ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Vampire & Sex : 08

คำค้น : เลโอ เอวา ออสก้า โนโม 18+ yaoi boyboy sex vampire nc

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 670

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 08:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire & Sex : 08
แบบอักษร

​"

ก๊อกแก๊ก! 

ก๊อกแก๊ก! ก๊อกแก๊ก...   

ปัง!!

เสียงฝีเท้าบนส้นสูงกระแทกไปตามพื้นไม้ ก่อนจะหยุดลงพร้อมเสียงประตูไม้บานใหญ่ที่ถูกเปิดออกอย่างถือวิสาสะ 

ตึง!

"ฟินิกซ์ นายไม่คิดจะทำอะไรเลยหรอ?"

มือบางตบลงไปบนโต๊ะทำงานกลางห้องทำงานใหญ่ สาวสวยทรงโต ผิวเข้ม ผมยาวสีบลอนด์ นัยต์ตาสีน้ำเงินเข้ม หญิงสาวกล่าวออกไปอย่างไม่มีคำทักทายใดๆนอกจากน้ำเสียงของความไม่พอใจ

"แล้วเธอต้องการให้ฉันทำอะไรล่ะ เลอลี่"

"เรื่องเจนซ์ไงล่ะ"

"เธอยังหวังจะได้เกี่ยวดองกับตระกูลครูสอยู่อีกหรอ"

"ก็พวกเขาคืออันดับหนึ่ง!"

ตึง! 

สิ้นเสียงหญิงสาวผิวเข้ม ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือหนาฝาดลงบนโต๊ะไม้ทำงานของตนจนเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ตาดุจ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ที่เหมือนตั้งแต่จำความได้ก็มีผู้หญิงคนนี้วนเวียนมาตั้งแต่เด็กจนปัจจุบัน

เธอคอยแต่จะชื่นชมคนของตระกูลนั้น จนเขาเกิดความรำคาญจะคิดมาตลอดว่าตระกูลคิมเบอร์ของเขาด้อยกว่าตรงไหน ทุกตนบนโลกแวมไพร์ถึงได้ยกยอปอปั้นแต่ตระกูลครูสบ้าบอนั้นไปทุกอย่าง

"โอ้ย"

"ที่หนึ่งมันเป็นไปตลอดไม่ได้หรอกนะ"

มือหนากระชากแขนเล็กเข้าใกล้ตัวเขา ก่อนรอยยิ้มร้ายปรากฎขึ้นต่อหน้าหญิงสาว เธอจ้องไปที่นัยต์ของเขา เพื่อนเล่นที่เล่นกันมาตั้งแต่เล็ก ถึงจะไม่ค่อยพูดดีใส่กันเท่าไรแต่ฟินิกซ์ก็ไม่เคยดูน่ากลัวขนาดนี้

"รู้ไว้นะเลอลี่ ตระกูลคิมเบอร์ของฉันต่างหากคือที่หนึ่ง"

"นายพูดอะไรแบบนั้นออกมาได้ยังไงกัน"

"ฉันพูดความจริง และถ้าเธออยากจะยิ่งใหญ่ อย่าคิดจะแข็งข้อกับตระกูลฉัน"

"ฟินิกซ์"

"เพราะเวลาอันยิ่งใหญ่ของตระกูลครูส... กำลังจะหมดลงแล้ว หึ!"

............................................................................

"ขอบคุณนะครับ"

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง ~

เสียงใสกล่าวลาพร้อมกับใบหน้าที่แต้มไปด้วยรอยยิ้มสวยที่รับกับใบหน้ารูปใข่ ตัดกับผมสีดำสนิท ผิวขาวซีดตามลักษณะบ่งบอกตัวตน 

"เอ้ย~ วันนี้ลูกค้าเยอะกว่าทุกวันเลยนะเอวา"

ร่างเล็กทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆให้กับความเหนื่อยล้า

"ใช่ๆ โนโม! ขอบใจมากเลยนะที่อยู่ช่วยฉัน"

รอยยิ้มจริงใจถูกส่งให้คนตรงหน้าอย่างตรงไปตรงมา เอวารู้สึกดีมากๆที่มีโนโมเป็นเพื่อนตน ถึงร่างเล็กจะดุเขาบ่อยๆก็เถอะ แต่เอวารู้ดีว่าทำไม

"ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่างงานที่บ้านก็น่าเบื่อ มีแต่พวกอวยรวยขี้โม้"

"เอาเถอะ อย่างน้อยเขาก็มาอุดหนุนเรานะ"

โนโมเป็นชนชั้นกลางที่มีฐานะดี มีหน้ามีตาทางสังคมพอสมควรเพราะกิจการที่บ้านเป็นร้านขายเครื่องประดับเพชร พลอย อัญมณีหายากต่างๆ จึงไม่แปลกที่จะมีชนชั้นสูงรู้จักร้านและเเวะเวียนมาที่ร้านบ่อยๆ

"อุดหนุนกะผีสิ ซื้อนะนานๆที"

"ฮ่าๆๆๆ"

เสียงหัวเราะดังขึ้นหลังเห็นท่าทางที่ดูไม่สบอารมณ์ของเพื่อนตัวน้อย เบะปาก คิ้วแทบชนกันไปพอๆกับการพูดคุย

"เลิกหัวเราะฉันได้แล้ว ว่าแต่แกเถอะปิดร้านแล้วทำไมรีบเตรียมของทำเค้กไวจัง"

"ก็มีลูกค้าสั่งเค้กวันเกินนะ นัดให้ไปส่งที่งานด้วย"

เอวาหยุดหัวเราะ แต่ก็ยังเดินไปมาเพื่อจัดเตรียมวัสดุอุปกรณ์ต่างในการทำเค้กตามงานที่ถูกว่าจ้างมา

"วันเกิดใครกัน?"

"คุณเจนซ์ พริ้นซ์"

"ห๊ะ!!!"

ขาเรียวหยุดชะงัก เมื่อได้ยินเสียงตกใจดังขึ้น ใบหน้าสวยหันมองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ 

คิ้วสวยขมวดเข้าหากันยิ่งกว่าเดิน เมื่อรู้ว่าใครเป็นเจ้าของวันเกิดที่กำลังจะจัดขึ้นในวันนี้

"ทำไม? เดี๋ยวนี้ พวกต้นตระกูลถึงมาวนเวียนที่ร้านแกเยอะจังว่ะ เอวา"

มันจะเป็นไปได้ยังไง ตระกูลพรื้นซ์ที่ใครๆต่างรู้ถึงความถือตน ถือยศ ถือศักดิ์ จะลดตัวมาสั่งเค้กกับร้านเล็กๆในชุมชนชนชั้นล่าง-กลางแบบนี้กันนะ

"คุณเจนซ์นี้ก็ต้นตระกูลหรอ?"

"ก็ตระกูลพริ้นซ์ไง หนึ่งในสามของพวกตระกูล"

"ว้าววว"

"อย่ามาว้าวนะ ฉันว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ ยกเลิกออเดอร์เลย"

"บ้า!เหรอโนโม ฉันรับปากเขาไปแล้วนะ"

เสียงหวานตอบกลับอย่างรวดเร็ว เมื่อรับปากเขาไปแล้วก็ไม่ควรกลับคำพูด ยิ่งทำงานค้าขายยิ่งต้องรักษาคำพูดของตนเป็นหลัก เมื่อลูกค้าไว้วางใจและเลือกเราแล้วยิ่งต้องทำให้ออกมาสมบูรณ์ที่สุด

"งั้นฉันจะไปส่งให้เอง"

"ม่ะ!

ด้วยความไวที่มีเป็นทุน ร่างเล็กพุ่งตรงไปหาเพื่อนก่อนจะใช้มือบางปิดที่ปากเล็กที่กำลังจะปฏิเสธเขา มันไม่ใช่เรื่องดีเท่าไร ที่ทั้งสามต้นตระกูลจะมาวุ่นวายกับแวมไพร์ชนชั้นล่างแบบเอวาแน่นอน

จะว่าเขาดูถูกเพื่อนของตนเองก็ได้ที่เป็นชนชั้นล่าง แต่โนโมรู้ว่าไม่ใช่แวมไพร์ต่ำต้อยแบบนั้น ถึงไม่รู้ที่มาที่ไปจริงๆของเอวา มันมีบางอย่างที่พิเศษและบ่งบอกว่านี้ไม่ใช่แวมไพร์ทั่วไป 

"ขอร้อง ให้ฉันไปแทนเถอะนะ"

แต่เพราะเอวาไม่เคยคิดร้ายกับใคร หรือทำอะไรที่ดูดุร้าย จิตใจดี ช่วยเหลือผู้อื่น โนโมเองเลยไม่คิดจะไปค้นหาอะไรของแวมไพร์ตนนี้ แถมตนเองจะค่อยดูแลเป็นอย่างดีด้วยซ้ำ

"ไม่!เด็ดขาด"

............................................................................

"เย้ๆๆ"

"ฮ่า ฮ่าๆ"

"ยะฮู้ววว~"

เสียงเพลงดนตรีชวนให้เต้นผสมไปกับเสียงผู้คนที่มารวมกันในงานปาร์ตี้ ดังมาจากสระน้ำหลังคฤหาสน์หรูทรงเก่าแก่บ่งบอกถึงความดำรงอยู่มาช้านาน

งานปาร์ตี้เบิร์ดเดย์ลูกสาวคนโปรดของตระกูลพริ้นซ์ ที่จัดขึ้นอย่างอลังการงานสร้าง งานที่จำกัดเฉพาะชนชั้นสูง และเเขกผู้ที่ได้รับเชิญเท่านั้นถึงมีสิทธิ์เข้ามาได้

"ออสก้า!"

เสียงเล็กเอ่ยเรียกผู้เป็นเพื่อนก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้ากายสูง 

"ว่าไง เจนซ์"

เจ้าของชื่อตอบกลับทันทีที่รู้ว่าเสียงเล็กนั้นเป็นใคร.

"จะใกล้เวลาแล้ว ไหนเค้กของฉันล่ะห๊ะ?"

"รออีกหน่อยนะ อย่าใจร้อนสิ"

เจ้าของวันเกิดเอ่ยถามด้วยความไม่สบายใจ เพราะงานที่ตั้งใจจัดจะมาล้มลงไม่ได้เด็ดขาด ความเพอร์เฟคเท่านั้นที่เธอต้องการ

"ได้! ถ้านายทำฉันหน้าแตก นายตายแน่"

เจนซ์กดเสียงต่ำพร้อมกับชี้นิ้วเรียวตรงไปหาคนที่อาสาจัดหาเค้กให้เธอในงานวันเกิดครั้งนี้ ก่อนจะเดินจากไปและกลืนหายไปกลับแขกที่ได้รับเชิญ

"เลโอ เจนซ์ดีใจสุดๆเลยนะ ที่เห็นคุณมาร่วมงาน"

เเขนเล็กเกาะเกี่ยวเข้าที่แขนล่ำ กระชับแขนถูไปกับร่องอกใหญ่อย่างจนใจ นี้เป็นวันสำคัญของเธอ เธอเองก็ควรจะได้อะไรที่เป็นพิเศษๆ อย่างเช่นแวนไพร์ตรงหน้าของเธอ

"ฉันเป็นตัวแทนของตระกูลครูส"

น้ำเสียงบวกกับท่าทางนิ่งเฉยและเย็นชา ถูกส่งไปให้ผู้เป็นเจ้าของงานเหมือนเดิมทุกครั้ง

เจนซ์ไม่ได้รู้สึกใส่ใจกับท่าทางและน้ำเสียงแบบนี้เท่าไร เพราะเธอชินกับมันซะแล้วล่ะ

"ใจร้ายจังเลยนะ วันนี้วันเกิดเจนซ์แท้ๆ"

Happy birthday to you, Happy birthday to you  Happy birthday Happy birthday  Happy birthday to you.  Happy birthday to you, Happy birthday to you  Happy birthday Happy birthday  Happy birthday to you.

"มีความสุขมากๆนะเจนซ์เพื่อนรัก"

สิ้นเสียงเพลงแสดงความยินดี หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของวันเกิดก็ถูกดึงตัวออกไปจากชายหนุ่มที่เธอหวังจะครอบครองเขา 

"ไปเถอะว่ะ"

ผู้คุมหนุ่มเอ่ยชวนเจ้านายหรือเพื่อนซี้ที่ยืนอยู่ข้างกายเขาหลังเจ้าของงานหายไป เบลซ์อยากออกไปจากงานอันน่าเบื่อแบบนี้สุดๆ ถ้าไม่ต้องค่อยทำหน้าทีติดตามตระกูลผู้มีพระคุณยิ่ง เขาไม่มีทางมาเหยียบที่นี้แน่นอน 

"......."

ไร้เสียงตอบรับจากผู้ถูกถาม มีเพียงสายตาเรียวดุจ้องมองไปที่เค้กก้อนโตที่กำลังเคลื่อนย้ายไปกลางงานปาร์ตี้ เค้กที่มีลักษณะเฉพาะแบบนี้ ไม่น่าจะมีใครทำมันได้นอกจาก....

พรึ่บ!!

"อ้าวเอ้ย เลโอ!"

ร่างสูงพุ่งหายไปจากงานอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้ก็เพียงแค่เพื่อนสนิทที่กำลังยืนงงๆ

เมื่อสิ่งที่เขาเห็นและเขารู้สึกถึงมัน เพื่อหาคำตอบให้กับคำถามที่เขาสงสัย เลโอเลือกที่จะไปโดยไม่ลังเลที่จะทำมันเดี๋ยวนี้! ตอนนี้! เท่านั้น

............................................................................

อีกด้านของงานปาร์ตี้วันเกิด มุมที่ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตทั้งหลาย มีแค่ความเงียบและแสงไฟสลัวๆ

"ทำไมเอวาถึงไม่มาเอง"

"จะเอวาหรือฉัน ก็ไม่ต่างกันตรงไหนเลย"

ร่างเล็กนัยต์ตาสีแดงตอบกลับคุณลูกค้าชนชั้นสูง โนโมเถียงกับเอวาจนชนะและได้เป็นคนมาส่งเค้กเเทน 

เมื่อมาถึงงานได้เจอกับลูกค้าที่สั่งเค้กก็ไม่ต่างอะไรจากที่เขาคิดสักเท่าไร มันก็ไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่เขาคิด แต่ก็เท่านั้นแหละเพราะเขาไม่ไว้ใจอยู่ดี

"ต่างกันสิ ต่างกันมากด้วย"

"นายว่าไงนะ!"

เสียงเล็กตะโกนเสียงดัง ก่อนจะพาร่างกายของตนพุ่งเข้าใส่แวนไพร์ตรงหน้าเขา มือเล็กกระชากคอเสื้อของร่างหนาสุดแรง 

"หึ"

"สรุปนายหาข้ออ้าง เพราะจะเจอเอวาหรอ?"

แทนที่ออสก้าจะรู้สึกโกรธที่แวมไพร์ตรงหน้าไม่รู้จักวรรณะของตน กล้าทำแบบนี้กับชนชั้นสูงอย่างเขา แต่ทุกอย่างดังตรงกันข้าง

รอยยิ้มมุมปากปราฎขึ้นพร้อมๆกับแขนยาวที่ล็อคเข้าเอวบาง กว่าโนโมจะรู้สึกตัวร่างกายของเขาก็ถูกดันให้ชนกับร่างหนา ใบหน้ากลมชนที่อกหนา ออสก้าก้มลงต่ำหยุดค้างข้างใบหูขาว ก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ร่างเล็กทั้งโกรธและจุกในอก

"ใช่"

คำสั้นๆแต่เหมือนหนามแหลม หัวใจที่กำลังเต้นเพียงน้อยนิด เริ่มเต้นช้าลงทุกอย่างกำลังหยุดนิ่ง นัยต์ตาเหม่อลอยคล้ายมีน้ำใสเอ่อล้นในดวงตาโต

ฟอดดด~ โนโมเอาแต่ยืนนิ่งจนมารู้สึกตัวอีกครั้งก็สายไปแล้ว 

"...เอ้ย! นี่นาย! ทำไรเนี้ย"

จมูกโด่งฝั่งลงที่แก้มขาวก่อนจะสูดดมอย่าเต็มปอด กลิ่นกายที่คล้ายกันแต่ให้ความรู้สึกที่ต่างกัน กลิ่นหอมที่เขาคุ้นเคยแต่ไม่เคยได้ดอมดม

"อ๊ะ!? ยุ...หยุดนะโว้ย!"

ใบหน้าหล่อไล้ดมความหอมตั้งแต่แก้มใสจรดซอกขาว มือแกร่งกระฉับกอดร่างเล็กให้แนบชิด กลิ่นกายยิ่งชัดเจนจนเขาไม่สามารถห้ามตนเองได้ 'เหมือนทุกครั้ง'

โนโมหดคอหนีสัมพัสที่ไม่คุ้นเคย มือเล็กก็ดันใบหน้าหล่อให้ออกห่าง แต่มันก็คงเท่านั้นแหละเล่นอยู่ในอ้อนแขนแบบนี้จะดิ้ดหนีอย่างไรก็ไม่พ้น

ฟอด~ ฟอดดด~

ยิ่งพยายามหนียิ่งทำให้ใกล้ชิดกว่าเดิม จมูกโด่งยังคงไล้สูดกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณใบหน้ากับต้นคอ 

"นี่ นะ...นาย อือ! เมาแล้วอย่ามาลุ่มล่ามกับฉันนะ!" ้ "ใช่ ฉันดื่มเหล้า แต่ฉันไม่ได้เมา" ฟอด~

ใบหน้าหล่อยังคงหมกหมุนอยู่กับซอกคอขาว ก็อดที่จะเถียงกับเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนไม่ได้ 

"อือ" ตึก!

โนโมถูกแขนแกร่งยกตัวให้สลับตำแหน่งการยืน ดันร่างเล็กให้ชิดกับกำแพงเย็น และตามมาด้วยการทับซ้อนของร่างหนา เรียวขายาวแทรกกลางระหว่างขาเล็กเพื่อป้องกันตัวเองอีกหนึ่งทาง

"อ๊ะ อา~"

จุ๊บ~

ริมฝีปากอิ่มขยับไปตามลำคอขาวเบาๆ ขายาวก็ทำหน้าที่ของมันได้อย่างดี เรียกเสียงครางหวานให้หลุดออกมาเป็นระยะ

"อ๊า อะ"

แขนแกร่งล็อคเอวร่างเล็กไว้ ส่วนอีกข้างก็ไม่ปล่อยให้ว่างโดยการล่วงเข้าไปในเสื้อยืดตัวพอดี ใช้มือหนาลูบไล้ไปตามผิวเนียนใส

ฝ่ามือเล็กพยายามดันไหล่หนา และมือเล็กอีกข้างก็พยายามดันหน้าขาแกร่งที่เสียดสีของลับเขาอยู่ตอนนี้

จ๊วบ! จุ๊บ~

"ไอ้ อะ ต้นตระกูลบ้า ปล่อยฉันนะโว้ยยย"

"ทำไมชอบด่าว่าต้นตระกูล ห๊ะ?"

ออสก้าหยุดชะงักทุกอย่าง พร้อมกับเงยใบหน้าหล่อมองแวมไพร์ตัวเล็กตรงหน้า เขาเองไม่เคยเข้าใจเลยสักครั้ง ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันโนโมไม่เคยพูดดีหรือทำตัวดีๆให้เขาบ้าง

ความสัมพันธ์ระหว่างโนโมกับออสก้าคือผู้ค้ากับลูกค้า ตระกูลคิมเบอร์เป็นลูกค้าประจำและรายใหญ่ของร้านเพชร ทั้งคู่เจอกันบ่อยครั้งแต่ไม่เคยคุยกันดีๆเลย ก็คนนึงพูดตรงอีกคนก็ปากไวแบบนี้

"ฉันจะด่าแล้วจะทำไมล่ะ"

"ฉันก็จะหอมแล้วจะทำไม"

ริมฝีปากอิ่มไม่ว่าเปล่า มือเรียวล็อคใบหน้าเล็กบรรจงหอมแก้มขาวทั้งซ้ายและขวา ฟอด~ 

จมูกโด่งไล่หอมตามโค้งหน้ามาจนถึงคอขาวอีกครั้ง ปลายเขี้ยวแหลมข่วนลงเนื้อขาวก่อนริมฝีปากอิ่มกดเม้นเน้นย้ำให้เกิดรอยสีกุหลาบ

"อ๊ะ~ อย่าทำตรงนี้นะ"

คำพูดที่คนพูดกับคนฟังเข้าใจความหมายไม่ต่างกัน แต่คนฟังก็ยังเลือกที่จะทำตามใจตนเองมากกว่า

"ได้ งั้นไปทำที่อื่นกัน"

"เอ้ย ฉะ.. ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นโว้ย ปล่อย!"

พรึ่บ!!

ปิ๊ปๆๆ

ตึง~

ร่างเล็กลอยขึ้นแทบทันที ยังไม่ทันขาดคำ ร่างกายของเขาก็เข้ามานั่งเบาะหลังในรถโรลส์รอยซ์คันสวยเสียแล้ว

"ออกไป!"

"ครับนาย" ตึง! ตึง!

เสียงปิดประตูรถดังขึ้นหลังจากที่ออสก้าไล่บอดี้การ์ดของตนออกไปจากรถ 

ร่างหนาไม่รอช้ามือเรียวถอดเสื้อยืดของร่างเล็กใต้แขนแกร่ง ร่างกายของโนโมปรากฏต่อหน้าเขา มันยิ่งสวยเป็นเท่าตัวเมื่อมีแสงของจันทราสาดลงมาปะทะกับร่างกายนี้

"อุ๊!   อ๊ะ~"

มือเล็กทั้งสองข้างปิดลงที่ริมฝีปากของตน ปิดบังป้องกันจากการริมฝีปากอิ่ม ออสก้าขัดใจเล็กน้อยจากการกระทำของโนโม เขาเลยตัดสินใจจัดการเจ้ายอดปมสีสวย จนเกิดเสียงครางหวานถึงฟังไม่ชัดแต่มันก็ยิ่งปลุกเร้าไฟในกายเขามากขึ้นไปอีก

เพราะเอาแต่หวงริมฝีปากเล็กจนไม่มีมือไปสู้กับมือเรียวที่พยายามถอดกางเกงเขาอยู่ เพราะร่างหนาแทรกตัวเขามาระหว่างขาเล็ก โนโมจึงไปสามารถดึงรั้งกสงเกงตัวเก่งให้หลุดออกไปอย่างไม่เต็มใจแบบนี้ได้

"อา ยะ อย่า"

และเมื่อแผนของเจาจะสำเร็จจริง เพราะมือเล็กที่พยายามปิดริมฝีปากของตน ตอนนี้มือทั้งสองข้างผลักออกมาจับที่ข้อมือหนาข้างเดียวกัน

นิ้วเรียวสอดแทรกผ่านกางเกงในตัวน้อย ก่อนจะกดย้ำแทรกเข้าไปในโพรงสวย นิ้วเรียวเคลื่อนไหวลึกสุดปลาย

"อ๊ะ! อ๊าส์ ยะ!"

ร่างเล็กบิดเกร็ง เท้าจิก ริมฝีปากก็ออกเสียงน่าอายไม่หยุด หลังมือเรียวพยายามสำรวจภายในจุดอ่อนไหว

"อา อือ มะ ไม่ อ๊ะๆ"

ิออสก้าไม่ล่ะความพยายามที่จะได้ชิมรสของริมฝีปากเล็ก แต่เจ้าของริมฝีปากนั้นก็ไม่ยอม เขาจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนจุดหมายอีกครั้ง

เขี้ยวแหลมคมงอกยาวออกเพิ่มขึ้น และกดลงที่ซอกคอขาวอย่างช้าๆ

"อย่ากัดนะ นายไม่รู้ความหมายของมันหรอ"

การกัดหรือการแลกเลือด คือการยึดติดกับแวมไพร์ที่ตนกัดและกัดตน จะไม่สามารถกัดหรือแลกเลือดให้กับตนอื่นได้อีก นอกจากเเวมไพร์ตนใดตนนึงจะจากไป

"รู้สิ รู้มานานแล้วด้วย"

"อย่า!! ไม่ อ๊ะ~"

เขี้ยวแหลมฝังลงซอกคอขาว ลิ้นยาวไล้เลียโลหิตที่ไหลริน เขายอมที่จะผูดมัดกับร่างนี้เพียงเพราะแค่อยากชิมริมฝีปากเล็กนั้นเท่านั้น

"อ๊ะ อา อ๊ะๆ"

ความเสียวซ่านไหลวนไปทั่งร่างกายเล็กเพิ่มพูนขึ้นไปอีก หลังเขี้ยวแหลมฝังที่ลำคอขาว ส่วนโพรงสวยก็ยังถูกขยับเข้า-ออกเป็นระยะ

"ไม่ๆ พอแล้วๆ อ่ะ!"

ร่างเล็กที่ไร้ซึ่งเรียวเเรงถูกยกตัวขึ้นมานั่งคร่อมร่างหนาทั้งๆที่เขี้ยวแหลมยังคงสนุกอยู่กับคอขาว มือเรียวจัดแจงท่าทางก่อนจะถอนเขี้ยวออก

และไม่ต้องให้เวลาเลยผ่านไปมากกว่านี้ มือเรียวจับเอวเล็กไว้และกดลำตัวลงเพื่อจะแทรกแก่นกายที่กำลังขยายตัวเข้าไปในช่องทางรัก

"อย่า!! อ๊ะ อ้าา"

"ซี๊ด~ คับเป็นบ้า อือ"

โนโมสะดุ้งสุดตัวเมื่อแก่นกายสอดใส่เข้าไปในตัวเขา ร่างกายที่ไร้เรียวเเรงยิ่งอ่อนแอลง ใบหน้าเล็กซบลงไหล่หนา เขาหมดทางลอดแล้วยิ่งพยายามหนียิ่งทำให้แนบชิด

"ไม่! พอแล้วๆ อย่าทำๆ"

ใบหน้าหล่อหันมองใบหน้าเล็กที่ไหล่ของเขา หน้าที่ขึ้นสีแเดงระเรื่อ ดวงตาที่หลับปริ่ม คิ้วสวยที่ขมวดเป็นปม ปากเล็กที่เอาแต่บ่นงุบงิบ

ออสก้าก้มลงเพื่อจูบริมฝีปากเล็กแต่เพียงเเค่เตะลงไปนิดเดียว โนโมก็มีสติรีบห่อปากหนีและมุดหน้าเข้าที่ไหลของร่างหนาอย่างรวดเร็ว

"โถ่โว้ย!!!"

สวบบบ!

"อ๊ะ!!!! ไม่ อาส์!!"

เสียงสถบดังลั่นอย่างขัดใจ มือเรียวล็อคคอเล็กฝังเขี้ยวแหลมลงที่คอโนโมไปพร้อมๆกับเอวหนากระแทกสวนช่องทางรักอย่างรุนแรง

สวบ!! สวบ!! สวบ!!

"อะ เอาออก ไม่! เจ็บ"

สวบบ~

"ซี๊ด~"

เอวหนาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น เสียงครางหวานดังระงบ ช่องทางที่ไม่เคยมีใครเข้ามาตอดรัดบีบเกร็ง เพิ่มความร้อนแรงของกามอารมณ์

"อ๊ะะะ เจ็บ! อ๊าส์"

พั่บ!!! สวบ!!!

"คับชิบ... อือ"

มือเรียวทั้งสองข้างจับก้นอวบอิ่มให้แยกออกจากกันอีก เพื่อเพิ่มความสะดวกให้แก่นกายในการขยับ เพราะคับเป็นบ้าเลย 

ไม่น่าเมื่อทุกอย่างลงตัว จังหวะการขยับเอวหนาก็เริ่มเร็วและแรงขึ้น มือเล็กกำเสื้อเชิตของร่างหนาดึงรั้งจะขาดแยกออกเป็นสองส่วน 

แคร้กกก~

สวบ!!! สวบ! ปั้บ!!!

"อื้อ อะ ซี๊ดดด"

พั่บ!!! พั่บบบ!!

"ไม่ไหวแล้ว จะออก อ๊ะ!"

เสียงหยาบโลนดังไปหยุด กลิ่งคราวเลือดก็ลอยฟุ่งไปในอากาศ ไฟรักยิ่งโหมกระหน่ำ บวกกับความอยากเอาชนะ ที่กำลังปะทะกับหัวใจที่แข็งแกร่ง 

สวบ!!!! 

"โนโม! อือ ซี๊ด!"

"อ๊ะๆ อ้าส์"

สวบ! ปั้บบบ!!!!

ออสก้ายังคงพยายามชวนชิงริมฝีปากนั้นอยู่ตลอดเวลาร่วมรัก แต่โนโมเองถึงจะเริ่มรู้สึกดีแทนความเจ็บปวดแล้วก็ไม่ยอมให้ริมฝีปากนั้นลวงล้ำเข้ามา

"จะออกแล้ว~ อ๊ะ!"

"อื้อออ"

ร่างหนาที่ตอนนี้เริ่มไม่ไหวจนต้องปลดปล่อยน้ำขุ่นออกมาเติมเต็มช่องทางรักจนไหลรินออกมานอกกายเล็ก เลอะเทอะเปรอะเปื้อนเบาะรถยนต์หรู

"พะ พอใจนายแล้วใช่มั้ย?"

"........."

"ช่วยเอามันออกจากร่ายกายฉันสักที"

"โนโม นายคิดว่ามันจะจบแค่รอบเดียวหรอ?"


..............................100%.............................


สวัสดีค่าาาาาาาา ป้าขอโทษนะที่หายมากๆๆมันหนักจริงๆค่ะ 5555 ที่หายไปก็ยังเข้ามาดูตลอดนะ ยังเห็นว่ามีคนรอดีใจสุดๆ ขอบคุณที่ทุกคนที่รอนะ หลังจากนี้จะพยายามมาอัพบ่อยนะ 


ความคิดเห็น