ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SPECIAL [ RAM x LOOKJUN ] : EP.2

คำค้น : ราม ลูกจัน ละมุน หื่น โคแก่กินหญ้าอ่อน 18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 23:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SPECIAL [ RAM x LOOKJUN ] : EP.2
แบบอักษร

ผมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว เพียงแค่นึกไปถึงหน้าเธอ นึกถึงความบังเอิญที่มันเกิดขึ้น แล้วถ้าถามว่าผมพอใจกับความบังเอิญนี้มั้ย ผมบอกได้เลยว่ามาก ไม่รู้สิ การได้เห็นหน้าเธอมันทำให้หัวใจผมพองโตแปลกๆ แต่ก็นะ ไอ้ท่าทางบางอย่างของเธอมันก็ทำให้ผมชักจะหงุดหงิดได้เหมือนกัน โดยเฉพาะไอ้นิสัยชอบยกมือไหว้ขอโทษเกินความจำเป็นของเธอ คือมันทำให้เธอดูน่าเอ็นดู ถ่อมเนื้อถ่อมตัวก็จริง แต่มันทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองแก่ซะเหลือเกิน ซึ่งผมไม่ชอบเลย 

ก็อกๆๆ!!!

“เชิญครับ” คงเป็นเลขาผมน่ะครับ ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไร

“มีอะไรเหรอครับคุณบุษ”

“บุษจะเข้ามาเรียนท่านประธานน่ะค่ะ ว่าอีกครึ่งชั่วโมง ท่านประธานมีนัดคุยกับคุณพิชัยที่ห้องรับรอง” เห้ย! นั่นสินะ นี่ผมลืมไปได้ไงว่าผมมีนัดคุยกับลูกค้า

“จริงสิครับ ผมเองก็เกือบลืมไปแล้ว ขอบคุณที่เตือนนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะท่านประธาน มันเป็นหน้าที่ของบุษอยู่แล้ว งั้นบุษขอตัวไปเตรียมเอกสารก่อนนะคะ”

“ครับ” ผมพยักหน้าพร้อมยิ้มบางๆ ก่อนเลขาจะเดินออกจากห้องไป ทีนี้ก็เหลือแต่ผม ผมที่เพิ่งจะนึกขึ้นออก ว่าต้นเหตุที่ทำให้ผมเผลอลืมเรื่องสำคัญอย่างการคุยกับลูกค้าไปอยู่ใกล้ๆนี่เอง ก็ผู้หญิงจอมถ่อมเนื้อถ่อมตนคนนั้นไง เธอทำให้ผมนึกถึงแต่หน้าเธอจนลืมทุกอย่างไปหมด ไม่คิดเลยว่าเธอจะมีอิทธิพลกับผมขนาดนี้ นี่ขนาดแค่เจอกันวันแรกนะ แล้วถ้าต้องเจอกันอีกล่ะ ถ้าผมต้องเจอกับเธออีก แล้วสติสตังค์ของผมมันจะเตลิดไปถึงไหนกัน...

-RAM END


.

ตกเย็น...

“สวัสดีค่ะหัวหน้า” 

“หวัดดีจ้ะ” หัวหน้าตอบรับเสียงเรียบ ฉันก็เลยเดินออกมาจากโรงแรม เพราะตอนนี้เลิกงานแล้ว 

“เดี๋ยวแวะตลาดหน่อยดีกว่า” ฉันบอกตัวเองระหว่างที่กำลังเดินไปรอรถเมล์ที่ป้าย ส่วนตลาดน่ะเหรอ ฉันหมายถึงตลาดหน้าปากซอยเข้าบ้านฉันน่ะ เดี๋ยวหลังจากลงรถเมล์ ฉันกะจะซื้อของสดไปทำกับข้าวซะหน่อย แต่คงซื้ออะไรมากไม่ได้หรอก บังเอิญว่างบมันจำกัด^#^

.

:

;

1 ชั่วโมงผ่านไป...

