email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

อ่านแบบไม่ต้องการสาระมากครับ ต้องการแค่ความหื่นแต่มีสตอรี่นะ - สามารถติดตามเอ็มได้ในเพจ ไรท์เอ็ม หรือทวิตเตอร์ @heartfilia_emma ได้เลยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันมาก ๆ เลยะนะครับ

ชื่อตอน : Chapter 27

คำค้น : น้องส้มตำคนกาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34k

ความคิดเห็น : 49

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2563 16:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 27
แบบอักษร

“วันนี้พี่จะทำงานอีกใช่ไหม?” ส้มตำนั่งลงบนโซฟาพร้อมวางถุงขนมไว้บนโต๊ะเตี้ย ตามด้วยคนเป็นพี่ลงมานั่งข้าง ๆ พลางวางของไว้ 

ทั้งสองนั่งพักจากการเดินให้หายเหนื่อยก่อนตาคมจะหันไปมองคนที่ถามแต่ไม่ได้สนใจคำตอบนอกเสียจากดูขนมแต่ละอย่างที่มันซื้อ มีเช็กด้วยว่าลืมหรือเปล่า นับแล้วนับอีกเหมือนกลัวพลาด ตากลมไล่อ่านสลิปอย่างตั้งใจ 

เขาหลงใช่ไหมถึงได้มองอะไรที่ส้มตำทำมันก็ดูน่ารักมีเสน่ห์ไปซะหมด ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องมันจนตรอกให้กับความหื่นกามแต่ใสซื่อของเด็กคนนี้ 

เฮ้อ… 

“ก็ต้องทำ มึงไม่มีงานหรือไง?”  

“ส้มทำเสร็จแล้ววว ไหนเอาของมาดู” ร่างเล็กเก็บของต่าง ๆ ไว้ในถุงเหมือนเดิมก่อนจะดึงอีกถุงที่ไทเกอร์เป็นฝ่ายถือมาเทของใช้ลงกระจัดกระจายบนโต๊ะ บางอันจะตกมือหนาก็ต้องรีบเลื่อนไปคว้าไว้ 

สิ่งที่ซื้อมาคือมีดโกนหนวด ยาสระผม สบู่เหลว โฟมล้างหน้าและอะไรต่าง ๆ นานาซึ่งมันเยอะจนคิ้วสวยถึงกับขมวดหันไปมองคนตัวสูงที่มองมาด้วยสายตานิ่ง ๆ  

“พี่ซื้ออะไรเยอะแยะเนี่ย”  

“เอ้า… ก็มึงบอกให้หยิบตามใจกูก็หยิบมาแล้วไง” อะไรของน้องมันวะ จริง ๆ เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะใช้ของใช้อะไรเยอะแยะแบบนี้เลย เครื่องสำองสำอางดูแลผิวก็พอมีแต่ทาลวก ๆ  

“ซื้อของไม่เลือกเลยอะ พี่ไม่ดูขนาดกับราคาเลยว่าคุ้มค่าไหม ยี่ห้อไหนไม่ดีก็ไม่ต้องซื้อ” บ่นไปด้วยหยิบขึ้นมาดูทีละชิ้น ๆ ไปด้วย ใบหน้าคมส่ายไปมาพร้อมจะยื่นมือไปหยิบถุงขนมแต่คนตัวเล็กตีมือจนต้องขมวดคิ้ว 

“ตอนอยู่ในลิฟต์พี่พูดว่าไง?”  

“…”  

“ส้มมึงชอบกินขนมจุกจิก กินเยอะ ๆ ระวังอ้วน ออกกำลังก็ออกไม่เป็น”  

“นี่ประชด?” ถามด้วยใบหน้าพร้อมจัดการเด็กที่นั่งข้าง ๆ ตากลมมองสู้กลับก่อนจะคลี่ยิ้มพร้อมขยับเข้ามากอดแล้วใช้หน้าถูกไหล่ไปมาเหมือนทุกครั้ง 

“ล้อเล่นนน…”  

“…” เอออ่ะ 

“ส้มอยากให้พี่ไทเกอร์ลองเลย์รสนี้ มีคนบอกว่ารสชาติมันเลวร้ายถึงขั้นเป็นความผิดพลาดของวงการขนมไทย เลยอยากซื้อมาให้ลอง” มือขาวเลื่อนไปหยิบถุงมันฝรั่งทอดยี่ห้อดังรสชาติใหม่ที่เพิ่งวางขายรับหน้าร้อนไปหมาด ๆ ขึ้นมาถือแล้วยื่นให้พี่ไทเกอร์ ก่อนจะตั้งหน้าตั้งตารอคนตัวสูงกิน 

“มันก็น่ากินอยู่หรอก มึงอย่าไปใส่ใจคำวิจารณ์ในอินเทอร์เน็ตให้มาก” ไทเกอร์บ่นพลางแกะถุงขนมในมือออก 

กลิ่นเมล่อนบิงซูลอยขึ้นเตะจมูกอย่างน่าสนใจ ตากลมฉายแววตื่นเต้นเสียจนไทเกอร์รู้สึกรำคาญ มันจะตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น มือหนารีบล้วงมือไปหยิบมันฝรั่งแผ่นใหญ่เข้าปาก รสสัมผัสแรกที่รับรู้คือมันมีความเมล่อนบิงซูจริง ๆ  

“มึงกิน” หยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้นจ่อปากคนตัวบาง 

“มันเป็นไง ๆ”  

“กิน”  

“…” ใบหน้าใสทำท่ากังวลเล็กน้อยก่อนจะยอมงับขนมชิ้นตรงหน้าจากมือหนา รสสัมผัสแรกรู้เลยว่าไม่ใช่สไตล์ เขามองคนตัวสูงที่ยิ้มขำกับท่าทางพะอืดพะอมของตัวเองก่อนจะรีบคว้าน้ำอัดลมมาเปิดดื่ม 

“หึ เป็นไง?”  

“มันไม่เชิงไม่อร่อย แต่มันไม่เข้ากันเลยอะ”  

“แต่กูชอบ”  

“แปลกอะ” มองคนตัวสูงที่หยิบเข้าปากแบบไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้นพลางพึมพำเบา ๆ แล้วหันไปดูของใช้ต่อ คงผลิตมาให้เสือตัวโตกินสินะ 

“หมายถึงชอบมึง น่ารักดี…”  

กึก… 

“…” ร่างเล็กแอบชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยิน หัวใจดวงน้อยเริ่มสั่นไหวขึ้นแปลก ๆ หน้าแดงขึ้นเหมือนถูกกระตุ้นเอาง่าย ๆ  

เขาแอบเม้มปากเล็กน้อยและทำเป็นไม่หันไปหาชายที่นั่งเคี้ยวขนมอยู่ข้าง ๆ รู้ว่าเพราะเรื่องวันนี้ที่เจ้าตัวใช้อารมณ์ใส่ จากนั้นมาเลยยอมหยอดยอมพูดดีกับเขา 

“ส้มเขินนะ” ได้ยินรอยยิ้มหล่อ ๆ จึงจุดขึ้นบนใบหน้าคมพร้อมกับเลื่อนมือฝั่งที่ไม่เปื้อนขนมขึ้นมาขยี้ผมนุ่มเบา ๆ อย่างนึกเอ็นดู 

“อย่าเบื่อกูนะส้ม… เดี๋ยวกูเบื่อมึงเอง”  

ขวับ!  

“พูดแบบนี้คืออยากเคขาดจริง ๆ ใช่ไหม?”  

“ดูหน้ากูสิ หน้ากูเหมือนพูดจริงจัง?”  

“…” ไม่รู้ทำไมถึงโดนพี่ไทเกอร์โจมตีให้ใจสั่นขึ้นมาได้ง่าย ๆ กับประโยคอะไรแบบนี้ 

ตากลมเผลอจ้องตาคมอยู่พักใหญ่ก่อนร่างเล็กจะรีบหันหนีพร้อมหัวใจที่สั่นแรง ไม่ต่างไปจากไทเกอร์ที่รู้สึกเขินแต่ไม่ได้แสดงอาการอะไร น้องมันน่ารักจริง ๆ น่ารักจนไม่อยากให้ใครเห็น เก็บไว้คนเดียวได้ไหม แบบขังไว้ในห้อง 

“พะ พี่ไทเกอร์”  

“ขอหนุนหน่อย”  

“…” หัวหนักเอนลงมายังตักนุ่มนิ่มเสียจนส้มตำชะงัก แต่ในเมื่อห้ามไม่ได้แถมชายตัวสูงยังหลับตาเหมือนจะไม่สนใจคำบอกกล่าว เจ้าของใบหน้าใสจึงจำต้องยอมแล้วเลือกที่จะอ่านคำแนะนำในการใช้งานของเครื่องใช้ต่าง ๆ ที่คนพี่ซื้อมาสารพัด 

“ส้ม…”  

“หือ…”  

“มึงกลัวเรื่องคลิปไหม?” เมื่อได้ยินร่างเล็กจึงแอบชะงักเล็กน้อย ก้มลงมองใบหน้าคมที่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาถามก่อนจะหันไปสนใจในสิ่งที่ทำต่อ 

จริง ๆ ก็คิดตลอดแหละ เพราะมันเคยเหมือนเกิดขึ้นกับเขา แต่ที่ไม่ได้สนใจเพราะมันไม่ใช่คลิปจริง ๆ ของตัวเอง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ของปลอมอีกแล้ว ตั้งแต่กลับมาถึงห้องในหัวของเขามันก็ยังคิดถึงเรื่องนั้นอยู่ตลอดนั่นแหละ 

แต่เพราะวางแผนกับพี่ไทเกอร์ไว้แล้วเลยไม่ได้กังวลอะไรมาก อีกอย่างพี่ชายของแฟนตัวเองจะเลวร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ? ปากของเสือตัวโตที่เอ่ยออกมาก็เหมือนจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไร แต่ยังไงก็ต้องรีบจัดการในวันพรุ่งนี้ให้เสร็จ 

เพราะต้องไปปวดหัวกับการเรียนต่อในวันจันทร์ เขาลงเรียนไว้ค่อนข้างเยอะมันเลยค่อนข้างเหนื่อย งานแต่ละชิ้นก็ต้องทำให้ดีจริง ๆ อาจารย์ถึงจะให้คะแนน 

“มีพี่ไทเกอร์ทั้งคนส้มไม่กลัวหรอก…”  

“…” ประโยคนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเสือตัวโตปรากฏขึ้นทันที แต่ไม่ได้รอให้คนตัวบางได้เห็นมันก็หายไป 

เขากังวลเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา แต่ต้องทำให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะเหมือนน้องมันจะค่อนข้างอ่อนไหวกับเรื่องแบบนี้ คงเพราะเคยได้ยินจากปากของคนที่ได้รับความเสียหายจากเรื่องนี้จริง ๆ แถมยังถูกคนใส่ร้ายว่าเป็นคลิปของมัน 

เขาควรเปลี่ยนเรื่องดีกว่า… 

“กูไม่เคยเสิร์ชหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องเอากันกับผู้ชายเลยว่ะ แต่เขาบอกว่ามันอันตราย ตรงนั้นของมึงมันมีโอกาสได้รับบาดเจ็บสูง เพราะไม่มีสารหล่อลื่นเหมือนของผู้หญิง”  

“พูดแล้วได้อะไร ย้อนกลับไปดูตอนตัวเองทำส้มด้วย”  

“ขอโทษ…” จะว่าไปทำไมถึงไม่อ่อนโยนกับน้องมันเลยวะ อารมณ์มาแล้วเผลอทำแรงตลอดเลย หมอก็แนะนำทำไมไม่ฟังวะไทเกอร์ 

“ส้มชอบนะ ฟินดี แต่พี่ไทเกอร์อะ มันใหญ่ยาวไปป่ะ”  

“…” หือ?  

“ถามจริงทำไมถึงได้ขนาดนี้มา” ร่างเล็กถามพลางกำรีโมตโทรทัศน์ที่มีขนาดใหญ่และยาวพอ ๆ กับอวัยวะสืบพันธุ์ของแฟนหนุ่ม ไทเกอร์ไม่ตอบแต่ยอมลุกขึ้นมานั่งมองหน้าคนถามพลางเลิกคิ้ว 

“มึงไม่ชอบเหรอวะ?” เริ่มกังวลเล็กน้อย 

“กะ ก็ชอบ คือมันไม่ได้ใหญ่แบบเว่อร์ ๆ แต่ใหญ่ยาวในขนาดที่ทำให้ส้มพอใจได้” เอาจริงเกินความคาดหมายเลยด้วยซ้ำ อารมณ์แบบถูกเอาแล้วติดเพราะขนาดเลย 

ทักษะเรื่องอย่างว่าของคนพี่เหมือนจะเพิ่มขึ้นทุกครั้ง จากเดิมที่ดีอยู่แล้ว จนตอนนี้เอาซะจนเขาครางเสียงหลง ยิ่งได้รู้จักกันมากขึ้นยิ่งรู้ว่าไม่ใช่เขาคนเดียวที่เป็นคนหื่น 

เอ๊ะ… เขาไม่ได้หื่นป่ะ?  

“กูภูมิใจมึงไม่รู้เหรอ?”  

“ส้มไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” บอกพลางหันหน้าหนีแต่คนตัวสูงกลับขยับเข้ามาจนชิดแล้วกอดเอวบาง ใบหน้าคมซุกลงที่ไหล่หอมพร้อมถูไปมาคล้ายเลียนแบบการกระทำของอีกฝ่าย แต่แตกต่างตรงที่เริ่มขยับเข้ามายังคอแล้วคลอเคลียไปมาเสียจนร่างเล็กต้องดันไว้ 

“ตอนนี้ไม่ได้นะ”  

“เฮ้ออ… ถึงวันนี้จะสองรอบแล้ว แต่กูอยากอีกแล้วว่ะ”  

“พอก่อน… พี่อะ” เหนื่อยแล้วนะ 

“อื้อ… กูรู้”  

“ส้มก็อยาก แต่พักตูดก่อนเนอะ บำรุงมันก่อนก็ดี”  

“เออ…” บำรุงยังไงวะ 

ไทเกอร์ผละออกมามองคนที่กำลังสนใจกับของตรงหน้าก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น ใบหน้าใสหันมามองพี่ไทเกอร์ก่อนจะรู้สึกเครียดขึ้นอีกครั้ง 

“บางทีส้มก็แอบน้อยใจนะ…”  

“…” ใบหน้าคมขมวดคิ้วหันมามอง 

“ส้มไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อนเลยแต่กลับมีแต่คนเกลียด คนที่เข้ามาคุยหรือบางทีถ่ายรูปด้วยเขาก็เหมือนถ่ายไปลงแล้วด่าอะ” ใบหน้าใสดูหม่นลงเล็กน้อย เหมือนพยายามฝืนยิ้มแล้วหยิบของใช้ขึ้นมามอง ดูก็รู้ว่าน้องมันทำเป็นหยิบเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกจริง ๆ  

“อีกอย่าง… ส้มเหมือนคนขายตัวขนาดนั้นเลยเหรอพี่ไทเกอร์” ร่างเล็กถามเหมือนจะร้องไห้พลางขยับเข้ามานั่งคร่อมที่ตักแกร่งแล้วซุกหน้าลงที่ไหล่กว้าง 

แขนเรียวกอดรอบคอไทเกอร์ไว้แน่น ยิ่งเห็นน้องเป็นแบบนี้เขายิ่งรู้สึกแย่ เขาเองก็ใช่ว่าจะไม่มีคนด่า แต่เพราะไม่สนใจเลยไม่ได้อะไร 

“อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหม กูรู้สึกแย่นะส้ม”  

“อื้ออ… ส้มพยายามแล้ว แต่ขอกอดก่อนนะ” เสียงอ้อน~ 

จุ๊บ… 

“โดนด่าเยอะขนาดนั้นเลยหรือไง?” ถามพลางลูบหลังคนน้องเบา ๆ  

“อื้อ… ในเฟซส่วนตัวเวลาลงรูปก็มีคนด่าส้มประจำแหละ”  

เฮ้อ… 

“…” นี่เขาไม่เคยได้ลงรูปหรือโพสต์อะไรเลย พยายามบอกไปแล้วว่าลงแค่ไอจีส่วนตัวพอ 

“ส้มไม่ใช่คนที่จะมาสนใจอะไรแบบนี้ แต่แค่บางทีก็น้อยใจว่าทำไมต้องด่าทั้ง ๆ ที่ส้มไม่ได้ทำอะไรให้”  

“ต่อไปไม่ต้องลงหรือโพสต์ถ้าไม่จำเป็น แค่ไอจีก็พอแล้ว”  

“อื้ม…”  

“เลิกอ่านคอมเมนต์ ถ้ามันทำให้แย่”  

“เข้าใจแล้ว…” ทุกประโยคใบหน้าใสไม่ได้ผละออกจากไหล่กว้างเลยจริง ๆ ตัวก็ไม่ได้เล็กเหมือนแมวแต่กลับชอบขึ้นมานั่ง ๆ อ้อน ๆ แต่ถามว่าน้องมันนั่งได้พอดีไหม ไทเกอร์เองก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันทั้งเบาทั้งกะทัดรัด 

“ทำไมกูไม่ตัดสินใจเข้าหาคนแบบมึงตั้งแต่แรกวะ เห็นตั้งนานแล้วเพราะมันแอบมองแบบโง่ ๆ น่าจับสั่งสอนจริง ๆ รู้งี้แม่งได้เมียงานดีแบบนี้ตั้งนานละ”  

“รู้นะว่าพูดให้ส้มรู้สึกดี”  

“อื้อ… กูแค่อยากให้มึงร่าเริง” ตอบเสียงนิ่งแต่คนน้องกลับเผลอยิ้มและออกแรงกอดคนพี่หนักขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าใสถูไปมาที่ไหล่แกร่ง กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มและโรลออนประจำของคนพี่ทำให้เขาติดไปแล้ว มันเป็นกลิ่นตัวของพี่ไทเกอร์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ และเขาชอบมันจริง ๆ  

“เปลี่ยนใจล่ะ คืนนี้ให้เยก็ได้”  

“กูเชื่อละว่ามึงหายเครียด…”  

 

วันถัดไป~ 

สองขาเรียวค่อย ๆ ก้าวเข้ามายังร้านอาหารสไตล์อิตาเลียนสุดหรู ณ ห้างใหญ่แห่งหนึ่งด้วยความกังวลที่มีอยู่เต็มอก นี่คือสถานที่ที่คนแอบถ่ายคลิปของเขานัดเหรอ มันใช่จริง ๆ ใช่ไหม 

พนักงานชายในชุดสูทใส่ผ้ากันเปื้อนสวัสดีต้อนรับอย่างให้เกียรติ รอยยิ้มน่ารัก ๆ จึงส่งไปให้ก่อนจะเข้าไปมองหาชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่ของแฟนหนุ่มของส้มตำที่นั่งรออยู่แถว ๆ นี้ด้วยสภาพไม่ได้ต่างไปจากโจร 

ไทเกอร์มองหลังคนตัวบางผ่านแว่นตาสีดำด้วยความรู้สึกกังวลใจเป็นไหน ๆ คิ้วดกขมวดพลางยกมือขึ้นจับกระชับหมวกสีดำที่สวมใส่ สรุปแล้วชุดที่ใส่ในวันนี้จึงดำล้วนอย่างกับสายสืบจะตามไปจับใครสักคน 

ก่อนมาได้กำชับกำชากับคนตัวบางอยู่หลายเรื่อง จริง ๆ ได้แต่คิดว่าพี่ชายตัวเองกำลังจะทำบ้าอะไรอยู่ มันไม่รู้หรือไงว่านี่คือแฟนของเขา 

ปกติไม่เห็นจะเข้ามายุ่งอะไรเลยด้วยซ้ำ หรือเข้าใจผิดอะไรทำไมถึงกล้าทำอะไรแบบนี้ ใจหนึ่งคิดว่ากำลังเล่นตลกกับเรื่องไร้สาระ ใจหนึ่งก็อยากรู้ความจริง 

อีกทั้งคนตัวบางยังอยากเอาคืน แต่เขาแค่ไม่อยากให้มันเข้าใกล้ผู้ชายคนอื่นแค่นั้นเอง ไม่ว่าจะใครก็ตาม ถ้ามันจะแก้แค้นด้วยการส่งสายตายั่วยวนไปให้ใครสักคน มีหวังเขาได้โมโหพุ่งเข้าไปก่อเรื่องกลางร้านอาหารเป็นแน่แท้ 

ตากลมมองไปเห็นหลังของชายผู้นั้นพลางลอบหายใจเข้าไปในปอดลึก ๆ แล้วจึงสาวเท้าเข้าไปนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าคนตัวโต ตาคมเห็นจึงกระตุกยิ้มทำเป็นเหมือนไม่ได้รีบร้อนอะไรเลยด้วยซ้ำ 

โทรศัพท์ที่ถูกกดเล่นรอจึงถูกปิดและวางลงบนโต๊ะข้างหน้าพร้อมกับเปลี่ยนท่านั่งจากไขว่ห้างเป็นปกติ แต่สำหรับส้มตำนั้นรู้สึกไม่โอเคเลยจริง ๆ  

ภายในร้านถูกตกแต่งอย่างสวยงาม เก้าอี้ที่ดูเหมือนจะคล้ายโซฟาไม้มีเบาะนุ่ม ๆ รอง ด้านข้างเป็นผนังอิฐกั้นมีรูปภาพประดับประดา ส่วนมากจะใช้อิฐและไม้งามเนื่องจากเป็นสไตล์ของประเทศอิตาลี ในเวลานี้คนไม่ได้เยอะเลยด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่เป็นช่วงเย็นที่หลาย ๆ คนควรจะพากันมารับประทานอาหาร 

“หวังว่าคืนนี้จะว่างนะครับ” เมื่อได้ยินคิ้วสวยจึงขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิม ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายของผู้เป็นแฟนถึงได้เอาแต่กระตุกยิ้มอยู่ตลอดเวลา สองขาเรียวชิดกันพร้อมมือบางที่วางอยู่บนตัก มองไปยังคนตรงหน้าด้วยสายตาเป็นกังวล 

“ส้มไม่มีเวลา พี่จะพูดอะไรก็รีบพูด” เอาคืนที่ว่าในตอนแรกคิดจะโทรบอกพี่ชาย แต่คิดไปคิดมาหากชายตรงหน้าโดนรุมกระทืบตายก็คงจะไม่คุ้ม เพราะฉะนั้นจะสู้ด้วยคำพูดก็แล้วกัน 

“ทำไม? คืนนี้มีคนให้ราคาเยอะสุดกี่บาท?”  

“…” อีกแล้วนะ ทำไมต้องคิดว่าเขาเป็นคนแบบนั้น 

“พี่ให้หมื่นหนึ่ง”  

“สะ ส้มไม่ได้ขายตัวนะ” ร่างเล็กเม้มปากมองชายตรงหน้าด้วยความโมโห ใจจริงอยากจะตบเลยด้วยซ้ำ แล้วจะเล่นไปตามเกมได้ยังไงในเมื่อเสืออีกตัวที่อยู่ข้างนอกเอาแต่กำชับเรื่องนั้นเรื่องนี้ เขาจะทำเป็นอ่อยแบบคลอเคลียชายตรงหน้าให้ตายใจก็ไม่ได้ 

“ทำไม? หรือน้องเป็นประเภทเลือกหน้าตา หน้าตาพี่ไม่ดีหรือไงครับ?” ได้ยินแล้วส้มยิ่งจำต้องถอนหายใจออกมายาว ๆ เขาต้องระงับตัวเองไว้ให้ได้ จะต้องไม่ถูกชายคนนี้กวนประสาท 

ก่อนใบหน้าสวยจะเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง มือสองข้างยกขึ้นกุมกันไว้บนโต๊ะ สรีระเพรียวในชุดธรรมดาแต่ดูน่ามองขยับนิดหน่อยและจ้องหน้าชายตรงหน้าด้วยสายตาที่จริงจัง 

“เข้าเรื่องเลยนะ พี่ต้องลบคลิป ไม่งั้นส้มจะแจ้งความแน่ ๆ”  

“หึ… ตอนนี้น้องทำอะไรให้พี่ไม่พอใจคลิปก็พร้อมจะถูกปล่อยได้ง่าย ๆ เลยนะครับ”  

“นะ นั่นน้องชายพี่นะ พี่จะปล่อยคลิปที่น้องชายตัวเองกำลังเอากับแฟนของเขาเหรอ?” สุดจะทนเสียจริง ๆ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้เลวขนาดนี้ 

“แฟน?” ส้มตำแอบใส่อารมณ์ไปเสียจนใบหน้าใสดูตึงเครียดมากกว่าเดิม ก่อนจะได้รับคำถามที่ทำให้ยิ่งชะงัก 

“ไทเกอร์มันแค่เบื่อ ก็บอกแล้วว่ามันคบใครได้ไม่นาน มันให้น้องกี่บาทวะพี่ถามจริง พี่ให้ได้เยอะกว่า”  

“…” อยากจะด่าว่าเหี้ยอีกรอบแต่ก็สงสารน้อง ๆ ตัวเงินตัวทอง รู้สึกหมดอารมณ์จะพูดเสียจริง ๆ ตากลมปิดลงสูดอากาศเข้าไปในปอดลึก ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกลืมตาขึ้นมองชายตรงหน้าที่ยังคงทำหน้าทำตาเหมือนไม่ได้เดือดร้อนอะไรเลยด้วยซ้ำ 

“ถ้าคิดว่าส้มขายแล้วทำไมต้องถ่ายคลิปมาขู่?”  

“…” เจ้าของใบหน้าหล่อแอบชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่งในชั่วพริบตา 

“แค่ให้ราคาดี ๆ ส้มก็พร้อมแล้วป่ะ?”  

“หึ จริงเหรอครับ?” เจ้าของใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มพร้อมกับยื่นมือข้ามโต๊ะจะไปจับมือขาว แต่ส้มตำเลือกที่จะดันออก นั่นยิ่งทำให้เสือพันธุ์ชีตาห์รู้สึกชอบใจเด็กตรงหน้าเป็นไหน ๆ  

ใจหนึ่งได้แต่คิดว่าทำไมถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาใบหน้าสวย ๆ ตรงหน้าเสียจนหลง มันทำให้เขาอยากลองสัมผัสมากกว่าแค่มอง 

“ดื้อกว่าที่คิดอีกนะครับ อื้มแต่ถามได้ดี แล้วน้องคิดว่าผู้ชายมันเอาคลิปไว้ทำอะไรกัน?” คิ้วสวยแอบขมวดเล็กน้อยก่อนจะนึกตามสิ่งที่คนตรงหน้าถาม 

เมื่อคิดตามที่เสือชีตาห์เอ่ยได้ทัน ใบหน้าใสจึงเบือนหนีพร้อมพวงแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ บ้าจริง อย่าบอกนะว่าชายตรงหน้าจะเอาคลิปไปช่วยตัวเอง 

“หึ ๆ น่ารักจัง~”  

“พี่มีรสนิยมแบบนี้หรือไงกัน?”  

“ได้หมด เห็นน้องแล้วคิดว่าคงต้องเอาสักครั้ง”  

“เหยียดเก่งจังเลยนะครับ คิดจะสะสมแต้มด้วยการมองส้มเป็นคนต่ำ ๆ เหรอ?” น่าโมโหเสียจริง ๆ  

ชายตรงหน้าเหมือนเป็นพวกประเภทที่ไม่คิดจะเกรงใจความรู้สึกใครเลยเวลาพูด ดูถูกและเหยียดหยามแต่อยากเย ดูย้อนแย้งจังนะ แต่ก็แปลกที่บางทีเขากลับมองเห็นท่าทางชะงักของคนตัวสูงได้ง่าย ๆ ถึงแม้เจ้าตัวจะพยายามปกปิดมันไว้ก็ตามที 

“ให้สองหมื่น พี่ว่าพี่น่าจะเสียเปรียบเสียด้วยซ้ำ ลบคลิปให้แล้วแถมยังให้เงินอีกต่างหาก จริง ๆ จะแค่นอนกับน้องแล้วลบคลิปให้ก็ได้” เจ้าตัวเอ่ยก่อนจะหันไปมองพนักงานหนุ่มที่เดินมาเสิร์ฟน้ำลงบนโต๊ะ รอยยิ้มหล่อ ๆ ส่งไปให้ก่อนจะหันมามองแก้วน้ำสีใสตรงหน้า 

มือหนาเลื่อนไปให้คนตัวบางแก้วหนึ่ง อีกแก้วยกขึ้นควงให้น้ำวนไปมาพลางส่งรอยยิ้มให้ส้มตำก่อนจะดื่ม ชวนให้ร่างเล็กรู้สึกโมโหเสียจริง ๆ  

“อื้มก็ได้ แล้วจะเอาตรงไหน?”  

“หึ ๆ ใจเย็น ดื่มน้ำก่อนครับ” ส้มตำรู้สึกหงุดหงิดกับคนตรงหน้าเสียจนอยากจะสาดน้ำใส่ แต่ก็ต้องยอมรับว่าตั้งแต่ออกจากห้องมายังไม่ได้ดื่มน้ำเลยสักหยด ซ้ำยังมาเถียงกับชายตรงหน้าจนคอเริ่มแห้ง 

มือขาวเลื่อนไปหยิบแก้วใบสวยขึ้นมาดื่ม จึงได้รู้ว่าน้ำสีใสเหมือนน้ำเปล่าที่ว่านั้นมีรสชาติหวานจนเผลอแสดงใบหน้าพอใจให้คนมองกระตุกยิ้ม แต่ก็เพียงแค่แป๊บเดียวเท่านั้นก่อนแมวน้อยจะกลับมาแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ 

“น้องโสดไหม?”  

“…” ก็บอกว่าเขามีแฟนแล้ว!  

“แล้วนี่มาเอง? ปกติพักที่ไหน?”  

“บอกไปพี่ก็ไม่เชื่อทำไมส้มต้องบอก?” ร่างเล็กวางแก้วน้ำที่ดื่มเสียจนหมดลงบนโต๊ะแล้วตอบคำถามนั้น 

จะถามทำไมในเมื่อตอบไปก็ไม่เชื่อ นี่คงคิดว่าเขาโสดแล้วหากินผ่านการให้ผู้ชายมีเซ็กซ์ด้วยสินะ คิดได้แค่นี้เหรอถามจริง?  

“…” ในขณะที่เจ้าตัวไม่ตอบส้มตำจึงได้มีโอกาสสำรวจใบหน้าหล่อนั้นอย่างถี่ถ้วน 

โครงหน้าคมสันจมูกโด่ง คิ้วดำดกแต่ทรงผมกลับสีน้ำตาล ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าดูดี ริมฝีปากหยักได้รูปสีชมพูอ่อน ๆ ตามแบบฉบับผู้ชายผิวขาว ขาวกว่าแฟนหนุ่มเขาเสียอีก 

ดูไปดูมาก็รู้สึกเหมือนพี่ไทเกอร์จะตัวโตกว่าผู้ชายตรงหน้าเสียอีก สังเกตได้จากความกว้างของไหล่ พี่ชีตาห์สูงและตัวโตคล้าย ๆ สามีเขาก็จริง แต่ก็เหมือนจะตัวโตไม่เท่าเสือตัวนั้น 

หากแต่ถามว่าเขาเลือกใครแน่นอนว่าต้องพี่ไทเกอร์ หน้าตาต่างกันเสน่ห์ก็ต้องต่างกันอยู่แล้ว เหนือสิ่งอื่นใดคือความรักที่มีให้อีกคนไปหมดใจแล้วต่างหาก 

“จริง ๆ แล้วพี่ควรรักษาแผลบนหน้าตัวเองให้หายก่อนนะ” มุมปากของเจ้าตัวยังมีรอยช้ำอยู่เลย อดคิดถึงเรื่องราวเมื่อวานนี้ไม่ได้เลยจริง ๆ ทุกอย่างดูรวดเร็วเสียจนตอนนี้เขามานั่งอยู่ตรงหน้าเจ้าตัวอีกครั้งแล้ว 

“น้องแม่งน่ามองจริง ๆ ว่ะ พี่ว่าไปกันเถอะ”  

“ปะ ไปไหน?” เจ้าของใบหน้าสวยถามด้วยความสงสัยปนตื่นตระหนก เสียงเขาแอบสั่นเล็กน้อยเพราะทุกอย่างดูรวดเร็วจนเกินไป 

