ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : -20- พี่สาว

คำค้น : น่ารัก,ฝาแฝด,สมการเวหา,ณิดา,ทัพเวหา,ชิล,อ่านสบาย,ตลก,บ้าบอคอแตก

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 826

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 15:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,000
× 0
× 0
แชร์ :
-20- พี่สาว
แบบอักษร

ทัพเวหาชะงักกับเสียงนั้น ถือว่ายังโชคดีที่มันไม่ใช่เสียงของแม่ชื่นสุข เขาตั้งสติก่อนหันไปปั้นยิ้มสดใส “ครับ คุณมล”

“คุณเวย์...มา....ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ณกมลหรี่ตามอง

ไม่นานนักณิดาก็วิ่งหน้าตาตื่นมาจากครัวก่อนที่เขาจะเอ่ยตอบ ทัพเวหาสบตาเธอก่อนจะเดินตรงไปยืนข้างสาวน้อยที่เพิ่งห่างจากกันไม่ถึงห้านาที

“เพิ่งมาถึงครับ กำลังตามหาหนูนิดอยู่พอดีเลย”

“คะ?” ณิดาขมวดคิ้วอ้าปากหวอ

“พี่รีบมาหาหนูแต่เช้าเลยครับ ว่าจะชวนไปเยี่ยมนายเมฆสักหน่อย” เขาเอ่ยอธิบาย ใบหน้าเป็นธรรมชาติราวกับพูดโกหกจนเป็นเรื่องปกติ

“เช้าจังเลยค่ะ คิก!” ณิดาหลุดหัวเราะเมื่อเข้าใจสถานการณ์ เธอมองหน้าณกมลสลับกับทัพเวหา “พี่มลจะไปเยี่ยมพี่เมฆด้วยกันไหมคะ”

“อ้าวคุณเวย์ มาแต่เช้าเชียว” จู่ๆ พ่อก็เปิดประตูจากฝั่งข้างบ้านเข้ามาสมทบ ณิดาหน้าเปลี่ยนสีทันใด เธอลุ้นระทึกว่าจะพ่อจะสงสัยหรือไม่

“ครับ เมื่อคืนนอนเร็ว ก็เลยตื่นเช้าครับ”

“ไหนๆ มาแล้วก็อยู่กินข้าวกินปลาด้วยกันก่อน” พ่อพูดพร้อมกับใช้ผ้าขาวม้าเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “กินเสร็จแล้วค่อยไปเยี่ยมพร้อมกันนี่แหละ”

“ขอบคุณครับ”

ทัพเวหายิ้มพอใจ ส่วนณิดาก็ลอบถอนหายใจโล่งอกที่พ่อเดินผ่านเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำตอนเช้าหลังทำสวนตามปกติ ไม่ได้มีท่าทีระแวงแต่อย่างใด

“พี่นั่งรอก่อนนะคะ หนูไปใส่บาตรกับแม่เสร็จแล้วค่อยตั้งโต๊ะ” ณิดาอธิบายก่อนจะมองดวงตาเจือแววเจ้าเล่ห์ของคนตัวสูง

“ครับ พี่รอได้”

“คุณเวย์ไม่ไปใส่บาตรด้วยกันเหรอคะ” ณกมลเอียงคอถาม ในมือเธอมีดอกดาวเรืองสีเหลืองสดใสนับสิบดอก

“ไม่ดีกว่าครับ ถ้าผมเผลอทำอะไรไม่เข้าท่าเดี๋ยวโดนแม่ชื่นดุ”

ณิดาได้ฟังแล้วก็ยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆ เธอเลี่ยงไปเตรียมกับข้าวช่วยแม่ มีเพียงณกมลที่ยังคงพูดคุยเป็นเพื่อนทัพเวหา

“แค่ใส่บาตรเอง ไม่มีอะไรให้ดุหรอกค่ะ” ณกมลนั่งลงโซฟาตัวเดียวกัน เธอจัดแจกันไปด้วยท่าทีทะมัดทะแมงคล่องแคล่ว

“อาจจะมีนะครับ” ทัพเวหาเม้มปากเล็กน้อยฉุกคิด “ใส่บาตรครั้งล่าสุดตอนไหนก็จำไม่ได้แล้วด้วยสิ ฮ่าๆ ๆ”

“นั่นน่ะสิคะ อยู่เมืองนอกคงไปวัดยาก” เธอค่อยๆ ตัดเล็มใบสีเขียวสดจากก้านดาวเรืองก่อนจะยื่นให้ทัพเวหา “มลว่าจะจัดดอกไม้ไปไว้ในห้องพระค่ะ ลองไหมคะคุณเวย์”

“ผมไม่เคยจัดดอกไม้” เขาชั่งใจก่อนจะรับดอกไม้มาถือไว้พร้อมยิ้มเขิน “แต่ลองดูก็ได้ครับ เผื่อหนูนิดจะให้แข่งจัดดอกไม้”

ฉับ!

ณกมลตัดพลาดโดนกลีบดอกไม้ร่วงลงพื้น เธอสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้มเช่นเดิม

“สัปดาห์หน้าคุณเวย์แข่งคิดเลขใช่ไหมคะ”

“ครับ ถ้าชนะรอบคิดเลขก็คะแนนเสมอนายเมฆพอดี” ทัพเวหาปักดาวเรืองเป็นพุ่มใหญ่ในแจกันทองเหลือง “เกมสุดท้ายที่เหลือคือเกมของหนูนิดจะเป็นเกมตัดสิน”

“หนูนิดยังไม่บอกเหรอคะว่าจะแข่งอะไร”

“หนูนิดบอกว่ายังคิดไม่ออกครับ” ทัพเวหาเลื่อนแจกันที่จัดเสร็จแล้วไปตรงหน้าณกมล “พอใช้ได้ไหมครับคุณมล”

“ค่ะ” เธอรับแจกันมาแล้วปรายตามองไปทางณิดาที่เดินออกไปตักบาตรหน้าบ้านกับแม่ก่อนจะมองท่าทีไม่เดือดเนื้อร้อนใจของเขาด้วยความสงสัย “พอเกิดเรื่องเมื่อวาน มลนึกว่าแม่จะเลิกตั้งแง่กับคุณเวย์แล้วเสียอีก”

“ช่างเถอะครับ ผมเข้าใจ”

ทัพเวหาเลิกคิดจะทำคะแนนกับแม่ชื่นสุขไปแล้ว เขาไม่อยากฝืนใจใครให้รู้สึกเอ็นดูแม้จะเคยได้ยินประโยคที่ว่า Love me love my dog. แต่นั่นคงใช้ไม่ได้ในกรณีของบ้านณิดา

หากลองมองโลกในแง่บวก สถานการณ์เป็นแบบนี้ก็ไม่เลวนัก พอแม่ชื่นสุขเกลียดเขามากเท่าไหร่ ณิดาก็ยิ่งหลบซ่อนไม่ยอมพูดตรงๆ กับแม่ หารู้ไม่ว่ายิ่งหลบซ่อนยิ่งโหยหา ความสัมพันธ์ของเขากับณิดามีแต่จะแนบแน่นยิ่งขึ้น

“คุณเวย์จะทำยังไงต่อเรื่องแม่ชื่นคะ” ณกมลถามราวกับอ่านใจเขาออก “ถ้าผลสุดท้ายคุณเวย์ชนะแต่แม่ชื่นยังไม่ยอมรับจะทำยังไง”

ทัพเวหาเอนตัวพิงโซฟาด้วยท่าทีเป็นกันเอง “ไม่ยอมรับไม่ได้หรอกครับ รับคำท้าไปแล้วก็เสียผู้ใหญ่สิ ผมไม่คิดว่าแม่ชื่นจะทำแบบนั้น”

“มลหมายถึง ถ้าแม่ยังไม่ชอบหน้าคุณเวย์แบบนี้น่ะค่ะ ถึงยอมให้คบกับหนูนิดแต่ใช่ว่าจะยินดีด้วย”

“ผมก็คิดว่ามันต้องเป็นแบบนั้นแหละครับ” ทัพเวหาคว้าหมอนใบเล็กมากอดแล้วเอียงตัวมาทางเธอ “ผมคบกับหนูนิดไม่ได้คบกับแม่ชื่นซะหน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกครับ แต่ถ้าแม่ชื่นเล่นตุกติก ผมก็พอมีทางออก”

“ยังไงคะ”

“ความลับครับ” ทัพเวหายิ้มตาหยี “ช่วงนี้ คุณมลไม่พูดใส่ร้ายหนูนิดให้ผมฟังแล้วเหรอ”

ณกมลสะดุ้งโหยง ตาโตเบิกกว้างด้วยไม่คิดว่าทัพเวหาจะพูดประโยคนั้นออกมาตรงๆ เธอรู้ว่าทัพเวหาฉลาดเท่าทันเธอจึงทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง คาดการณ์ร้อยแปดทางว่าเขาต้องเอาเรื่องนี้ไปคุยกับณิดาบ้างล่ะ หากณิดาได้ยิน ณิดาต้องคิดว่าทัพเวหายุยงส่งเสริมให้เกลียดพี่สาวตัวเอง ณกมลจะบีบน้ำตาให้ณิดาสงสาร ให้ณิดาทะเลาะกับทัพเวหา ทำให้ณิดาเข้าใจว่าทัพเวหาเกลียดคนในครอบครัว

...และสุดท้ายพวกเขาสองคนต้องหมองใจกัน

แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่เธอคิดเสียที!!

“คุณเวย์เข้าใจถูกแล้วค่ะ” ณกมลยิ้มเจื่อน “มลพูดเพราะลองใจ มลอยากพิสูจน์ว่าความรักของคุณเวย์ที่มีให้หนูนิดจะมั่นคงแค่ไหน”

“แล้วได้ผลแบบไหนล่ะครับ” เขาเลิกคิ้วถาม

“คุณเวย์ไม่สนใจว่าพี่เมฆกับหนูนิดจะสนิทกันแค่ไหน” ณกมลลูบปลายผมยาวของตัวเอง ดวงตามองแจกันบนโต๊ะตัวเล็ก “ดีจังเลยนะคะ ผู้ชายที่ไม่แคร์ว่าหนูนิดจะผ่านอะไรมา คุณเวย์เหมาะกับหนูนิดที่สุด มลยินดีด้วยนะคะ”

“หนูนิดผ่านอะไรมา? คุณมลหมายถึงอะไรครับ สมองผมคิดไม่ทัน” ดวงตาเจ้าเล่ห์บอกว่าทัพเวหาไม่ได้ตกบ่วงกับดักของเธอ

...หัวใจณกมลสั่นไหววูบ ท่าทียียวนยั่วโทสะนั้นมีเสน่ห์อย่างประหลาด ผู้ชายคนนี้เดาทางไม่ได้ เขาเป็นผู้ชายที่มีความคิดของตัวเอง หัวแข็ง ขี้เล่น มากกว่านั้นคือเขาใจดีและอบอุ่น

...ทำไมณิดาต้องเป็นคนได้สิ่งที่ดีที่สุดไปตลอด

“หนูนิดผ่านอะไรมาคุณเวย์น่าจะรู้นะคะ”

“รู้สิครับ หลายอย่างผมก็เป็นคนพาหนูนิดผ่านครั้งแรกมา ต้องรู้อยู่แล้ว คุณมลไม่ต้องพูดให้ผมสับสนหรอกครับ ไม่มีประโยชน์”

ณกมลกำมือแน่นจนจิกเนื้อ คำพูดสองแง่สองง่ามของเขาบ่งบอกว่าความสัมพันธ์ทั้งคู่คืบหน้าไปมาก หากมองจากนิสัยของณิดาที่เธอรู้นั้นน้องสาวไม่มีทางให้เรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนเข้าหอแต่งงาน

ณิดาที่เธอรู้จักไม่มีทางชิงสุกก่อนห่าม!

แต่เวทมนตร์ที่ทัพเวหาเป็นคนร่ายนั้นไม่ว่าใครก็ไม่อาจต่อต้าน ณิดาใสซื่อไร้เดียงสาไม่ทันคารมเขาแน่ ข้าวสวยเปลี่ยนเป็นข้าวสุกแล้วหรือไม่นั้นมีเพียงหญิงชายทั้งคู่ที่มีคำตอบ

“คุณเวย์ไม่กลัวว่ามลจะเอาเรื่องนี้ไปบอกแม่ชื่นเหรอคะ”

ทัพเวหาเอียงคอยิ้มท้าทาย “ไม่กลัวครับ ถ้าคุณมลบอกแม่ชื่น ผมกับหนูนิดมีแต่จะสมหวังกันเร็วขึ้น ยิ่งแม่ชื่นรับไม่ได้ ยิ่งเร่งแต่งงาน ผมมีแต่ได้กับได้”

ณกมลขบกรามแน่น เธอกลืนน้ำลายเหนียวฝาดลงคอ ยิ่งทัพเวหาใช้คำพูดกระทบกระทั่งใส่เธอนั้นหัวใจก็ยิ่งเจ็บแปลบ 

เธอเคยคิดว่าจะทำให้ทัพเวหาเลิกกับณิดาเพื่อความสะใจ แต่ยามนี้ณกมลรู้แล้วว่าเธออยากได้ทัพเวหา อยากให้ผู้ชายคนนี้หลงใหลในตัวเธอบ้าง อยากครอบครองเป็นเจ้าของและให้เขาพยายามเอาชนะใจเธอบ้าง มันคงเหมือนได้เป็นเจ้าของมังกรตัวร้ายแสนเล่ห์ที่พร้อมพ่นไฟปกป้องเธอ แม้ดื้อแค่ไหนก็ฟังคำสั่งเธอคนเดียว จูงมือเธอไปยืนบนก้อนเมฆอยู่เหนือคนอื่น

เธออยากจับมือหนาร้อนผ่าวของเขา อยากสัมผัสริมฝีปากแดงจัดหยักลึกดูบ้างว่าเขาจะร้อนแรงเพียงใด กล้ามเนื้อที่เธอมองเห็นผ่านเสื้อสีดำนั้นจะให้สัมผัสแบบไหน มันแข็งแรงมั่นคงอย่างที่เธอจินตนาการไว้บ้างหรือเปล่า

“มลไม่บอกหรอกค่ะ”

“ดีครับ ถือว่าเป็นความลับของเราสองคน” ทัพเวหาขยับไปกระซิบข้างแก้มใสโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว “เก็บอาการหน่อยครับ ดวงตาคุณบอกทุกอย่างแล้วรู้ไหม”

“...”

ณกมลหน้าเหวอเป็นวัวสันหลังหวะ ผิวสีแดงระเรื่อค่อยๆ ระบายไปทั่วใบหน้าถึงลำคอเพราะถูกเขาจับเหลี่ยมได้คามือ

“เราเป็นชู้กันไม่ได้” เขากระซิบต่อ

“มลพูดเหรอว่าจะเป็นชู้”

“ผมบอกแล้วไงว่าดวงตาคุณพูด”

เธอดึงเสื้อเขาไว้ก่อนจ้องเข้าไปในดวงตาเรียวยาวคู่คม “งั้นคุณเห็นอะไรในดวงตามลอีก”

“ความต้องการของผู้หญิงนี่น่ากลัวนะครับ”

“รู้แล้วก็ดีค่ะ” ณกมลยิ้มมุมปาก “มลจะทำทุกอย่างเพื่อให้มลได้สิ่งที่ต้องการ”

“ทำยังไงล่ะ” เขาเอียงคอถาม

“คุณเวย์คิดเหรอคะว่าหนูนิดจะเชื่อฟังคุณมากกว่าพี่สาวกับแม่ของตัวเอง”

“เห็นหนูนิดได้ดีแล้วถึงกลับทนไม่ไหวเชียว” นิ้วแกร่งไล้แก้มเธอเบาๆ “ขอดักทางไว้ก่อนนะครับ ถ้าคุณมลคิดจะใช้แผนพูดใส่ร้ายผมให้หนูนิดฟังแล้วล่ะก็ ผมอาจจะเผลอปากโป้งพูดเรื่องผู้หญิงที่ชื่อฟ้านั่นก็ได้”

ตากลมโตสีดำสนิทเบิกกว้าง ณกมลไม่คิดว่าทัพเวหาจะล่วงรู้แผนการที่เธอจ้างผู้หญิงคนนั้นเพื่อสลัดตุลภาคย์ออกจากชีวิต มือเล็กค่อยๆ ปล่อยเสื้อของเขาที่เธอกำจนยับย่น สงครามยังไม่ทันเริ่มก็ดูท่าว่าเธอจะแพ้เขาเสียแล้ว ทัพเวหารู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!

“ชื่อฟ้าอะไร มลไม่รู้จัก!!” เธอปฏิเสธเสียงแข็ง

“ดีนะที่ผมยังไม่ได้บอกใคร” เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะใช้สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงยีนพร้อมก้มมองเธอ “อวยพรให้ผมกับหนูนิดสิ แล้วผมจะหลับหูหลับตาปล่อยเรื่องนี้ไป”

“นี่กำลังแบล็กเมล์เหรอ!”

“จุ๊ๆ ๆ อย่าเสียงดัง” เขาใช้นิ้วชี้กดริมฝีปากตัวเอง “จะบอกอะไรให้นะ ผมเองก็เป็นคนประเภทที่ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการเหมือนกัน”

“นี่สินะตัวจริงของคุณ...”

“ยังไม่ใช่ทั้งหมด แต่ก็ใช่” ทัพเวหายิ้มมุมปาก “เห็นธาตุแท้ของผมแล้วก็ตัดใจจากผมซะ อย่าคิดขวางทางผมกับหนูนิดอีก จำไว้”

“...”

“คุณซ่อนอะไรไว้ใต้หน้ากากนี้ผมจะกระชากมันออกมาให้หมด” เขาเอียงคอมองเธอ ดวงตาเรียวยาวไร้รอยยิ้ม “รอดูสิว่าใครจะโดนเกลียดมากกว่ากัน”

ไอกดดันน่าหวาดหวั่นแผ่ออกจากกายทัพเวหาเข้าจู่โจมจนเธอผวา มือชื้นเหงื่อสั่นเทาเมื่อนึกถึงเรื่องราวข้อผิดพลาดในอดีตของตัวเองที่เธออยากลบมันออกไป

“โถ่...ฮ่าๆ ๆ ผมล้อเล่นน่ะ”

“ว่าไงนะ?”

“ต่อไปนี้ช่วยยอมทำทุกอย่างตามที่หนูนิดต้องการ ดีกับเธอแบบที่พี่สาวควรทำ ผมจะถือว่าเรื่องวันนี้เป็นเรื่องล้อเล่น ดีไหม...คุณพี่สาว”




///ไรท์หายนานมากค่ะ เค้าขอโทษ น้อมรับความผิดนะคะ TT

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว