจเยอะศรีก็จะยิ่งปั่นตอนให้เยอะขึน ฮ่าๆ (อย่าลืมติดตามนิยายเรื่องใหม่ศรีด้วยนะ )

ปล.ศรียังไม่ได้ตรวจคำผิด 

ความคิดเห็น