แต่ยังไม่ได้ตอบมือบางก็ถูกฉุดรั้งให้ลุกขึ้น พยายามดึงตัวเองไว้แต่เมื่อถูกสายตาคมหันมาขู่ซ้ำยังออกแรงบีบมากขึ้น คนแรด ๆ แบบไม่ยอมใครอย่างเขาก็ไม่อาจทนความกลัวที่มีให้ชายตัวสูงได้ 

ไม่ต่างไปจากตอนที่เสือตัวโตขู่เขาเลยแม้แต่น้อย ใช่สิ เพราะที่กำลังลากมือเขาไปจ่ายเงินอยู่ก็เสือเหมือนกันนี่นา ชีวิตนี้เขาไม่อยากเจอเสือตัวอื่นเลยนะ 

“อย่าบีบได้ไหม ส้มเจ็บ” ร่างเล็กเอ่ยบอกคนตรงหน้าพร้อมหัวใจที่เริ่มสั่นรัวจนรู้สึกเหนื่อย อากาศมันร้อนเสียจริง ๆ วันนี้ 

อีกคนที่นั่งรอก่อนหน้าเห็นคนรักถูกลากออกไปจากร้านเหมือนรีบร้อนเขาถึงกับถอดแว่นหนีบไว้กับสาบเสื้อแล้วรีบลุกขึ้นเดินออกไปตามเสียทันควัน 

ทนไม่ได้แล้วจริง ๆ เขาใจเย็นไม่ได้แล้วแม่ง มันจะอะไรกันนักกันหนา แฟนเขาทั้งคนทำไมไอ้พี่ชายมันต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย 

“พะ พี่ชีตาห์ ปล่อย…” เสียงใสแผ่วขึ้นทุกทีที่เอ่ยห้าม จนออกมาจากตัวห้างผ่านช่องทางที่ทะลุไปยังลานจอดรถ ร่างบางจึงได้ถูกเสืออีกตัวดึงให้กลับมาหาเสียจนหลุดออกจากการกุมของอีกคน ชีตาห์หันมามองพร้อมอาการชะงักเล็กน้อย 

“เอาดี ๆ เฮียจะทำบ้าอะไรวะ?”  

“แกมาได้ไง?” ไทเกอร์ไม่ตอบแต่กลับก้มลงมองคนตัวเล็กที่ใช้มือทั้งสองข้างเกาะไหล่เขาไว้พลางซุกหน้าลงที่อก ใบหน้าใสดูแปลก ๆ ไปเสียจนเขาจำต้องเลิกคิ้วมองขึ้นไปยังชายตรงหน้า 

“เฮียทำอะไรมัน?” ถามแต่คนตัวเล็กกลับยิ่งคลอเคลีย นั่นทำให้เขาเข้าใจในทันทีว่าแฟนตัวเองถูกวางยา ในใจอยากด่ามันว่าโง่ ปากดีนักตอนที่บอกจะไปเอาคืน แล้วดูสภาพมันตอนนี้สิ 

“อื้อ… สะ ส้มร้อน”  

“ถ้าแกไม่มีธุระก็ส่งน้องมันมา” คำพูดนั้นเหมือนจะกระตุกหนวดเสือ ใบหน้าคมเงยขึ้นมองเหมือนพร้อมฆ่าพี่ชายตัวเอง แต่จะผละออกจากร่างเล็กไม่ได้เลยจริง ๆ  

“เมีย… ผมบอกว่ามันเป็นเมีย ทำไมไม่เชื่อวะ นี่เข้าใจผิดว่ามันเป็นเด็กขายจริง ๆ เหรอเฮีย?”  

“…” ขมวดคิ้ว 

“ปกติเฮียไม่ใช่คนแบบนี้ เรื่องคลิปก็เหมือนกัน จริง ๆ คือไม่มีใช่ไหม? แต่อยากบังคับมันให้มาหาเพื่อดีลราคา คิดยังไงของเฮียวะ ของน้องก็ไม่เว้นเลยเหรอ?”  

“…เมียมึง? เมียมึงแล้วทำไมมีรูปขายตัวอยู่ตามเว็บวะ อีกอย่างคนอย่างมึงนี่นะจะคบผู้ชาย ทั้ง ๆ ที่แม่งเลิกกับใครต่อใครบ่อย ๆ ใครจะไปเชื่อวะไทเกอร์?”  

“…” เขาไม่รู้จะอธิบายยังไงให้พี่ชายตัวเองฟังเลยจริง ๆ หงุดหงิดก็หงุดหงิด แต่คนที่กำลังคลอเคลียที่คอมันน่าเป็นห่วงกว่า มือหนากอดกระชับเอวบางไว้แน่น ก่อนจะเงยขึ้นมองพี่ชายตัวเองอีกครั้ง 

“ฟังนะ… ผมเป็นแฟนมัน และคบกันมานานแล้ว มันย้ายมาอยู่ด้วยที่คอนโด มีอะไรกันจนจะมีลูกได้อยู่ละ ถ้าเฮียจะแย่งก็โคตรเหี้ยว่ะ”  

“…” ชีตาห์แอบชะงักเล็กน้อย ก่อนเขาจะหันหนี จริง ๆ แล้ว เขาแค่อยากลองต่างหาก แต่ส่วนหนึ่งต้องยอมรับจริง ๆ เพราะคิดว่าร่างเล็กนั้นไม่ได้เป็นอะไรกับน้องชาย เห็นรูปอยู่ในเว็บขายตัวจึงคิดว่าน้องเขามันคงซื้อมากินเมื่อคราก่อน 

“ถ้าเรื่องถึงหูป๊ากับม๊าหรือเฮียจา เฮียจะถูกมองยังไงวะ?”  

“…” ต้าห์หันกลับมามองน้องชายตัวเองอีกครั้งก่อนจะชะงักเมื่อมองผ่านไปเห็นคนคุ้นหน้ากำลังสาวเท้าออกมาจากห้างตรงมาหา วินาทีแรกตกใจเสียจนรู้สึกแอบหวั่น ๆ  

“อย่าให้มีแฟนแล้วโดนเหมือนกันบ้างนะเฮีย ของใครใครก็รักว่ะ” ไทเกอร์เอ่ยพลางช้อนร่างคนตัวเล็กขึ้น แต่เขากลับต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นพี่ชายของแฟนเดินมาหาด้วยใบหน้างง ๆ  

“เกิดอะไรขึ้นไอ้แมว พวกมึงทำอะไรน้องกูวะ? หึ ๆ ไม่เจอกันนานเลยนะไอ้ต้าห์ เมื่อกี้มึงลากน้องกูออกมาหมายความว่าไง?” โอถามพร้อมกับหันไปสนใจใครอีกคนที่ยืนมองมาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร 

แต่มันกลับทำให้เขารู้ในทันทีว่าร่างเล็กที่เขาคิดในตอนแรกว่าหน้าตาคุ้น ๆ นั้นเป็นน้องของไอ้คนที่ไม่ชอบขี้หน้ารุ่นเดียวกัน จะเรียกว่าไม่ชอบขี้หน้าก็คงไม่ถูก เรียกว่าเพื่อนที่มีปัญหาและเขาเลือกที่จะออกห่างเสียยังดีกว่า 

“ผมขอตัวพาส้มตำกลับห้องนะครับ”  

“น้องกูเป็นไร?” โอหันมามองสภาพน้องชายตัวเอง ส้มตำกำลังถูกอุ้มขดตัวอยู่ในอ้อมอกของแฟนหนุ่ม 

“ถ้าพี่รู้จักผู้ชายคนนั้น พี่ก็ถามเขาน่าจะดีกว่านะครับ ตอนนี้ผมเป็นห่วงเมีย แต่มั่นใจได้เลยว่ามันไม่ได้เป็นอะไรมากมาย ขอตัวครับ…”  

“เดี๋ยวไอ้ไทเกอร์ ถ้าน้องกูเป็นอะไรมึงตายแน่” ใบหน้าคมหันมามองชายหนุ่มรุ่นพี่ก่อนจะพยักหน้าตอบรับแล้วสาวเท้าเดินออกไปปล่อยให้ชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ด้วยกัน 

“มึงทำอะไรน้องกู?”  

“…” ต้าห์ไม่ตอบนอกเสียจากจะหันหนีแล้วทำเป็นจะเดินไปหารถ ก่อนประโยคที่ทำให้เขาชะงักจะดังขึ้นเสียจนต้องหยุดหันไปมอง 

“ได้ข่าวว่าไอ้แมนมันทิ้งมึงแล้วนี่”  

“…แล้วมันเกี่ยวอะไรกับมึงวะ?” สองขายาวสาวเข้ามาใกล้ ๆ ชายที่ตัวสูงที่โตกว่าหน่อย ๆ ด้วยใบหน้าพร้อมซัด ทำไมมันต้องเอาชื่อไอ้เหี้ยนั่นขึ้นมาคุย 

“เปล่า… แค่คิดว่ามึงน่าจะเสียใจตั้งแต่แรก ที่เลือกมันแต่ไม่เลือกกู”  

“เลือกมึง? กูถามจริงไอ้โอ วัน ๆ นอกจากมึงจะไม่เคยสนใจเหี้ยอะไรแล้วยังเที่ยวหาเรื่องคนอื่นไปทั่ว รวมถึงมีเรื่องกับไอ้แมนมันมึงว่างขนาดนั้นเลยเหรอวะ?”  

“แต่อย่างน้อยกูก็เรียนสี่ปีจบพร้อมมึงไหมไอ้ต้าห์”  

“…” ตาคมมองคนตรงหน้าอย่างนึกโมโห ภาพในวันเก่า ๆ เมื่อหลายปีก่อนไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวเสียจนต้องยกมือขึ้นเสยผมแล้วทำท่าจะเดินหนี แต่ก็ถูกประโยคแทงใจดำจากไอ้คนข้างหลังเปล่งออกมาให้ได้ยินอีกเช่นเคย 

“ไอ้แมนมันคงไม่คิดถึงมึงหรอกมั้ง เห็นตะลอนไปติดเด็กที่ใต้ไม่ใช่เหรอวะ?”  

กึก… 

“กลับมาเจอกันมึงก็เอาแต่พูดถึงคนที่กูเกลียดเลยนะโอ เสียมารยาทว่ะสัด…” ชีตาห์เอ่ยก่อนจะรีบสาวเท้าออกไปให้ห่างจากไอ้คนอันตราย ไม่ใช่แค่อันตรายต่อร่างกาย แต่เป็นอันตรายต่อหัวใจของเขาด้วยต่างหาก 

“หึ…”  

 

 

ไรท์เอ็ม 

ขอโทษที่ให้รอตอนรีไรต์นาน ดีใจที่ชอบน้องส้มกัน 

twitter @heartfilia_emma 

Page ไรท์เอ็ม 

Line Official @rightm (มี@) 

แท็ก #น้องส้มตำคนกาม 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว