ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SPECIAL [ RAM x LOOKJUN ] : EP.4

คำค้น : ราม ลูกจัน ละมุน หื่น โคแก่กินหญ้าอ่อน 18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2562 23:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECIAL [ RAM x LOOKJUN ] : EP.4
แบบอักษร

นี่แหละคำเฉลยของผม และผมพูดจริงไม่ได้โกหก เพราะตอนนั้นที่ผมประมูลเธอ ผมไม่ได้จะช่วยเธอซะหน่อย แค่จะเอามาถามให้รู้เรื่อง ว่าทำไมเธอถึงใจแตก ทำอะไรสิ้นคิดแบบนั้น แต่พอได้มารู้ว่าความจริงมันเป็นยังไง ผมก็อดสงสารเธอไม่ได้ แต่...ใครจะไปบอกเธอตรงๆกันล่ะ ว่าผมสงสารเธอ

“แล้วคุณ...ไม่ได้ช่วยฉันเหรอคะ”

“ไม่”

“แล้วคุณประมูลฉันมาทำไมคะ”

“คำถามนี้เธอไม่น่าถามนะ ในเมื่อเธอก็น่าจะรู้เหตุผลอยู่แล้ว ว่าพวกในบ่อนมันเปิดให้ประมูลตัวเธอทำไม” ผมบอกเธอนิ่งๆ แต่ความจริงผมไม่ได้คิดจะทำอย่างนั้นหรอก ถึงผมจะอยากเขมือบเธอแค่ไหนก็ตาม แต่ก็อย่างที่บอก เธอยังเด็กเกินไป เด็กจนผมต้องข่มใจเอาไว้(ไม่ให้จับเธอกด)อย่างสุดกำลัง

“นี่หมายความว่าคุณ...” เธอพูดแค่นั้นแล้วมองผมอย่างกับผมเป็นไอ้โจรโฉดชั่วไม่มีผิด แต่ช่างเหอะ เธอจะคิดว่าผมเป็นยังไงก็ช่าง ผมไม่สนใจจะแก้ตัวหรอก อยากคิดอะไรก็คิดไปดิ เพราะตอนนี้ผมสนใจจะแกล้งยัยเด็กขี้กลัวบวกขี้มโนมากกว่า

“ทำไมเหรอ ฉันทำไม” ผมเลื่อนหน้าเข้าไปอีกนิด แล้วแกล้งทำสีหน้าหื่นๆใส่เธอ

“คุณมันก็ไม่ต่างจากผู้ชายคนอื่นๆ ฉันอุตส่าห์หลงคิดว่าคุณจะเป็นคนดี ที่แท้ก็...” เธอขยับถอยจนแทบจะจมไปกับเนื้อประตู ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็เนื้อแนบเนื้อกันกับประตูจนไม่รู้จะแนบยังไงแล้ว แต่ก็นะ เห็นแบบนี้ผมก็ยิ่งรู้สึกอยากแกล้ง

“ก็อะไร” ผมเลื่อนหน้าให้ใกล้เข้าไปอีก ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจสั่นๆของเธอ

“ก็ใจร้าย!” ขนาดกลัวจนหายใจติดขัด ดูสิครับ เธอก็ยังจะกล้าต่อปากต่อคำ หึ อวดเก่งจริงๆ ทั้งอวดเก่งทั้งโมโหได้โคตร(ไม่)น่ากลัว

“หึ” ผมถึงกับหลุดหัวเราะ ก็อย่างที่บอก เธอโมโหได้โคตรแบบ... หึ ผมอยากถามเธอจริงๆ ว่านี่โมโหสุดของเธอแล้วเหรอ ทำไมมันถึงดูไม่น่ากลัวสักนิดเลยวะ

“คุณหัวเราะอะไรคะ”

“ถามได้ ก็หัวเราะเธอไง พูดมาได้ว่าฉันใจร้าย ทั้งๆที่ฉันออกจะเป็นคนดี”

“ดีเหรอคะ ถ้าดีคุณคงไม่ทำแบบนี้!” พูดจบเธอก็ทำท่าจะเปิดประตูลงจากรถ แล้วใครจะยอมกันล่ะ

“จะไปไหน”

“ว้าย! คุณ!!!” ที่เธอตกใจจนร้องลั่นขนาดนี้ คงเป็นเพราะว่าโดนผมดึงตัวมานั่งตักแล้วกอดไว้แน่น ก็คนมันกลัวเธอจะหนีนี่ครับ

“คุณ ปะ...ปล่อย ปล่อยฉันนะคะ”

“ปล่อยให้เธอชิ่งหรือไง อย่าลืมสิว่าฉันประมูลเธอมาแล้ว ต่อไปนี้เธอเป็นคนของฉัน แล้วก็ไม่ต้องคิดจะกลับไปหาลุงเธอนะ เพราะเธอกับมันหมดบุญคุณกันเรียบร้อยแล้ว” ผมกอดเธอแน่นขึ้น 

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ จำไว้ว่าต่อจากนี้ไป เธอคือคนของฉัน“

“...” นั่งตัวสั่นอย่างเดียว แต่ไม่ยอมพูดอะไรมันหมายความว่าไงวะ

“เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย” ผมเกยคางบนไหล่เธอแล้วหันหน้าเข้าหาเธอ และผมรู้สึกได้ว่าพอทำแบบนั้น เธอก็ถึงกับสะดุ้ง แถมทั้งตัวก็ยิ่งสั่นเข้าไปใหญ่ ไม่รู้จะกลัวอะไรนักหนา ผมก็แค่อยากจะเค้นเอาคำตอบจากเธอ(ด้วยวิธีนี้)ก็เท่านั้น

“ว่าไง”

“เอ่อ ค่ะ ฉะ...ฉัน ฉันเข้าใจแล้ว คะ...คุณ คุณจะปล่อยได้รึยัง”

“สัญญามาก่อน ว่าถ้าปล่อย เธอจะไม่หนี”

“คา...ค่ะ”

“ดีมาก”

“อื้อ!” เธอตกใจเพราะอยู่ๆผมก็หอมเธอ ก็คนมันอดใจไม่ไหว แก้มเธอส่งกลิ่นหอมยั่วยวนใจซะขนาดนี้ แบบว่าจับกินไม่ได้ ก็ขอให้ได้หาเศษหาเลยนิดๆหน่อยๆพอหอมปากหอมคอก็ยังดี

“แก้มหอมจัง แถมนุ่มเหมือนแก้มเด็กไม่มีผิด ถามจริง เธออายุเท่าไหร่แล้วเนี่ย” ผมถามเธอเสียงเรียบ จมูกก็คลอเคลียอยู่แถวๆแก้มเธอไปพลาง เธอกำลังทั้งกลัวทั้งตกใจผมรู้ ไม่งั้นทั้งตัวทั้งลมหายใจก็คงไม่สั่นรุนแรงขนาดนี้ เพียงแต่ว่า ผมยังไม่อยากปล่อย 

“ถามให้ตอบ ไม่ใช่ให้นั่งนิ่ง ว่าไง ตกลงอายุเท่าไหร่แล้ว” ผมไม่ใช่แค่ถาม แต่กดจมูกลงที่แก้มเธอให้หนักกว่าเดิมด้วย

“อื้อ! คุณ อย่าค่ะ พอแล้ว”

“อยากให้พอก็ตอบมาก่อน”

“เอ่อ ค่ะ ฉะ...ฉัน ฉันอายุสิบแปดค่ะ สิบแปดเกือบจะสิบเก้าแล้ว เหลืออีกไม่กี่วัน”

“ว่าไงนะ!” ผมคลายกอดจากเธอแทบไม่ทัน จริงอยู่ว่าผมเคยสันนิษฐานว่าเธอคงอายุไม่ถึงยี่สิบ แต่พอมาได้ยินจากปากเธอจริงๆ ผมก็อดตกใจไม่ได้อยู่ดี ก็เธอเล่นอายุน้อยกว่าลูกบุญธรรมผมซะอีก จริงสิ เหมือนผมยังไม่ได้บอกใช่มั้ย ว่าผมมีลูกสาวบุญธรรมคนนึง เธอชื่ออลิซ แถมตอนนี้ก็แต่งงานมีลูกไปแล้วด้วย แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ผมว่ากลับมาคุยเรื่องนี้กับยัยเด็กวัยขบเผาะข้างๆผมก่อนดีกว่า

“พูดจริงเหรอ” ผมหันไปถามเธอให้แน่ใจอีกที แล้วถ้าถามว่าทำไมต้องหัน คำตอบคือ เพราะเธอรีบขยับกลับไปนั่งฝั่งข้างคนขับตั้งแต่ตอนที่ผมตกใจแล้วเผลอปล่อยเธอแล้ว 

“ค่ะ”

“งั้นแสดงว่าตอนนี้เรียนอยู่?” รู้มั้ยว่าตอนนี้ภาพเธอในชุดเครื่องแบบนักเรียนมันลอยอยู่ในหัวผมเต็มไปหมด

“เปล่าค่ะ” เดี๋ยวนะ เปล่าเหรอ???

“เปล่า? คือยังไง อายุแค่นี้ยังต้องเรียนไม่ใช่เหรอ”

“ค่ะ แต่ฉันอยากทำงานเก็บเงินก่อน เลยยังไม่เรียนต่อมหาลัย”

“เรียนต่อมหาลัย? หมายความว่าจบม.6 แล้ว?”

“ค่ะ เพิ่งจบเมื่อไม่นาน” ฮู้ว... รู้แบบนี้ ภาพเธอในชุดนักเรียนค่อยลอยหายไปหน่อย จริงสิ เมื่อกี้เธอบอกว่าจะทำงานเก็บเงินก่อน ถ้างั้นก็...

“แสดงว่าพอจบม.6 เธอก็ไปสมัครงานที่โรงแรม?”

“ค่ะ กะว่าถ้าพอมีเงินเก็บบ้างเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นค่อยไปเรียน” ได้ยินแบบนี้แล้วผมรู้สึกจุกในอกชอบกล ไม่คิดว่าเธอจะลำบากขนาดนี้ ไหนจะต้องมาทนอยู่กับไอ้ลุงใจชั่วนั่นอีก ชีวิตเธอแม่งโคตรรันทดอะไรเบอร์นี้วะ

“แล้วทำไมไม่กู้เรียนล่ะ” ผมนึกขึ้นได้ว่ามหาลัยเขาก็มีกองทุนให้กู้ยืมเพื่อการศึกษา

“ถึงกู้ เทอมแรกก็ต้องจ่ายก่อนอยู่ดีค่ะ ซึ่งฉันไม่มี แล้วถ้าจะให้ไปเรียนมหาลัยเปิดแล้วทำงานไปด้วย ฉันก็กลัวจะได้เรียนไม่เต็มที่ เอ่อ คือฉันหัวไม่ค่อยดีน่ะค่ะ ถ้าได้เรียนน้อย กลัวจะไม่รู้เรื่อง เลยคิดว่าทำงานเก็บเงินก่อนดีกว่าค่ะ”

“งั้นเหรอ” ผมถามไม่ค่อยเต็มเสียง ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกหดหู่กับสิ่งที่เธอบอก

“ค่ะ”

“อืม ก็ดีนะที่รู้จักวางแผน” ผมพูดแบบนั้นก็จริง แต่ผมยอมรับว่าลึกๆ ผมโคตรสงสารเธอ

“...” คราวนี้เธอเงียบ ทำแค่ฝืนยิ้มรับด้วยแววตาเศร้าๆเท่านั้น งั้นผมพูดเรื่องอื่นดีกว่า เพราะถ้าขืนพูดเรื่องนี้ต่อ มันก็ไม่ต่างอะไรกับไปตอกย้ำเธอ แต่ก็นะ ก่อนจะพูดเรื่องอื่น ผมคงต้องหาอะไรให้เธอคลุมตัวสักหน่อย ไม่งั้นผมคงตบะแตกแล้วเผลอจับเธอกินเพราะไอ้ชุดบ้าๆนี่ของเธอชัวร์

“ใส่ซะ” ผมเอื้อมมือไปหยิบสูทตรงเบาะหลังรถแล้วยื่นให้เธอ

“ขะ...ขอบคุณค่ะ” เธอรับไปด้วยมือสั่นๆของเธอ

“ไม่เห็นต้องขอบคุณ ฉันไม่ได้ห่วงเธอ ฉันห่วงตัวเองต่างหาก กลัวจะทนไม่ไหว จับเธอกดบนรถ แทนที่จะเป็นเตียงนุ่มๆที่บ้าน” 

“คุณ!” เธอถลึงตาใส่ผม คงจะไม่พอใจกับไอ้ประโยคหลัง ที่ผมแค่จะแกล้งพูดขู่เธอเล่นๆ...ทั้งที่อยากทำจริงๆ แต่ก็นะ อย่างที่บอก ผมต้องข่มใจเอาไว้ ...ท่องไว้ไอ้ราม  ยุบหนอ เธอยังเด็ก พองหนอ เธอ-ยัง-เด็ก

“เอาล่ะ คาดเข็มขัด ฉันจะออกรถแล้ว” ผมพยายามจะไม่สนใจอาการถถึงตาและอาการตกใจจนตาเหลือกตาลานในเวลาเดียวกันของเธอ แต่เธอก็ยังเอาแต่นั่งกัดฟันถลึงตาใส่ผมไม่เลิก หึ แบบนี้มันต้องโดน(แกล้ง)อีกยก

“อ้าว คาดเร็วดิ หรืออยากให้คาดให้” ผมพูดแล้วทำท่าจะพุ่งตัวเข้าไป

“ไม่ต้องค่ะ” ทั้งตอบทั้งคาดแทบไม่ทัน หึ เพิ่งรู้นะว่าแกล้งขู่เด็กนี่มันก็สนุกดีเหมือนกัน

“ก็แค่นั้น” ผมบอกเธอแล้วหันมานั่งตัวตรง ทำท่าจะออกรถ

“เอ่อ คุณ...คุณจะพาฉันไปไหนคะ” คำถามนี้เธอไม่น่าถามเลยว่ามั้ย แต่เอาเป็นว่าผมจะตอบให้ก็แล้วกัน

“ไปอยู่กับฉัน”

-RAM END



.....................................................................

#ตอนหน้าไรท์ขออนุญาตติดเหรียญเน้ออ คิดว่าตอนพิเศษคงไม่ยาวมาก ว่าแต่ เฮียรามจะตบะแตกวันไหนกันหว่า ก็แบบว่านี่แค่วันแรกก็จับเขากอดหอมซะแล้ว แล้วเฮียจะทนทำแค่กอดกับหอมไปได้สักกี่น้ำกัน 55 เรามาลุ้นวันที่เฮียรามจะตบะแตกกันมั้ยยย😁...

#ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณที่ติดตามนะคะ รักเน้อออ❤️


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว