สวัสดีนักอ่านที่หลงเข้ามานะคะ😂 เรื่องนี้ก็สยองๆหน่อยนะ และก็อย่าลืมเอาตับมาด้วยล่ะ คราวนี้นายเอกเราใจร้ายมากๆ ชอบไม่ชอบหรืออยากติชมอะไรก็เม้นต์พูดคุยได้เลยน้าาาา

เขี้ยวที่ 15 : จบเกมส์

ชื่อตอน : เขี้ยวที่ 15 : จบเกมส์

คำค้น : BTS , kookv , allv

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 15:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เขี้ยวที่ 15 : จบเกมส์
แบบอักษร

​**คำเตือน กินข้าวให้หมดก่อนแล้วค่อยอ่าน

เขี้ยวที่ 15

จบเกมส์



     ยุนกิเดินกลับมาที่เต็นท์สีหน้าบูดเบี้ยวบอกได้ดีว่าเขาอารมณ์เสียกับเรื่องที่เกิดขึ้นแค่ไหน ไม่ใช่แค่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ แต่รวมไปถึงอารมณ์คั่งค้างที่ยังไม่ทันได้ปลดปล่อย เขาต้องกลับมานั่งดูคลิปโป๊และช่วยตัวเองให้คลายความหงุดหงิด

     น้ำขาวขุ่นพุ่งออกมาพร้อมกับความสุขสมที่ปนไปด้วยความโกรธเคือง กระดาษทิชชู่ที่ใช้รองรับน้ำกามถูกห่อเป็นก้อน ก่อนโดนยัดรวมไปกับถุงขยะพลาสติก

     เขาถอนหายใจยาวขณะนึกทบทวน ยอมรับว่าตัวเขาก็รู้สึกผิดอยู่บ้างที่หักหลังเพื่อนตัวเอง แต่อารมณ์ตัณหามักอยู่เหนือเหตุผล ผู้ชายอย่างยุนกิแม้จะควบคุมอารมณ์ทั้งหลายได้อย่างน่าอัศจรรย์ แต่กับเรื่องของราคะ เขาไม่เคยเอาชนะได้เลยสักครั้ง ตัวเขาจึงถูกพวกนัมจุนชักจูงได้อย่างง่ายดาย

     ทั้งที่จองกุกรู้อยู่แก่ใจว่าวิโอเรลเป็นคนอย่างไร แต่เจ้าตัวกลับยอมทนอยู่กับความเจ็บปวด เขาก็ไม่เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายเช่นกัน หรือบางที ที่เขายังไม่เข้าใจเพราะตัวเขายังไม่เคยรักใครมาก่อน เขาว่ากันว่าความรักมักทำให้คนตาบอด จองกุกก็น่าจะเป็นหนึ่งในนั้น แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็หวังว่าเจ้าเพื่อนโง่งั่งคนนั้นจะตาสว่างได้เสียที

     ส่วนวิโอเรลนั้น เขาคงต้องห่างออกมาหน่อย...




     จองกุกลอดตัวเข้ามาในเต็นท์ซึ่งมีร่างบางนั่งขัดสมาธิคอยอยู่ มือหนาส่งถุงขนมไปให้แต่อีกคนส่ายหน้าเบ้ปาก

     “วีไม่หิวแล้ว”

     “อ้าว ไหนตอนนั้นบอกหิว”

     เขาพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจระคนสงสัย วิโอเรลได้ยินก็กลัวว่าอีกคนจะงอน จึงดึงข้อมือหนาลากเจ้าตัวให้มานั่งด้วยกัน

     “ก็ตอนนี้วีอยากอยู่กับจองกุกมากกว่า”

     สายตาออดอ้อนกระตุ้นให้ร่างสูงยิ้มเอ็นดู เขาดีใจที่แฟนตัวเล็กคิดแบบนั้น

     “กุกก็อยากอยู่กับวีเหมือนกัน... ตลอดไป”

     เขาดึงแฟนตัวเล็กเข้ามากอดขณะเผลอพูดคำว่าตลอดไปตามความรู้สึก และคำนั้นได้สร้างความพึงพอใจให้คนฟังอย่างถึงที่สุด

     แม้จะยังแอบเสียใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่ลึกๆ

     วิโอเรลก้มหน้า ซ่อนแววตาหมองหม่น ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกอะไรเลยกับการลบอารมณ์โกรธของจองกุก แต่เขาก็ไม่ยอมเสียอีกฝ่ายไปเช่นกัน สิ่งที่เขาคิดออกในตอนนั้นมีแค่วิธีนี้วิธีเดียวจริงๆ

     ถึงเขาจะสามารถทำให้ผู้อื่นหลงรักได้ แต่ก็ไม่อาจทำให้คนคนนั้นรู้สึกรักได้ตลอดไป หากเขาทำได้แบบนั้น ป่านนี้จองกุกคงหลงเขาจนหัวปักหัวปำแล้ว

     มนตร์เสน่ห์ของเขาไม่ได้เป็นของอมตะ

     หากมีเหตุการณ์ที่ทำให้จองกุกเสียใจอีก เวลานั้นเจ้าตัวก็คงมีสภาพไม่ต่างจากวันนี้ และอาจเป็นอีกครั้งที่เขาจำต้องใช้ความสามารถเพื่อควบคุมทุกอย่าง หากยังมีครั้งต่อไปก็ทำอีกเรื่อยๆ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีผลเสียต่อตัวจองกุกหรือไม่ แต่ต่อจากนี้เขาจะพยายามใช้ความสามารถนั้นให้น้อยลง

     เพราะเขาไม่อยากให้ความรู้สึกของจองกุกเป็นของปลอมไปมากกว่านี้

     แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเขาก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว คิดดูว่าตัวเองใช้มนตร์บังคับคนอื่นให้กลับมารัก ถึงไม่บอกเขาก็รู้ว่าการกระทำนั้นทุเรศมากแค่ไหน และมันแทบไม่ต่างอะไรจากการกระทำของคนเห็นแก่ตัว เพราะแบบนี้เขาจึงอยากงดใช้ความสามารถนั้นให้ได้มากที่สุด...

     “เงียบเชียว หลับคาอกกุกไปแล้วรึเปล่าเนี่ย หืม?”

     เสียงทุ้มขี้เล่นได้ดึงสติของวิโอเรลให้กลับเข้าร่าง รอยยิ้มเริ่มประดับบนดวงหน้างามเพื่อกลบซ่อนความกังวลใจ

     “เปล่าหลับสักหน่อย... แต่ก็ง่วงนิดนึง”

     “อยากทำอะไรแก้ง่วงไหม”

      ร่างบางกะพริบตาปริบๆ ในยามนี้เหมือนเขาจะไร้เดียงสา แต่ความจริงแล้วเขาแค่ตื่นเต้นกับคำพูดนั้น แต่เป็นต้องผิดหวังเมื่ออีกฝ่ายพูดประโยคถัดไป

     “ดูหนังกันไหม”

     อืม อาจจะเป็นเขาเองก็ได้ที่หื่นเกิน ความหวังดับวูบเหลือไว้เพียงความละอายใจ เขาได้แต่ปั้นยิ้มทั้งที่ยังหน้าถอดสี

     “เอาสิ”

     เขาล้มตัวลงนอนข้างๆร่างหนา วางแก้มลงกับแผ่นอกกำยำพร้อมดูหนังโรแมนติกที่กำลังฉายบนหน้าจอโทรศัพท์ ที่เขาหวังก็เพราะอยากนัวเนียกับจองกุกบ้าง เขาจูบกับผู้ชายคนอื่นมาตั้งหลายคนแต่ได้จูบกับแฟนตัวเองแค่สองครั้ง รสชาติจูบนุ่มละมุนยังคงตราตรึงบนริมฝีปาก เขาเผลอเม้มปากขณะคิดถึงในตอนเมื่อกี้ที่ตัวเองได้จูบกับจองกุก เขาอยากสัมผัสถึงมันอีกครั้ง แต่ก็กลัวโดนคำด่าสาดกลับมาเหมือนเมื่อคืน หากจองกุกไม่เริ่มก่อน เขาก็ไม่กล้าเริ่มหรอก

     เมื่อถึงฉากที่พระเอกกับนางเอกมีบทพลอดรัก วิโอเรลก็แหงนหน้ามองเจ้าของแผ่นอก เปลือกตาที่ปิดสนิทบอกได้ดีว่าแฟนหนุ่มได้ผล็อยหลับไปแล้ว... อย่างง่ายดาย... เขาเฝ้ามองใบหน้านั้นพร้อมกับยิ้มเอ็นดูเล็กๆ นึกว่าจะได้เห็นแก้มแดงๆตอนดูฉากอย่างว่ากับแฟนของจองกุก แต่กลับได้มาชมใบหน้ายามหลับเสียนี่ ท่าทางหนังรักจะน่าเบื่อเกินไปสำหรับเจ้าตัวสินะ

     โทรศัพท์ร่วงจากมือหนา วิโอเรลจึงเปลี่ยนมาเท้าคางมอง พินิจดูใบหน้าหล่อค่อนน่ารักแบบถี่ถ้วน โดยเฉพาะริมฝีปากบางๆเป็นกระจับนั้นช่างน่าอิจฉาเหลือเกิน จองกุกมีปากที่เหมือนตุ๊กตาอย่างเหลือเชื่อ ชวนให้เขาอยากเอามือไปหยิกให้หายหมั่นเขี้ยวสักทีแรงๆ

      แต่เขาลบความคิดนั้นออกและแทนที่ด้วยริมฝีปากของตัวเอง เขาละเมียดละไมเคล้าจูบกับกลีบปากบางอยู่พักหนึ่ง พยายามมอบความอ่อนโยนซึ่งตัวเขาไม่คิดให้ใครนอกจากชายคนนี้ จองกุกเบนหน้าหนีเมื่อถูกรบกวนเวลานอน พลางร้องเสียงอื้ออึงในลำคอด้วยความรำคาญ ทำให้ร่างบางจำต้องถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งเพราะนึกเสียดาย เขาอยากนอนด้วยกันกับจองกุกต่อ ทว่าความหิวก็มีมากไม่แพ้กัน และแค่ลูกหมูป่าตัวเล็กๆตัวเดียวก็ไม่พอให้ลูกชายของเขาอิ่มท้องได้หลายวันอย่างที่ควรจะเป็น

     เขาตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ปล่อยให้เหยื่อได้หายใจถึงในวันพรุ่งนี้ จึงล่ำลาแฟนหนุ่มด้วยการจูบแก้มไปทีหนึ่งก่อนพาร่างตัวเองออกจากเต็นท์ เขาต้องใช้เวลาตอนจองกุกเผลอให้เป็นประโยชน์

     ความเงียบภายในเต็นท์ทำให้วิโอเรลไม่รู้ว่ายุนกิทำอะไรอยู่ เขารูดซิปเต็นท์ทั้งสองชั้นจนเผยร่างของชายตัวขาวกำลังนอนถือโทรศัพท์พร้อมสวมหูฟัง เดาว่าคงฟังเพลงหรือไม่ก็ดูอะไรสักอย่าง

     “มึงเข้ามาในเต็นท์กูทำไม?” การที่มีคนบุกเข้ามาโดยไม่ขออนุญาตทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก โดยเฉพาะคนคนนั้นคือวิโอเรล

     โทรศัพท์ที่วางหงายบนฟูกได้เฉลยถึงสิ่งที่คนตัวขาวกำลังดูอยู่ ร่างบางเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อรู้ว่ามันคือหนังโป๊เกย์

     เขารูดซิปเต็นท์เสร็จก็คลานเข้าหาช้าๆ ส่วนคนตัวขาวได้ถอยรนไปนั่งบนหมอน “ติดใจเหรอครับ... นายท่าน”

     “มะ... มึงอย่ามาพูดมั่วๆ”

     “เห ก็ยุนกิบอกว่าจะไม่มีวันสนใจผู้ชายหนิ แล้วที่ทำอยู่นี่คือ?”

     ยุนกิพูดเสียงตะกุกตะกัก “กูแค่หา อะ... อะไรแก้เบื่อ แล้วใครอนุญาตให้มึงเข้ามา”

     “ไม่มีใครหรอกครับ วีเข้ามาเอง”

     คนถูกปั่นประสาทเริ่มฉุนเฉียว “ออกไปจากเต็นท์กู ก่อนที่กูจะหมดความอดทน”

     “จะทำอะไรวีเหรอครับ!” วิโอเรลแสร้งทำเป็นตื่นเต้น

     “อะไรก็ได้ที่ทำให้มึงปากแตกแล้วคลานออกไป”

     “จูบ?”

     “เตะปากมึง”

     เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างสูงไร้อารมณ์ขัน “ไม่เอาน่า วีก็แค่อยากมาต่อให้ยุนกิก็เท่านั้นเอง”

     ยุนกิแทบไม่อยากเชื่อว่าร่างบางยังจะมานั่งทำหน้าอ้อนขอมีอะไรด้วย ทั้งที่เพิ่งทะเลาะกับจองกุกอยู่แท้ๆ หรือว่าสองคนนี้เลิกกันแล้ว

     “ทำไม เลิกกับผัวแล้วร่านคว*เหรอ?”

     “คิก ยุนกิก็พูดตรง” เขาจำเป็นต้องโกหกเพื่อให้อะไรๆมันง่ายขึ้น

     ถึงแม้จะรู้ว่าสองคนนั้นเลิกกันแล้ว แต่ยุนกิยังมีความลังเล “มึงไปหาคนอื่นเถอะ”

     “ยุนกิก็ต้องการไม่ใช่เหรอ วีรู้นะว่ายุนกิอารมณ์ค้าง”

     “ก็กูใช้มือทำแทนแล้วไง”

     “อ๋อ” เขาลากเสียงยาวก่อนคลานเข้าไปใกล้อีกนิด “แล้วระหว่างมือกับวี อันไหนเสียวกว่ากันครับ”

     คนถูกถามกลืนน้ำลายหนืดเหนียว แน่ละก็ต้องเป็นคนตรงหน้าอยู่แล้วสิ เขามองตามใบหน้าสวยที่เลื่อนลงต่ำถึงกลางหว่างขา “กูบอกว่าให้ออกไป ไม่ได้ยินรึไง!”

     วิโอเรลถูกดันหน้าออก ทำให้เส้นบนขมับเต้นตุบเพราะความหงุดหงิด เขาสะบัดทิ้งความอดทนด้วยการผลักมือหนาและดึงข้อเท้าทั้งสองข้างของอีกคน กำลังมหาศาลเกินเด็กหนุ่มทั่วไปทำให้ยุนกิตกตะลึง รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวเองนอนราบให้วิโอเรลขึ้นคร่อมเสียแล้ว สายตาสองคู่สอดประสานกัน ประกายความกลัวในดวงตาตี่คมทำให้ร่างบางนึกขัน

     “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ”

     ขณะที่มือเรียวข้างหนึ่งกดข้อมือหนาทั้งสองไว้ มืออีกข้างได้ลูบไล้ไปตามแผงอกเรื่อยลงมายังเป้ากางเกง รอยยิ้มหวานในสายตาของยุนกิตอนนี้ กลับดูเหมือนรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้ขนกลางหลังลุกซู่ เขาเพิ่งรู้ว่าวิโอเรลจะน่ากลัวได้ถึงขนาดนี้

     “ยุนกิจะได้มีความสุขแล้วนะ...”

     เขาไม่กล้าขยับไปไหน เพียงแค่กระดิกนิ้วก็ยังลำบาก จึงได้แต่นอนดูอีกฝ่ายถอยสะโพกไปนั่งคร่อมขา มือเรียวบางปลดซิปกางเกงและจัดการถอดชิ้นผ้าอันเกะกะ ก่อนร่นขอบอันเดอร์แวร์สีขาวลงจนเห็นแก่นกายที่นอนสงบนิ่งไม่ไหวติง

     วิโอเรลยิ้มกริ่ม ก้มหน้าลงเพื่อส่งปลายลิ้นสะกิดท่อนกายเล็ก ยุนกิเริ่มนิ่วหน้าให้กับปากอวบนิ่มที่ดูดน้องชายเขาเหมือนกับลูกอม

     “อืม...” ร่างบางครางแผ่วอย่างชอบใจเมื่อท่อนลึงค์เหยียดพองขึ้นจนมีขนาดใหญ่ เขาผละริมฝีปากออกและส่งลิ้นเลียวนส่วนหัว เสียงครางซี๊ดซ๊าดยิ่งทำให้เขาชื่นชอบ จึงให้รางวัลแก่ร่างสูงด้วยการยัดแท่งเอ็นเข้าปาก

     และใช้เขี้ยวยาวกัดเข้าที่แท่งนั้นสุดแรง

     “อ้าก! อีบ้า อย่ากัดคว*กู!”

     หลังจากที่สะดุ้งสุดตัว ยุนกิได้ใช้มือดันหัวสีทองของอีกคนแรงๆ แต่ยิ่งเขาต่อต้าน ร่างบางก็ยิ่งฝังเขี้ยวลึกจนเลือดไหลซิบ ทิ้งแนวฟันบนแก่นกายใหญ่ตามแรงกัด

     “พอ! อึ้ก มันเจ็บนะเว้ยอีเหี้ย! กูบอกว่าอย่ากัด!”

     คำด่ากลายเป็นคำยั่วยุ นอกจากวิโอเรลจะกัดแรงขึ้นแล้วยังใช้มือบีบส่วนที่เหลือ ทำเอายุนกิทรมานจากความอึดอัดและความเจ็บแสบที่ถาโถมพร้อมกัน แรงบีบของอีกคนมากมายเสียจนเขาคิดว่าลูกรักกำลังจะหัก เขาใช้เท้าถีบตะกายทำเอาที่นอนยับยู่ สะโพกหนาดิ้นทุรนทุรายหวังหลุดจากฟันคม ทว่ามือเรียวกดขาของเขาไว้ด้วยพละกำลังเกินมนุษย์มนา

     “อีเหี้ย ปล่อยกู!”

     คนฟังผละออกมาชักสีหน้าหงอยๆ

     “วีอุตส่าห์ใช้ปากทำให้แท้ๆ ยุนกิไม่มีความสุขเลยเหรอ”

     ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงน้อยใจกำลังทำให้ยุนกิประสาทแตก

     “มีความสุขเหี้ยไร! อุ๊บ”

      ริมฝีปากที่พ่นคำด่าถูกร่างบางอุดจูบ ยุนกิดิ้นเร่าๆอยู่ข้างล่างแม้จะโดนรวบข้อมืออีกครั้ง ไอ้เด็กนี่เป็นใครกัน ทำไมถึงมีแรงช้างเยอะเสียขนาดนี้!

     “อ่อยอู! (ปล่อยกู!)”

     ลิ้นหนาพยายามหลีกหนีจากลิ้นเล็ก แม้จะม้วนลิ้นเข้าข้างใน แต่อีกคนยังใช้ลิ้นดึงออกมาได้อย่างน่าพิศวง วิโอเรลดูดกลืนท่อนลิ้นชื้นขณะใช้มืออีกข้างรูดแก่นกายอาบเลือดให้

     “อื้อออ!”

     ยุนกิร้องระบายความเจ็บเพราะจู่ๆวิโอเรลก็กัดลิ้นเขา รสคาวเริ่มคลุกไปทั่วโพรงปาก เขาพยายามเอียงหน้าหนีจนโดนอีกคนดึงลิ้นด้วยฟันซี่แหลม เมื่อเขาลืมตาขึ้น จึงได้เห็นว่าดวงตาคู่เรียวกำลังทอแสงสีฟ้าสว่าง

     ไอ้หนุ่มคนนี้มันไม่ใช่คน!

     “อั่ก อ้าก!”

     เสียงร้องทวีความเวทนายามที่ฟันคมดึงลิ้นออกมาสุดแรง จากมือเรียวที่กำลังรูดสาวแก่นกายอยู่ กลับกำขยำแน่นจนกระทั่งมีเสียงหักพร้อมกับที่เส้นเอ็นของลิ้นฉีกขาด

     “อ๊าก!”

     ยุนกินอนเลือดท่วมปาก แก่นกายที่เคยตั้งโด่ได้มีสภาพเอียงเหมือนเสาหัก วิโอเรลคายท่อนลิ้นหนาก่อนยิ้มแสยะ ใบหน้าละลานไปด้วยเส้นพาดสีดำเหมือนเสือ หางยาวกวัดแกว่งอย่างอารมณ์ดี

     “ยุนกิไม่ชอบจูบของวีแล้วเหรอ”

     คนตัวขาวจ้องกลับด้วยความขุ่นแค้น

     มึงทำแบบนี้ มึงฆ่ากูดีกว่าไอ้ปีศาจ!

     “วีรู้ ว่ายุนกิกำลังคิดอะไร” ปากอิ่มแดงสดฉีกยิ้มกว้าง สะโพกกลมเลื่อนลงไปหาแก่นกายที่ยังนอนบอบช้ำ “อยากแตกเร็วๆใช่ไหม”

     “อ้าอูเออะ อีเอี้ย... (ฆ่ากูเถอะ อีเหี้ย)” ยุนกิวอนขอทั้งน้ำตา

     “ได้สิ เดี๋ยววีจะทำให้ยุนกิแตกเอง เอาให้มีความสุขเหมือนได้อยู่ในนรกเลยล่ะ”

     กล่าวจบ ร่างบางก็เลียแก้มเปื้อนน้ำตาหนึ่งที หยิบกางเกงของอีกคนมาผูกข้อมือหนา ก่อนไล้มือลงไปตามหน้าท้องแกร่ง ลูบผ่านแท่งเอ็นที่นอนเฉาน่าสงสาร แล้วค่อยชักรูดมันอีกครั้งทำเหมือนมันยังตั้งแข็ง ยุนกิสะอื้นไห้ ภาวนาขอให้ฝันร้ายนี้จบลงเสียที

     วิโอเรลยิ้มอ่อน เปลี่ยนเป้าหมายไปเป็นพวงแฝดที่อาบไปด้วยน้ำสีแดง นวดคลึงเบาๆอยู่พักหนึ่งก่อนออกแรงบีบ คนถูกกระทำเหยหน้าดิ้นพราดไปมา จากความอึดอัดกลายเป็นความเจ็บเมื่อแรงบีบนั้นมากเกินไป กระทั่งก้อนกลมนั้นแหลกละเอียดคามือเหมือนลูกโป่งแฟบ

     “อ้าก!”

     “อย่าร้องดังนักสิ เดี๋ยวจองกุกก็ตื่นหรอก”

     มือเรียวอีกข้างเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ลากไล้ลงมายังคางคม ลูกกระเดือก ก่อนที่เล็บแหลมของนิ้วชี้และกลางจะจิกบนเนื้อนุ่มเรียกเลือดไหลอาบ ยุนกิอ้าปากร้องเสียงโหยหวนราวกับสัตว์ที่ถูกเชือด

     “อั่ก อ่อก...”

     ในที่สุดเสียงกระท่อนกระแท่นก็ขาดหาย วิโอเรลล้วงมือเข้าไปกระชากกล่องเสียงจนลำคอมีสภาพกลวงโบ๋ เห็นทั้งหลอดลมและหลอดอาหารรวมทั้งเส้นเลือดน้อยใหญ่ เลือดไหลทะลักออกมาตามจังหวะกระตุกของคนที่สิ้นใจอย่างช้าๆ

     ภาพสุดท้ายที่ยุนกิเห็น คือร่างบางที่เลียกล่องเสียงของเขาพร้อมกับยิ้มร้าย กระทั่งทุกๆอย่างมืดสนิทในวินาทีที่เปลือกตาปิดลง

     “อย่าเพิ่งหลับสิ”

     ร่างบางเบ้ปากเง้างอนอย่างน่ารัก แต่มือกลับดึงถลกหนังตาอีกฝ่ายจนฉีกออกมาทั้งแผ่น เผยลูกตากลมโตที่มีเส้นประสาทห่อหุ้ม เลือดที่ไหลเยิ้มได้ย้อมลูกตาสีขาวให้กลายเป็นสีแดงเข้ม

     “มาดูช็อตที่วีทำให้ยุนกิเสร็จเถอะนะ”

     ไม่ว่าเปล่า วิโอเรลจับท่อนลึงค์โชกเลือดรูดรั้งแรงๆ จากรูดก็กลายเป็นกระตุกดึง ก่อนทึ้งกระชากออกมาทั้งยวงทั้งหลอดปัสสาวะ เขาขำคิกคักเสียงใส บีบกรามให้ร่างไร้วิญญาณนั้นอ้าปาก แล้วค่อยจับยัดแก่นกายฟอนเฟะเข้าไป

     “อมไว้ จะได้รู้ว่าคว*มึงอร่อย”

     สิ้นเสียงเย็นยะเยือก โครงสร้างร่างมนุษย์ได้เปลี่ยนเป็นเสือโคร่งตัวใหญ่ เสียงร้องขรมดังระงมภายในเต็นท์ที่เงียบสงัด เพียงไม่นานก็เปลี่ยนเป็นเสียงกัดแทะของชิ้นเนื้อ และเสียงถูกบดของอวัยวะที่เรียกว่าหัวใจ




​To be continued

​________________________________

น้องวีจิตมากจังหวะนี้ แต่งไปก็คลื่นไส้ไป (แถมกินไปแต่งไปด้วยนะ555) 

ต้องขอโทษนะคะที่มาอัพช้า เพราะไรท์ไปอัพตอนจบของเรื่องเก่าอยู่ พออัพเสร็จก็อยากพักเหนื่อยบ้าง นี่เพิ่งไปสอบควิซของวิชาหลักมาก็รีบมาอัพให้เลย ต้องขอโทษรีดทุกคนจริงๆค่ะ T^T


ความคิดเห็น