@ตลาด

ในที่สุดก็มาถึง งั้นเดี๋ยวฉันขอซื้อของแป๊บนะ จะรีบไปทำกับข้าวน่ะ ป่านนี้ลุงหิวแย่แล้ว จริงสิ ลืมบอกว่าฉันอยู่กับลุงสองคน ส่วนพ่อแม่ฉัน...ท่านอยู่ในหัวใจของฉันเสมอมา

.

..

...

ผ่านไป 15 นาที...

หลังจากซื้อของเสร็จฉันก็เดินกลับบ้าน เพราะบ้านฉันอยู่เลยกลางซอยไปนิดเดียวเอง เดินเอาสบายมาก ทั้งได้ออกกำลังกายทั้งได้ประหยัดค่าวินด้วย

“กลับมาแล้วเหรอ” เสียงลุงน่ะ ฉันเดินกลับมาถึงบ้านแล้ว

“จ้ะ”

“แล้วทำไมกลับช้า”

“รถติดจ้ะ แล้วก็เมื่อกี้ลูกจันแวะซื้อของที่ตลาด ลุงหิวแล้วใช่มั้ย ขอโทษจ้ะที่ลูกจันกลับช้า งั้นเดี๋ยวลูกจันไปทำกับข้าวให้นะ”

“ไม่ต้อง!” ฉันเดินผ่านหน้าลุงมาได้แค่ก้าวเดียว เสียงแข็งๆของลุงก็ดังขึ้น

“ทำไมล่ะจ๊ะ” ฉันหันกลับไปถามอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันจะออกไปธุระข้างนอก ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว แกก็ต้องไปกับฉันด้วย” 

“ทำไมลูกจันต้องไปด้วยล่ะจ๊ะ” ฉันยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ก็มันธุระของลุงนี่นา แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ?

“ไม่ต้องถามมาก ฉันสั่งอะไรก็ไปทำไป อ้อ! แล้วนี่ชุดที่แกต้องใส่” ลุงเดินไปหยิบถุงกระดาษที่โต๊ะเอามายื่นให้ฉัน

“รับไปสิ!” ที่ลุงต้องเตือนเพราะฉันมัวแต่มองถุงนั่นอย่างงงไม่รู้จะงงยังไง เลยไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ

“เอ่อ ทำไมลูกจันต้องใส่ชุดนี้ล่ะจ๊ะ”

“โธ่เว้ย! แกจะถามอะไรนักหนาห้ะ ฉันสั่งอะไร แกก็มีหน้าที่ไปทำ แค่นั้น อย่างอื่นไม่ต้องถามมาก!”

“แต่...”

“ไป!!!”

“เอ่อ จ้ะ” ฉันไม่มีทางเลือก เลยต้องยื่นมือไปรับถุงแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวในห้อง แต่ใครจะไปคิด ว่าหลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันจะต้องตกใจกับชุดที่ลุงเอามาให้ใส่ 

“ทำไมโป๊ขนาดนี้ล่ะ” นี่แหละ เหตุผลที่ฉันต้องตกใจกับมัน เพราะชุดมันโป๊ไป คือมันเป็นชุดเกาะอกสีดำที่ทั้งสั้นทั้งรัดรูป ปกปิดอะไรก็ไม่มิด ใส่แล้วรู้สึกไม่โอเคเลย 

ก็อกๆๆ!!!!!

เสียงเคาะประตูทำเอาฉันที่กำลังยืนมองสภาพตัวเองอย่างเคร่งเครียดอยู่หน้ากระจกถึงกับสะดุ้ง

“แกเสร็จรึยังห้ะนังหลานบ้า ไม่รู้หรือไงว่าฉันรีบ ออกมาได้แล้ว!” เหมือนลุงจะอารมณ์เสียมาก แต่ถ้าจะให้ฉันออกไปทั้งชุดนี้ ฉันก็คิดหนักเหมือนกันนะ

“เอ่อ ลุง คือชุดมันโป๊เกิน ให้ลูกจันใส่ชุดอื่นได้มั้ยจ๊ะ” ฉันรวบรวมความกล้าแล้วตะโกนกลับออกไป

“ไม่ได้! แกต้องใส่ชุดนั้น ออกมาได้แล้ว ฉันรีบ!” 

