ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เฮียเจย์ EP.21 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.7k

ความคิดเห็น : 92

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มี.ค. 2562 00:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฮียเจย์ EP.21 100%
แบบอักษร

EP.21

/

//

///

" เห้ยๆ เดี๋ยวก่อนอะไรเนี้ย คุณเป็นใคร " เจย์ตกใจรีบสบัดมือออก อยู่ๆก็โดนผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาทักเหมือนรู้จักแล้วก็โดนลากมาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

" นี่ ฟ้าใสเองไงคะ "

ชิบหาย..ฟ้าใสไหนวะ?!

" เอ่อ.."

" แหม๋...เฮียเจย์ทำเหมือนลืมเลย..ก็วันนั้นที่ผับ.. " หญิงสาวพูดด้วยท่าทีเหนียมอาย จับมือเจย์มาถือ เจย์ทำหน้างงค่อยๆจับมือเธอออกอย่างไม่ให้เสียมารยาท

 เขาไม่ได้ทำเหมือนลืม แต่เขาลืมจริงๆ  ชิบหายนี่กุยังเคลียร์ไม่หมดอีกหรอวะ เจย์เกาหัวตัวเองแกร่กๆ ขยับถอยหลังเพิ่มระยะห่างจากหญิงสาวนิดหน่อย

" คือ..ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ "

" เอ้ะ.ทำไมเฮียเจย์ต้องทำท่าทีเหินห่างใส่ฟ้าใสด้วยละคะ แล้วขอโทษฟ้าใสทำไมหรอคะ "  ฟ้าใสแกล้งทำเสียงหงอยให้ดูน่ารัก

" เรื่องวันนั้นถ้ามันทำให้คุณคิดเกินเลย ผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมขอให้คุณช่วยลืมมันไปได้รึป่าวครับ " เจย์พูดอย่างนอบน้อม เพื่อไม่ก่อให้เกิดปัญหาตามมา

เพี้ยะ!

ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบ เจย์ขยับกรามเพื่อคลายความเจ็บจี๊ด ไม่ได้ตอบโต้หรือพูดอะไรกลับเพื่อที่เรื่องจะได้จบง่ายๆ

" ไอ้คนเฮงซวย! หึ้ย! "

เจย์มองหญิงสาวที่เดินกระทืบเท้าออกไป อะไรวะนึกว่าเคลียร์หมดแล้วแล้วคนนี้มาไงวะเนี้ย! เขาไม่เห็นจำได้เลยว่าเคยไปมีคอนแทกอะไรกับคนชื่อฟ้าใสด้วย แต่ก็ช่างแม่งเหอะถือว่าจบๆไปแล้วเธอคงเป็นคนสุดท้ายแล้วนั้นแหละ เพราะหลังจากวันนั้นเจย์ก็ไลน์บล็อกไลน์ผู้หญิงทุกคนแล้วเปลี่ยนเบอร์เปลี่ยนโทรศัพท์ใหม่ทั้งโทรศัพท์ของเขาจึงมีแค่เบอร์บ้าน เบอร์พ่อแม่ เบอร์ของคลีนิก เบอร์ไอดิว..และเบอร์ของซานที่เจย์จำมันได้แม้นทุกตัว...

" เอ้ะ นั้นซานนี่! จะกลับแล้วหรอ " เจย์ขมวดคิ้งมองเด็กผู้ชายที่ชุดนักเรียนเดินหันหลังไวๆอยู่ชั้นล่างของชั้นที่ตนยืนอยู่ ไปอยู่นั้นตอนไหนวะ! เมื่อเห็นว่าเป็นน้องเจย์ก็รีบตามลงไปโดยที่ไม่รู้ว่าตัวเขาเองโดนซานเห็นฉากที่โดนผู้หญิงลากไปเต็มๆ และมันทำให้หัวใจของซานซ้ำมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ..

สุดท้ายก็แอบขับรถตามน้องมาจนถึงบ้าน เจย์แอบจอดรถในซอยเล็กๆของบ้านของซาน เป็นจุดที่เขาใช่แอบดูซานผ่านทางระเบียงบ้านทุกวัน เจย์สังเกตุเห็นว่าน้องเดินปึงปังเข้าบ้านไม่รู้ว่าเป็นอะไร จนเวลาล่วงเลยมาเกือบๆ 2 ทุ่มเจย์ก็ยังคงจอดรถดูน้องผ่านทางระเบียงเช่นเดิม เขาขอแค่ได้เห็นผ้าม่านห้องน้องก็พอใจแล้ว เจย์เหลือบมองออกไปนอกรถดูท่าเหมือนฝนจะตก อีกสัก 10 นาทีค่อยกลับก็แล้วกัน

" จะไปไหนอีกละนั่น " เจย์ขมวดคิ้วมองซานที่เปิดประตูบ้านเดินออกไปข้างนอก ฝนก็จะตกแล้วยังจะออกมานอกบ้านอีก ร่มก็ไม่เอาไป เจย์ขมวดคิ้วคิดหนักว่าจะเอายังไงดี ถ้าขับรถตามออกไปมันก็จะเป็นจุดสนใจเกินไป แต่ถ้าเดินตามไปน้องก็ต้องรู้แน่..แต่ซานไม่ได้เอาร่มไปนะ..ฝนก็จะตกแล้วด้วย เอาไงดีวะ..

.

.

.

" เอาวะ เป็นไงเป็นกัน! " เจย์หันไปหยิบร่มตรงเบาะหลัง ร่างสูงเปิดประตูรถแล้วแอบเดินตามหลังซานไปเงียบๆ

ซานเดินลากเท้าไปเรื่อยๆ โดยไม่รู้เลยว่าฝนกำลังจะตก เขาอยากกินช็อกโกแลตมากๆก็เลยออกมาซื้อที่ 7-11 หน้าหมู่บ้าน เพราะมันใกล้ๆซานเลยไม่ขี่มอไซค์มา ซานเดินไปโดยที่ไม่รู้ว่ากำลังมีคนแอบตามมาข้างหลัง เจย์ก็แอบหลบตามเสาไฟบ้าง ข้างถังขยะบ้างล่ะ เพื่อกำบังตัวเอง

เมื่อถึง 7-11 ซานก็เดินเข้าไปซื้อของ โดยที่มีเจย์แอบรออยู่ท้ายรถของใครก็ไม่รู้อยู่เงียบๆ ในใก็ภาวนาขอให้ฝนอย่าพึ่งตกลงมา เจย์หมอบตัวลงเมื่อฅานเดินถือถุงขนมออกมาแล้ว เขาก็ได้จังหวะกลายร่างเป็นสโตกเกอร์แอบตามน้องต่อไป จนมาถึงปากทางเข้าหมู่บ้านฝนก็เทลงมา

" ฮืออ มาตกไรตอนนี้เนี้ยย " ซานเบะปากใช้มือบังฝน ตกแรกมากเลยอ่าาา เม็ดฝนโดนผิวเจ็บไปหมดแล้วเนี้ย เจย์กำร่มในมือแน่นทำไงดีวะ เขาไม่กล้าวิ่งเอาร่มไปให้น้อง เหมือนฟ้าจะเมตตาคนชั่วอย่างเขา อยู่ๆถุงขนมของซานก็ขาดทำให้ขนมที่น้องซื้อมาล่วงตกลงพื้น

" โอ๊ยยยย ถุงขาดได้ไงเนี้ย " ซานรีบก้มลงเก็บห่อขนมมาตุ้มไว้ที่อก เสื้อผ้าเปียกแนบติดลำตัว ลมที่พัดมาทำให้ซานตัวสั่นด้วยความหนาว เจย์ทนเห็นน้องโดนฝนไปมากกว่านี้ไม่ไหวเขาจึงกลั้นใจกางร่มแล้ววิ่งไปหาน้อง

" ช็อกโกแล็ตจ๋า..." ซานเก็บช็อกโกแล็ตเข้ามาไว้ในมือ  อยู่ๆถุงขนมเลย์ก็ตกลงจากอก แง้งง ไม่หน้าตะกะซื้อขนมมาเยอะเลยแล้วจะถือกลับไงเนี้ย...บ่นในใจไปสักพัก เจ้าตัวก็พึ่งรู้สึกตัวได้ว่าทำไมตัวถึงไม่โดนเม็ดฝน ซานขมวดคิ้วฝนตกไม่ทั่วฟ้าหรอวะ..ก่อนจะมองไปรอบๆตัวเอง เอ๊า..ทำไมฝนมันไม่ตกแค่ตรงที่เขานั่งวะ..ซานงงโดยที่ไม่ทันได้รู้ตัวว่ามีคนมากางร่มให้ข้างหลัง

" เอ๋.." ซานเหว๋อไปนิดก่อนจะลุกขึ้นยืนเมื่อเก็บขนมได้ครบแล้ว เจย์มองท้ายทอยของซานนิ่งๆในใจก็นึกเอ็นดู นี่ยังไม่รู้ตัวอีกขนาดมีคนอยู่ข้างหลังตัวเองนะเนี้ย ไอ้เด็กอ้วนเอ๊ย! สงสัยเขาจะยกร่มขึ้นสูงเกิน เจย์จับร่มให้ต่ำลง

" หื้อ? " ซานมองปลายร่มที่ปรากฎต่อหน้าตนที่อยู่ๆมาจากไหนไม่รู้ ก่อนเด็กอ้วนจะหันหลังกลับไป

" ..... " เจย์จ้องหน้าซานเงียบๆ ก่อนจะส่งยิ้มให้เด็กอ้วนที่เขาแสนจะคิดถึง

"......." ซานนิ่งอึ้ง ในหัวขาวโพลนไปหมด ซานกระพริบตารัวๆอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เฮียเจย์หรอ?..มาอยู่ที่นี่ได้ไง..

" ..... "

" ...... "

"..ไง..เด็กอ้วนคิดถะ.."

ตุบ!

ซานปาขนมที่มีอยู่ในอีกคน หันหลังกลับเตรียมจะวิ่งหนีแต่ก็โดนเจย์คว้ามือเอาไว้ก่อน

" ปล่อยนะ!! "

" ซาน.."

" บอกให้ปล่อยไง " ซานกัดฟันพูดบอกเสียงเข้ม ไม่ล่ะเขาจะไม่ร้องไห้ให้กับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว พอกันที

" เฮียเจย์ไปส่งนะ " เจย์ไม่ปล่อยมือน้อง เขากำมือซานแน่นแม้ว่าซานจะพยายามสะบัดมือออกแค่ไหนก็ตาม ไม่เอาแล้วเขาจะไม่ปล่อยซานไปไหนอีกแล้ว

" ไม่ต้องการ ปล่อยนะ! นี่! "

เจย์ไม่ฟังร่างสูงเดินจูงมือน้องพาไปส่งที่บ้าน ท่ามกลางสายฝนที่เทกระหน่ำลงมา คนสองคนและร่มหนึ่งคัน

" ซานบอกให้ปล่อยไง ไม่งั้นจะร้องให้คนช่วยนะ! "

" ก็เอาสิ เฮียจะจับจูบให้หยุดร้องเอง "

" ช่วยด้วยครับ!! ผมโดนโรคจิตลวนลามครับ ช่วยด้วย!! อ๊ะ! จะพาไปไหน ไม่ไปนะ!  " ซานเบิกตากว้าง ยื้อตัวเองเอาไว้ เพราะโดนอีกคนกำลังพาไปไหนก็ไม่รู้ ซานสู้แรงไม่ได้เลย ตรอกมืดๆภายในหมูบ้าน ซานเห็นถังขยะขนาดใหญ่ ก็ตกใจใหญ่ไม่รู้ว่าเฮียเจย์จะลากตนมาทีนี้ทำไม

" ชะ..ช่วยด้วย อื้อ!!! " ซานจะโกนร้องขอให้คนช่วย น้องโดนเฮียเจย์ผลักติดกำแพงก่อนจะโดนอีกฝ่ายประกบจูบปิดปาก เจย์ทิ้งร่มในมือลงก่อนจะใช้สองมือล็อกหน้าของซานเอาไว้

ตุบ! ตุบ!

ซานทั้งทุบไหล่และพยายามดันอดีตแฟนออก ผลันน้ำตาก็ไหลออกมาด้วยความไม่เข้าใจ..ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องทำกับซานแบบนี้ แค่นี้ซานยังเจ็บไม่พออีกหรอ..ทำเหมือนหัวใจของซานเป็นสิ่งของที่จะจับจะคว้างมันเมื่อไหร่ก็ไร ไม่สนว่ามันจะพังยังไง

" ฮึก..." ซานสะอื้น น้ำตาที่ไหลออกมาผสมปนเปไปกับเม็ดฝนที่ตกกระทบลงผิวแก้ม เจย์ผละจูบออกริมฝีปากของทั้งคู่มีเส้นใยสีใสติดออกมาก่อนจะขาดออกจากกันเมื่อซานสบัดหน้าหนีไปด้านข้าง น้องกำมือแน่น

" เฮียขอโทษ..ขอโทษจริงๆ.." เจย์ฟุบหน้าลงกับไหล่บางที่สั่นเทิ่มของซานพร้อมกับพึมพำคำว่าขอโทษออกมาซ้ำๆ  ซานเงียบเม้มปากแน่นจะให้ซานทำยังไงใจน่ะมันอยากจะให้อภัยเพราะยังรักและรักมากแต่ตัวซานเองก็ไม่อยากกลับไปเจ็บซ้ำสอง ซานไม่สามารถไว้ใจได้เลยว่าอีกคนจะกล้ากลับไปทำแบบเดิมอีกรึป่าว เพราะความไว้ใจที่ซานเคยมีให้เฮียเจย์มันได้หมดลงไปแล้ว

.

.

.

สุดท้ายซานก็ปล่อยให้เฮียเจย์พามาส่งถึงบ้าน ตลอดระยะทางมีเพียงความเงียบของทั้งคู่ ซานตกอยู่ในความคิดของตัวเอง ซานไม่รู้ว่าตอนนี้ตนควรจะทำยังไง ควรจะให้อภัยคนๆนี้และลองดูมันอีกสักตั้งมั้ย หรือว่าควรกับความสัมพันธ์แบบนี้ดี แต่พอคิดถึงอย่างหลังก็พลันทำให้เจ็บร้าวที่หัวใจและอยากจะร้องไห้มันออกมาอีกครั้ง แต่ถ้าซานเลือกที่จะให้อภัยซานก็กลัวว่าจะโดนทำให้เจ็บอีก ซานมองมือของตัวเองที่ประสานกันกับมือของเฮียเจย์ด้วยความรู้สึกมากมาย ซานรู้ว่าที่เฮียเจย์พูดขอโทษนั่นมันออกมาจากใจของเฮียเจย์จริงๆ และความเจ็บปวดของเฮียเจย์ซานก็รู้ว่ามันจริง

" เฮียไม่รู้ว่าซานเห็นมั้ย..วันนี้น่ะที่เซ็นทรัล " เจย์พูดทำลายความเงียบ เจย์ไม่รู้หรอกว่าซสนเห็นเหตุการณ์ที่เขาโดนผู้หญิงลากไปมั้ย เจย์แค่รู้สึกว่าตนต้องบอกน้อง ถึงแม้ว่ามันอาจจะไม่ได้ทำให้ความไว้ใจของซานกลับมาอีกครั้งก็ตามเถอะ

" ...... "

" เรื่องนั้นเฮียไม่รู้จริงๆนะ..เฮียแค่แอบตามซานไป อันที่จริงเฮียแอบตามซานเงียบๆไม่ให้ซานรู้ว่าตลอดที่เราเลิกกัน...เรื่องวันนี้เฮียเคลียร์เรียบร้อยหมดแล้วนะ..." เจย์กระชับประสานมือของซานแน่นขึ้นกว่าเดิม ตามองไปข้างหน้า..อีกนิดเดียวจะถึงบ้านของซานแล้ว..เพราะฉะนั้นหากเขามีอะไรจะบอกกับน้องก็ต้องรีบแล้วล่ะ

" ตลอดเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ที่ซานไม่เห็นเฮีย..เพราะเฮียไปเคลียร์ตัวเองมา เฮียทั้งเคลียร์เรื่องผู้หญิงทั้งหมดที่เคยแอบคุยลับหลังซาน...ตอนนี้มันจะไม่มีอีกแล้วนะ.." เจย์พูดจบก็หันไปยิ้มให้น้อง ถึงแม้ว่าซานจะไม่ได้มองก็ตาม

" ..... " ซานใจเต้นตึกตักเมื่อได้ยินสิ่งที่เฮียเจย์พูด.จะว่าดีใจมั้ยมันก็ไม่เฉิง เพราะในใจยังมีความเจ็บอยู่นิดนึง

"... แล้วเฮียก็ตัดสินใจว่าจะผิดผับแล้วกลับไปช่วยงานที่คลีนิก.."

ซานนิ่งไปนิด เฮียเจย์ถึงขนาดต้องปิดผับที่ตัวเองรักเลยหรอ..

" เฮียคิดว่ามันคงจะดีกว่าถ้ามันไม่ต้องทำให้ซานคอยระแวง ไม่ต้องทำให้ซานต้องตื่นดึกๆเพื่อมาดูแลเฮียตอนเฮียเมา...แล้วเราก็จะได้ใช้เวลาด้วยกันมากขึ้น..ไม่ใช่แค่ตอนเย็น..หรือตอนดึกๆที่เฮียเมากลับมา "   เพราะว่าเขาต้องไปดูแลผับถึงตี 2 ตี 3  กว่าจะกลับถึงคอนโดก็เกือบๆตี 4 แล้ว พอถึงเจย์ก็หลับเป็นตายด้วยความเหนื่อยบวกกับดื่มมา ทำให้เวลาที่ทั้งคู่จะได้ใช้ด้วยกันจริงๆคือช่วงประมาณ 6 โมงเย็นหลังจากที่ซานเลิกเรียนและได้เวลาตื่นนอนของเขาพอดี..และเจย์ก็อดแปลกใจไม่ได้ทั้งที่เขาเป็นเเบบนี้แต่ซสนก็ไม่เคยงอแงหรือว่างี่เง่าเรื่องเวลาใส่เขาเลย ทั้งๆที่คู่รักส่วนใหญ่ต่างก็ต้องการที่จะใช้เวลาอยู่ด้วยกันแท้ๆ

"...." ซานก้มหน้า หัวใจทำงานหนักกว่า

เดิมเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายทำเพื่อตน ยอมปล่อยในสิ่งที่ตัวเองรักเพื่อเขา...ซานสะบัดหัวไปมา ไม่ได้ๆ เขาจะลืมไปไม่ได้ว่าเฮียเจย์ทำอะไรกับเขาเอาไว้..อย่าพึ่งใจอ่อนเพราะเรื่องแค่นี้สิซาน!

เจย์ใจหายเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงหน้าบ้านแล้ว เขาต้องปล่อยมือน้องแล้วใช่มั้ย

" คนดี.."

" ... "

" ต่อไปนี้เฮียจะมีเวลาให้ซานเยอะแยะแล้วนะ...เฮียขอโอกาสอีกครั้งได้มั้ย "

ตึกตัก...ตึกตัก

ซานไม่รู้ว่าระหว่างเสียงเต้นของหัวใจตัวเองกับเสียงฝนอันไหนมันดังกว่ากัน แต่ที่แน่ๆตอนนี้เขากำลังหน้าร้อนแปลกๆ..ซานไม่เคยชนะผู้ชายคนนี้ได้เลยสินะ

 ชนะที่กำลังก้มหน้าใส่รองเท้าอยู่ตะโกนพูดบอกลูกชายที่ยืนอยู่หน้าบ้านอีกมือนึงก็ถือร่มเอาไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเมื่อสวมรองเท้าเสร็จ

" ซาน! นะกำลังจะขี่มอไซค์ไปรับพอดีเลย ไอ้เจย์! " ชนะทิ้งร่มในมือลงวิ่งออกไปหาซานอย่างไม่กลัวว่าตัวเองจะเปียก ชนะเปิดประตูบ้านเดินออกไปคว้าแขนซานมาหลบด้านหลัง

" นะ อย่า! " ซานจับแขนห้ามผู้เป็นที่กำลังจะต่อยหน้าเจย์เอาไว้

" ปล่อยนะ นะซาน! แกกล้ามากนะที่กล้ามาเหยียบบ้านชั้น! " ชนะพูดด้วยความโมโห ที่พูดไปวันนั้นมันไม่เขาหูมันเลยรึไงวะ แต่ถึงจะโมโหขนาดไหนชนะก็เลี่ยงที่จะใช้คำพูดหยาบคายเพราะเขาไม่อยากให้ซานได้ยิน

" ผมขอโทษครับพ่อ..ผมแค่มาขอโอกาสกับน้อง " เจย์ทิ้งร่มในมือ คุกเข่าลงตรงหน้าของทั้งคู่

" โอกาสอะไร ก็บอกว่าไม่มีแล้วไงวะ! พูดไม่รู้เรื่องรึไง "

" นะพอก่อน! ใจเย็นๆ " ซานพูดห้ามพร้อมกับพยายามยื้อตัวของชนะเอาไว้ เจย์ก้มหน้ามองพื้น เตรียมตัวเตรียมใจหากพ่อของซานจะทำรุนแรงกับตนอีก เจย์เข้าใจไม่ถือโทษโกรธเพราะรู้ดีว่าความรู้สึกของคนเป็นพ่อและแม่เมื่อมีคนทำลูกเจ็บมันเป็นยังไง

" จะให้นะใจเย็นได้ยังไง..มันทำซานเจ็บนะ " ชนะหันไปพูดกับซาน พร้อมกับชี้ไปที่เจย์ด้วย

" ว๊ายย ตายแล้วพ่อลูกไปยืนตากฝนทำไมคะ! " อารีเห็นได้ยินเสียงดังแว่วๆมาจากหน้าบ้านเธอจึงเดินออกมาดูก็เห็นว่ามีสามีและลูกชายกำลังยืนตากฝนอยู่หน้าบ้าน เธอจึงรีบหยิบร่มแล้ววิ่งออกมาหา

"  ซานรู้แต่นะใจเย็นๆก่อนนะ " ซานพูดลูบแขนผู้เป็นพ่อเพื่อให้พ่อได้สงบอารมณ์ลงบ้าง ยอมรับเลยว่าที่มำแบบนี้เพราะซานไม่อยากเห็นเฮียเจย์เจ็บ เห็นมั้ยลาะว่าหัวใจเขามันไม่รักดีขนาดไหน

" ว๊ายย นั้นเฮียเจย์นิลูก ไปนั่งตากฝนอะไรตรงนั้นคะ " อารีตกใจหนักกว่าเดิมเมื่อไม่ได้มีแค่สามีและลูกของเะอที่ตากฝน แต่ยังมีเจย์ที่เธอรักเหมือนลูกชายอีกคนกำลังนั่งคุกเข่าตากฝนอยู่ตรงหน้าของชนะด้วย

" ให้มันตากฝนอยู่ตรงนี้แหละ ให้มันสมกับที่มันกล้าทำกับลูกของเรา "

" แต่ว่าเขาจะป่วยเอานะคะ " อารีพูดบอกถึงแม้ว่าเจย์จะทำให้ลูกชายของเธอเสียใจขนาดไหนแต่เธอก็ไม่ใจไม้ ไส้ระกำปล่อยให้คนมานั่งตากฝนหนักขนาดนี้หรอก

" ก็เรื่องของมะ.."

" นะ..ซานขอคุยกับเฮียเจย์เอง.."

" ซานนนนน "

"นะ..นะฮะ.."

ชนะกำมือแน่นเมื่อเจอลูกอ้อนของลูกชายสุดที่รัก

" ให้เค้าคุยกันเองเถอะพ่อ..เรื่องมันจะเป็นยังไงต่อไปก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของเค้าสองคน ให้ลูกได้ตัดสินใจเองเถอะ " อารีพูดบอกกับสามี ไม่ใช่ว่าเธอไม่โกรธนะที่เจย์ทำให้ซานเสียใจ แต่เธอน่ะดูออกว่าทั้งคู่น่ะยังรักกันมาก สิ่งที่ทั้งคู่เจอบางทีมันอาจจะเป็นประสบการณ์ชีวิตที่อาจจะทำให้รักกันมากขึ้นก็ได้ ซานเองก็โตพอรู้จักตัดสินใจเองได้แล้ว เราเป็นพ่อแม่เลี้ยงดูได้แค่ตัวแต่หัวใจเราไปกำหนดเขาไม่ได้หรอกนะถ้าซานเลือกที่จะกลับไปแล้ว เธอเองที่เป็นแม่ก็คงทำได้แค่ขอให้ลูกอย่าโดนทำร้ายกลับมาอีกเลย ถึงแม้ว่าซานอาจจะโดนทำให้เจ็บซ้ำอีกครั้ง แต่แผลนั้นก็จะทำให้ลูกของเธอเข้มแข็มมากกว่าเดิมแม้ต้องเจอเรื่องที่หนักหนากว่านี้

" แต่ว่า.." ชนะไม่ยอม

" พ่อ..ป่ะเข้าบ้าน..."

" เดี๋ยวสิ " อารีไม่สนส่งร่มให้ซานเสร็จเธอจัดการลากสามีเข้าบ้านทันบ้านที ทีนี้ก็เหลือที่แค่ซานและเจย์ที่ยังคงอยูาหน้าบ้าน ซานยืนนิ่งต่อให้เจย์ไม่ได้แบ่งพื้นที่ในร่มให้ ปล่อยให้เจย์นั่งคุกเข่าต่างฝน

ซานยืนมองเฮียเจย์นิ่งๆ เขาจะไม่เอาความคิดเห็นจากสมองมาใช้ในการตัดสินใจเรื่องนี้เด็ดขาด..เพราะสมองไม่ได้เป็นคนเจ็บ..แต่ใจเป็นคนเจ็บและเสียใจแทนต่างหาก...เพราะฉะนั้นซานถึงต้องใช้ใจคิด..

" ซาน...ให้โอกาสเฮียอีกสักครั้งนะคะ..เฮียสัญญาว่าจะไม่ทำให้ซานต้องเสียใจอีก..ขอแค่ครั้งนี้ครั้งสุดท้ายเฮียจะไม่ทำให้ซานต้องเจ็บช้ำใจอีก "  เจย์เงยหน้าขึ้นสบตากับน้องอย่างสื่อความหมาย แม้จะมีเม็ดฝนตกลงกระทบใบหน้าจนเจ็บแค่ไหนก็ตามเจย์ก็ไม่คิดที่จะปัดมันออก เพื่อที่จะได้มองหน้าคนที่ตนรักต่อให้ต้องเจ็บแค่ไหนเขาก็ยอม

" เฮียเจย์อยากได้โอกาสจากซานหรอ " ซานพูดเสียงนิ่งใช่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะลองเสี่ยงมันดูอีกสักครั้ง..คงต้องโทษหัวใจที่ไม่รักดีของเขาเสียแล้วล่ะ..ซานเองก็ไม่เขาใจตัวเองเหมือนกันแต่พอถึงภาพที่ไม่มีเฮียเจย์แล้วมันยิ่งตอกย้ำว่าเขาเองก็อยู่ไม่ได้โดยที่ไม่มีอีกคน..โคตรจะบ้าเลยเขาทำกับตัวเองขนาดนี่ยังจะกลับไปหาเขาอีก..เหอะๆ

​ ​

เจย์ยิ้มออกมาอย่างดีใจเหมือนได้เห็นแสงสว่างของหัวใจอีกครั้ง

" ครับ.." เจย์ตอบเสียงสั่น บ้าเอ๊ยทำไมอยู่ๆถึงอยากร้องไห้ออกมาอย่างนี้นะ เจย์รู้สึกเหมือนโล้งใจที่อย่างน้อยซานก็ยังแอบคิดจะให้โอกาสกับคนเลวๆอย่างเขา

" ถ้างั้น..เฮียเจย์ก็นั่งคุกเข่าอยู่ตรงนี้จนถึงเช้า แล้วซานจะให้คำตอบอีกทีว่าควรจะให้โอกาสเฮียเจย์อีกครั้งดีมั้ย "

ถึงใจจะรักแต่ซานก็ยังไม่ลืมที่จะมอบบทลงโทษให้กับผู้ชายคนนี้หรอนะ

" แต่ถ้าเฮียทำไม่ดะ.."

" ได้เฮียทำได้! " เจย์ตอบกลับทันควัน เขาจะไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปแน่ ถึงจะมีแค่ 20% ที่เขามั่นใจว่าซานจะตอบตกลงให้โอกาสแก้ตัวกับตนก็ตาม ถึงแม้จะต้องนั่งตากฝนอย่างนี้ทั้งคืนเขาก็จะทำ

" หึ.." ซานยกยิ้ม หยิบร่มคันของร่างสูงมาถือเอาไว้กันไม่ให้อีกคนหยิบมากางหลบฝนตอนนี้เขาไม่ได้ยืนเฝ้า ซานตบที่แก้มซ้ายของเจย์ 2-3 ทีก่อนจะเปิดประตูรั้วเดินเข้าบ้านไป ถึงแม้จะแอบสงสารอีกคนที่ต้องนั่งตากฝนก็ตามแต่เขาไม่ก็ลืมที่เฮียเจย์แอบนอกใจเขามาตลอดหลายปีที่คบกันหรอกนะ แค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ 

​อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ!!

สู้ๆจ้าาา ตากฝนต่อไปปป

ปล. หลายคนอาจจะสงสัย เอ๊ะ!ทำไมตอนนี้มันเยอะแปลกๆ..เพราะมันจะจบแล้วจ้าาาา ป้าจะได้หมดเวรหมดกรรมเสี๊ยยยที เห้อออ จะบ๊ะบายเด็กๆแล้วน้าาาาา

ความคิดเห็น