ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 เวลาที่บรรจบ (ครึ่งแรก)

ชื่อตอน : บทที่ 5 เวลาที่บรรจบ (ครึ่งแรก)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 27 มี.ค. 2562 17:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 เวลาที่บรรจบ (ครึ่งแรก)
แบบอักษร

บทที่ 5


เวลาที่บรรจบ




แป๊บ ๆ พี่ชัชท์ก็กลับมาอยู่บ้านได้สัปดาห์นึงแล้วครับ ไวอยู่เหมือนกันนะ อ๊ะ ๆ แต่อย่าคิดว่าตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาผมกับพี่เขาทำอะไรกันนะครับ บอกเลยว่าไม่มี มีแค่วันนั้นวันเดียวนั่นล่ะที่เรามีอะไรกัน ถึงผมจะแกล้งยั่วไปบ้างแต่มันก็จะจบลงที่น้องนางทั้งห้าเท่านั้น




ส่วนคุณริชเขาดูจะขี้หงุดหงิดมากขึ้นยังไงพิกล ผมก็อยากจะถามอยู่เหมือนกันนะแต่เขามักจะมองกินเลือดกินเนื้อผมแล้วฮึดฮัดเดินกระแทกเท้าออกจากบ้านไปเลย ก็แหม ผมมันเป็นคนใส่ใจผู้ร่วมบ้าน สนใจสิ่งรอบตัว ผมก็อยากรู้ว่าเขาไปไหนอยู่เหมือนกันนั่นล่ะ




“พี่ชัชท์” ผมเรียกคนที่ไม่ยอมไปทำงานทำการฝังตัวอยู่บ้านไม่ออกไปไหนเลย “ผมอยากรู้ว่าคุณริชไปไหนได้ทุกคืนอ่ะครับ”




“อยากรู้อยากเห็นจังนะเราน่ะ” ผมยิ้มแฉ่งให้กับคนที่ปิดหนังสือในมือลง “จะอยากรู้ไปทำไมกันล่ะ หืม ตะวันเด็กดื้อ”




“ก็ผมเห็นเขาออกไปทุกวันเลยนี่น่า บางคืนก็กลับดึกด้วย” ผมอุตส่าห์ถ่างตารอเกือบทุกคืนเลยนะ นี่จดเวลากลับถึงบ้านเขาไว้ด้วย วันไหนเผลอหลับไปก่อนก็ทุ่มทุนเดินไปถามคนขับรถหรือคนอื่น ๆ ที่น่าจะเห็นคุณริชเลย “โรงแรมในย่านท่องเที่ยวสองสามวันก็น่าจะดูทั่วแล้วนะครับ ใช่ไหม”




ผมเอียงคอเพิ่มความน่ารักน่าเอ็นดู ใช้ดวงตาใสแจ๋วเหมือนลูกหมาตัวน้อยมองตรงไปยังเป้าหมาย ผมรู้นะว่าถ้าจะออกไปเองคนเดียวพี่ชัชท์จะต้องไม่อนุญาตแน่ ๆ เพราะอย่างนั้นก็พาผมไปสะกดรอยซะดี ๆ อย่ามาทำให้เกิดความเคืองใจ




“มันก็จริง” พี่ชัชท์ทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะหันมาสบตาที่เป็นประกายระยิบระยับของผม “แน่ะ ๆ อยากไปจนออกหน้าเลยนะตะวัน”




“อื้อ” ผมพยักหน้ารับ อยากไปอ่ะ ผมใส่ใจเรื่องของคนอื่นด้วยความจริงใจนะ กลัวเขาไปมีปัญหากับใครไงมาเป็นแขกบ้านก็ต้องดูแลกันหน่อย




“ถ้างั้น...” พี่ชัชท์ยื่นนิ้วมาจิ้มหน้าผากผมแล้วขยี้เบา ๆ “ถ้าจะไปตะวันต้องเชื่อฟังพี่นะครับ ห้ามแอบหลบไปไหน ห้ามออกนอกลู่นอกทาง ห้ามทำอะไรที่เสี่ยงต่อตัวเอง โอเคไหม”




“โอเคครับ” ผมเกี่ยวก้อยสัญญากับคุณพี่เขา ทำตัวเหมือนเด็ก ๆ เลยเนอะ แต่ให้เหลือสมองห้าขวบผมก็ยอม ผมอยากไปตามรอยคู่นอนพี่ชัชท์อ่ะ




ไม่รู้สิ ผมเก็บเอาสีหน้าท่าทางของคุณริชมาคิดอยู่หลายวัน มันเหมือนคนหวงคู่นอน ว่าไงดี เหมือนหวงก้างคนที่ถูกใจมากกว่าคนรัก แล้วพี่ชัชท์ก็ดูจะไม่ได้อะไรกับคุณริชด้วย ถ้าคุณริชไม่ได้จะมาสิงร่างพี่ชัชท์พี่เขาก็ไม่ได้เข้าใกล้เพื่อนคนนี้ไปมากกว่าเพื่อนปกติ




เหมือนเพื่อนนอนที่เข้าขากันได้ดีมากกว่าคนรู้ใจ... ต้องพูดแบบนี้




คุณน้าวษาก็มาถามผมอยู่นะครับว่าไม่โกรธไม่เคืองใจบ้างเหรอที่พี่ชัชท์ให้เพื่อนคนนี้มานอนบ้าน ส่วนตัวผมเฉย ๆ นะ ออกจะสนุกเวลาได้ต่อปากต่อคำกับเขาด้วย แล้วพี่ชัชท์ก็ค่อนข้างจะชัดเจนกับผมอยู่ไม่ได้ไปทำรุ่มร่ามอะไรใส่คู่นอนที่น่าจะกลายเป็นอดีตไปแล้วคนนั้น ผมไม่อยากเหนื่อยไปงี่เง่าไปหึงหวงอัลฟ่าคนนึงหรอก มันไม่ใช่แนว ผมมีสมอง มีหน้าตาที่ดี มีทุกอย่างอยู่แล้วต่อให้โดนทิ้งผมก็มีทางไปตั้งตัวผมได้ บอกเลย ไม่ง้อ!




“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันเถอะ น่าจะใกล้เวลาที่ริชออกไปข้างนอกแล้วนี่” พี่ชัชท์ลุกขึ้นไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดสำหรับใส่ไปข้างนอกออกมา พวกเราอาบน้ำตอนเช้ากันไปแล้วครับเลยเปลี่ยนเสื้อผ้าออกตัวได้เลย อยู่ห้องแอร์เหงื่อไม่ออก ไม่ต้องอาบเช้ากลางวันเย็นหรอกเนอะ ไม่ได้ขี้เกียจนะอย่ามาว่าผม “ใส่ชุดนี้แล้วกัน”




ชุดที่พี่ชัชท์หยิบมาให้เป็นเสื้อฮู้ดสีเทาเย็บชายหลอกสีขาวให้เหมือนเสื้อสองชั้นกับกางเกงเดฟสีดำที่มีขาด ๆ หน่อย วับ ๆ แวบ ๆ แต่ไม่ใช่ช่วงขาอ่อน คนบ้านนี้เขาหวง น่ะ แอบคิดกันอยู่ใช่ไหมว่ากางเกงในวันนี้ของผมเป็นยังไง บอกเละว่าได้ใส่ปิดก้นล่ะครับ




“มาให้พี่เช็กเชือกหน่อยครับ” สงสัยใช่ไหมครับว่าเช็กเชือกอะไร ไม่ใช่หูรูดหมอนข้างหรือกางเกงเจเจสักหน่อย “ถอดกางเกงโยนไปเลย”




ผมเริ่มชินกับความโรคจิตของพี่ชัชท์เขาละแค่เรื่องถอดกางเกงแค่นี้สบาย




“พี่จะให้ผมใส่ตัวนี้ออกนอกบ้านเหรอครับ” ผมถามเล่น ๆ ทั้งที่รู้ว่ายังไงก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเป็นแบบปกติ กางเกงในวันนี้ของผมปิดก้นก็จริงแต่เป็นผ้าซีทรูตรงกลางต้องผูกเชือกเข้าหากันถึงจะปิดร่องก้นได้ ใช่ครับ พี่เขาให้ผมถอดกางเกงเพื่อเช็กว่าเชือกที่ถูกไว้ยังไม่หลุดออกจากกัน




“ครับ” ขานรับแล้วปลดเชือกกางเกงในผมทำไม จะลูบเนื้อก้นผมก็สอดมือจากด้านบนก็ได้ไหมมาปลดแล้วผูกใหม่ให้ยุ่งไปอีก




ผมปล่อยตัวให้พี่ชัชท์ลูบนมจับเอวขย้ำก้นอยู่พักนึงก่อนจะได้ใส่เสื้อผ้าออกไปข้างนอกกัน พี่ชัชท์แต่งตัวได้เหมือนคุณชายจะไปเที่ยวผับเลยแหะ เสื้อเชิ้ดดำปลดกระดุมเปิดอกกับกางเกงดำ ส่วนผมนี่เด็กเดินห้างชัด ๆ




เพราะการสอดรู้ เอ๊ย การใส่ใจแขกผู้มาเยือนครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากคุณชายของบ้านศิริภัทรกิจ การเดินทางจึงสะดวกสบายนัก ไม่ต้องขึ้นแท็กซี่ ขี่มอเตอร์ไซค์ให้เสียเงินส่วนตัวเลยสักแดง เรามีบริการจากคนขับรถของคุณชายเขามาขับให้ และไม่หลงด้วยเพราะเจ้าตัวเขาประสานงานกับคนขับรถของคุณริชตั้งแต่ก่อนที่พวกผมจะขึ้นมานั่งแล้ว




แต่เหมือนผมจะลืมอะไรไปสักอย่าง... ช่างเถอะ มันคงไม่ได้สำคัญอะไร นึกออกค่อยว่ากัน




“คุณริชเขามาดูโรงแรมหรูจังเลยนะครับ” ผมเกาะกระจกมองตึกสูงใจกลางกรุงที่หนุ่มฝรั่งหัวทองเดินเข้าไป มันมีทั้งสวนหย่อม มีสระว่ายน้ำน่าจะในร่มด้วย แล้วยังใกล้รถไฟฟ้าอีก ค่าเช่าห้องแพงหูฉี่กระเป๋าฉีกแน่ นี่คุณริชเขาต้องรวยตามชื่อเขาไปถึงขั้นไหนกันนะ




“ขนหน้าแข้งริชไม่ร่วงหรอก” เหมือนพี่ชัชท์จะอ่านใจผมได้เลยแหะ “พี่ชายเขาสปอร์ยเขาจะตายไป ตามใจทุกอย่างขอแค่ให้เขามีความสุข”




“ดูเป็นพี่ชายที่รักน้องดีนะครับ” ถึงจะรักในทางที่ผิดไปสักหน่อยก็ตามที... แต่ก็คงดีกว่าผมที่ไม่เคยกลับไปดูดำดูดีน้อง ๆ อีกเลยตั้งแต่ถูกขายมา ถึงจะบอกว่าเป็นสัญญาที่ให้ไว้หลังจากที่พ่อกับแม่ขายผมให้กับพวกคุณน้าก็เถอะ แต่ใช่ว่าผมจะดื้อไปหาพวกเขาไม่ได้




เป็นผมที่ไม่อยากไปหาทุกคนเอง




“มันอาจจะมากกว่านั้นซะอีก” พี่ชัชท์ยกยิ้มมุมปากในขณะที่นัยน์ตานั้นเรียบเฉยจนถึงขั้นเย็นชา... ผมว่ามันต้องมีอะไรมากกว่าที่คิด ต้องมีเรื่องเกี่ยวกับคุณริชที่ผมยังไม่รู้ไม่กระทั่งระแคะระคาย ฟันธง!




คุณริชเขาเข้าไปดูโรงแรมไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ออกมาขึ้นรถไปต่อ สายเสือ--- เฮ้ย ไม่ใช่ สายสืบอย่างผมก็ต้องรีบตามออกไปสิครับ แต่ไม่ได้ขับตามจี้ติดตูดให้เขารู้หรอกมันดูมือสมัครเล่นเกินไป เราตามจีพีเอสรถของคุณริชไปเลยสบายกว่าเยอะ ไปไม่ถูกค่อยแอบโทรถามเอาถ้าคนขับคันโน้นเขารับได้น่ะนะ




แหม่ เป็นสตอล์คเกอร์ที่สบายสุด ๆ มีใครให้มากกว่านี้ไหม




คราวนี้มาแวะร้านอาหารครับ ผมส่ายหน้าดิ๊ก ๆ เลย อาหารอิตาเลี่ยน เลี่ยนเกินไปไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ไม่โปรดปราน ขอไปกินอาหารจีนร้านข้าง ๆ ดีกว่า อยากกินปูผัดผงกะหรี่ ปูก้ามใหญ่ ๆ เนื้อแน่น ๆ อ่ะครับ




“เอาหมูหันไหมตะวัน” หมูหันเหรอ... ก็ต้องกินเนื้อหมูผัดพริกไทยดำน่ะสิ เอ...




“ไม่เอาครับ” ไม่อยากกินหมูเป็นตัว ๆ ขนาดนั้น มากันแค่สามคนรวมคนขับรถจะกินไปหมดได้ยังไง “เอารังนกหูฉลาม” ไม่มีประโยชน์ทางโภชนาการอะไรมากมาย แต่อยากกิน




ที่มาวางเต็มโต๊ะนี่ความอยากล้วน ๆ แล้วถามว่ากินหมดไหม เหอะ ถามมาได้ ห่อกลับบ้านสิครับ กรรมละมัวแต่เพลิดเพลินกับมื้ออาหารอันโอชา คนที่กินร้านข้าง ๆ เขาเลยล่วงหน้าไปที่อื่นก่อนแล้ว รีบตามสิครับอย่าให้ใครต้องจุดธูปอัญเชิญ