“แต่ว่าลุงจ๊ะ...”

“ไม่มีแต่! หรือว่าแกลืมบุญคุณข้าวแดงแกงร้อน ถึงได้คิดจะขัดคำสั่งฉันห้ะ!”

“มะ...ไม่ใช่นะจ๊ะลุง”

“ไม่ใช่ก็ออกมา!” 

“เอ่อ จ้ะ” ฉันจำใจต้องยอม เพราะพูดอะไรไม่ออกแล้ว ในเมื่อบุญคุณที่ลุงอุตส่าห์รับเลี้ยงดูฉันหลังจากที่พ่อแม่ฉันเสียไปมันค้ำคอฉันอยู่ ถ้าวันนั้นไม่มีลุง ป่านนี้ฉันคงต้องไปอยู่บ้านเด็กกำพร้าหรือไม่ก็คงตายไปแล้ว เพราะงั้นชีวิตฉันมันก็เหมือนกับเป็นของลุง ไม่ว่าลุงจะสั่งอะไร ถ้าฉันไม่อยากเป็นเด็กเนรคุณ หน้าที่ของฉันก็คงไม่พ้นคำว่า...ต้องทำ

-LOOKJUN END


.

@Zixs CASINO

3 ทุ่ม...

“เห้ย มึงใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้”

“ไม่ได้เว้ย ขืนชักช้า เดี๋ยวไอ้หลานเฮงซวยมันชิ่งไปเล่นที่อื่นกันพอดี ไอ้นี่มันไว้ใจไม่ได้ แม่งร้ายชิบหาย ไม่รู้ว่าเกิดมาเป็นหลานกูได้ไง” 

ไอ้โจ เอ่อ ผมหมายถึงเพื่อนผมน่ะครับ พอมันบ่น เอ้ย! พอมันพูดจบมันก็เดินเร็วกว่าเดิมซะอีก เล่นเอาผมเดินตามแทบไม่ทัน แล้วถ้าถามว่าผมมาโผล่ที่นี่กับมันได้ไงน่ะเหรอ เรื่องมันไม่ได้ซับซ้อนหรอกครับ ก็แค่หลานไอ้โจมันแอบหนีมาเล่นการพนันที่บ่อนนี้ ไอ้โจมันก็เลยลากผมให้ช่วยมาตามหลานมันเป็นเพื่อน(โดยไม่ได้ถามความสมัครใจของผมเลยแม้แต่นิดเดียว)

“นั่นไง ไอ้หลานเฮงซวยมันอยู่นั่น สัส แม่งเจอสักที” แล้วมันก็พุ่งเข้าไปหาหลานมันอย่างไม่คิดจะลดความเร็ว ส่วนผมเหรอ ไม่ยากหรอกครับ ก็แค่ต้อง(พยายาม)เดินตามให้ทัน

“เน็ท!”

“อาโจ!” หลานมันโคตรตกใจ แต่ก็คงไม่แปลก ในเมื่ออยู่ๆอามันก็เล่นโผล่มาอย่างไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ บอกตามตรง เป็นผม ผมก็ตกใจ

“กลับบ้าน แม่แกเป็นห่วงจะตายห่าอยู่แล้วไม่รู้หรือไง ทำไมทำอะไรไม่คิดเห็นใจแม่ตัวเองบ้างห้ะ”

“อา คือผม...”

“ไม่ต้องมาผม กลับบ้าน เรามีเรื่องต้องคุยกันยาว!”

“โอ๊ย! อา!” ที่หลานมันร้องซะขนาดนั้น เพราะโดนไอ้โจมันลาก(คอ)ซะเต็มแรง

“โจ มึงใจเย็นๆก่อนก็ได้” ผมเดินตามไปพลางพยายามปรามมันไปพลาง ไม่ใช่อะไรหรอกครับ คือผมกลัวหลานมันจะขาดอากาศตายซะก่อน

“นี่ก็เย็นสุดแล้ว เดิน!” เอ่อ... นี่เหรอเย็นสุดแล้วของมัน แต่เอาเถอะ ดูเหมือนว่าถ้าผมพูดต่อไปก็คงไม่ได้อะไร ปล่อยให้เป็นเรื่องของอาหลานละกัน

“หืม?” เดินอยู่ดีๆ ผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรสักอย่างมากระทบโสตประสาท เสียงมันเหมือนจะดังออกมาจากห้องที่ผมกำลังเดินผ่านอยู่ตอนนี้

“โจ” ผมเรียกไอ้โจด้วยเสียงที่ค่อนข้างซีเรียสสักหน่อย

“อะไรวะ” โชคดีที่มันอุตส่าห์ใจดีหันมา

“ห้องนั้นเขาทำไรกันวะ กูเหมือนได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง”

“เขาประมูลผู้หญิงกันอยู่ครับ” นั่นไม่ใช่เสียงไอ้โจ แต่เป็นหลานมัน เดี๋ยวนะ แล้วเมื่อกี้หลานมันว่าไงนะ

“ว่าไงนะ ประมูลผู้หญิงเหรอ”

“ครับ” ได้ยินคำตอบแล้วผมรู้สึกไม่ดียังไงไม่รู้

“ทำไมครับสัสราม มึงสนใจเหรอ” ถามแล้วยิ้มแปลกๆแบบนี้ไอ้โจมันตั้งใจกวนตีนผมรึเปล่าวะ แต่ช่างเถอะ เพราะตอนนี้ผมซีเรียสอย่างอื่นมากกว่า

“อืม” ผมพยักหน้า แต่ไม่ได้หมายความว่าผมสนใจหรอกนะ ผมแค่รู้สึกประหลาดใจจนอยากเข้าไปดู

“จริงดิ! อย่างมึงเนี่ยนะ?“ มันเอียงหน้ามองผมอย่างกับตัวประหลาด แต่ช่างแม่งเหอะ ผมขี้เกียจพูดอะไรมาก เพราะตอนนี้ผมขอแค่ให้ได้เข้าไปในห้องนั้นเร็วๆเป็นพอ

“เออ งั้นมึงพาหลานกลับไปก่อนละกัน กูจะเข้าไปดูสักหน่อย”

“พูดจริง?” มันยังคงมองผมด้วยสายตาแปลกๆ

“อืม กูไปละ” ผมขี้เกียจยืนให้มันมองเป็นตัวประหลาดแล้วล่ะครับ เพราะงั้นผมว่าผมเดินเข้าไปในห้องนั้นเลยละกัน

“เอาล่ะครับ ตอนนี้อยู่ที่ห้าหมื่น มีใครให้มากกว่านี้มั้ยครับ” เปิดประตูเข้าไปปุ๊บ ผมก็ได้ยินเสียงนี้ปั๊บ ได้ยินตั้งแต่ยังไม่ได้เงยมองหน้าผู้หญิงที่ยืนอยู่บนเวทีให้ชัดๆด้วยซ้ำ

แต่พอได้เงยมองให้ชัดๆ ผมก็ไม่คิดเลยว่าภาพที่เห็นจะทำให้ผมรู้สึกจุกในอกราวกับมีหินหนักๆมากระหน่ำทุบแบบนี้

“นั่นมัน...”



.............................................................................................

ขอโทษที่หายไปหลายวันเลยเน้อออ พอดีไรท์ติดธุระอยู่หลายเรื่อง แต่หลังจากนี้จะพยายามมาให้ได้สม่ำเสมอน้า ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณที่ติดตามนะคะ รักกกกก❤️


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว