ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 02:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7
แบบอักษร

"อึก"ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บทั่วร่างกาย ทั้งเจ็บที่ท้อง ที่หน้า และส่วนนั้น ผมยกมือจับแก้มที่เริ่มบวมปูดเพราะแรงต่อย จับแล้วก็ร้องซี้ด เบาๆ

ผมปรายตามองอีกคนที่หลับสนิทอยู่แล้วถอยออกมา รีบแต่งตัวแล้วออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ

ไม่รู้ปานนี้กันต์จะเป็นยังไงบ้าง

แกร็ก!!

ผมไขประตูเข้าบ้าน ร่างน้อยๆนั้นรีบวิ่งมากอดผมทันที

"น้องกันต์ ขอโทษนะครับ แม่ทำงานจนลืมเวลาไปหน่อย"ผมโกหกเขา

"ไม่เป็นไร"

"ขอโทษน้า"ผมกอดเขาไว้แนบอก เสร็จแล้วก็เดินพาเข้าไปที่เตียง

"นอนนะครับ แม่อยู่นี่น้า"กันต์เอื้อมมือมาจับชายเสื้อผม ก่อนตาน้อยๆนั้นจะค่อยๆปิดลง

ผมกอดลูกชายไว้แน่น แล้วก็จมสู่ห่วงนิทราไปอีกคน

.

.

.

ผมตื่นมาตอนช่วงสาย งานก็ไม่ใด้ไปและจะไม่ไปอีก

ตืด ตืด

เสียงโทรศัพท์แผดเสียงจ้า ทำให้ผมต้องละออกจากแพนเค้กของกันต์มารับสาย

"สวัสดีครับ คุณโบ"ปลายสายเงียบไปสักพักก่อนจะเอยขึ้นมา

"คุณครามไม่ใด้ไปทำงานเหลอค่ะ เป็นอะไรหรือเปล่า"

"เรื่องนั้น ผมว่าจะลาออกนะครับ คุณโบช่วยหน่อยได้มั้ย"ผมพูดด้วยเสียงที่ข้อร้อง ปลายสายอึกอักก่อนตอบออกมา

"โบช่วยไม่ใด้ค่ะ ประธานต้องเป็นคนรับเรื่องและใบลาออกโดยตรง"

"งั้นผมไม่ไปทำงานเลย เขาจะให้ผมออกหรือเปล่า"

"ไม่ค่ะ แถมจะโดนหักค่าหยุดงานด้วย"

"อ่าครับ เดี๋ยวพรุ้งนี้ผมจะเข้าไปคุย"

"ค่ะ แต่จะลาออกแล้วเหลอคะ งานไม่ดีเหลอคะ"

"คือผมแค่มีงานใหม่แล้วนะครับ แล้วผมก็คงไม่เหมาะกับงานด้านนี้ด้วย"

"ออ ค่ะ"ผมวางสายแล้วมาทำแพนเค้กต่อ กันต์ค่อยๆงัวเงียเดินมาหาผม

"เด็กดี ตื่นแล้วไปแปลงฟันนะครับ"กันต์พยักหน้าหาวหวอดๆ ผมเอ็นดูจึงก้มลงไปหอมแก้มฟอดใหญ่

แพนเค้กชิ้นหนาวางลงบนจาน ผมราดน้ำผึ้งเสร็จก็ยกออกไปให้กันต์

"แพนเค้ก"

"ใช่ครับ"กันต์ยิ้ม เขาค่อยๆขเย่งตัวมาหอมแก้มผม ผมยิ้มแล้วเลื่อนจานไปด้านหน้า แกกินอย่างอเร็ดอร่อยจนผมอดดีใจไม่ใด้

ผมส่องดูตัวเองในกระจก ลอยคิสมาคกับรอบช้ำสีม่วงที่แก้มเด่นชัดมากจนผมตกใจ ดีใจที่กันต์ไม่ถามอะไรผม

ผมหยิบรองพื้นขึ้นมา อย่างน้อยก็พอปกปิดไปได้สักระยะ

ผมมองนอยฟันที่คอที่ยังชัดเจนมาก แตะแล้วก็แสบๆด้วย

"ซาดิสชมัด"ผมปกปิดร่อยรอยจนคิดว่าโอเคแล้วก็เดินไปหากันต์

"เดี๋ยววันจันท์กันต์ก็ต้องไปเรียนแล้ว กันต์อยากมีเพื่อนใหม่มั้ยครับ"

กันต์พยักหน้า ผมหอมแก้มเขาด้วยความมั่นเขี้ยว

"แม่ครับ ทำไมกันไม่มีพ่อ"กันต์ที่ดูทีวีถามผมเบาๆ

"กันต์มีแม่แล้วไงครับ"ผมตอบเสียงเบา

"แต่กันต์เห็นเขามีพ่อกัน ทำไมกันไม่มี"ผมทำสีหน้าลำบากใจ สงสารลูกแต่ก็ทำอะไรไม่ใด้

"กันต์อยากมีพ่อหรอครับ"

"ไม่ครับ แค่มีแม่ก็พอ กันต์แค่ถามเฉยๆ"ผมยิ้มให้ กันต์เป็นเด็กที่ฉลาด แถมแกยังมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มากๆอีกด้วย

"แค่พ่อเอง กันต์ไม่มีก็ได้"เด็กน้อยเดินมาจับมือผม ผมยิ้มให้แกบางๆแล้วจับมือให้แน่นขึ้น

"เราไปเที่ยวกันมั้ย"

"ไป"กันต์รีบไปแต่งตัวทันที ทีอย่างนี้ละกระตือรือร้นเชียว ผมเดินตามไปช่วยเลือกเสื้อผ้า

นิสัยอีกอย่างของกันต์คือห่วงหล่อ ไม่ว่าจะเดินนั้งยืนนอนเขาต้องทำตัวเองให้เพอร์เฟ็กเสมอไม่รู้ทำไม??

ผมพาเขามาห้างใกล้ๆบ้านที่ใหญ่พอสมควร ก่อนจะให้แกนั้งรถเข็นแล้วผมเข็น

"กันต์เอาขนมมั้ย??"กันต์ส่ายหน้า ผมเดินผ่านมาโซนของใช้แล้วหยิบของใส่รถ

"แม่ลืมแปลงสีฟัน"

"ครับๆ ขอบคุณครับน้องกันต์"ผมหยิบแปลงมาใส่รถแล้วเข็นต่อ นอกจากหน้าตาดียังความจำดีอีกน้า ลูกผมเนี้ย

"คุณภัทร"ผมหันหน้าไปมอง คุณอรยืนยิ้มให้ผมส่วนข้างๆก็เป็นเขาที่เข็นรถอยู่

"อ่า สวัสดีครับคุณอร สวัสดีครับคุณราม"ผมบอกยิ้มๆแต่ไม่สบตาใคร

"อรก็ว่าอยู่ว่าพี่รามรีบเดินมาทำไม เจอคุณภัทรนั้นเอง"

ผมลอบมองเขา พี่รามเพียงส่งยิ้มเย็นๆให้ผมเท่านั้น

รู้สึกไม่ดีมากๆ

"อ้าว นี่ลูกคุณภัทรเหลอค่ะ"เธอถามกันต์แล้วยิ้มบางๆไปให้

"สวัสดีครับ"กันต์พนมมือไหว้ ตาน้อยๆสบเข้ากับพี่รามที่จ้องเขม็งมาทันที

"สะ สวัสดีครับ"กันต์ไหว้พี่ราม ร่างสูงเพียงแค่ปรายตามองเท่านั้น

"ครับ ลูกผมเอง ชื่อน้องกันต์"

"น่ารักจังเลยค่ะ แต่หน้าคุ้นมากๆเลย โตมาคงหล่อนะค่ะ"ผมยิ้มแห้ง เพราะหน้าน้องกันต์เหมือนพี่รามมากๆนะสิ

"หึ เก็บเด็กมาเลี้ยงเหลอ"น้ำเสียงเหยียดหยามทำผมไม่พอใจ เขาจ้องเขม็งมาที่ผมพร้อมพูดมาอีก

"ไม่ทราบว่าไปเก็บมาจากไหน..."

"เพี๊ยะ!!"

"นี่ลูกผมครับ ช่วยให้เกียรติด้วย ถึงผมจะไม่ใช้ผู้ดี แต่ก็ไม่เคยพูดจาหมาๆแบบคุณ"ผมสะบัดมือใส่หน้าเขา เขาหันมายิ้มน่ารังเกียจให้ผม

"แล้วเจอกัน น้องคราม"ผมเข็นรถหนี ไม่รู้ทำไมผมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย แค่เขาลืมผม ผมก็เจ็บมากพอแล้ว แต่นี่เขายังลืมน้องกันต์อีก

"กันต์ครับ..."

"ผมไม่ใส่ใจหรอก ผมเป็นลูกแม่จริงๆนิ"แกยิ้มให้ผม ผมลูบหัวเขาแล้วยิ้มบางๆ ผมจะใส่ใจทำไม กับคำพูดของคนๆนั้น

-----

P'ราม

ผมมองร่างเล็กๆนั้นเดินออกไป พอเลียกระพุงแก้มก็มีความเเสบขึ้นมานิดๆ

เจ็บไม่ใช่น้อย

"ผมมีธุระขอกลับก่อน"ผมบอกลาภรรยาสาว ก็นะ ได้ของเล่นใหม่ก็ต้องเห่อเป็นธรรมดา

ผมโทรหาเพื่อนสนิท เมื่อปลายสายรับผมก็สั่งงานทันที

"ช่วยหาประวัติณภัทรให้หน่อย"

(...)

"แล้วก็เด็กนั้นด้วย"

(...)

แม้ผมจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแต่เมื่อสบตากับเด็กคนนั้น แว่บหนึ่งผมได้รู้ถึงความอุ่นใจแปลกๆ ความรู้สึกมันเหมือนยินดีที่ได้พบเด็กคนนั้น

ผมยกมือขึ้นจับหน้าอก ทั้งน้ำเสียงของณภัทรและแววตาของเด็กคนนั้นทำผมวุ่นวายไปหมด เหมือนหัวใจผม มันเต้นด้วยความสุข

เคยคิดถึงคนคนหนึ่งมากๆแต่จำไม่ใด้ว่าใคร

มันโหยหา และทรมาน ใจมันร้องว่าอยากเจอใจจะขาด

แล้วทำไมถึงได้ลืมนะ คิดถึงขนาดนั้นแท้ๆ

ผมเสยผม ยังไงตอนนี้ก็อยู่กับสิ่งที่เจอก่อน ผมยิ้มมุมปาก เด็กณภัทรนั้นทำให้ผมคลั่ง อยากจะขังเอาไว้ในกรงไม่ให้ออกไปไหน เหมือนเขาจะคุ้นเคยกับผมและเป็นแค่แมวเชื่องๆแต่กลับมีฤทธิเหมือนกัน

แถมผมยังชอบบรรยากาสรอบตัวเขา ด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียง

เหมือนคุ้นเคยงั้นเหลอ??

แต่ยังไงก็ไม่รู้จัก ผมไม่รู้จักเด็กคนนั้นจริงๆ

ตอนนี้ในหัวผมมีคำว่าทำไมเยอะเกินไปเพราะฉนั้นผมต้องหาคำตอบมาให้ได้ แม้ต้องแลกกับอะไรก็ตาม

.

.

.

เมื่อกลับมากันต์ก็เหนื่อยจนหลับไป ผมจึงได้อยู่ทบทวนตัวเองอีกครั้งเกี่ยวกับพี่ราม

จะลากันไปแบบไม่กลับไปเจออีกหรือจะพยายามต่อไปดี

ผมกลัวว่าเขาจะไม่มีวันจำผมได้อีก

"ฮึก ฮื่ออ"ผมร้องออกมาเพราะความอัดอั้นในอก ผมกลัวที่จะเข้าหาเขา เขาที่ตอนนี้ไม่รู้จักผม เขาที่ตอนนี้มีภรรยาแล้ว เขาที่ตอนนี้ไม่ต้องการผมอีกแล้ว

ผมกอดเข่า ซุกหน้าลงไป หวังว่าตัวผมในวันพรุ้งนี้จะเข้มแข็งกว่าผมในวันนี้นะ

.

.

.

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ ผมส่งน้องกันต์ให้พี่เลี้ยง แล้วย้ำให้เขาทำตัวดีๆ

"เดี๋ยวแม่ซื้อขนมมาฝาก"

"ครับ"ผมจุ้บหน้าผากเขาแล้วเดินออกมา วันนี้ผมจะไปบริษัท ไปพร้อมกับใบลาออก

ถอยออกมาก่อยก้าวหนึ่งก่อนดีกว่า อะไรๆมันอาจจะดีขึ้น

ผมเดินเข้ามาภายในบริษัท รีบเดินไปที่ลิฟแล้วกดเลขชั้นทันที

เมื่อลิฟเปิดผมก็รีบตรงไปที่ห้องประธาน เมื่อมองไปก็ไม่พบเลขาหน้าห้อง ทำให้ผมต้องถือวิสาสะเปิดเข้าไป

"ขออนุญา..."

"ว๊าย!!"ผมผงะ กายหน้าที่เกาะเกี่ยวเอวบางอยู่จ้องผมเขม็ง

"ขะ ขอโทษครับ"ผมรีบปิดประตู ลมหายใจขาดห่วง

เขากำลังมีอะไรกัน และผมก็ไปขัดจังหวะเขาเสียใด้

ผมยกมือปิดปาก กลั่นเสียงสะอื้นที่ดังออกมา

ผมมักเป็นคนเจ้าน้ำตาเสมอ ไม่ว่าตอนนั้นหรือตอนนี้

ปัง!!แก๊ก!!

เมื่อผมเข้ามาในห้องน้ำใด้ก็รีบล็อคประตู ก่อนจะขดตัวเงียบๆและร้องไห้เบาๆ

"ฮื่อออ"ผมปิดปาก พยายามกลั่นเสียงให้ใด้มากที่สุด

บางทีความคิดผมมันอาจจะโลกสวยเกินไปก็ได้

ที่คิดว่าเรื่องนี้จะเหมือนในหนัง ที่พอพระเอกจำได้ก็กลับมารักกันเหมือนเดิม หวานชื่น มีความสุข และจบบริบูร

แต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่ ไม่ใช้เลย

"ฮื่อออ"ผมยกมือปิดหน้า ไม่ไหวแล้ว ผมไม่เคยเข้มแข็งขึ้นเลย แล้วอย่างนี้ถ้าถอยออกมา จะทนได้รึเปล่า

จะทนได้มั้ย??...

------

​ ​

ความคิดเห็น