ติดตามนิยายเรื่องอื่นๆ คลิกที่ชื่อ หรือดูตรงรายการโปรดได้เลยคร้าบ

แมะครับ...อย่าจิ้น! : 4

ชื่อตอน : แมะครับ...อย่าจิ้น! : 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 02:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แมะครับ...อย่าจิ้น! : 4
แบบอักษร

- 4 -


“เร็วๆดิค้าบบ!”

ผมหันไปเร่งคนที่ยืนทำหน้าหล่อเลิ่กลั่กหน้ารั้วบ้านโดยที่สองแขนล่ำยังหนีบไม้ค้ำยันอยู่

“จะให้กูซ้อนมอเตอร์ไซค์มึงไปเรียนจริงๆเหรอ?”

ผมส่งยิ้มกว้างขำๆให้รุ่นพี่ตัวสูงกับท่าทางไม่ไว้วางใจในสมเกียรติ CBR500Rสีแดงลูกรักของผม ผมไม่ได้จะให้ใครซ้อนบ่อยๆนะบอกเลย! พี่ควรภูมิใจนะพี่จอส

“นี่สมเกียรติต่างหากล่ะพี่! ถ้าไม่ไปแบบนี้ก็คงต้องเดินแล้วล่ะครับ...เพราะผมขับรถยนต์ไม่แข็งเท่าไหร่นี่นา”

ผมเริ่มถอนหายใจอย่างหน่ายๆคนเรื่องมาก นี่จะ9โมงแล้วผมต้องรีบเข้าเรียนนะครับ กว่าจะอ้อมไปคณะวิศวะฯ แล้วกว่าจะไปหาที่จอดรถแถวคณะผมอีกต้องเลทแน่ๆ

“แต่...”

“ถ้าพี่ไม่ยอมขึ้นดีๆ ผมจะอุ้มพี่ขึ้นมาแล้วนะ!”

หันไปพูดข่มขู่เจ้าลามะขาเป๋ให้ได้เกรงกลัวและบ่งบอกว่าผมกำลังจะโมโหแล้วนะ

“ฮ่าาาาาาา! มึงเนี่ยนะจะอุ้มกู? ตลก!”

หึ่ยย!! นี่คิดจะสบประมาทผมงั้นเหรอ? ด้ายยยย

พรึบ

ฮึบบ!!

“O[]O!!”

ไม่

เขยื้อน

สักนิด!!!!

“!!!”

“...”

ผมใช้สองแขนโอบล้อมรอบเอวของคนตัวสูงแล้วพยายามจะขยับยกให้เขาเขยื้อน...หากว่าก็ไม่ขยับเลยสักเซ็น

“จะ...ทำอะไรเนี่ย?”

“อุ้มพี่ไง”

ฮึบบบบบ

เชี่ยเอ้ย! ไม่ขยับเลยจริงๆอะ นี่คนหรือแท่งปูนครับเนี่ย!

“แต่ตอนนี้...มึงกำลังกอดกูอยู่นะ”

ผมเงยหน้าขึ้นมองคนเป็นพี่ ซึ่งเขาเองก็ก้มลงมามองหน้าผมเช่นกัน ดวงตาสีน้ำตาลสวยของเขามองตรงมายังผม ใบหน้าหล่อคมชัดแบบหนุ่มใต้รวมกับผิวสีแทนและหุ่นแสนเพอร์เฟคสมความเป็นชายของคนตรงหน้ามันทำให้ผมรู้สึกเหมือนมองรูปปั้นเทพสักองค์ และขณะนั้นเองที่ผมพึ่งระลึกได้ว่าเราอยู่ใกล้กันแค่ไหน...แถมตอนนี้คือยืนกอดกันหน้าบ้านอีกต่างหาก!

“ก็รีบขึ้นรถดีๆสิครับ”

ผมปล่อยมือออกจากเอวของคนตัวสูงแล้วรีบก้าวขึ้นคร่อมสมเกียรติทันที พี่จอสเองก็ไม่ปริปากบ่นสักคำ เขาค่อยๆเดินมาแล้วก้าวขึ้นบิ๊กไบค์ของผมเงียบๆ

ตึกตัก ตึกตัก

อะไรของกูวะเนี่ย? ยังไม่ทันได้กินกาแฟสักแก้ว...แต่ทำไมใจสั่นซะงั้น

สงสัยแดดตอนเช้าจะแรงไปหน่อย

.

.

“กรู้วววววว! ไอ้จอสดู๊วว มีคนมาส่งโว้ยยย”

“เขามีแต่ใส่เสื้อช๊อปขี่มอ’ไซต์เท่ๆไปส่งสาว...นี่อะไร? มีหนุ่มน้อยหน้าหวานมาส่งหนุ่มใส่ช๊อปถึงคณะ!”

“หรือเพื่อนกูจะได้ผัวซะงั้น?”

“ฮิ้ววววว วันนี้ที่รอคอยยยย!”

“เก็บพรหมจรรย์ให้น้องได้ฟันพี่คนเดียว~”

“วิศวะน่ะมีเกียร์ เมียวิศวะน่ะมีคx...อุ้ป!”

“ยินดีต้อนรับสู่สมาคมเกียร์มัวนะไอ้จอส”

เสียงโห่แซวของพี่ๆแก๊งดูมันส์ดังสนั่นทั่วลานเกียร์ ผมเองก็ทำได้แค่ยิ้มหัวเราะกับมุกของเขาที่ทำเอาคนซ้อนด้านหลังผมทำหน้ายู่แล้วก้าวลงบิ๊กไบค์อย่างทุลักทุเล กล้องมือถือต่างๆหันเล็งมายังพวกผม และแน่นอนว่าอีกสักพักคงต้องมีรูปพวกผมว่อนลงทวิตเตอร์แน่ๆ

“ตลกละพวกมึง”

พี่จอสลงไปยืนพร้อมไม้ค้ำแล้วยื่นหมวกกันน๊อคส่งคืนให้กับผมพร้อมกับหน้าบูดๆเหมือนอารมณ์บ่จอย....เขาจะรู้สึกแย่มั้ยที่ทุกคนเข้าใจผิดเรื่องระหว่างเรา

หมับ

ผมเอื้อมมือคว้าแขนของคนตัวสูงแล้วกระตุกให้เขาหันมามอง

“อย่าทำหน้าบึ้งสิครับ...”

พี่ไม่ได้บึ้งเพราะโมโห...แต่บึ้งกลบเกลื่อนเขินต่างหากล่ะบาส

“...”

เขามองหน้าผมเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็ไม่มีคำใดหลุดออกมา

“ตั้งใจเรียนนะพี่จอส เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วผมมารับนะครับ”

“อืม”

เขาพยักหน้ารับๆแล้วก้มหน้าหลบตาผมเหมือนไม่อยากมอง...นี่เขินหรืออายล่ะเนี่ย?

“กริ้วววว~ มีแตะเนื้อต้องตัววว ผิดผีนะเนี่ย! น้องบาสต้องมาสู่ขอพี่จอสนะครับ!”

เสียงโห่ร้องแซวจากพี่ป๊อบปี้ทำเอาผมที่มีความเอนเตอร์เทนและบันเทิงอยู่พอตัวก็หยุดปากไว้ไม่ทัน

“แค่นี้ก็ผิดผีแล้วเหรอครับ?...แต่เมื่อคืนผมกับพี่จอสเราทำอะไรกันมากกว่านี้อีกนะค้าบบ!”

ฮิ้ววววววววววววว~

“เอาเว้ยยย น้องมันสู้โว้ยยยย”

ผมหลุดหัวเราะก๊ากกับท่าทางเหวอๆแบบไม่รู้จะพูดคำไหนต่อของเพื่อนๆพี่จอส...หนักสุดก็คงจะเป็นคนที่ยืนข้างๆผมที่ดูจะสติหลุดลอยไปแล้ว

ผมมั่นใจแล้วล่ะว่าพี่เขาคงจะเขินผมจริงๆนั่นแหละ.....พี่จะรู้มั้ยว่าแบบนี้มันยิ่งน่าแกล้งนะครับ

“ไปเรียนได้แล้วไป”

“ฮ่าาา ตั้งใจเรียนนะครับ...เมียน้องบาส~”

ผมหัวเราะสะใจกับการได้แหย่คน(พยายาม)ทำหน้านิ่งโหดๆก่อนจะรีบบึ่งรถออกมาทันที

.

DomunTV : ยกนี้พี่ยอมให้บาสครับ แนบรูปบาสขี่บิ๊กไบค์แล้วจอสซ้อนท้าย #จอสบาส

@dhjath : เมื่อเช้าชั้นเห็นน้องบาสขับรถมาส่งพี่จอส และเค้าจับมือถือแขนกันนนน #จอสบาส

@olgsv : เค้าบอกว่าเมื่อคืนเค้าทำอะไรมากกว่าจับแขนนะ! #จอสบาส

@arjo : กูขับรถผ่านแถวหลังมอ เห็นเค้ายืนกอดกันหน้าบ้านจ้าาาาาา #จอสบาส

@mkl : โอเค กูไม่พายละ//โยนไม้พาย #จอสบาส

@afgil : นี่มันเรียลเกินไปแล้ววว #จอสบาส

ผมนั่งอ่านแท๊กในทวิตเตอร์แล้วก็หัวเราะกับความหวีดของแมะๆและลูกเรือ #จอสบาส จะว่าไปแล้วมันก็สนุกดีแฮะ ป่านนี้แล้วคนหน้าโหดจะโมโหหรือเขินม้วนกันอยู่นะ...อยากเห็นหน้าจริงๆเลย

“นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่นะมึงอะ”

ไอ้เบสท์เดินมานั่งข้างๆพร้อมกับแซวผมทันทีก่อนจะตามมาด้วยไอ้ภูมิที่เดินง่วงๆมานั่งอีกข้างของผม

“ปกติ๊~”

“ได้แกล้งพี่เขาแล้วมีความสุขสินะ”

ไอ้ภูมิคนรู้ทันพูดพลางส่ายหน้าเอือมๆให้กับผม

“ป๊าววว ไม่ได้แกล๊งงง”

“ระวังเถอะ แกล้งไปแกล้งมา เดี๋ยวจะชอบพี่เขาไปจริงๆ”

ถึงไอ้เบสท์จะพูดเตือนแต่ผมก็ยังคงยิ้มแล้วอ่านแท๊กต่อไปอย่างเมามันส์ ยิ่งอ่านยิ่งสนุกกับจินตนาการของแมะๆ

“จะบ้ารึไง! กูไม่ได้ชอบผู้ชายยย”

“มึงหลอกใครก็หลอกไปเหอะ...แต่มึงหลอกความรู้สึกตัวเองไม่ได้หรอกนะ...”

“....”

ผมนิ่งเงียบไปกับคำพูดของไอ้ภูมิจนนิ้วที่กำลังสไลด์หน้าจออยู่นิ่งไป

“...กับผู้ชายคนนั้นมึงก็พูดแบบนี้ แล้วสุดท้ายเป็นไง...มึงพังจนเกือบดรอปเรียนเลยมั้ยล่ะ?”

ไม่มีคำใดที่หลุดออกมา เพราะผมเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปจริงๆ คำพูดของเพื่อนรักเหมือนกระสุนปืนที่เล็งยิงทะลุอกซ้ายของผมในระยะประชิด

“เขาก็พี่กูไง! พี่จอสก็พี่กู กูก็คิดกับทุกคนแค่พี่นั่นแหละ กูมีพี่เยอะมึงอย่ามาบิลท์”

ผมหัวเราะและยิ้มกลบเกลื่อนพร้อมกับเก็บมือถือแล้วทำท่าตั้งใจเรียนทันที

สถานะที่ใครๆต่างก็หยิบยื่นให้ผมคงมีแค่พี่ชายและน้องชายเท่านั้น...ผมไม่กล้าคิดฝันกับใครไปมากกว่านี้อีกแล้ว

...ผมไม่อยากเจ็บ...

.

.

[...แล้วจะกลับดึกมั้ย?]

เสียงปลายสายดูจะเป็นห่วงมากกว่าโกรธที่ผมไปรับเขากลับบ้านไม่ได้เพราะติดซ้อมประกวดดาวเดือนของคณะนิเทศ ที่จริงก็แค่ซ้อมเต้นรวมผู้ประกวดดาวเดือนและเตรียมนัดวันถ่ายรูปเพื่อให้โหวตภายในคณะแค่นั้นแหละครับ

“ไม่น่าจะดึกนะครับ”

ผมกลอกเสียงกลับไป นี่ก็ประมาณ5โมงเย็นแล้ว คงซ้อมกันอีกสัก2-3รอบแหละมั้ง

[อยู่ไหนอะ?]

“หืม? พี่จอสจะมาเหรอ?”

เอาจริงดิ? เขาจะมาหาผมที่คณะเหรอ? ตายแล้วว! มีผู้ชายมาหา! ฮ่าาาาาาาาา ปกติพี่ๆผมก็มาหาออกจะบ่อย ไม่เห็นแปลกเลย

[ถามว่าอยู่ไหน?]

“ใต้ตึกเรียนรวมครับ”

ทำไมเสียงปลายสายมันดูดุๆจังวะ? เดี๋ยวนี้คิดจะโหดกับผมงั้นเหรอ?

[อืม]

ตอบรับแค่นั้นแล้วเขาก็ตัดสายไป

พี่จอสจะมาจริงๆเหรอ....

.

กรี๊ดดดด~

“= =^”

“^~^”

ผมนั่งยิ้มกลั้นขำกับท่าทางและหน้าดุๆของรุ่นพี่ต่างคณะ เนื่องจากผมลืมเตือนเขาว่าใต้คณะผมตอนนี้เด็กปี1อยู่กันเกือบทั้งรุ่นเพราะกำลังเข้าห้องเชียร์กันอยู่น่ะสิ! หุ่นล่ำๆตอนนี้โดนสายตาแทะโลมจากสาวแท้และสาวเทียมในคณะผมจนพรุนไปแล้วน่ะสิ โถววว~

“ทำหน้าบึ้ง หิวข้าวเหรอตัววว”

ผมแหย่คนอายุมากที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นในชุดช๊อปสีน้ำเงินสุดเด่น ตอนนี้ผมกำลังพักเบรคอยู่ครับ เดี๋ยวซ้อมเต้นอีกสักรอบก็คงกลับได้แล้ว

“ถ้ารู้ว่าคนจะเยอะขนาดนี้ กลับบ้านไปเล่นกับเยเกอร์ดีกว่า”

“เยเกอร์?”

“ก็แมวที่บ้านไง?”

โถถถถถ! ไอ้แมวไทยๆหน้าไม่เป็นมิตรนั่นชื่อเย้กอร์เหรอ? ชื่อเท่กว่ากูอีก!

“รอแปปนึงนะครับ อย่าเพิ่งโมโหหิวนะ เดี๋ยวพาไปกินร้านอร่อยหน้ามอ”

“กูไม่ใช่เด็ก”

ผมหัวเราะกับคนพยายามหน้านิ่งทั้งๆที่รู้อยู่ว่าเขาไม่ใช่คนนิ่งๆ แหมมม~ ทำเป็นเก๊กนะคุณเวอาร์ รู้หรอกว่าหิวน่ะ

“คร้าบๆ รอแปปเน่ออ”

ส่งยิ้มหวานให้คนเป็นพี่ที่ผมต้องดูแลแล้วรีบวิ่งดุ๊กๆกลับมาซ้อมเต้นต่อ

ตั้งแต่มีเขาเข้ามาในชีวิต ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผมมีอะไรทำมากขึ้นจากเดิมที่ผมพยายามหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเองเหงาในถิ่นที่ไม่ใช่บ้านเกิด...และไม่มีเวลาคิดเรื่องอะไรที่ทำให้รู้สึกแย่ ผมว่าตอนนี้ชีวิตผมก็โอเคแล้วนะ ผมยอมรับได้

.

และดูคนโหยสั่งอาหารมาสิครับ

“พี่เป็นมังสวิรัติเหรอ?”

ไม่บอกนี่นึกว่าตัวเองเป็นหนอน เพราะอาหารตรงหน้านี้มันผักล้วนๆแทบไม่มีเนื้อหรือแป้งปนเลยสักนิด

“ป่าวหรอก ช่วงนี้งดแป้งน่ะ”

ว่าแล้วก็ก้มมองสเต๊กในจานตัวเอง ถ้าจะมีกล้ามแบบพี่จอส ผมต้องกินอะไรแบบนั้นจริงๆเหรอเนี่ย?

“พี่ออกกำลังกายอะไรอะ? ชวนผมไปมั่งดิ”

“มึงอยากออกกำลังจริงน่ะ?”

เขาถามพลางกลั้วหัวเราะในลำคอ

เฮ้ๆ สุรเดชจริงจังนะครับ! ถ้าจะลงประกวดเดือน’มอ ผมก็ควรจะมีหุ่นที่ดีนี่นา จริงมั้ย? ยิ่งถ้าได้เทรนเนอร์ฟรีๆแบบพี่จอส หุ่นไอดอลในอนาคตผมคงไม่ไกลเกินเอื้อม

“อยากดิพี่! ผมเนี่ยอยากมีกล้ามบ้าง คนจะได้ไม่มองว่าผมอ้อนแอ้นเหมือนผู้หญิงไง”

“ไม่ชอบให้ใครมองแบบนั้นเหรอ?”

ผมหยุดคิดแล้วมองสบตากับคู่สนทนาก่อนจะตอบออกไป

“เราห้ามใครไม่ให้คิดไม่ได้หรอกพี่ แต่เราปรับปรุงตัวเองให้เป็นแบบที่เราอยากเป็นได้นี่”

ส่งยิ้มให้คนฟังแล้วตัดเนื้อชุ่มๆเข้าปากไป ค่อยลดหุ่นวันพรุ่งนี้ก็ได้วะ มื้อนี้ถือว่าฟรีไปละกัน

“แล้วถ้ามีผู้ชายมาจีบล่ะ?”

แค่ก แค่ก!

ผมสำลักกับคำถามของคนตรงหน้าจนเขากระวีกระวาดส่งน้ำให้ผมดื่มทันทีก่อนอาหารติดคอตาย

“ฮ่าาา ถ้ามีผู้ชายมาจีบ ผมก็ไม่ได้มองว่ามันต่างจากผู้หญิงมาจีบหรอกนะครับ”

“...”

“ผมไม่ได้มองว่าความรักมันขึ้นอยู่กับเพศนี่นา จะเพศไหน...ถ้ารัก มันก็คือรักนั่นแหละครับ”

ตอบก่อนจะยิ้มให้คนฟังอีกครั้ง ผมไม่เคยคบกับใครจริงจังหรอกครับ แต่ไม่ว่าจะเป็นเพศไหนก็ตามถ้าผมรู้สึกรัก...ก็แปลว่าผมรักแค่เขาหรือเธอคนนั้นจริงๆ และผมก็ไม่กลัวถ้าจะเปิดเผยไป

“บาส...”

“บาส!”

สองเสียงที่เรียกผมจากผู้ชายตรงหน้ากับเสียงของผู้ชายด้านหลังที่เรียกผมด้วยน้ำเสียง...ในแบบที่ผมเคยได้ยินเขาเรียกชื่อผมบ่อยๆ

“พี่ก็อต...”

.

.

.

To be continued

Ps : ไม่ดราม่าเด้อออ แค่ฟิคเด้ออออออ อย่ามาเผาบ้านเราเด้ออออออ

Facebook : I’m Mynt


ความคิดเห็น