email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

อ่านแบบไม่ต้องการสาระมากครับ ต้องการแค่ความหื่นแต่มีสตอรี่นะ - สามารถติดตามเอ็มได้ในเพจ ไรท์เอ็ม หรือทวิตเตอร์ @heartfilia_emma ได้เลยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันมาก ๆ เลยะนะครับ

ชื่อตอน : Chapter 28

คำค้น : น้องส้มตำคนกาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.8k

ความคิดเห็น : 60

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2563 16:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 28
แบบอักษร

ร่างของส้มตำบิดเร้าอย่างนึกสงสารภายในเบาะข้างคนขับ ทุกอย่างที่อยู่ในสมองไม่อาจคิดเป็นเรื่องเป็นราวได้อีกแล้วในขณะนี้  

ทุกการเสียดสีของร่องขาชวนให้เกิดอารมณ์ทางเพศอย่างแรงกล้า เสียงครางหวาน ๆ เปล่งออกมาเสียจนไทเกอร์ยังชะงัก ไม่ใช่เพียงแค่ร่างเล็กที่ถูกเล่นงาน แต่คนที่ติดเรื่องกาม ๆ มาจากผู้เป็นเมียก็พลอยที่จะถูกเล่นงานไปด้วย  

ไทเกอร์พยายามขับรถด้วยความเร็วสูงหวังจะกลับห้องให้เร็วที่สุด แต่ก็ดูเหมือนว่าคนที่อยู่ข้าง ๆ จะไม่ให้ความร่วมมือเลยจริง ๆ มือบางเลื่อนมาลูบไล้ที่ต้นขาแกร่งพร้อมส่งสายตาอ่อยสุดขีดมาให้อย่างไม่นึกกลัว 

“กูขับรถอยู่ส้ม…”  

“ยะ เยส้มที… อื้ออ…”  

“…” ฉิบหาย 

“จะ จอดรถแล้วเยส้มทีพี่ไทเกอร์…” ร่างเล็กช้อนตาขึ้นมองชายผู้เป็นแฟนด้วยใบหน้าต้องการอย่างสุดจะทน แสงไฟจากภายนอกส่องเข้ามากระทบใบหน้าใสเสียจนเจ้าของใบหน้าคมแทบจะไปไม่เป็น 

“มึงแม่ง…” เสียงสบถดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนรถคันสวยจะเลี้ยวลงข้างทาง วิ่งไปตามทางลูกรังแล้วอ้อมลงไปยังสถานที่ที่ใครยากจะมองเห็นหรือลงมาหา 

แสงสว่าง ณ จุดนี้แทบจะไม่มี แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่จะมองไม่เห็นบริเวณโดยรอบ ร่างสูงเปิดประตูรถก่อนจะอ้อมไปหาร่างบางที่อยู่อีกฝั่ง เปิดประตูให้ยังไม่ทันจะขยับเข้าหาเลยด้วยซ้ำก็ถูกร่างของส้มตำพุ่งออกมากอดแล้วประกบจูบอย่างเร้าอารมณ์จนจำต้องโน้มศีรษะตอบรับ 

“อะ อื้อ…” แขนเรียวโอบรัดต้นคอแกร่งให้โน้มลงมาสอดใส่ความร้อนแรงคล้ายบังคับ มีเหรอที่คนตัวสูงจะปฏิเสธการกระทำอันแสนน่าอายแบบนี้ได้จากผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเมีย ลิ้นร้อนตวัดไล้เลียข่มคนเริ่มให้หยุดโจมตีและครางรับความหวานนุ่มจากลิ้นร้อน 

“อื้อ…” บทจูบจากคนตัวสูงสามารถกำจัดความหวั่นกลัวในตอนแรกให้หายไปเสียหมด สมองที่คิดอะไรไม่ได้นอกเสียจากเรื่องกาม ๆ เริ่มไม่มีสติยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้รับแรงตวัดจากลิ้นร้อน  

มือหนาเลื่อนลงไปบีบสะโพกอวบผ่านกางเกงขาสี่ส่วนที่เขาบังคับให้เจ้าตัวใส่ มือนุ่มขยุ้มผมดกไว้อย่างรุนแรงเมื่อได้รับความเคลิบเคลิ้ม 

“อื้อ…” เสียงครางจากลำคอลอดออกเบา ๆ ไม่นานมือหนาก็เลื่อนลงไปกอดรัดเอวบางไว้แล้วอุ้มคนตัวเล็กขึ้นให้ขาทั้งสองข้างตวัดไขว้เอวสอบ  

ปิดประตูรถแล้วเดินอุ้มส้มตำไปวางยังกระโปรงหน้ารถทั้ง ๆ ที่ปากยังแลกจูบไม่หยุดหย่อน เขาแทรกกายเข้าหาพร้อมบดจูบหนัก ๆ ทำให้เสียงครางหวาน ๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอ ก่อนจะทำให้คนตัวเล็กขาดใจตายใบหน้าคมจึงผละออกมามองหน้า 

“พะ พี่ไทเกอร์…”  

“อย่าเรียกกูแบบนี้ส้ม” เสียงมันจะอ่อยไปไหนวะ แล้วดูตากลม ๆ คู่นั้นที่มองมา 

“อะ เอาส้มที…”  

“…” ตบะที่มีแตกสลายไปเสียทันตา ร่างหนามองเด็กตรงหน้าที่ส่งสายตาอ่อย ๆ พร้อมมือขาวที่พยายามเลิกเสื้อเขาขึ้นอย่างเอาแต่ใจจนจำต้องดันมือมันออกแล้วอุ้มให้ลงมายืนหันหลังใช้กระโปรงรถในการเกาะยึด  

กางเกงของทั้งสองถูกดึงลงพร้อมมือหนาเลื่อนไปสัมผัสยังกลางกายร้อนของร่างบางที่แข็งพร้อมใช้งานแล้วชักขึ้นลงเสียจนส้มตำครางกระเส่า 

“อะ อ่า…” ก่อนเรียวขาข้างหนึ่งจะถูกจับให้ลอยตัวตามด้วยของใหญ่ที่งัดออกมาจากกางเกงยีนส์ค่อย ๆ สอดเข้ามายังช่องทางที่เพิ่งถูกใช้งานไปเมื่อวานอย่างช้า ๆ จนในที่สุดร่างก็เชื่อมต่อกันโดยสมบูรณ์ 

เสียงครางของทั้งสองดังประสานกันเป็นบทเพลงรักอันสุดแสนจะน่าอาย ภายใต้เสียงรถยนต์ที่ดังขึ้นไม่หยุด กำลังมีคนสองคนกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร 

สมองของส้มตำไม่อาจที่จะคิดอะไรได้อีก ยามหลับตาให้เสือขย้ำจึงมีเพียงมโนภาพใบหน้าและร่างแกร่งที่กำลังกระแทกกระทั้นกายใหญ่เข้าหาเสียถี่ยิบ 

“ระ แรงขึ้นอีกผัว” ส้มตำโน้มตัวลงไปนอนเกาะยังกระโปรงหน้ารถอุ่น ๆ พร้อมถลาตามแรงกระแทกจากเสือตัวโต  

ไทเกอร์ไม่อาจจะลดละความแรงได้อีกแล้ว น้องมันไม่เจ็บแน่ ๆ นอกเสียจากครางเสียวหลงเนื่องจากถูกยาปลุกเซ็กซ์เล่นงาน กายบางสั่นผวาเมื่อของใหญ่กระแทกเข้าหาลุ้น ๆ อยู่หลายครั้ง ผนังอ่อนตอดรัดของใหญ่โตนั้นอย่างไม่ยอมแพ้ 

ชึ่บ ๆ  

“อะ อ่า…” เอวบางร่อนสะโพกกลับอย่างนึกเสียว คนเห็นยิ่งออกแรงขยับทั้งสะโพกและมือร้อนหนักขึ้นเรื่อย ๆ และไม่นานอวัยวะที่ถูกร่างสูงบริการให้ก็กระตุกปลดปล่อยออกมาเลอะยานพาหนะ  

หอบเหนื่อยเพียงใดก็มิอาจจะหยุดพัก เนื่องด้วยฤทธิ์ยาจึงทำให้ส้มตำมีอารมณ์ขึ้นมาได้อย่างง่าย สมงสมองรู้แค่ว่าถูกชายตัวสูงกระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างไม่อาจหยุด คิดถึงเรื่องก่อนหน้าที่เกิดขึ้นไม่ได้อีกแล้ว 

พรึบ!  

“อ๊ะ!” ร่างเล็กถูกจับหันมามองก่อนจะถูกอุ้มขึ้นวางที่กระโปรงหน้ารถอีกเช่นเคย ต่างที่ถูกแทงเข้าหาอย่างไม่อ่อนโยน  

ตาคมเคลิ้มมองคนตรงหน้าเหมือนพร้อมขย้ำ ใบหน้าสวยนั้นเหงื่อซึมเผยอปากครางกระเส่าให้เสือตัวร้ายอดไม่ได้ที่จะบรรจงลงกระแทกหนัก ๆ ให้ร่างถลา 

เสื้อสีสวยถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นหน้าท้องเรียบมีร่องรอยจากการกระทำของเสือร้ายเจ้าประจำอย่างเขาผุดขึ้นประปราย มือหนาเลื่อนไปบีบขยี้ที่ส่วนหัวของไตแข็งจนส้มตำยิ่งครางเสียงกระเส่า ไม่ต่างไปจากแรงขยับของสะโพกสอบกระทบกับขาพับดังตับ ๆ  

“อืมส์…”  

“สะ เสียว… สะ ส้มเสียว อะ อื้อ…” เสียงครางเร้าอารมณ์ชวนให้เจ้าของใบหน้าคมเงยหน้ากัดริมฝีปากมองท้องฟ้า สองมืออุ่นเลื่อนมาจับกระชับเอวบางแล้วกระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างไม่อ่อนโยน  

ผ่านไปได้พักใหญ่ ๆ ก็ไร้ซึ่งวี่แววที่คนอึดจะปลดปล่อย แต่คนตัวเล็กมันกลับปล่อยออกมาแล้วเป็นครั้งที่สอง ซ้ำทุกครั้งที่กระตุกก็พลอยที่จะตอดรัดของใหญ่ที่คาอยู่ในร่างชวนให้เสือตัวโคร่งครางด้วยความพอใจ  

บทรักเอาท์ดอร์ในครั้งนี้ได้อารมณ์เสียจนไทเกอร์กระชุ่มกระชวยหัวใจเป็นไหน ๆ ส้มตำที่ว่ากามอยู่แล้วตัดภาพมาที่ครั้งนี้มันยิ่งเร้าอารมณ์เขาเหมือนอยากโดนกระแทกให้ตายกันไปข้าง  

ถึงแม้จะไม่ได้เอามันแรง ๆ เหมือนอยู่ในห้องแต่อารมณ์ที่อยู่ในอกทั้งเขาและคนน้องก็ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย รู้สึกมันได้อารมณ์มากจริง ๆ  

“อะ อ่า ส้มรัก… อะอื้อ”  

“รักไร? อืมส์…”  

สวบ ๆ  

“ระ รักพี่…” ได้ยินเจ้าของใบหน้าคมจึงกระตุกยิ้มก่อนจะดึงร่างเล็กให้ขึ้นมาใช้มือกอดรอบคอแล้วประกบจูบแลกลิ้นกันอย่างเอาเป็นเอาตาย ความเสียวเริ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ เสียจนไทเกอร์ทนไม่ไหวผละใบหน้าออกมาคราง จับยึดสะโพกนุ่มไว้แน่น ๆ  

“ไม่ไหวแล้วสัดเอ๊ย…”  

สวบ ๆ ๆ  

“อึก อะ อ่า…”  

สวบ!  

ก่อนที่เขาจะทนไม่ไหวกระแทกกายใหญ่เข้าหนัก ๆ พลันปล่อยลูก ๆ เข้าไปในร่างตามด้วยร่างบางที่ปลดปล่อยเป็นครั้งที่สาม เสียงครางกระเส่าดังขึ้นในขณะที่ไทเกอร์สัมผัสได้ว่าน้ำกามกำลังไหลย้อนออกมา จะทำการถอดออกแต่กลับถูกร่างเล็กดึงไว้ 

“ยะ อย่า…”  

“…”  

“เอาส้มอีก… เอาส้มให้มากกว่านี้นะ”  

“เมื่อวานมึงก็แทบไม่ไหวแล้วนะส้ม”  

“ตะ แต่ส้มเงี่ยนนะ…” ใบหน้าสวยผละออกมาส่งสายตาอ้อนวอนให้ร่างสูง หัวใจเสือเหมือนถูกเล้าโลมให้อ่อนปวกเปียก  

แรงราคะที่ยังไม่ดับลงยิ่งลุกโชนเหมือนไฟนรก ไทเกอร์น้อยคงไม่เล็กลงอีกต่อไป ถ้าอยากไปเที่ยวปารีสมากขนาดนี้เขาจะพามันไปเที่ยวเสียจนทุกซอกทุกมุมเลยคอยดู 

“หึ ๆ อ้อนพี่มากกว่านี้สิครับ” ได้ยินน้ำเสียงคนเจ้าเล่ห์ร่างเล็กจึงเม้มปาก ก่อนจะขยับใบหน้าไปจุ๊บที่ริมฝีปากหยักเบา ๆ แล้วผละออก  

“กระแทกเข้ามาแรง ๆ อื้อ… กระแทกของรักของหวงของพี่เข้ามาแรง ๆ นะ นะผัว…”  

“…” วินาทีนั้นไทเกอร์ถึงกับชะงัก มันจะมากไปแล้วนะครับเมีย ร่างเล็กถูกอุ้มขึ้นเสียจนส้มตำร้องตกใจ ร่างเล็กถูกอุ้มไปวางให้ยืนหันหลังพิงข้างรถ  

ตามด้วยของใหญ่ที่สอดเข้ามาหนัก ๆ ทำให้ร่างเล็กกระทบกระจกรถอยู่หลายหน แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความเสียวที่มากล้น ยามส่วนหัวสอดเข้ามายังจุดกระเส่า ทำให้เขาเมามันในบทรักจนอยากจะตอดรัดเอ็นยักษ์นั้นแรง ๆ  

“อื้ม…” ทุกการกระแทกหนัก ๆ เน้นย้ำให้รู้ว่าเขารักมันมากแค่ไหน ถ้าอยากก็จะเอาให้ตามที่ต้องการ  

สองเท้าขาวมีกางเกงอยู่ตรงข้อจำต้องเขย่งและแอ่นสะโพกเกาะข้างรถให้ร่างสูงกระหน่ำแทงเข้ามาหนัก ๆ ริมฝีปากสวยถูกกัดอย่างนึกเสียว มันช่างรุนแรงและเร้าใจเสียเหลือเกิน เยกันนอกรถซ้ำยังเป็นบริเวณที่ไม่ควรแบบนี้ ชายคนพี่คิดได้ยังไงถึงพาเขามาทำอะไรกัน ณ จุดนี้ 

สวบ ๆ  

“อือ อ่า…”  

ชึ่บ!  

ใบหน้าคมโน้มลงไซ้ซอกหูขาวชวนให้คนตัวเล็กหดคอหนีก่อนจะถูกจับให้หันหน้ามารับบทจูบพร้อมบทกระแทกหนัก ๆ ทำให้สมองแทบจะเตลิด  

ใจหนึ่งนึกขอบคุณพี่ชายที่มันทำให้แฟนของเขามีอารมณ์ให้กระแทกอย่างไม่ต้องอ้อนมันก่อนเลยแม้แต่น้อย มีแต่มันนี่แหละที่อ้อนเสียจนเขาอดใจไม่ได้ คำพูดคำจาชวนให้คิดไปไหนต่อไหน แต่อีกใจก็นึกสงสาร 

สวบ ๆ  

“อ่า…” และไม่นานเขาก็ถึงจุดสุดยอด และแน่นอนว่ามันคงไม่ใช่ครั้งสุดท้าย แม้ร่างบางจะปลดปล่อยออกมาเป็นครั้งที่สี่แล้วแต่เขาที่เป็นครั้งที่สองมีเหรอจะหยุดการกระทำอันแสนกาม ๆ แบบนี้ได้ ทั้งสองย้ายร่างเข้าไปในรถจับให้คนตัวเล็กนั่งขย่มกายใหญ่เสียจนรถแอบสั่น 

สวบ ๆ  

“อื้อ… ยะ ใหญ่…”  

ชั่บ… 

“อืม…” กว่าบทรักจะจบลงไทเกอร์ก็เล่นปล่อยไปสี่น้ำต่างจากคนตัวบางที่หมดตัวไปแล้ว  

ใบหน้าคมหันไปมองคนตัวเล็กที่นอนสลบอยู่ข้าง ๆ อย่างนึกเป็นห่วง กว่าจะเสร็จกันมันก็เหนื่อยจนไม่มีวี่แววจะตอบสนองอะไรเขาได้แล้ว จึงต้องจัดการใส่ชุดและทำความสะอาดคร่าว ๆ ก่อนจะขับรถออกมา 

“ส้มตำมันจะเป็นของคนอื่นได้ยังไงหากไม่ใช่ของเขา” มีแค่เขาคนเดียวนี่แหละที่จะครอบครองทั้งหัวใจและร่างกายมันไว้ได้ ไม่มีเสือตัวไหนบนโลกนี้อีกแล้วที่มีสิทธิ์ได้สัมผัส 

‘หึ… พรุ่งนี้ต้องไปเรียนนะครับคุณนาย’ เอ่ยในใจก่อนจะขับรถกลับไปยังคอนโด กว่าจะขึ้นไปถึงชั้นบนก็เล่นเอาซะไทเกอร์เหนื่อยพอสมควร เขาไม่ได้เช็ดตัวให้ส้มตำต่อเพราะคิดว่าเดี๋ยวตื่นมาค่อยให้น้องมันจัดการเองอีกที 

อีกอย่างเขาเองก็เพลียมากเช่นกัน นาฬิกาบอกเวลาเพียงแค่สองทุ่มกว่า ๆ แต่เมื่อล้มตัวลงไปนอนข้าง ๆ คนตัวเล็กกลับรู้สึกง่วงในทันที คงเพราะเหนื่อยล้าจากการขับรถ บทเซ็กซ์และที่สำคัญคือก่อนหน้านั้นเขาไปเข้าฟิตเนสมาด้วย 

อย่างน้อยก็โล่งอกแล้วที่พี่ชายเขามันแค่เข้าใจผิด แต่ถามว่าโกรธไหมเขาก็โกรธ มันเองก็คิดเอามั่ว ๆ ว่าเขาซื้อแฟนคนนี้มานอนด้วยจนเกิดเรื่องวุ่น ๆ แต่ช่างเถอะ ตอนนี้เขาเพลียมากพอแล้ว ตื่นมาค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน 

ทั้งสองนอนหลับโดยไม่ได้กอดกันเมื่อวันก่อน ๆ คงเพราะส้มตำที่หมดสติก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวจึงได้แค่นอนหงายแล้วหลับตาเอามือวางที่หน้าท้อง ส่วนไทเกอร์ก็นอนคว่ำหน้าไม่ได้ห่างจากส้มตำมากนักเท่าไร 

ปล่อยให้ความง่วงงุนนำพาเข้าสู่ห้วงของนิทรา กว่าจะรู้ว่าอะไรบางอย่างสัมผัสผิวก็เป็นเวลาเช้าเสียแล้ว ไทเกอร์มองเสื้อของตัวเองที่นูนขึ้นเนื่องจากมีใครอีกคนมุดหัวเข้ามาซุกพลางขมวดคิ้ว 

“…” เมื่อเลิกเสื้อขึ้นจึงเห็นแมวตัวน้อยที่ตอนแรกนอนข้าง ๆ มันมุดเข้ามานอนซุกท้องและกอดเขาไว้แน่น 

“ส้มตำ…” ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมเอ่ยเรียกเบา ๆ จนร่างเล็กผละออกพร้อมกับครางเสียงงอแงตะแคงข้างไปนอนขดยังอีกฝั่ง  

“ตื่นได้แล้ว” เลื่อนมือไปเขย่าไหล่ของเจ้าตัวเบา ๆ เพื่อปลุกแต่ร่างบางกลับทำได้แค่คราง เขาไม่รู้ว่าส้มตำเข้ามานอนกอดตั้งแต่ตอนไหน อีกทั้งยังมุดหัวเข้ามานอนซุกท้องเขาไว้อีกต่างหาก  

แล้วผ้าห่มหายไปไหน?  

คิ้วดกขมวดเข้าหากันพลางมองหาผ้าห่มผืนใหญ่ที่ตอนแรกคลุมร่างให้ส้มตำ ก่อนจะเห็นว่ามันหล่นลงไปอยู่ปลายเตียง ไม่แปลกใจเลยที่น้องมันจะเข้ามานอนกอด คงเพราะหนาวแอร์สินะ  

จริง ๆ ช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์แบบนี้ข้างนอกก็ควรจะหนาวแต่กลับไม่ใช่สำหรับประเทศไทยในปีนี้เลยจริง ๆ ยิ่งกรุงเทพฯ ยิ่งแล้วใหญ่  

กับคนอื่นเขาไม่รู้แต่สำหรับเขาแล้วมันก็ไม่ได้รู้สึกหนาวอะไรเลย อีกอย่างมันเหมือนจะหมดหนาวแล้วด้วยซ้ำ แต่เพราะเครื่องปรับอากาศในห้องจึงทำให้อากาศเย็นกว่าปกติ  

สังเกตได้จากแมวบนเตียง… 

“อื้ออ… หนาว…” เสียงครางเบา ๆ ทำให้ไทเกอร์ถอนหายใจแล้วรีบขยับลงไปดึงผ้าห่มมาคลุมร่างให้คนตัวเล็ก เห็นใบหน้าใสแล้วอดก้มลงไปจุ๊บที่แก้มนุ่มเบา ๆ ไม่ได้เลย มีแฟนก็ไม่ต่างไปจากมีลูก 

“หึ… ส้มตำเอ๊ย…” กระตุกยิ้มเอ่ยเบา ๆ  

ใบหน้าคมหันไปมองนาฬิกาดิจิตอลบนลิ้นชักถึงได้รู้ว่าตอนนี้เพิ่งจะหกโมงเช้า คงเพราะเมื่อคืนนอนเร็วกว่าทุกครั้งจึงได้ตื่นเร็วแถมยังรู้สึกสดชื่นแปลก ๆ เขาไม่ได้รู้สึกสดชื่นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ ทุกคืนก็อยู่แต่หน้าคอมแถมยังนอนดึกเป็นประจำ 

ไทเกอร์เดินไปกดปรับอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศแล้วตรงไปกดโทรศัพท์สั่งอาหารเช้าเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะหายเข้าไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟัน ออกมาก็ยังเห็นส้มตำนอนอยู่เหมือนเดิม  

วันนี้วันจันทร์ยังไงก็คงต้องฝ่ารถติดอีกเหมือนเคย ปกติเขามักจะตื่นเจ็ดโมงแล้วรีบทำอะไรต่าง ๆ ก่อนจะขับรถไปยังมหา’ ลัย ถึงที่นั่นก็ประมาณแปดโมงหน่อย ๆ หากมีเวลาก็จะกินข้าวที่ศูนย์อาหาร แต่หากไม่มีก็จะกินของเซเว่นหรืออะไรง่าย ๆ แล้วเข้าเรียน 

บางครั้งก็อย่าหวังว่าจะได้กินเพราะไม่มีเวลา สุดท้ายจึงต้องรอไปกินข้าวเที่ยงเอาทีเดียว แต่โชคยังดีที่เดี๋ยวนี้มีแค่ไม่กี่วันต้องตื่นเช้า นั้นทำให้เขาตื่นสายได้บ่อยครั้ง 

พอขึ้นปีสี่เรียนมันก็ไม่ได้เยอะเท่าไรแต่งานกลับมากเสียจนเขารู้สึกเพลีย จะบอกว่าเรียนไม่เยอะก็ไม่ใช่ บอกว่าเวลาว่างระหว่างวันมันมีเยอะขึ้นกว่าแต่ก่อนจะดีกว่า แต่ยังไงการเรียนมหา’ ลัยมันก็ยังเป็นเรื่องที่เหนื่อยมาก ๆ สำหรับเขาอยู่ดี 

ไทเกอร์เดินเข้าไปในห้องแต่งตัวแล้วสวมชุดลำลองออกมาเพราะยังไม่อยากเปลี่ยนเป็นชุดนักศึกษา ส้มตำยังคงนอนหลับเพราะฉะนั้นเขาจะลงไปรับอาหารขึ้นมาไว้ และเมื่อจัดการกับอะไรเสร็จสรรพแล้วจึงได้เข้ามาปลุกคนตัวเล็ก 

“ปกติต้องตื่นมากวนแล้วไม่ใช่หรือไง” เอ่ยเบา ๆ พลางเดินอ้อมไปฝั่งที่คนตัวเล็กนอนขดอยู่ เป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์แล้วที่ส้มตำมาอยู่กับเขา ปกติน้องมันมักจะตื่นขึ้นมาปลุกตลอด ทว่าเขากลับมองว่าเป็นข้อดี 

“ส้มตื่น วันนี้ต้องไปเรียน” เรียกพร้อมดึงแขนเรียวขึ้นเบา ๆ จนส้มตำครางพลางหรี่ตาขึ้นมองเหมือนไม่พอใจ ไทเกอร์เห็นจึงนั่งลงบนขอบเตียง และก็เหมือนเดิมทุกครั้งคือคนตัวเล็กขยับมาหนุนตักเขาไว้แล้วใช้หน้าถู 

“อื้อออ… ไม่ไปไม่เรียน…”  

“ทำไมดื้อ ปกติมึงต้องตื่นแล้วนะ” บ่นแต่กลับลูบผมนุ่มเบา ๆ อย่างปลอบโยน เขาชินกับการตื่นขึ้นมาแล้วพบกับหน้าของส้มตำไปแล้ว 

“งั้นตื่นก็ได้”  

“…” มองร่างเล็กที่ลุกขึ้นนั่งหัวฟู ๆ ส่งสายตามาให้เหมือนอยากจะงอแง อีกอย่างมันคิดจะดื้อแค่นั้นจริง ๆ หรือไง 

“ส้มจะไปอาบน้ำ” ร่างเล็กบอกก่อนจะคลานลงไปจากเตียงแล้วเดินงง ๆ เข้าห้องน้ำอย่างว่าง่าย ไทเกอร์ไม่ได้แปลกใจอะไรเพราะส้มตำมันก็มักจะเป็นแบบนี้ 

“เออง่ายดีว่ะ…” เอ่ยก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารที่ซื้อมาใส่จาน  

ปกติตั้งแต่ส้มตำมาอยู่ด้วยเจ้าตัวก็มักจะเป็นคนทำอะไรแบบนี้ให้ตลอด จนมันกลายเป็นภาพที่คุ้นตา แต่บางครั้งเขาก็เป็นคนทำอาหารให้ น้องมันเคยบอกเขาว่าทำอาหารเป็นแต่ว่าในตู้เย็นไม่มีวัตถุดิบ 

ไม่แปลกหรอกเพราะส่วนใหญ่เขาก็ไม่ค่อยทำเองอยู่แล้ว แต่ถามว่าทำเป็นไหมก็พอได้ เหมือนที่เคยทำให้น้องมันกินเมื่อนานมาแล้ว อาจไม่ได้อร่อยมากเท่าไรแต่กินแล้วไม่ตายก็บุญแค่ไหนแล้ว 

ไม่นานคนที่เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวก็เดินออกมาในชุดนักศึกษา ส้มตำที่ดูเหมือนจะสดชื่นขึ้นแล้วค่อย ๆ นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งของตัวเองพร้อมกับไทเกอร์ที่นั่งอีกฝั่ง 

“ข้าวผัดเหรอ ส้มชอบข้าวผัด~”  

“อื้อ… ไม่รู้จะสั่งอะไร”  

“พี่ไทเกอร์ต้องรู้สิ่งที่ส้มชอบนะ ขนาดส้มยังรู้สิ่งที่พี่ไทเกอร์ชอบเลย” บ่นพลางหยิบช้อนขึ้นมาเตรียมตักอาหารใส่ปาก 

“กูชอบไร?”  

“ชอบส้มตำ…”  

“…” ไทเกอร์มองเด็กตรงหน้าที่ส่งยิ้มน่ารัก ๆ มาให้จนอยากจับมันกอด แต่ถามว่าเขายิ้มไหมก็ยิ้ม เผลอยิ้มเพราะน้องมันแต่เช้าเลยวันนี้ 

“พี่ไทเกอร์ชอบกินอะไรอะ จริง ๆ เหมือนพี่กินทุกอย่างเลย”  

“ไม่มีอะไรที่ชอบตายตัวว่ะ พากูกินไรก็กินหมดแหละถ้ากินได้แล้วอร่อย” เขาเป็นคนไม่ค่อยเรื่องมากมาตั้งแต่เด็ก เพราะฉะนั้นเลยมักจะเปิดใจกับอะไรใหม่ ๆ ได้เสมอ 

เว้นเสียแต่เรื่องความรัก… 

เขาไม่คิดจะเปิดใจให้ใครเพราะมีคนที่ตัวเองรักอยู่ตรงหน้าแล้ว เขาอาจเหมือนรักเด็กคนนี้ง่ายเกินไป แต่กว่าอะไรหลาย ๆ อย่างจะลงตัวมันก็ไม่ใช่ง่าย ๆ เลยจริง ๆ การกระทำและคำพูดมันจะสู้ความรู้สึกที่อยู่ในใจจริง ๆ ได้ยังไง  

ถึงมันจะเด๋อ ๆ ด๋า ๆ อยู่บ้างก็ตาม แต่อย่างน้อยน้องมันก็ว่านอนสอนง่ายและเชื่อฟังเขา 

เหรอวะ?  

“เท่อะกินได้หมด ส้มกินอะไรไม่ได้บ้างนะ”  

“แตงกวาไง เห็นมึงเขี่ยทิ้งตลอด” ตอบในขณะที่คนตัวเล็กกำลังเขี่ยแตงกวาในจานไปไว้ข้าง ๆ พอดี นั่นทำให้ส้มตำชะงัก 

“ส้มชอบกินผักนะ ผักบุ้งยิ่งชอบ แต่คือ… ส้มไม่ชอบกินแตงกวาอะมันแปลก ๆ”  

“เอามาเดี๋ยวกินเอง” สองสามชิ้นก็ไม่กินให้มันจบ ๆ ไทเกอร์กินส้มตำอวดคนตัวเล็กจนใบหน้าใสย่นจมูกใส่เพราะหมั่นไส้ 

ทั้งสองนั่งกินข้าวไม่นานเพราะต้องทำเวลา ไทเกอร์ก็เข้าไปเปลี่ยนชุดเตรียมอะไรนิด ๆ หน่อย ๆ ก่อนจะพากันออกไปมอ 

“รถติดแบบนี้เราเยกันได้น้ำหนึ่งเลยนะ” ส้มตำบ่นเหมือนกับมันไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไรจึงทำให้ให้คนขับรถเลือกที่จะเงียบ 

“เมื่อวานพี่กูมันพูดอะรู้บ้าง?” ยังไม่ถามถึงเรื่องเมื่อวานเลยตั้งแต่ตื่นนอน ส้มตำก็เหมือนจะไม่ได้เก็บมันไม่มาใส่ใจอย่างกับลืมทุกอย่างไปยังไงอย่างงั้น 

“เมื่อวานพี่ไทเกอร์เอาส้มเหรอ? เมื่อเช้ามีน้ำคาอยู่ด้วยอะ อีกอย่างส้มรู้สึกปวด ๆ เอวด้วย ด้านหลังก็แอบขัด ๆ”  

“อะไรวะ มึงจำไม่ได้?”  

“ส้มถูกวางยาหรือเปล่า? อะไรอะ? แต่ส้มมีอะไรกับพี่ป่ะ?”  

“…” ทำไมน้องมันทำหน้างงแบบนั้น เอาจริงมันถูกวางยาไม่ได้ถูกมอมเหล้าป่ะวะ เอ๊ะหรือเรียกว่ามอมยา?  

“ส้มงงไปหมดแล้ว”  

“เมื่อคืนมึงถูกวางยา จนกูต้องจอดรถเอากับมึงข้างทาง”  

“สุดยอด~” ไทเกอร์หันมามองคนที่ทำหน้าตื่นเต้นก็อดยกมือขึ้นไปดีดหน้าผากมันไม่ได้เลยจริง ๆ พอดีกับรถที่สามารถเคลื่อนตัวได้เขาจึงกลับไปโฟกัสการขับรถ 

“ดีดมาได้คนใจร้าย… พี่ชีต้าห์เขาคิดว่าส้มขายตัวเลยจะตกลงดีลเรื่องราคา แล้วบอกว่าถ้านอนด้วยจะลบคลิปให้”  

“มันไม่มีคลิป”  

“อ้าว…” ใบหน้าใสชะงักทำหน้างงเมื่อได้ยิน 

“ถูกหลอกง่ายจริงมึงเนี่ย”  

“แรงอะ ใครจะไปรู้นิสัยใจคอของพี่ชายพี่จริง ๆ ล่ะ” อย่ามาโทษว่าเขาถูกหลอกง่ายนะ!  

“เออต่อไปก็ระมัดระวังหน่อย”  

“รู้แล่ววว เย็นนี้พาส้มไปซื้อของด้วยส้มจะซื้อของที่อยากได้”  

“อะไร?”  

“ของประดับห้องแหละ ส้มอยากได้จริง ๆ นะ” เขาอยากได้โมเดลหอไอเฟล อยากได้ไฟประดับที่เป็นเส้นสายยางด้วย จะเอามาไว้ประดับห้อง แต่ถ้าพี่ไทเกอร์ไม่ให้ทำก็จะเก็บไว้ใช้ในโอกาสอื่น ๆ  

“ไร้สาระจังวะ” เอ่ยหน้าตาเฉยแต่ไม่ได้หันมามองคนตัวเล็ก 

“ระ แรงอีกแล้วนะ! ทำไมวันนี้พี่ไทเกอร์ถึงปากร้าย”  

“…” เขาพูดแรงตรงไหนวะ?  

“แต่ถ้าพี่ไทเกอร์ไม่พาไปส้มก็จะไม่ไป อีกอย่างวันนี้เรียนหนักด้วย” แต่ยังไงก็ช่างแค่ได้อยู่กับพี่ไทเกอร์บ่อย ๆ เขาก็มีความสุขแล้ว 

ไม่นานไทเกอร์ก็มาส่งส้มตำที่คณะก่อนจะผ่านไปยังคณะของตัวเองแล้วจอดรถไว้ที่ลานจอดรถของนักศึกษา ส่วนมากไม่ค่อยมีคนขับรถมา แต่สำหรับเขามันคือวิธีที่สะดวกที่สุด  

รถไฟฟ้าไม่ได้อยู่ใกล้คอนโดเลยสักนิด ถ้าจะมีก็คงเป็นรถแท็กซี่และรถเมล์ แต่ที่เลือกคอนโดแห่งนี้เพราะคิดว่าใกล้มอที่สุด ขับรถส่วนตัวไม่นานก็ถึงมหา’ ลัย ยิ่งรถไม่ติดยิ่งขับไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ อีกอย่างคือเจ้าของคอนโดก็รู้จักพ่อของเขา 

ร่างสูงเดินตรงไปหาเพื่อนที่นั่ง ๆ กันอยู่ ต่างคนต่างก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ แต่ที่ทำให้แปลกใจคงเป็นจำนวนของสมาชิกในกลุ่มที่ยังมาไม่ครบ เพราะปกติเห็นจะเป็นเขาที่มาคนสุดท้ายตลอด 

“ไอ้ปิงไปไหนวะ?” ถามพลางนั่งลงประจำที่ของตัวเอง 

“ไม่รู้มันบอกจะไม่มาไม่ใช่หรือไงวะ” ลีโอเงยหน้าขึ้นมาตอบไทเกอร์จึงขมวดคิ้วก่อนจะทักไปถามเพื่อนในไลน์ สรุปคือเพิ่งตื่นและป่วยเลยจึงจะไม่มา 

“ไทเกอร์…” เสียงเรียกใส ๆ ดังขึ้นทำให้ทั้งสามหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนไทเกอร์จะเลิกคิ้วพร้อมกับเนมที่สบถคำหยาบออกมาเบา ๆ  

เฟย์ขอคุยด้วยได้ไหม ไม่ใช่เรื่องที่ทำให้ไทเกอร์กังวลใจแน่นอน เดี๋ยวจะไปรอตรงนั้นนะ” หญิงสาวในชุดนักศึกษากระโปรงพลีทเลยหัวเขาพร้อมด้วยรูปร่างและหน้าตาที่สะสวยดูสดใสเดินตรงไปยืนรอไทเกอร์ใต้ร่มไม้อีกฝั่งหนึ่งของถนน 

“มาทำไมวะ?” เนมถามในขณะที่ลีโอขมวดคิ้ว ส่วนไทเกอร์ก็แปลกใจไม่ใช่น้อย 

“ไม่รู้ เดี๋ยวกูมา…” ไทเกอร์เอ่ยก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปหาหญิงสาวแฟนเก่าที่เคยคบกันเมื่อครั้งตอนอยู่ปีสาม แน่นอนว่าเธอคนนี้คือผู้หญิงที่เขาเคยรักและเคยทำให้เขาเจ็บมากคนหนึ่ง 

แต่ทำไมวันนี้อยู่ดี ๆ ถึงเขามาทัก?  

 

ฝั่งของส้มตำ~ 

หลังพี่ไทเกอร์มาส่งร่างเล็กก็ได้ขึ้นตึกไปเรียนในทันที วันนี้เขามีเรียนแค่ที่ตึกคณะ ผ่านไปจนเรียนเสร็จกลับได้สายจากพี่ไทเกอร์บอกให้กลับคอนโดก่อนเลยเพราะต้องไปทำธุระต่อ ส้มตำไม่ได้ว่าอะไร เขากลับเองได้เพราะมีคีย์การ์ด ถึงจะแอบเสียใจที่ไม่ได้ไปซื้อของก็ตาม เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน 

“จริง ๆ ไม่ต้องมาส่งกูก็ได้นะปูน รถมันติดมึงก็เห็น”  

“กูผ่านหน้าคอนโดมึงพอดี จริง ๆ ไม่ได้ใจดีอะไรหรอก”  

“อิห่าซึ้งเลย อีกอย่างคอนโดพี่ไทเกอร์นะ กูเหรอจะมีปัญญาซื้อ” เขาเป็นเพียงแค่ผู้พักอาศัยด้วย ถึงแม้เจ้าของสถานที่จะบอกให้ทำเหมือนกับตัวเองเป็นเจ้าของก็ตาม 

“เออปูนมึงคิดไงกับผู้ชายสูบบุหรี่?”  

“หือ? ไม่รู้อะ... บางทีก็ดูเท่นะถ้าหน้าตาให้ แต่บางทีก็ไม่ชอบ แต่กูก็สูบบางครั้งตอนเครียด ๆ”  

“มันไม่ดีนะปูน” เขารู้ว่าปูนเคยสูบบุหรี่เพราะเคยเห็น แต่เพราะมันมีเหตุจำเป็นจึงไม่ได้ว่าอะไรนอกจากเตือน 

“กูรู้ แต่นานแล้วนะที่ไม่ได้แตะมันเลย ว่าแต่มึงถามทำไม?”  

“แค่สงสัยว่ะ เพราะพี่ไทเกอร์ไม่แตะบุหรี่เลยอะ กูเหมือนโชคดีที่ไม่ต้องได้บอกแฟนให้เลิกสูบ” ชายตัวสูงไม่แตะของแบบนั้นเลยจริง ๆ หรือเพราะเขาไม่เคยเห็นไม่รู้ เดี๋ยวยังไงเขาจะถามเจ้าตัวอีกที 

“ดีแล้ว ๆ ผู้ชายบางคนไม่สูบหรอกมึง เอาจริง ๆ ก็เสี่ยงตายอะ ไม่สูบอะดี กูก็เลิก ๆ ละ”  

“อื้ม…” อะไรที่มันไม่ดีต่อสุขภาพก็ไม่ควรเอามันเข้ามาในชีวิต 

สักพักส้มตำก็ขึ้นมายังคอนโดพร้อมกับสายเรียกเขาจากผู้เป็นแฟนเป็นครั้งที่สอง พี่ไทเกอร์บอกเขาว่าอาจกลับช้าเพราะจะไปทำธุระกับเพื่อน ๆ แต่ก็บอกว่ากลับมาจะพาไปซื้อของ ซึ่งเขาเองก็เข้าใจจึงไม่ได้งี่เง่าอะไร 

แต่แล้วมันกลับทำให้ร่างเล็กชะงักในเวลาต่อมาเพราะรูปที่ส่งมาให้ในแชตพร้อมกับสายเรียกเข้าจากเพื่อนสนิทที่มาส่งที่คอนโดก่อนหน้านี้ คำถามต่าง ๆ พุ่งเข้ามาในหัวพร้อมกับความรู้สึกหลาย ๆ อย่างเริ่มก่อตัวขึ้นช้า ๆ ฝั่งของไทเกอร์จะรู้ไหมว่ากำลังทำให้ส้มตำนั้นเสียใจ 

“ขอบใจไทเกอร์มากเลยนะ อยู่ดึกเลย แต่คิดว่าข้อมูลน่าจะครบแล้ว”  

“ไม่เป็นไร…”  

“จะกลับเลยใช่ไหม เห็นบอกน้องรออยู่นี่นา” เฟย์เอ่ยพลางยิ้มส่งไปให้ เขารู้มาสักพักแล้วว่าแฟนเก่าคนนี้กำลังคบกับรุ่นน้องผู้ชายที่ชื่อส้มตำ ส่วนตัวแล้วไม่ได้อะไรด้วย เพราะเขาเข้าใจความรักของทั้งสองดีเลยล่ะ 

“อื้ม… เดี๋ยวต้องกลับละ กลัวมันจะงอแง” เอ่ยพร้อมจะเดินไปยังรถ 

“ไทเกอร์…”  

“…” เสียงเรียกทำให้ใบหน้าคมหันไปเลิกคิ้ว 

“ขอโทษสำหรับตอนนั้นด้วยนะ… และขอบใจอีกครั้งสำหรับเรื่องวันนี้ด้วย” ร่างเล็กเอ่ยพลางส่งยิ้มจริงใจมาให้ ยอมรับว่าไทเกอร์ไม่เคยได้รับคำพูดแบบนี้เลยตั้งแต่เลิกกัน แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาจาง ๆ  

“ไม่เป็นไร… เราอาจจะดีไม่พอสำหรับเฟย์จริง ๆ ก็ได้ แต่เราอาจดีพอสำหรับคนอื่นและตอนนี้มันรออยู่ที่ห้อง ขอตัวนะ” เมื่อได้ยินหญิงสาวถึงกับเผลอคลี่ยิ้ม ผู้ชายคนนี้ไม่เปลี่ยนไปเลยจริง ๆ นับตั้งแต่วันนั้น ยังคงรักใครรักจริงและไม่หวั่นไหวให้ใครคนอื่น 

“อื้ม! ขับรถดี ๆ ล่ะ” ชายตัวสูงที่กำลังเดินออกไปยกมือขึ้นโบกทั้ง ๆ ที่ไม่หันมามองยิ่งทำให้เฟย์เผลอยิ้มก่อนจะเดินไปยังรถของแฟนสาวที่รอรับ 

 

 

ไทเกอร์ขับรถกลับมายังคอนโดอย่างรวดเร็ว ในใจนั้นเตรียมไว้แล้วว่าต้องโดนส้มตำงอนให้แน่ ๆ แต่เพราะต้องช่วยเพื่อนทำวิจัยจริง ๆ เลยต้องอยู่จนดึกขนาดนี้ ทำไมจะเรียกว่าเพื่อนไม่ได้เพราะเขาก็ไม่ได้หลงเหลือความรู้สึกอะไรให้กับผู้หญิงคนนั้นแล้ว 

“พี่ไปไหนมา?” ปิดประตูก่อนจะเดินเข้ามาในห้องก็พบกับร่างเล็กยืนกอดอกรออยู่ที่ห้องรับแขก ซึ่งตอนนี้มันจะเที่ยงคืนอยู่แล้วทำไมถึงยังไม่หลับไม่นอน เมื่อได้ยินคำถามคิ้วดกจึงขมวดเข้าหากัน 

“หาเพื่อน ทำไมยังไม่-”  

“ไม่กอด” ฝ่ามือนุ่มดันร่างของชายผู้เป็นแฟนที่เอ่ยถามพลางจะเดินตรงมากอดให้ออกห่างพร้อมสีหน้าที่ไม่พอใจปรากฏขึ้น 

“...” คิ้วดกขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นท่าทางของส้มตำดูเปลี่ยนไป 

“ส้มถาม... ว่าพี่ไปไหนมา?” คำถามเดิมถูกเอ่ยเน้นขึ้นอีกครั้งพร้อมริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน เจ้าของใบหน้าหวานเหมือนกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา 

“เพื่อนกูมี-”  

“เขาเป็นอะไรกับพี่” เอ่ยตัดขึ้นเสียจนมือหนาจำต้องเสยผมหันหน้าหนี เป็นครั้งแรกที่เขาไม่กล้าเถียงส้มตำเลยจริง ๆ มองก็รู้ว่าร่างเล็กมันไปรู้อะไรมา 

“แฟนเก่า”  

“...”  

“กูไปหาแฟนเก่ามา” สารภาพออกไปตามตรง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าพี่ไทเกอร์ไปไหนมาอยู่แล้วแต่เมื่อได้ยินจากปากของเจ้าตัวกลับยิ่งรู้สึกหน่วงขึ้นที่อก 

“ตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้เที่ยงคืน ตั้งแต่ตอนที่ส้มบอกให้พาไปซื้อของ ส้มรอพี่กลับมาเพื่อฟังคำโกหกเหรอพี่ไทเกอร์?” น้ำใส ๆ เริ่มไหลออกจากเบ้า 

“...”  

“สะ ส้มเสียใจอะ...” ร่างเล็กเอ่ยพร้อมกับจะเดินหนีแต่มือหนารีบดึงเข้ามากอด กำปั้นเล็กทุบลงที่แขนและมือหนาพลางดิ้นไม่หยุด 

“กูไม่ได้คิดอะไรกับเขาจริง ๆ ส้มตำ”  

“ไม่ได้คิดแล้ว ฮึก… จะไปทำไม? ปล่อยเลยพี่ไทเกอร์ใจร้าย!”  

“เชื่อกูหน่อย… กูเหนื่อยนะ”  

“…” ร่างเล็กหยุดดิ้นแต่กลับร้องไห้ไม่หยุดนั่นยิ่งทำให้ไทเกอร์รู้สึกใจไม่ดี ร่างสูงค่อย ๆ จับพลิกให้ใบหน้าใสหันมามองยิ่งเห็นส้มตำร้องไห้เขายิ่งเหนื่อย เขารักน้องมันมาก พอเห็นมันร้องไห้หัวใจมันยิ่งเหมือนถูกบีบ 

“เขาต้องทำวิจัย กูแค่ไปตอบคำถามและแชร์ข้อมูลต่าง ๆ แค่นั้น”  

“จะ ใจร้าย ฮือ…”  

“…” เขาพูดอะไรไม่ออกจริง ๆ เพราะส้มตำไม่หยุดร้อง ทำได้เพียงแค่ดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้แน่น เขาผิดที่ไม่ได้บอกไปตรง ๆ และทิ้งให้ส้มตำรออยู่ห้องคนเดียว 

“ขอโทษ กูพูดจริงทุกอย่าง มึงไม่เชื่อใจกูเหรอ?”  

“กะ โกหกส้ม” ผละใบหน้าออกมามองคนตัวเล็กที่ยังไม่หยุดร้อง น้ำตาเปื้อนแก้มเนียนจนเขาต้องถกเสื้อขึ้นมาเช็ดให้ 

“ใช่โกหก เพราะไม่บอกมึงตรง ๆ ว่าไปไหนมา แล้วไปหาใคร เพราะกลัวมึงกังวลแค่นั้นจริง ๆ”  

“…” ยังคงเอาแต่สะอื้นและมองใบหน้าคม 

“ดูนี้…” ไทเกอร์ล้วงเอาโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาโชว์ให้ร่างเล็กอ่าน ซึ่งเป็นโพสต์ที่เขาเลือกที่จะเขียนออกมาตามคำแนะนำของหญิงสาวที่เพิ่งจากกันมาไม่นานนี้ ส้มตำยังคงมองใบหน้าคมก่อนจะลดสายตาลงมาอ่านข้อความอย่างช้า ๆ  

 

Tiger Tinnakrid 

36 mins 

เพิ่งได้เข้าเฟซบุ๊กเพราะผมไม่ค่อยได้เล่น แต่สิ่งที่ผมจะบอกต่อไปนี้เป็นเรื่องจริงทุกอย่าง ไม่ได้หวังให้ทุกคนเข้าใจหรือขอความเห็นใจ ใครไม่อยากรู้ไม่อยากเห็นก็ไม่ต้องอ่านครับ ทุกคนคงรู้อยู่แล้วว่าตอนนี้ผมมีแฟน หลาย ๆ คนก็คงรู้ว่าแฟนผมคือใคร มันชื่อส้มตำเป็นรุ่นน้องที่ใครหลายคนชอบมองว่ามันเป็นคนแบบนั้นหรือแบบนี้ทั้ง ๆ ที่พวกคุณไม่เคยได้คุยหรือรู้จักมันจริง ๆ พวกคุณจะมองว่าผมหรือน้องมันเป็นอะไรยังไงก็ช่าง แต่สิ่งสำคัญที่พวกคุณไม่ควรทำคือดูถูกความรักของผมที่มีให้น้องมัน อะไรจริงอะไรไม่จริงอย่าตัดสินไปเองหากไม่มีข้อมูล และขอร้องอย่าเอาชื่อมันไปพูดในทางเสีย ๆ หาย ๆ เพราะคุณไม่รู้จักน้องมันดีเท่าผม ถ้าหากใครสักคนที่คุณรักถูกทำร้ายทางคำพูดหรือข่าวลือปลอม ๆ คุณเองก็คงไม่มีความสุขหรอกใช่ไหม อย่าเอาอคติส่วนตัวมาทำลายชีวิตของใครสักคนที่เขามีคนรักและคนที่รักเขาเลยครับ ขอบคุณครับ 

 

เมื่ออ่านจบริมฝีปากบางยิ่งเม้มเข้าหากัน น้ำใส ๆ ไหลออกมามากกว่าเดิมพร้อมกับไทเกอร์ที่ดึงร่างเล็กเข้าไปกอดไว้แน่น เขาแค่อยากทำอะไรให้มันเคลียร์ ๆ ทั้ง ๆ ที่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เข้าไปโพสต์อะไรในเฟซเพราะคนมาตามค่อนข้างเยอะ และเขาอยากได้ความเป็นส่วนตัว แต่ทั้งหมดก็เพราะส้มตำจริง ๆ  

“กูรักมึงจริง ๆ ส้มตำ รักแค่มึง…”  

“ฮืออออ…”  

 

ไรท์เอ็ม 

พี่ไทเกอร์ แงงงงงงงงงงงง 

twitter @heartfilia_emma 

Page ไรท์เอ็ม 

Line Official @rightm (มี@) 

แท็ก #น้องส้มตำคนกาม 

ความคิดเห็น