ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คนตัวหอม | 4 × คำเตือน : Dirty talk, incest, molestation, non-con, rape, anal fingering, anal gaping, possessive behavior, obsessive behavior, come inflation, loss of virginity ×

ชื่อตอน : คนตัวหอม | 4 × คำเตือน : Dirty talk, incest, molestation, non-con, rape, anal fingering, anal gaping, possessive behavior, obsessive behavior, come inflation, loss of virginity ×

คำค้น : Sex story, จิตลุ่มหลง, SEX story จิตลุ่มหลง, #จิตลุ่มหลง, Yaoi, boy's love, sex, SM, Y, nc, nc ทุกตอน, sex ทุกตอน, กักขัง, หน่วงเหนี่ยว, กักขังหน่วงเหนี่ยว, ก้น, ข่มขืน, คนตัวหอม, newmea

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.6k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2563 10:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คนตัวหอม | 4 × คำเตือน : Dirty talk, incest, molestation, non-con, rape, anal fingering, anal gaping, possessive behavior, obsessive behavior, come inflation, loss of virginity ×
แบบอักษร

​คำเตือน : Dirty talk, incest, molestation, non-con, rape, anal fingering, anal gaping, possessive behavior, obsessive behavior, come inflation, loss of virginity 

 

"อือ..." 

แสงแดดส่องแยงตาทำให้ผมจำใจฝืนลืมตาขึ้นมา ทั่วร่างปวดร้าวราวกับถูกรถสิบล้อชน โดนเฉพาะอย่างยิ่งช่องทางด้านหลังที่ตอนนี้คงเป็นรูกลวงโบ๋ไปแล้ว มันเจ็บแสบมากจนผมอยากจะร้องไห้ ร่างกายเหนียวเหนอะหนะ อีกทั้งยังอึดอัดในท้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นี่ผมไปทำเวรทำกรรมอะไรมาวะ ถึงต้องมาเผชิญกับชะตากรรมแบบนี้ 

ร่างขาวนวลเนียนถูกแต่งแต้มไปด้วยร่องรอยมากมาย ทั้งแดง ทั้งม่วง ดูคล้ายดอกไม้ที่เบ่งบานบนร่างงดงามหลังเสร็จพิธีกรรมแห่งความใคร่ หน้าท้องแบนราบโป่งนูนราวกับคนท้อง ช่องทางด้านหลังมีจุกสีดำคาอยู่ราวกับปกปิดบางสิ่งบางอย่างไม่ให้ล้นทะลักออกมาจากร่างนี้ ริมฝีปากบวมเจ่อแดงสดขบเม้มแน่น พยายามฝืนตัวลุกขึ้นมา แต่สุดท้ายก็จบตรงที่ลงไปนอนกองเหมือนเดิม 

แววตาฉ่ำน้ำเหม่อลอย ปล่อยความคิดให้ไหลย้อนกลับสู่เหตุการณ์น่าอัปยศเมื่อวาน ไอ้โรคจิตนั่น หลังจากเสร็จครั้งแรกมันก็ไม่ได้ปล่อยผมไป จับผมเปลี่ยนท่าทางกระแทกกระทั้นตัวเข้ามาจนจุกไปหมด มันปลดปล่อยเข้ามาครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ยอมให้น้ำนั่นไหลย้อนออกมาจากช่องทางบอบช้ำสักหยดเดียว ไม่สิ มันเคยล้นทะลักออกมา ผมเห็นมันมองอย่างเสียดายวูบหนึ่ง ก่อนจะจับผมเปลี่ยนท่า บังคับให้ดูดกลืนน้ำน่าขยะแขยงพวกนั้นให้หมด รสชาติมันคาวจนผมแทบอ้วกออกมา แต่ก็ได้แต่จำใจกลืนลงท้องไปเพราะแรงขยับข่มขู่ที่ช่องทางด้านหลัง 

น่าสะอิดสะเอียนสิ้นดี... 

แถมยัง... 

'บัวลอยที่คนดีชอบไงครับ ไหนอ้ากว้างๆ ให้พี่ป้อนหน่อยสิ' 

"ฮึก..." 

'พี่ปั้นลูกใหญ่มาเพื่อคนดีโดยเฉพาะเลยนะครับ อา...ลูกที่หนึ่ง' 

ราวกับภาพไหลย้อนกลับมา ผมถูกจับแบะขาออกกว้างจนเข่าทั้งสองข้างชิดไหล่ สะโพกถูกยกสูงจนแม้แต่ตัวผมเองยังมองเห็น มันจับก้อนแป้งหลากสีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณสองนิ้วขึ้นมา ก้อนกลมเหล่านั้นถูกห่ออย่างดีด้วยถุงยางอนามัย ฝ่ามือหนาเคลื่อนมันมาจ่อที่ปากทางแดงสด ผมรู้สึกได้ด้วยซ้ำว่ามันขมิบตอบรับรุนแรงแค่ไหน ร่างกายของผมเหมือนจะตกเป็นทาสกามารมณ์ของมันไปเสียแล้ว... 

