email-icon

กดไลค์และคอมเม้นต์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์คนนี้ได้มีกำลังใจในการเขียนนิยายต่อไปด้วยนะคะ รักทุกคน ขอบคุณที่คอยซัพพอร์ตไรท์คนนี้ด้วยค่าาา <3

ชื่อตอน : DARIN 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 474

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 14:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DARIN 7
แบบอักษร

​DARIN 

BAT

ON THE WAY

​อีกไม่ถึงสิบนาที ผมจะต้องไปให้ทันเพื่อที่จะเข้าเรียนคาบของอาจารย์ลิษาให้ได้ และผมจะพลาดมันไม่ได้ ในเมื่อว่าอาจารย์ลิษาคือคนคอลเลคที่ผมเล็งเอาไว้

เธอคือเป้าหมายของผม...

แต่ให้ตายเถอะ นี่ผมจอดอยู่ไฟแดงนี้แม่งเกือบจะสามนาทีอยู่แล้ว 

ปริ้นนนนนนนนนน ปรี๊นนนนนนนนนนนน

​เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้ววะ ที่ผมพยายามบีบแตรเพื่อให้ไอ้คันข้างหน้าแม่งเลื่อนรถไปสักที 

"ผมจะเลี้ยวซ้ายเว้ย" แต่ก็ดูเหมือนว่าแม่งจะไม่ได้รับรู้ห่าอะไรเลยหรอวะ ป้ายแม่งก็เขียนอยู่ปะ 

"เลี้ยวซ้ายผ่านตลอด"

ปริ้นนนนนนนนนน ปรี๊นนนนนนนนนนนน

เป็นอีกครั้งที่ผมคิดว่าผมกำลังเริ่มที่จะหมดความอดทนกับไอ้คันข้างหน้า...และตอนนี้ผมหมดความอดทนแล้วจริงๆ 

ตึกตักตึกตัก..

ผมย้ายตัวเองจากที่นั่งรออยู่ในรถ เป็นการเดินปรี่ตรงมาหาไอ้คันข้างหน้า ก่อนจะเดินมาถึงและเห็นว่าคนขับแม่งทำห่าอะไรสักอย่างอยู่กับมือถือ

ปักกกๆๆๆ

​ผมทุบเข้าที่กระจก เพื่อเรียกให้คนด้านในรับรู้

"เลี้ยวซ้ายผ่านตลอดมองไม่เห็นป้ายหรอ" ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงปกติ

"เห็น...แต่ยังไม่อยากเลี้ยว" มันตอบกลับมาแบบกวนๆ

"ฟู่ววว"

"จะยังไม่อยากเลี้ยวได้ไงวะ ก็นี่มันทางเลี้ยว คือจะเลี้ยวอะครับ ช่วยเลี้ยวรถออกไปให้หน่อยได้ไหม" ผมพยายามเก็บอาการและใช้คำพูดที่คิดว่าซอฟทฺ์ที่สุดออกไป

"อีกหกสิบกว่าวิเอง รอไม่ได้ก็หาทางไปเองแล้วกัน" คนขับที่แม่งดูเหมือนว่าจะท้าทายอำนาจของผมซะเหลือเกิน แถมพูดจบแล้ว แม่งยังปิดประจกใส่ผมอย่างง่ายๆ

"ได้! มึงพูดเองนะ ว่าให้กูหาทางไปเอง" ผมเดินกลับมาที่รถของตัวเอง เท้าแตะที่คันเร่งและใส่เกียร์ พร้อมกับที่ผมแตะไปที่คันเร่งนั้นในทันที 

ปั้ง!

​ผมถอยกลับมา และเดินหน้าอีกครั้ง

ปั้ง!

​และอีกครั้ง

ปั้ง!

​จนรถคันข้างหน้าที่แม่งบังทางเลี้ยวซ้าย มันขยับไปอยู่กลางถนน และในระหว่างที่ผมกำลังจะเลี้ยว ไอ้คนขับเมื่อกี๊แม่งก็เปิดประตูรถและเดินลงมา 

ผมค่อยๆเปิดกระจก...

"ทำเหิ้ยไรของมึงเนี่ย" คนขับที่โวยวายใส่ผม แต่ไม่! ผมไม่จำเป็นต้องสนใจ ก่อนจะหันไป และหยิบเอานามบัตรของผมเอง และโยนมันลงไปที่กลางถนนนั้น พร้อมกับขับรถออกมาในทันที

"ช่วยไม่ได้อ่ะ ผมว่าผมบอกเค้าดีๆแล้วนะ"

UNIVERSITY

​กรี๊ดดดดดด!!

​"นี่ไงแก นี่ไงๆๆๆ พี่แบทอ่ะ"

"อือหืออ หล่อจริงๆด้วยอ่ะแก อยากได้อ่ะ อยากได้"

ผมว่าผมชินแล้วแหละ กับคำพูดเหล่าานั้นของสาวๆที่มหาลัย แต่ก็ใช่ว่าผมจะเอาไม่เลือก และเล่นไปด้วยกับทุกๆคน มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นแหละ ที่ผมเลือกที่จะเล่นด้วย

เช่นเธอคนนั้น...

BAT END

DARIN

​อุ้ยยยย!!

"อะไรของแกเนี่ย" ฉันหันไปถามเอวี่ ที่จู่ๆมันก็ดึงฉันให้ไปเดินอยู่อีกฝั่ง

"มาเดินฝั่งนี้" เอวี่ตอบกลับมา โดยที่ฉันยังงงๆ และไม่เข้าใจว่าทำไมนางจะต้องดึงฉันให้มาเดินฝั่งนี้ แต่ก็ชั่งเถอะ ฉันไม่ได้อะไรอยู่แล้ว

อีกไม่กี่นาทีข้างนอก ก็จะต้องพรีเซนต์งานแล้ว ฉันว่าฉันสนใจในตรงนั้นมากกว่า เพราะด้วยความเป็นฉัน ทั้งที่ขี้อายและดุโง่ๆ ฉันว่าฉันต้องทำได้แย่แน่ๆ แต่ยังดีหน่อย ที่มีเอวีี่ที่เก่งหลายๆเรื่องเป็นเพื่อนของฉัน

และงานคู่ของเรามันจะต้องออกมาดีแน่ๆ ฉันมั่นใจ

เย็นของวันนั้น..

​"ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ แกรอตรงนี้นะ" เอวี่บอกกับฉัน 

"อืม" ฉันพยักหน้ารับปาก และเอวี่ก็เดินตรงเข้าไปในห้องน้ำ ฉันหยิบเอามือถือของตัวเองขึ้นมา และกำลังเล่นมันอย่างไม่ได้สนใจอะไร

"ดาริน" แล้วเสียงนี้ก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง 

"ดาริน" มันดังขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง 

แต่ไม่ว่าฉันจะพยายามมองหาเท่าไหร่ ฉันก็ยังมองไม่เห็นต้นตอของเสียง และด้วยความที่ฉันเองก็อยากรู้ ว่ามันคือเสียงของใคร ฉันตัดสินใจเดินอ้อมตรงแท้งปูนใหญ่นั่นไป 

ควับบบ!!

​'พี่แบท" ฉันเองที่ถึงกับตกใจ หลังจากที่โดนดึงและเมื่อหันไปก้เห็นว่าเป็นพี่แบท ที่ยืนพิงกับแท้งปูนอยู่

"จะรีบไปไหนหละ" พี่แบทที่คว้าแขนฉันเอาไว้ ในระหว่างที่ฉันกำลังจะเดินหนี

"ปล่อยค่ะ ดารินจะกลับบ้าน" ฉันบอกกับพี่เค้าด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ

"จะรีบกลับไปไหนเล่า" พี่แบทถามออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่สายตาของเค้าที่จดจ้องและมองไปทั่วๆเรือนร่างของฉัน

"ต้องรีบกลับค่ะ มีงานที่ต้องทำอีกเยอะเลย" อะไรที่จะหามาพูดได้ในตอนนั้น ฉันเอามันมาพูดทั้งหมด เพื่อที่ตัวเองจะได้ไปจากตรงนี้สักที

"เดี๋ยวไปส่ง" 

"มะ...ไม่ๆ ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวดารินกลับเอง" ฉันปฏิเสธพี่เค้าในทันที เพราะฉันไม่ได้ต้องการ

"อย่าดื้อสิ ไม่น่ารักเลย เดี๋ยวพี่ไปส่ง" พี่แบทที่หันมามองจ้องที่นัยตาของฉันนิ่ง และคำพูดที่พูดออกมา น้ำเสียงที่มันสะกดฉันเอาไว้ และยังไม่ทันที่ฉันจะได้ถอนตัวจากห้วงนั้น

วร้ายยยย!!

​จู่ๆพี่แบทก็ดันอุ้มฉันขึ้น หัวของฉันถูกห้อยลง เพราะพี่แบทที่เอาตัวของฉันพาดที่เอาไว้กับที่ไหล่ของเค้าา

"ปล่อยดารินค่ะ ปล่อยยย" ฉันพยายามพูด และขอร้องให้เค้าปล่อยฉัน 

"ก็บอกว่าเดี๋ยวไปส่งไง" พี่แบทยังยืนยันคำเดิน และนั่นก็เป็นคำพูดสุดท้ายของพ่แบทที่ฉันได้ยิน เพราะหลังจากนั้น ไม่ว่าฉันจะบอกให้เค้าปล่อยฉันอีกสักกี่ครั้ง

"ไม่!!" พี่แบทก็ยังยืนยันคำเดิน

ฉันถูกพี่แบทอุ้มและเดินข้ามสนามหญ้าของมอ เพื่อที่จะเดินไปที่ลานจอดรถ พี่แบทอุ้มฉันโดยที่ไม่สนใจว่าคนรอบข้างจะมองมาที่เรากันหรือไม่ 

แต่ฉันอาย!!

และเมื่อเดินมาถึงลานจอดรถ ถหรูคันสีขาว แต่สิ่งที่ฉันสังเกตเห็นคือด้านหน้าที่มีรอยเหมือนว่าเค้าไปชนอะไรมา...พี่แบทวางฉันลงที่ด้านฝั่งข้างคนขับ พร้อมกับปลดล็อครถของเค้า

'เข้าไป" น้ำเสียงดุนั้น และสายตาที่บ่งบอกว่าฉันควรจะทำตาม

"ไม่ค่ะ ฉันจะกลับบ้านเอง" ฉันปฏิเสธพี่เค้าไป และพยายามจะเดินหนี

กรี๊ดดดด!!

​พี่แบทอุ้มฉันขึ้นอีกครั้ง และเปิดประตูรถนั้น ก่อนจะยัดฉันลงไปที่เบาะหนังนั้น 

โอ้ยยยย!!

ในตอนนี้หัวของฉันมันคิดอยู่แต่ว่า นี่มันกำลังเกิดเรื่องอะไรกับฉันกันเนี่ย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ฉันพยายามปฏิเสธพี่แบทอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าพี่เค้าจะพยายามเข้าหาฉัน ทั้งโทร.มา หรือไลน์มา ฉันก็เลือกที่จะบล็อคพี่เค้าไปหมดทุกทาง

ขนาดว่าเจอหน้า ฉันเองก็ยังเลี่ยงที่จะไม่มองพี่เค้า

แต่ในตอนนี้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนรถกับพี่เค้าสองคน ผู้ชายคนที่ฉันมั่นใจว่าไม่อยากจะแม้กระทั่งรู้จักเค้าด้วยซ้ำ

ผ่านไปสิบห้านาที

​รถที่ขับไปบนถนนเรื่อยๆ แต่ไม่ว่าฉันพยายามจะมองป้ายมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งมั่นใจ ว่านี่ไม่ใช่ทางกลับบ้านฉันแน่ๆ ใช่สิ! ก็ฉันยังไม่ได้บอกพี่เค้าเลยหนิ ว่าคอนโดของฉันอยู่ที่ไหน

"คอนโดของดาริน มันไม่ใช่ทางนี้ค่ะ จะต้องไปทางนู้น" ฉันบอกกับคนขับที่เอาแต่มองตรงที่ถนน

"....."

ไม่มีเสียงตอบรับอะไรจากพี่แบทเลยสักนิด

"พี่แบทคะ ไม่ใช่ทางนี้ค่ะ" ฉันยังคงพยายามที่จะสื่อสารกับเค้า

แต่ก็ดูเหมือนว่าจะเท่านั้น เพราะพี่แบทที่ไม่ได้สนใจอะไรกับคำพูดของฉันเลย

เวลาที่ผ่านไปเรื่อยๆ จนเมื่อพี่แบทกำลังจะเลี้ยวเข้า

"พี่จะพาฉันไปไหน" ฉันถามพี่แบทที่นั่งนิ่ง

"พี่แบท ที่นี่ที่ไหนเนี่ย" เมื่อมองไปรอบๆก็ทำให้รู้ว่านี่คือคอนโด แต่มันดันไม่ใช่คอนโดของฉันหนะสิ ว่าแต่ที่นี่มันคือคอนโดของใครกันอ่ะ และทำไม...

"ลงไป" พี่แบทพูดนิ่งๆ หลังจากที่จอดรถแล้ว

"พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยนะ" ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมด และบอกออกไป ถึงน้ำเสียงจะสั่นก็เถอะ

"ลงไปแล้วยืนรอ" พี่แบทหันมาบอกฉันอีกครั้ง

อะไรของเค้ากันเนี่ย...ว่าแต่แล้วทำไมฉันจะต้องทำตามเค้าด้วยกันนะ ก็ฉันหนะสิ! ที่เปิดประตูรถลงมา และยืนรอเค้าอย่างง่าย ไม่นานพี่แบทที่ก็เดินลงมาจากรถ

หมับบ!!

​พี่แบทที่จู่ๆก้เอามือของเค้า สอดเข้ามาจับไว้ที่มือของฉันอย่างนั้น ยอมรับเลยว่าตอนนั้นอึ้งและทำตัวไม่ถูกเลยก็ว่าได้ แรงของพี่แบทที่เดินนำหน้าไป ทำให้ฉันที่ต้องเดินตามเค้าไปอย่างห้าามไม่ได้

"พี่พาฉันมาที่ไหนเนี่ย" ฉันยังคงพยายามถามอยู่

พี่แบทไม่ตอบอะไร เอาแต่เดินๆ อยู่อย่างนั้น และเมื่อลิฟท์ถูกเปิดออก

พี่แบทที่ยังคงจับมือขงองฉันเอาไว้แน่นเหมือนตอนแรก ใจของฉันที่เต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ

"เข้าไป" พี่แบทบอกกับฉัน หลังจากที่เดินมาหยุดอยู่ที่

19-9009

​"อ่าาาาา" ฉันยืนตัวแข็ง ก็ใครจะกล้าเข้าไปในห้องของคนอื่นได้หละ แล้วยิ่งนี่ มันต้องเป็นของพี่แบทแน่ๆ

โอ้ยยย!!

​ฉันถูกพี่แบทที่ผลักให้ฉันเดินเข้ามาด้านใน จนเกือบที่จะล้มลงไป

และเมื่อพี่แบทเดินเข้ามา ก่อนจะเดินผ่านฉัน เค้าเดินผ่านฉันเข้าไปในห้องนอน ก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับกับผ้าขนหนูเพียงตัวเดียว

ว้ายยยย!!

​สองมือยกปิดใบหน้าเอาไว้ นี่เค้ากำลังทำบ้าอะไรของเค้าเนี่ย...

พี่แบทเดินกลับมาที่โถงกลางห้องอีกครั้ง ก่อนจะนั่งลงที่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องตัวนั้น..

"มา..."




มาา?...มาอะไรของพี่แบทกันนะ ไรท์งงไปหมดแล้ววว งื้ออออออ

ความคิดเห็น