“มาผับเหรอ” ผมมุ่นหัวคิ้วมองประตูทางเข้าที่มันดูออกจะทึม ๆ ไปหน่อย ทั้งชีวิตผมยังไม่เคยเข้าผับมาก่อนเลยนะครับเนี่ย




“ของชอบเขา” อ่าว รู้อยู่ว่าจะมาผัดแล้วให้ผมแต่ตัวอย่างกับจะไปเดินตลาดนัดรถไฟทำไมล่ะเนี่ย “เข้าไปกันเถอะ”




พี่ชัชท์พาผมมานั่งที่โต๊ะในซอกหลืบที่มองคนอื่นเห็น แต่ไม่ค่อยจะมีใครมองเห็นเรา เชี่ยวมาก รู้มุมสุดอ่ะ มาบ่อยก็บอก ไหน ๆ ก็มาแล้วขอลองดื่มสักกรึ๊บจะได้ไหมนะ




“เอาแดงโซดาให้น้องเขาครับ” เอ่อะ ตัดความฝันกันดื้อ ๆ เลย ให้ผมกินน้ำแดงโซดาในขณะที่ตัวเองกินมาร์ตินี่เนี่ยนะ โหดร้ายที่สุด “ไม่เคยก็อย่ากินเดี๋ยวจะเมาไม่รู้เรื่องเอานะ”




ผมทำปากยื่นใส่คนที่ห้ามโน่นห้ามนี่แต่ก็โดนฉกจูบไปเฉยเลย ฉวยโอกาสตลอดอ่ะ พอผมทำหน้าบี้ใส่ก็มาหัวเราะแล้วดึงผมไปนั่งบนตักเป็นเด็กนั่งดริ๊งก์ จ่ายค่าตัวมาด้วยนะ




“ซบมา” มือหนาโอบตัวผมให้ไปซบอยู่ตรงซอกคอ นั่งแบบนี้แล้วผมจะส่องคุณริชยังไงล่ะเนี่ย “คนอื่นเขามองตะวันใหญ่แล้ว ไม่น่าพามาเลย”




“อื้อ ไม่เอาสิครับ มาแป๊บเดียวเอง” หวงกันอีก ขอแค่แป๊บเดียวน่าเอาแค่รู้ว่าคุณริชเขามานั่งดื่มให้ตับแข็งเล่นทุกวันใช่ไหมก็พอ “อ๊ะ”




นั่น ๆ มีใครมาร่วมโต๊ะแล้ว เขาส่งยิ้มให้กันด้วย ดูสิ ดูเร็ว ดูเลย หวงคู่นอนสุดแซ่บของคุณไหมอ่ะคุณพี่ชัชท์ เขาสบตากันหวานซึ้งเหมือนพระนางในซีรีย์เลยนะ




“ไม่สนใจหน่อยเหรอครับ” ผมพยักพเยิดไปทางคุณริชที่กำลังเอนตัวไปซบกับหนุ่มหล่อหุ่นซี๊ดไม่แพ้พี่ชัชท์




“ไม่เห็นเป็นอะไรนี่” เดี๋ยวนะ นั่นคู่นอนพี่ จะไม่หวงสักนิดเลยจริงสิ




“นั่นคู่นอนสุดร้อนแรงของพี่เลยนะครับ ไม่สนใจหน่อยเหรอ” คราวนี้ผมถามออกมาเลยไม่ส่งกระแสจิตแล้ว เผื่อพี่เขาไม่เข้าใจ




“นั่นอดีตคู่นอนพี่” สายตาของพี่ชัชท์มองไปยังร่างโปร่งบางที่ถูกชายอีกคนโอบเอาไว้ “แต่นี่คือเมียพี่ ไม่ว่าจะอดีต ปัจจุบัน หรือในอนาคต”




“แล้วถ้าพี่ต้องไปอยู่ต่างประเทศอีก จะไปคว้าคนมานอนด้วยอีกไหม”




๑๑๑๑๑๑๑๑๑ ครึ่งแรก ๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑


สวัสดีค่าาา


มาช้าา ขอโทษด้วยค่ะ แต่มาครึ่งตอนเต็ม ๆ นะคะ สองพันกว่าคำ


น้องก็ยังคงเป็นคนถามตรง ๆ คงความแซ่บเบา ๆ คิคิ


ฝาก #ตะวันเป็นโอเมก้า เอาไว้ในอ้อมใจของแม่ยกน้องตะวันทุกคนด้วยนะคะ น้องหวานไม่ค่อยเป็น อิพี่จะขอหวานสักหน่อยก็ขัดเฉยเลย ไม่ว่าน้องน้า




รูปนี้ที่รอคอย กางเกงในของน้องวันนี้ ฮิ้ววว (คนขี้เซาทำเป็นสีซีเปียร์เพื่อลดความแซ่บของน้องลงนิดนึงค่า ฮุฮิ)


image


ความคิดเห็น