บัดซบสิ้นดี... 

'อ่า...' 

'ว้าว คนดีดูสิครับ ตรงนี้ของคนดีกลืนเข้าไปเร็วมากเลย คงจะหิวสินะครับ' 

ผมกัดปากแน่นปฏิเสธไม่ได้เพราะเห็นกับตา ช่องทางที่เคยปิดสนิทอ้ารับลูกบัวลอยเข้ามาทันทีที่คนตรงหน้ากดลงมาเพียงแผ่วเบา 

'งั้น...ลูกต่อไปเลยนะครับ' 

จากนั้นมันก็กดลูกบัวลอยเข้ามาทีละลูก ผมทำได้แค่นอนครวญครางอยู่กับที่ ลูกแรกๆ ไม่เท่าไหร่ แต่เมื่อย่างเข้าสู่ลูกที่ห้า  ผมก็เริ่มอึดอัด 

'ลูกที่เจ็ด...' 

'อึก...' 

'ลูกที่แปด...ลูกที่เก้า...แล้วก็ลูกสุดท้าย...' 

'อะ...อะ...อา' 

'ลูกที่สิบ' 

'...อ่า!' 

มันอึดอัดไปหมด ทั้งน้ำเก่าที่มันไม่ยอมเอาออก ทั้งบัวลอยที่เพิ่งใส่เข้ามา ท้องของผมนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเพราะของไม่พึงประสงค์จำนวนมากที่ถูกบังคับให้กลืนกินเข้าไป ผมผินหน้าหนีน้ำตาคลอเบ้า ไม่อยากเห็นท้องของตัวเองให้แสลงตา 

'ฮืม...ท้องป่องแบบนี้ พี่ชอบจัง ถือว่าซ้อมไว้ตอนมีลูกแล้วกันเนาะ คนดี' 

ผู้ชายท้องไม่ได้ ไอ้นี่มันบ้าหรือบ้า แล้วใครจะไปอยากมีลูกกับคนโรคจิตแบบนี้กัน ประสาท 

มันใช้ฝ่ามือร้อนผ่าวนั่นลูบไล้ท้องผมไปมา ดวงตาที่เปล่งประกายในความมืดนั้นมองอย่างหลงใหล ก่อนมันจะเคลื่อนมือลงไปที่ช่องทางแดงก่ำข้างล่างแทน 

เรียวนิ้วขาวสะอาดกดเข้าไปเกี่ยวช่องทางผมไว้ แล้วเกลี่ยเล่นอยากสนุกมือ บางครั้งก็ดึงออกจนเนื้อยืด เห็นบัวลอยภายในวับๆ แวมๆ มันเลียปากแผล่บ แววตาเริ่มดำมืดแผ่กลิ่นอายอันตรายอีกครั้ง ตัวผมเริ่มสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว 

เอาอีกแล้ว...แววตาแบบนั้น 

'น้ำกะทิ เหมือนจะน้อยไปหน่อยนะครับ...' 

ว่าแล้วก็เอาสิ่งมหึมาที่เคยผ่านเข้าสู่ร่างกายผมไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งมาจ่อหน้าทางเข้าไว้ กล้ามเนื้อผมหดเกร็ง ดวงหน้าซีดขาว แววตาฉายประกายหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด 

'เดี๋ยวคนดีจะกินไม่อร่อย พี่คงต้องเติมน้ำกะทิเพิ่มให้อีกหน่อย เนอะ' 

สวบ 

'อ๊าาาาาาาาาาา!' 

ลึก ไม่ ไม่ มันลึกเกินไปแล้ว 

ผมกรีดร้องน้ำตานองหน้า ตอยักษ์ที่ขนาดก็ใหญ่มากอยู่แล้วกระแทกเข้ามา ดันลูกบัวลอยจำนวนมากเหล่านั้นให้เข้าไปลึกขึ้น ผมรู้สึกได้ด้วยซ้ำว่ามันลึกมาก ลึกมากเกินไป 

สวบ...สวบ...สวบ 

จากนั้นมันก็เริ่มขยับช้าๆ แต่ส่งแรงเข้าสุดออกสุดอย่างไม่ปรานี มือหนึ่งจับเอวผมไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ส่วนอีกมือสัมผัสอยู่บนหน้าท้องนูนป่อง รับความรู้สึกที่บัวลอยขยับไปมาอยู่ใต้ฝ่ามือจากแรงส่งของตัวเอง 

'ฮึก...อะ...อา ฮือ ทะ...อ๊ะ ทำ...ไม อืออ' 

'ทำไมน่ะเหรอครับ พี่ทำขนาดนี้ ยังไม่ชัดเจนอีกเหรอ?' ว่าพลางบีบคางผม บังคับใบหน้าที่หันหนีให้มองสิ่งมหึมาเข้าออกภายในกายอย่างลึกซึ้ง เฝ้ามองดวงตาที่คล้ายแตกสลายเอาไว้อย่างพึงใจ 

'เพราะพี่ 

'รัก' 

คนดีมากไงครับ พี่ถึงต้องทำแบบนี้' 

นี่น่ะเหรอ...สิ่งที่คนรักกันเขาทำกัน 

ผมน้ำตาไหลพรากอีกครั้ง อยากหลับตาหนีภาพโหดร้ายที่เผชิญอยู่ แต่ทำไม่ได้ พราะทุกครั้งที่ผมหลีกหนีสิ่งที่มันกระทำ มันจะทำให้รุนแรงมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว 

'คนดีสวยขนาดนี้ ถ้าพี่ไม่ทำให้ตรงนี้ของคนดี...' แตะปลายนิ้วลงบนปากทางที่มีสิ่งมหึมาคาอยู่แผ่วเบา 'พังจนไม่เหลือรูปให้ใครชื่นชมอีก พวกมันคงมาแย่งคนดีจากพี่ไป แล้วสมสู่จนไม่เหลือสภาพคนดีให้พี่แทน' 

ผมยังคงน้ำตาตก ไม่รู้เสียน้ำตาไปมากเท่าไหร่แล้วตั้งแต่โดนมันข่มขืนมา 

'เพราะฉะนั้น พี่ถึงต้อง 

'รัก' 

คนดีให้แรงๆ ยังไงล่ะครับ' 

ปัก! ปัก! ปัก! 

'อ๊า! อ๊า! อ๊า!' 

ว่าแล้วก็เปลี่ยนจังหวะเป็นกระแทกกายรุนแรงทันที ผมครางรับตามจังหวะที่มันกระแทกแก่นกายเข้ามา จากคำพูดของมัน ผมแน่ใจแล้วว่ามันมีอาการทางจิตแน่ๆ แล้วทำไม ทำไม ทำไมต้องเป็นผมที่เจอมัน เจอไอ้โรคจิตที่เข้ามาทำลายชีวิตผมแบบนี้ 

'อ๊ะ' 

มันประคองสะโพกผมให้สูงขึ้นจนมาอยู่ตรงกับระดับสายตา แล้วกระแทกเข้าออกต่ออย่างไม่รีรอ  จากมุมนี้ผมเห็นช่องทางตัวเองชัดมาก มันขยายกว้างจนปริตึง โอบรัดและดูดกลืนของของไอ้โรคจิตไว้อย่างโหยหาตะกละตะกลาม ผมแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง 

นี่ช่องทางนี้ของผม...เสพติดการจ้วงเข้าออกของสิ่งมหึมานี้ไปแล้วจริงๆ 

'อืม...พี่จะเสร็จแล้ว กำลังจะเติมน้ำกะทิให้แล้วนะครับ คนดี คนดี คนดี คนดี คนดีของพี่' 

มันกระแทกเร็วขึ้นแรงขึ้น รูน้อยๆ ของผมเองก็ไม่น้อยหน้า บีบรัดขมิบถี่รัวด้วยความกระสัน ผมจ้องมันไม่วางตา ยิ่งไอ้วิตถารนี่จ้วงเข้าออกแรงเท่าไหร่ ช่องทางของผมก็เหมือนจะยินดีมากขึ้นเท่านั้น 

'อ่าาา!/อ๊ะ!' 

เสร็จแล้ว... 

มันเสร็จแล้วและปลดปล่อยเข้ามาในตัวผมอีกเช่นเคย ผมรู้สึกได้ถึงน้ำกามจำนวนมหาศาลที่ไหลทะลักเข้ามา มันปล่อยนานมาก น่าแปลกที่จำนวนน้ำมากขนาดนี้กลับไม่เอ่อทะลักออกมาเลย ราวกับถูกช่องทางของผมกลืนกินเข้าไปหมดแล้วยังไงยังงั้น 

สะโพกกลมกลึงสั่นระริกด้วยความกระสัน รูน้อยดูดกลืนสิ่งที่คาอยู่แนบแน่นกว่าเดิมราวกับไม่อยากปล่อยให้ห่างหายไปจากกัน 

'หึ เห็นแล้วใช่มั้ยครับ' มันเลื่อนมือมากอบกุมแก้มก้นตึงแน่นไว้ แล้วขยำเล่นอย่างสนุกมือ แววตาดำมืดไม่เปลี่ยน 'ตรงนี้ของคนดีน่ะ สุดยอดมากเลยนะครับ ถ้าเปรียบเป็นตัวเมียของสัตว์ ก็เหมาะที่สุดในการผสมพันธุ์เลยล่ะ' 

'ฮึก...' 

'โอ๋ๆ อย่าร้องไปเลยนะครับ พี่รู้ว่าคนดีตกใจ แต่ไม่เป็นไรนะ พี่จะทำบ่อยๆ คนดีจะได้ชินไงครับ แล้วจะได้รู้...ว่าตรงนี้ของคนดี มัน 'ร่าน' ขนาดไหน' 

แล้วมันก็กดแรงลงมาอีกครั้ง บรรเลงบทกามครั้งใหม่ในท่าเดิม บังคับให้ผมมองช่องทางตัวเองตลอดคืน ต้องทนเห็นมันเสียวกระสันจากแรงกระแทกเข้าออกของคนแปลกหน้า ยินดีรื่นเริงราวกับรอคอยสิ่งนี้มาทั้งชีวิต ก่อนจะสลบไปในที่สุด ตอนที่สติยังไม่ดับดีก็ยังรู้สึกได้ถึงแรงจ้วงเข้าออกที่ไม่ได้เบาลงหรือหยุดลงเลยสักนิด กลับเหมือนจะรุนแรงขึ้นด้วยซ้ำไป 

ผมเหม่อลอยเนิ่นนานก่อนจะดึงสติตัวเองกลับมาอีกครั้ง ดวงตาก้มลงจนเห็นท้องที่ใหญ่โตราวกับท้องลูกก็ได้แต่ตกใจและเม้มปากแน่น ผมเอื้อมมือลงไปที่ช่องทางด้านหลังเพื่อตรวจเช็กสภาพ ก่อนจะต้องชะงักเมื่อพบวัตถุบางอย่างเสียบคาอยู่ 

มิน่า...น้ำของมันถึงไม่ไหลออกไปเลยสักนิด 

จากเม้มปากเปลี่ยนมาเป็นกัดฟันแน่นอย่างรวดเร็ว ในใจแช่งชักหักกระดูกไอ้โรคจิตนั่นอย่างรุนแรง  ผมชันขาขึ้นข้างหนึ่งเพื่อให้สามารถเอาเจ้าสิ่งนี้ออกได้ง่ายขึ้น มือเรียวจับสิ่งที่คาอยู่ไว้ แล้วค่อยๆ ดึงออกมา 

"ซี้ด..." 

มันค่อยๆ เคลื่อนออกตามแรงดึงของผม มันเจ็บ แต่ขณะเดียวกันก็เสียวซ่าน เหมือนมีแรงดูดกลืนบางอย่างภายในกายที่รั้งเจ้าสิ่งนี้ไว้ ทำให้ดึงออกได้ยากกว่าเดิม 

โถ่เว้ย ก้นก็ก้นกู มึงยังจะไม่ฟังคำสั่งกู เจ็บขนาดนี้ยังอยากมีอะไรมาเสียบไว้อีก มึงบ้าไปแล้วรึไงวะ ก้นเชี่ย! 

ผมสบถด่าก้นตัวเองในใจ ก่อนโยนความผิดทั้งหมดไปให้ไอ้โรคจิตนั่น หยุดหอบแฮ่ก รู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งเสียว กับอีแค่การดึงของบ้าๆ นี่ออกจากรูตัวเองแท้ๆ 

ผมกลั้นใจ ดึงมันอีกครั้ง ในใจนึกหวาดกลัวว่าจะกลายเป็นคนเสพติดเซ็กซ์เหมือนในนิยายที่เคยอ่านผ่านตา ก่อนสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระ พยายามตั้งสมาธิไปที่การดึงของเล่นบ้าๆ นี่ออก ผมกัดปากแน่นขึ้นเรื่อยๆ ลมหายใจสะดุด ยิ่งใกล้หลุดยิ่งรู้สึกวูบโหวงแบบแปลกๆ 

เป๊าะ! 

"อ๊า!" 

แอ๊ดด... 

จังหวะที่ผมดึงออกแล้วหลุดครางนั้นเองก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น ผมค่อยๆ หันหน้าไปมอง ในมือยังมีของเล่นชิ้นนั้นคาอยู่ หน้าท้องยุบลงอย่างรวดเร็วเมื่อน้ำจำนวนมหาศาลล้นทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก ก่อนจะค่อยๆ ไหลช้าลง หยดติ๋งๆ ออกจากปากทางกลวงโบ๋ หน้าท้องถือว่ายังนูนอยู่เพียงเล็กน้อยเมื่อเทียบกับตอนแรกที่ราวกับคนท้องเก้าเดือน ดวงตาหวาดหวั่นสบเข้ากับดวงตาที่คุ้นเคย 

"พี่ฟ้า..." 

พี่ฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าเรียบนิ่งอย่างที่แทบไม่ปรากฏให้ผมเห็น เรียวขายาวสมบูรณ์แบบก้าวมาหาผมเชื่องช้า ทั้งๆ ที่ก็ไม่มีอะไรให้รู้สึกผิดแท้ๆ แต่ผมกลับเผลอเสตาหลบวูบ 

พี่ฟ้า...เห็นสภาพนี้ของผมเข้าแล้ว 

กระบอกตาผมร้อนผ่าว อยากเอ่ยแก้ตัวอะไรสักคำ แต่ก็พูดอะไรไม่ออก 

ตอนนี้เงาดำทาบทับลงบนตัวผมแล้ว ผมพยายามลุกอีกครั้ง แต่ก็ลงไปนอนหงายเหมือนเดิม เปิดเปลือยร่างกายให้พี่ฟ้าสำรวจได้ตามใจชอบ 

"พี่...อ๊ะ" 

ผมตาโต มองมือพี่ฟ้าที่ทาบลงกับท้องน้อยนูนเด่นของผม ก่อนจะหลุดร้องเบาๆ เมื่อพี่ฟ้าเพิ่มแรงกดลงไปที่ฝ่ามือ ทำให้น้ำที่คั่งค้างในตัวอีกจำนวนหนึ่งไหลออกมา แต่ไม่ว่าจะกดเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมยุบลงไปมากกว่านั้น 

พี่ฟ้าขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะเลื่อนมือลงไปที่ช่องทางด้านหลัง แล้วเอ่ยขออนุญาตผมที่ผวาเฮือกเบาๆ 

"เจ็บต้องบอกนะครับ" 

จากนั้นนิ้วเรียวยาวสองนิ้วก็ล้วงเข้าไป ตัวผมกระตุกวูบ รู้สึกได้ถึงสัมผัสอ่อนโยนวาบหวามคว้านลึกขึ้นไปเรื่อยๆ จนเผลอหลุดครางออกมาผะแผ่ว แอบเห็นพี่ฟ้าเหลือบตามามองวูบหนึ่ง แล้วละสายตาออกไปอย่างรวดเร็ว 

บ้าเอ๊ย น่าอาย น่าอาย น่าอายเกินไปแล้ว! 

กึก 

เหมือนนิ้วเรียวจะคว้านไปจนเจอก้อนอะไรบางอย่างภายในแล้ว ทันทีที่พี่ฟ้าแตะโดนมัน ก้อนนั้นก็กระทบโดนก้อนอื่นต่อเป็นทอดๆ จนร่างกายผมสั่นสะท้านเพราะความเสียว 

พี่ฟ้าใช้สองนิ้วดันมันลงมา ก้อนนั่นไหลตามแรงดันของพี่ฟ้ามาเรื่อยๆ ไม่นานก็ได้ยินเสียง บั๊วะ ดังขึ้นเมื่อมันหลุดออก พี่ฟ้ามองมันครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบก้อนบู้บี้ที่แวววาวไปด้วยหยาดน้ำขึ้นมาให้ผมเห็น 

"บัวลอย...ห่อถุงยางอนามัย...ครับ" 

ผมหน้าแดงแปร๊ด ในใจก่นด่าไอ้โรคจิตนั่นไปแล้วเก้าชั่วโคตร ก็จะเป็นอะไรล่ะถ้าไม่ใช่บัวลอยห่อถุงยางอนามัยอย่างดีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางสองนิ้วของมัน! แถมสภาพมันในตอนนี้ก็ถูกแรงบดแรงกดจากท่อนเนื้อใหญ่ยักษ์เมื่อวานจนบู้บี้ไปหมด แทบดูไม่ออกว่าเคยกลมมาก่อน! 

แล้วคนที่เจอยังเป็น...พี่ฟ้า 

ผมแทบน้ำตาร่วงออกมา 

"เอ่อ...เหมือนจะไม่ได้มีแค่ลูกเดียว...ขออนุญาตนะครับ" 

แล้วพี่ฟ้าก็ก้มลงอุ้มตัวผมขึ้น ประคองผมให้นั่งคุกเข่ากอดคอพี่ฟ้าไว้ ขณะที่อีกมือก็ล้วงเข้าไปในช่องทางของผมอีกครั้งเพื่อเอาสิ่งไม่พึงประสงค์นี่ออก 

บั๊วะ บั๊วะ บั๊วะ 

เสียงบัวลอยหลุดออกดังอย่างต่อเนื่อง และทุกครั้งที่พี่ฟ้าล้วงมือเข้าไปลึก หรือดันจนบัวลอยหลุด ผมก็จะเผลอกอดคอพี่ฟ้าแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนตอนหน้าใบหน้าของผมซุกอยู่ที่ซอกคอหอมเย็นของพี่ฟ้าไปแล้ว 

"พอจำได้มั้ยครับ...ว่ามีกี่ลูก" 

ผมชะงักกึก กัดริมฝีปากแน่น หวนนึกถึงคำพูดหยาบโลนของมัน แล้วก็ได้แต่กระซิบตอบพี่ฟ้าไป 

"สิบ...ครับ" 

"ครับ เอ่อ พี่รู้ว่าเลลำบากใจ แต่ช่วย...เบ่ง ได้มั้ยครับ พี่ไม่อยากล้วงไปลึกมากกว่านี้ ไม่งั้น เอ่อ ตรงนี้ของเลมัน...จะยิ่งฉีกน่ะครับ" 

ผมซุกหน้าลงกับซอกคอพี่ฟ้าแน่นกว่าเดิมแล้วตอบรับแผ่วเบา ก่อนจะพยายามเบ่งลูกบัวลอยพวกนั้นออกมา รู้สึกได้ว่ามันขยับเพียงแผ่วเบาก่อนจะหยุดนิ่งเหมือนเดิม 

ผมขมวดคิ้วมุ่นแล้วพยายามเบ่งอีกครั้ง แต่มันเหมือนติดอะไรสักอย่าง ขยับเล็กน้อยแล้วหยุดชะงักแบบนั้นร่ำไป 

"ไม่ออกเหรอครับ" เส้นผมหนานุ่มขยับขึ้นลงเป็นการตอบรับอยู่ที่ซอกคอ "งั้นพี่...ช่วยนะครับ" นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าอีกครั้ง 

ร่างสูงกอดกระชับผมให้ดีๆ อีกครั้ง ก่อนจับขาผมแยกจากกันมากกว่าเดิมจนช่องทางเปิดเปลือย นิ้วเรียวสะกิดเบาๆ ที่ปากทางราวขออนุญาต แล้วล่วงล้ำเข้าไปภายในอีกครั้ง 

"อึก..." 

"เจ็บเหรอครับ พี่ขอโทษนะ แต่ถ้าไม่เข้าไปลึกๆ ก็คงหาไม่เจอ ยังไงถ้าเจ็บมากก็กัดไหล่พี่ไว้นะครับ อย่ากัดปากตัวเอง" 

เจ็บหรอ...ใช่แต่ไม่ทั้งหมด 

ที่ผมหลุดเสียงเป็นเพราะความเสียวซะมากกว่า นิ้วเรียวของพี่ฟ้ากำลังคว้านอยู่ในตัวผมอย่างอ่อนโยน มีหรือช่องทางที่พึ่งกรำศึกหนักจนอ่อนไหวง่ายมาจะทานทนไหว 

หยาดน้ำตาที่คิดว่าหมดไปแล้วร่วงลงมาอีกครั้ง ผมกลั้นสะอื้นจนจุก กำลังจะกัดปากตัวเอง ก็จำต้องเปลี่ยนไปกัดไหล่พี่ฟ้าแทน 

มาถึงตอนนี้ คนที่ผมเชื่อฟังที่สุดก็ยังคงเป็นพี่ฟ้า เคารพที่สุดก็ยังคงเป็นพี่ฟ้า แล้วทำไม คนที่มาเห็นผมในสภาพน่าสมเพชแบบนี้ ถึงยังต้องเป็นพี่ฟ้าอีก? 

"อ๊ะ!" 

"เจอแล้วครับ เหมือนจะอยู่ติดกันหลายก้อน เลช่วยเบ่งหน่อยนะครับ" 

ผมพยักหน้า ออกแรงเบ่งอีกครั้งโดยมีนิ้วเรียวของพี่ฟ้าช่วยด้วย มันขยับลงมาช้าๆ ก่อนที่จะ 

พรวด! 

"อ๊าา!" 

หลุดออกมาพร้อมกันที่เดียวหกลูก รวมไปถึงน้ำชุดสุดท้ายที่ทะลักออกมาเพราะไม่มีบัวลอยกั้นอีกต่อไปแล้ว 

ผมหอบแฮ่ก ขณะที่ฟ้านิ่งชะงักไป ฝ่ามือร้อนผ่าวเปลี่ยนจากล้วงคว้านในตัวผม มาช่วยลูบหน้าท้องให้น้ำไหลออกมาแทน จนในที่สุดน้ำกามน่ารังเกียจนั่นก็หยุดไหลไป 

"กอดคอพี่ไว้แน่นๆ นะครับ เดี๋ยวพี่จะพาไปอาบน้ำ" 

ผมกอดคอพี่ฟ้าแน่นขึ้นตามที่พี่ฟ้าบอก แต่กลับรั้งตัวไว้ในตอนที่พี่จะจะอุ้มผมขึ้น 

"...เล" 

"พี่ฟ้า...ฮึก ฮือออออ พี่ฟ้าาาา" 

ผมร้องไห้ตัวโยนอยู่ในอ้อมอกพี่ฟ้า น้ำหูน้ำตาไหลพราก ซุกหน้าเข้ากับบ่าแข็งแกร่งอ่อนโยนที่คอยปกป้องผมมาทั้งชีวิต 

ฝ่ามือหนาที่คุ้นเคยลูบหัวผมอย่างปลอบประโลม เสียงทุ้มนุ่มกระซิบคำหวานอบอุ่นอยู่ข้างหู พี่ฟ้าของผม พี่ฟ้าของผมอยู่นี่แล้ว 

'พี่ฟ้าของคนดี ไม่เคยมีอยู่จริงตั้งแต่แรกแล้ว ไม่เคยเลย' 

ผมกระชับกอดแน่นขึ้น มีสิ พี่ฟ้าอยู่นี่ไง คำพูดของมันทำอะไรผมไม่ได้อีกแล้ว 

หลังจากร้องไห้โยเยเป็นเด็กๆ พักใหญ่ ผมก็หยุด เหลือเพียงเสียงสะอื้นเบาๆ เท่านั้น พี่ฟ้ายังคงลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน คอยดูให้แน่ใจว่าผมไม่เป็นอะไรแล้ว 

"พี่ฟ้า...พี่ฟ้าเกลียดเลมั้ย" ผมกลั้นใจถามออกไป ถ้าพี่ฟ้าตอบว่าเกลียด ผมคงใจสลายไม่มีชิ้นดี 

"ไม่ครับ...ไม่มีทางที่พี่จะเกลียดเล" เสียงหนักแน่นตอบรับกลับมา ใจผมชื้นขึ้นเล็กน้อย 

"พี่ฟ้า พี่ฟ้ารังเกียจเลมั้ย" 

อ้อมกอดอบอุ่นกระชับแน่นขึ้น 

"ไม่มีวันที่พี่จะรังเกียจเล" 

ผมเริ่มยิ้มออก 

"แล้วพี่ฟ้า โกรธเลมั้ย" 

"ไม่ใช่ความผิดของเลนี่ครับ" 

แล้วจุมพิตแผ่วเบาลงกลางกระหม่อมผม 

ผมหลับตา ซึมซับความอบอุ่นอ่อนโยนในอ้อมกอดนี้อย่างสบายใจ ความหนักแน่นของพี่ฟ้าทำให้ผมมั่นใจ ว่าไม่ว่าผมจะเป็นยังไง พี่ฟ้าก็จะรักผมตลอดไป 

หลังจากปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบคลุมพื้นที่ไปพักใหญ่ ผมก็กลั้นใจถามคำถามสุดท้าย คิดมาอย่างดีแล้วว่าไม่ว่าพี่ฟ้าจะถามอะไร ผมจะตอบตามความจริงทุกประการ 

"พี่ฟ้า...ไม่ถามอะไรเลหน่อยเหรอครับ" 

พี่ฟ้านิ่งไป ดวงตาคมเลื่อนมาสบกับผม ความจริงใจในดวงตาคู่นั้นทำผมใจเต้นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว 

"พี่จะไม่ถามเรื่องที่ทำให้เลลำบากใจ แต่ที่พี่จะถามมีแค่คำถามเดียว ตอบพี่มาตามตรงนะครับ" 

"ครับ" 

"เลอยากแจ้งความมั้ย" 

"......" 

"พี่ทำเรื่องให้เลได้นะครับ ตอนนี้เรามี...หลักฐาน น้ำพวกนี้เอาไปตรวจ DNA ได้ เลว่าไงครับ" 

เป็นผมที่นิ่งไปบ้าง เรื่องแจ้งความเป็นเรื่องที่ผมอยากทำมาตลอด แต่มาตอนนี้... 

ผมส่ายหน้า 

"ทำไมล่ะครับ" 

"ผมไม่อยากทำให้พี่ฟ้าเสียชื่อเสียงครับ พี่ฟ้าเป็นหมอ ทำงานในโรงพยาบาล เป็นคนที่คนไข้นับถือ ถ้ามีข่าวว่าน้องพี่ฟ้าถูกข่มขืน แถมยังเป็นผู้ชายด้วยกันอีก มันคงดูไม่ดีน่ะครับ" 

"เล..." 

"อีกอย่างผมก็เป็นผู้ชาย ไม่มีอะไรเสียหาย ไม่จำเป็นต้องแจ้งหรอกครับ" 

พี่ฟ้าเงียบไป กระชับตัวผมแน่นขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาแสดงสีหน้าซับซ้อนจนผมดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ 

พี่ฟ้าถอนหายใจ บอกผมให้กอดพี่เขาดีๆ อีกครั้ง ก่อนจะอุ้มผมไปเข้าห้องน้ำ อาบน้ำให้ สระผมให้ ล้างหน้าให้ แล้วก็...ทำความสะอาดตรงนั้นให้ 

น่าอายเป็นบ้า 

จากนั้นก็ห่อผมด้วยผ้าเช็ดตัว พาผมไปนั่งบนเก้าอี้เสริมเบาะนุ่มๆ ในห้องนอนแล้วแต่งตัวให้ พี่ชายคนดีให้ผมนั่งรอแล้วเริ่มทำความสะอาดห้องรวมถึงเปลี่ยนผ้าปูเตียง ผมมองเพลิน พี่ฟ้าเนี่ยไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูดีไปหมด น่าแปลกใจที่ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมมีแฟน 

เสร็จแล้วก็วกกลับมาหาผม อุ้มผมขึ้นอีกครั้งก่อนวางลงพิงพนักเตียงแผ่วเบา บอกจะไปเตรียมอาหารและยาให้ ผมรอจนพี่ฟ้ามา เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย ผมก็ผล็อยหลับไปด้วยฤทธิ์ยา 

ดวงตาคมกล้าที่ปกติมักฉายแววอ่อนโยนเป็นนิจส่องประกายดุดัน แต่เมื่อเลื่อนสายตามาสบกับดวงหน้าสะสวยของน้องชายก็อ่อนแสงลง ใช้หลังมือเกลี่ยแก้มนวลเบาๆ น้องคนดีก็ช่างออดช่างอ้อน เอียงหน้าเข้าซุกไออุ่นของมือที่คุ้นเคยอย่างน่ารัก 

ริมฝีปากหนาหยักเป็นรอยยิ้มขึ้นมา ดวงตายังคงจดจ้องใบหน้าที่ตนเฝ้าทะนุถนอมมาเนิ่นนานปี ขณะที่ในหัวนึกไปถึงช่องทางที่ถูกทารุณอย่างหนัก มันอ่อนนุ่ม เปิดกว้าง และไวสัมผัส ประกายอบอุ่นในดวงตาหายไป มันกลับมาดุดันอีกครั้งพร้อมกับเสียงประตูที่เปิดออกอย่างรู้จังหวะ 

"นายทำผิดข้อตกลง" 

เสียงเย็นเฉียบเปล่งออกมาทันทีโดยไม่หันไปมอง 

"ฮืม~ ทำไงได้ล่ะ ก็น้องเลน่ารักน่าใคร่ขนาดนี้ ใครจะไปทนไหว" 

เสียงฝีเท้าดังอยู่ข้างหลัง มันเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ 

"โอ๊ะ! ยกเว้นนายไว้คนหนึ่งแล้วกันนะ คนอะไรความอดทนสูงเป็นบ้า" ตามมาด้วยเสียงหัวเราะแผ่วเบา และสัมผัสหนักๆ รอบลำคอ 

"เนาะ 

พี่ชาย 

" 

ท้องฟ้าเหลือบสายตาไปมอง เขาถอนหายใจออกมาอย่างไม่ไว้หน้าคู่สนทนา "นายมันน่ารำคาญ" 

"รู้น่า~ นายบอกผมแบบนี้ตลอดนั่นแหละ แต่ไม่ว่ายังไงก็เกลียดผมไม่ลงใช่มั้ยล่ะ เหมือนที่ทำอะไรน้องเลไม่ลง" 

"รู้ดีนัก" ท้องฟ้าเหนื่อยหน่ายใจ แต่คนข้างหลังดูจะไม่ได้สนใจมันนัก เขาหัวเราะอีกครั้ง ก่อนกระชับอ้อมแขนรอบลำคอร่างสูงแน่นขึ้น แล้วประทับริมฝีปากลงบนโหนกแก้ม บางเบาราวแมลงปอแตะผิวน้ำ 

"แต่ถึงขั้นจะแจ้งความจับกันเลยนี่ก็ออกจะโหดร้ายไปหน่อยนะ" 

"......" 

"หรือเพราะนายรู้อยู่แล้วกันแน่ล่ะท้องฟ้า ว่าน้องเลไม่มีทางแจ้งความ" 

ทั้งใช่...และไม่ใช่ 

ร่างสูงไม่เข้าใจความรู้สึกตนเองนัก ที่เอ่ยถามไปทั้งหมายความตามที่พูดและหมายให้น้องเลปฏิเสธในเวลาเดียวกัน 

ไม่ว่าจะยังไงก็ทำอะไรสองคนนี้ไม่ลง ทั้งน้องเล และ... 

"สีคราม" 

ใบหน้าหล่อเหลาผินไปมอง ก่อนตัดสินใจหันไปทั้งตัวเพื่อเผชิญหน้า "อย่าทำแบบนี้อีก นายอาจมีความสุข แต่น้องเจ็บ ไม่ใช่แค่กาย แต่มันส่งผลกระทบต่อจิตใจด้วย" 

"......" 

"เข้าใจมั้ย" 

"รู้แล้วน่า" 

เพื่อเผชิญหน้า...กับคนที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับแกะ 

"นายก็น่ารำคาญเหมือนกัน" 

แฝดน้อง ที่เขารักมากไม่แพ้ทะเล 

 

*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+*+* 

มีคนเดาถูกบ้างมั้ยคะ ;) 

ความคิดเห็น