ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กอดครั้งที่11 nc

ชื่อตอน : กอดครั้งที่11 nc

คำค้น : #วินหมอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มี.ค. 2562 09:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กอดครั้งที่11 nc
แบบอักษร




Chapter 11





“อื้อ...พี่วินครับ”ผมดันพี่วินออกห่างเพราะพี่วินเอาแต่ซุกหน้าลงบนซอกคอผมไม่ไปไหนซักที

เป็นรอยแน่ๆเลย ขี้เกียจเอารองพื้นปิดแล้วเนี่ย!!

พี่วินผละออกมามองหน้าผม สายตาที่เต็มไปด้วยอารมณ์ฉายชัดอยู่ในตาพี่วินจนผมได้แต่ยกยิ้มในใจ หุ้วๆในที่สุดผมก็ล่อเหยื่อได้สำเร็จ

“พี่ขอได้ไหมครับ”พูดด้วยเสียงอ้อนๆ

อ่า ใจน้องบางไปหมดแล้ว อย่ามองน้องด้วยสายตาแบบนั้น

ผมและพี่วินยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน ผมยังคงนั่งทับน้องชายพี่วินที่สงบนิ่งในตอนแรกแต่ตอนนี้มันไม่ได้สงบแล้วสิ สะโพกผมยังคงบดเบียดพี่วินไม่ไปไหนก้มลงสูดกลิ่นกายจากคนตรงหน้า

“น้องหมอกครับ....พี่ไม่ไหวแล้ว”พี่วินเชิดหน้าขึ้นพูดออกมาด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น

อ่า อยากจะบอกเหมือนกันว่าผมก็ไม่ไหว

“ห้องน้ำไหมครับ”ถามพี่วินกลับไป

จริงๆคือจะไล่พี่มัน เพราะว่าผมแกล้งพี่มันเล่นเฉยๆ แต่พี่มันดันรู้สึกขึ้นมาจริงๆ แพ้ทางผมแล้วใช่ไหมล่ะ ฮิฮิ

พี่วินเลิกคิ้วสูงมองผมอย่างต้องการความหมายในสิ่งที่ผมกำลังจะสื่อถึง

“อยากอาบน้ำกับพี่หรอ?”ถามออกมาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

ผมว่าพี่วินต้องสุดแล้วแน่ๆ เพราะไปน้องชายพี่วินที่ดันก้นผมอยู่แทบจะทะลุออกมาสวัสดีโลกภายนอกอยู่แล้ว

“แล้วได้ไหมครับ”ทำหน้าตาน่ารักแล้วเอียงคอถาม

ผมจะทำอะไรพี่ก็ได้เพราะตอนนี้ผมยังไม่มีอารมณ์ ได้แกล้งคนนี่มันสนุกจริงๆ หุ้วๆ

พี่วินไม่ตอบคำถามผมและลุกขึ้นยืนแต่ยังคงอุ้มผมไว้ ผมกลัวตกจึงใช้สองมือโอบรอบคอพี่วินส่วนขาทั้งสองข้างก็โอบรอบสะโพกพี่วินไว้ พี่วินใช้มือเกาะสะโพกผมไว้แน่นเพื่อไม่ให้ผมตกและเดินไปที่ไหนซักที่

จะไปไหน ปล่อยโผ้มมมม

แล้วพี่วินก็มาหยุดอยู่ในห้องน้ำ วางผมลงบนอ่างล้างมือค่อยๆและหันไปเปิดน้ำใส่อ่างอาบน้ำ

อ่า พี่มันจะอาบน้ำจริงดิ

พี่วินหันกลับมามองผมและเดินข้ามาใกล้ ทาบริมฝีปากร้อนลงเบาๆบนริมฝีปากผมบดเบียดริมฝีปากเข้ามาจนผมต้องอ้าปากออก ลิ้นร้อนของพี่วินตวัดไปทั่วทั้งโพลงปาก

“อื้อ..”หายใจไม่ออกแล้ว ช่วยด้วย

ไหนบอกจะเป็นคนทำไงไอหมอก ทำไมตอนนี้เหมือนเป็นคนถูกกระทำเลย ฮือ ไม่น่าเลย ไม่น่าหาเรื่องให้ตัวเองเหนื่อยเลย

มือของพี่วินก็อยู่ไม่สุขลูบไล้ไปทั่ว พี่วินละริมฝีปากออกก่อนจะยกยิ้ม

“ทำไมยั่วเก่งจังครับ”พี่วินมองหน้าผมและยังคงยิ้มอยู่

ฝ่ามือใหญ่ลูบไล้ไปทั่วก่อนจะจัดการถอดเสื้อผมออก พี่วินไม่รอช้าก้มลงมาครอบริมฝีปากลงบนยอดอกผมจนผมสั่นไปทั้งตัว

แย่แล้ว แบบนี้ไม่ดีแน่ๆ

ครืด ครืด!!

ใครโทรมาตอนนี้ จะขอบคุณมากที่โทรมาได้จังหวะขนาดนี้ ทั้งๆที่ความจริงอยากโดนพี่วินกินจนตัวสั่นก็เถอะ

“ให้ผม...รับโทรศัพท์ก่อนครับ”ดันพี่วินออกจากอกจนพี่วินทำหน้าไม่พอใจออกมา

ผมล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงมาเปิดดูสายที่โทรเข้าก็ต้องเบิกตากว้าง

ฮือออ อะไรดลใจให้โทรมาตอนนี้ฮะพี่ปลาย!!!

“สวัสดีครับ”ผมพูดสายกลับไปหลังจากที่กดรับ

พี่วินมองหน้าผมก่อนจะยกยิ้มดึงผมลงมายืนตรงหน้าก่อนจะหมุนตัวผมให้หันหนาเข้าหากระจกที่ติดอยู่กับอ่างล้างมือตรงหน้า

เดี๋ยว!! พี่มึงกูวคุยโทรศัพท์อยู่

(ตัวเล็กทำอะไรอยู่ครับ)

ถ้าตอบว่ากำลังจะได้เสียกับผู้ชายจะโดนพี่ปลายตามมาฆ่าไหมอ่ะ

พี่วินถอดกางเกงผมลงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้แต่ตอนนี้พี่มันกำลังดันนิ้วเข้าไปในช่องทางของผม

ไอ้พี่วิน!! ให้คุยโทรศัพท์ก๊อน!!!!

“อ๊ะ...ผมไม่ว่างคุยครับพี่ปลาย”เกือบแล้วหมอก เกือบจะตายแล้ว

พี่วินยังคงวุ่นวายกับช่องทางผมอยู่และตอนนี้นิ้วในช่องทางผมมันก็กำลังเพิ่มขึ้น พี่วินมองผมผ่านกระจกก่อนจะก้มลงกัดเบาๆที่หัวไหล่ผม ส่งสายตายั่วยวนมาให้

(พักผ่อนหรอครับ? นี่พี่โทรมากวนหรอ?)

ผมต้องบอกพี่ปลายไหมว่าออกกำลังกายอยู่ไม่ได้พักผ่อน

“ปะ...เปล่าครับ”ตอบอีกฝ่ายกลับไป

ไม่เคยรู้สึว่าการคุยโทรศัพท์มันทรมารเท่านี้มาก่อน

พี่วินยังคงวุ่นวายอยู่กับผมไม่ได้ขยับไปไหน และตอนนี้ก็เหมือนว่าพี่วินพร้อมที่จะกินผมจริงๆแล้ว ดูจากสายตาที่มองผมผ่านกระจกมา กัดผมเบาๆที่หลังคอจนผมเสียวสันหลังวูบ

ฮือ ยังไม่ได้เลียพี่วินเลย จะโดนกินอยู่แล้วเนี่ย

(ตอนนี้พี่อยู่สนามบินครับ กำลังจะไปหาน้องหมอก คิดถึงน้องหมอกมากเลยครับ)

“ห๊ะ!! อ๊ะ พะ...พี่ปลายอยู่สนามบินหรอครับ”ซวยแล้วซวยแน่ๆเลย

จะมาทำไมวันนี้ วันอื่นค่อยมา อยากโดนกินอยู่เลย แค่ก ไม่ใช่แล้วไอหมอกว้อยยยย

พี่วินดันแก่นกายเขาเข้ามาในตัวผมรวดเดียวจนสุดจนผมต้องร้องเสียงหลงออกมา ขอให้พี่ปลายไม่รู้ ให้พี่ปลายไม่ได้ยินด้วยเถอะ ฮือออ เป็นการได้เสียกันที่ลำบากใจมาก

(ครับ พี่กำลังขับรถไปหาน้องหมอก น้องหมอกอยู่หอหรือเปล่าครับ)

“คะ...ครับ”ยกมืออีกข้างขึ้นปิดปากเมื่อพี่วินเริ่มขยับกายเข้าออกช้าๆจนผมเกือบจะหลุดครางออกมาอีกรอบ

(รอรับพี่ด้วยนะครับ)

“อะ...โอเคครับ”พูดจบผมก็เป็นคนกดตัดสายไป ขืนรอให้พี่ปลายกดนะ ได้รู้แน่ๆว่าผมทำอะไรอยู่

พี่วินเริ่มขยับสะโพกเร็วขึ้นเมื่อเห็นว่าผมวางสายไปแล้ว มือใหญ่ทั้งสองข้างจับสะโพกของผมไว้แน่น

“กะ...แกล้งผมทำไม”ผมพูดเสียงกระท่อนกระแท่น วางมือลงบนขอบอ่างเพื่อเป็นที่ยึดเพราะตอนนี้ขาผมมันอ่อนไปหมดแล้ว

“น่าแกล้งนี่ครับ”ตอบขณะที่ยังขยับสะโพกไม่หยุด พี่วินกัดเบาๆลงบนหลังคอผมจนเผลอร้องออกมา

ทำไมรุนแรงแบบนี้ห๊ะ!! เจ็บไปทั้งตัวแล้วเนี่ย กัดอะไรนักหนา

“รีบเลยครับ พี่ผมจะเข้ามา”

พูดยังไม่ทันจบพี่วินก็ซอยสะโพกถี่ยิบจนผมเผลอร้องออกมา

“อ๊ะ....พี่วินเบาหน่อยครับ”

ไม่ไหวแล้วนี่พี่มันไปอดอยากมาจากไหนเนี่ย

“อืม”ครางรับแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะผ่อนแรงลงแม้แต่น้อย

พี่วินถอนกายออกก่อนจะอุ้มผมลงไปในอ่างอาบน้ำที่ตอนนี้มีน้ำเปิดอยู่จนเต็มแล้ว พี่วินลงมานั่งซ้อนหลังผมและจับผมให้หันหน้าไปหาเขาโดยให้ผมนั่งทับสะโพกของเขาไว้

อ่า น้องชายพี่มัน.....

“ช่วยทำให้พี่หน่อย”พี่วินพูดบอกผม

ผมเลื่อนมือไปสัมผัสแก่นกายใหญ่ของพี่วินจะจะเริ่มขยับรูดรั้งไปมาจนพี่วินครางเสียงต่ำออกมาหลายครั้ง

อ่า ผมจะไม่ไหวแล้ว

ผมขยับตัวเองก่อนจะค่อนๆดันส่วนแข็งขืนของพี่วินเข้าไป ไม่ใช่พี่วินคนเดียวนี่ที่ต้องการปลดปล่อยขืนทำให้พี่มันคนเดียวผมช็อคตายก่อนพอดี

เริ่มขยับตัวเมื่อรู้สึกว่ามันโอเคมากขึ้น

“อ๊ะ....พี่วินช่วยหน่อย”ผมผวากอดบ่าแกร่งของพี่วินไว้ เพราะจุกจนเสียดท้องไปหมด และสะโพกก็ยังขยับอยู่

พี่วินจับสะโพกผมแน่นและเริ่มสวนกายเข้าออกจนผมร้องออกมาเสียงหลงจิกเล็บลงบนบ่าพี่วินอย่างแรงจนมีเลือดซึมออกมา

“ผมไม่ไหวแล้ว”ผมซุกหน้าลงบนซอกคอพี่วิน

“พี่ก็ไม่ไหวแล้วครับ”

พี่วินออกแรงขยับถี่ขึ้นฝ่ามือใหญ่โอบรัดน้องชายผมเอาไว้และขยับรูดรังให้จนร่างกายผมกระตุกเกร็งปลดปล่อยออกมา และไม่นานนักผมก็รับรู้ถึงความอุ่นร้อนในช่องทางด้านหลังก่อนที่พี่วินจะถอนกายออก

“ขอโทษนะครับ พี่ไม่ได้ใส่ถุงยางอีกแล้ว”

เพี๊ย!!

ผมฟาดฝ่ามือใส่พี่วินแรงๆจนเจ้าตัวต้องนิ่วหน้าใส่เพราะความเจ็บ

“ตีพี่ทำไมครับ?”พี่วินถามและลูบตรงที่ถูกฟาดเมื่อตะกี้ไปด้วย

“วันหลังไม่ต้องทำแล้วครับ”ผมลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปอาบน้ำฝักบัวแทน

พี่มันแม่ง มันใช่เรื่องที่ต้องมาพูดไหมห๊ะ ถ้าผมไม่มีอารมณ์ผมไม่ยอมหรอก

“น้องหมอกเดี๋ยวสิ”พี่วินลุกเดินขึ้นมาอาบน้ำกับผม จริงๆอย่าเรียกว่าอาบน้ำกับผมเลยเรียกว่ามาตามวอแวจะดีกว่า

“รีบอาบเลยครับ”หันไปสั่งเสร็จก็หยิบผ้าเช็ดตัวก่อนจะเดินมาใส่เสื้อผ้า และไม่ลืมที่จะเตรียมเสื้อผ้าไว้ให้พี่วินด้วย

พี่ปลายถึงไหนแล้วเนี่ย พี่วินก็ลีลาจังกว่าจะทำอะไรเสร็จ

พี่วินเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพเปลือยท่อนบน แต่ไม่มีอารมณ์มาหื่นกามตอนนี้ เอาเก็บไว้ทบต้นทบดอกคราวหน้านะ ว๊าก!! แม่วางไม่แขวนผ้าลงก่อน

ผมเดินไปจัดการซากในห้องน้ำให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกมาก็เห็นพี่วินใส่ชุดเดิมอยู่

“ทำไมไม่ใส่ชุดที่ผมเตรียมให้”

“เดี๋ยวพี่ค่อยกลับไปเปลี่ยน”พี่วินตอบคำถามผมก่อนจะยื่นถุงกระดาษในมือให้ มันเป็นถุงเดียวกันกับที่พี่วินถือตอนอยู่ในห้าง

“อะไรครับ”มองถุงกระดาษในมือทั้งๆที่ยังไม่ได้รับมาเปิดดูด้วยซ้ำ

พี่วินล้วงเอาของที่อยู่ในถุงขึ้นมาเปิดให้ผมดู

“เป็นแฟนกับพี่นะครับ”ยิ้มส่งมาให้ผม

ผมมองแหวนคู่สองวงที่อยู่ในกล่องด้วยหัวใจที่เต้นละรัว อ่า อีกนิดนึงผมจะความดันขึ้นแล้ว

“ผมอยากเป็นแอร์ครับ...”

“หือ?”

“ก็แอร์มันเย็นกว่านี่ครับ เป็นพัดลมมันร้อน”อธิบายต่อเมื่อพี่วินทำหน้างงใส่

“ให้เป็นทุกอย่างเลยครับ”พูดและหัวเราะตอบกลับมา

พี่วินหยิบแหวนในกล่องขึ้นมาสวมให้ผมก่อนจะยื่นฝ่ามือใหญ่มาตรงหน้าผมเพื่อให้ผมสวมให้ ผมไม่รีรอรีบหยิบแหวนขึ้นมาสวมให้พี่วินก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มตายีใส่

พี่วินนี่คนแรกเลยนะเนี่ยที่จีบผมน้อยขนาดนี้แต่ก็ยอมเป็นแฟนด้วย เห็นแก้กล้ามหน้าท้องสวยๆหรอก แค่ก! ไม่ใช่แล้ว เห็นแก่ความเอาเก่ง ว้อย! หมายถึงเอาใจเก่ง ทำไมวนเข้าเรื่องทะลึ่งอีกแล้ว

“งั้นพี่กลับเลยนะ เดี๋ยวจะวิดิโอคอลมาหา”จูบเหม่งผมเพื่อบอกลาก่อนจะเดินออกจากห้องโดยมีผมตามไปส่ง

“กลับดีๆนะครับ”

พี่วินเดินไปที่ลิฟท์ก่อนที่ผมจะหมุนตัวกลับเดินเข้าห้อง กดโทรศัพท์โทรหาพี่ปลายอย่างร้อนรน ขออย่าให้มาถึงตอนนี้เพราะพี่วินเพิ่งจะลงไปไม่งั้นความแตกแน่ๆ

(มีอะไรครับ)

“อยู่ไหนแล้วครับ”ผมเดินไปในครัวหยิบอุปกรณ์ทำขนมออกมาวาง เพื่อป้องกันไม่ให้พี่ปลายสงสัยว่าก่อนหน้านี้ผมทำอะไร

(อยู่ข้างล่างแล้วครับกำลังขึ้นไป พี่ซื้อชาเขียวมาฝากด้วยครับ)

ซวย ซวยจริงๆด้วย วันนี้ไม่ใช่วันของผมอีกแล้ว

(แค่นี้ก่อนนะครับ พอดีพี่เจอคนรู้จัก)

“คะ....”เวร วางสายไปแล้ว ยังไม่ได้ถามเลยว่าใคร

ฮือ คงไม่ได้เจอพี่วินหรอกนะ อาจจะหมายถึงไอซุงก็ได้มั้งเพราะพี่ปลายก็ดูสนิทกับไอซุงมากกว่าผมซะอีก เผลอๆรักไอซุงหลงไอซุงกว่าผมอีกมั้ง

ผมดันถาดขนมเข้าเตาอบหลังจากที่เลือกทำขนมง่ายๆที่ไม่ต้องรอพักแป้งนาน เดินไปนั่งรอพี่ปลายที่โซฟา

โว้ย เมื่อไหร่จะขึ้นมาเนี่ย

ก๊อก ก๊อก !!

ผมเดินไปเปิดประตูให้พี่ปลายที่ยืนยิ้มอยู่ข้างนอก

“ใครครับ”ผมชิงถามคำถามก่อนจนพี่ปลายเลิกคิ้ว

“อะไรครับ”พี่ปลายถามกลับมา

“คนที่พี่ปลายเจอ ใครหรอครับ”เดินเข้ามานั่งลงที่โซฟาโดยมีพี่ปลายเดินตามหลังเข้ามานั่งข้างๆ

“น้องหมอกไม่รู้จักหรอกครับ”พี่ปลายหยิบน้ำชาเขียวที่ถือติดมือมายื่นให้ผม

“ผมอยากรู้นี่”ทำเสียงงอแงเหมือนเด็กๆ ผมรู้ว่าพี่ปลายแพ้ผมเรื่องนี้ ฉะนั้นต้องใช้ให้เต็มที่

“ชื่อวินครับ คนรู้จักเฉยๆ”

ไม่ม้าง!! ไม่ใช่คนเดียวกันหรอก ในหอนี้มันต้องมีคนชื่อวินคนอื่นบ้างหล่ะ คงไม่ใช่พี่วินที่เพิ่งจะเดินออกจากห้องผมไปตะกี้หรอก

“ผมเอาขนมออกจากเตาก่อน”

ผมลุกขึ้นเดินมาเอาขนมออกจากเตาก่อนจะเอาบางส่วนใส่จานไปวางไว้ให้พี่ปลายชิม ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆพี่ปลายเหมือนเดิมและหยิบแก้วชาเขียวมาถือไว้

“ผมมีเรื่องอยากถามพี่ปลายด้วยครับ”ผมดูดน้ำชาเขียวในมือไปด้วย

ร้านหน้าหอนี่แน่ๆ จำรสชาติได้เลย

“เรื่องอะไรครับ”พี่ปลายถาม

“ผมมีพี่ชายกี่คนครับ”ผมหันไปถามพี่ปลายด้วยสีหน้าจริงจัง

พี่ปลายนิ่งเมื่อได้ยินคำถามก่อนจะถอนหายใจออกมา

“มีอีกสองคนที่น้องหมอกยังไม่รู้จักครับ”

“ห๊ะ!” ทำไมสองคนอ่ะ พี่ซันบอกว่ามีอีกคนเดียวไม่ใช่หรอ”ผมอยากรู้จักตอนนี้เลย”

“ไม่ได้ครับ”พี่ปลายปฏิเสธแทบจะทันที

“แล้วเมื่อไหนผมจะได้รู้ซักที”ผมเริ่มขึ้นเสียง

นี่จะมีความลับกับผมไปถึงไหนกัน เห็นผมเป็นคนในครอบครัวอยู่หรือเปล่า ทำไมผมถึงรู้สึกเป็นคนโง่ รู้สึกว่าตัวเองตัวคนเดียวมาตลอด ที่ผ่านมายอมรับว่าพี่ปลายดูแลผมดี ผมรู้จักพี่ปลายคนที่คอยดูแลผม แต่ตอนนี้ผมไม่รู้แล้ว ไม่รู้ว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผม ใช่พี่ปลายคนเดิมที่ผมรู้จักหรือเปล่า หรือจริงๆแล้ว ไม่เคยมีพี่ปลายมาตั้งแต่แรก

“น้องหมอกใจเย็นๆนะ”พี่ปลายขยับเข้ามาใกล้ผม

“เมื่อไหร่ผมจะได้รู้ ช่วยทำให้ผมรู้สึกว่าผมเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวพี่ได้ไหม”ผมถามพร้อมกับกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหล

ไม่เคยรู้สึกว่าอยู่ใกล้แต่กลับห่างไกลขนาดนี้มาก่อน

“ไม่ร้องนะ”พี่ปลายกอดผมไว้แน่”เดือนหน้านะ เดือนหน้าพี่จะบอกทุกอย่าง พี่สัญญา น้องหมอกเลิกร้องนะครับ”

ในที่สุดคำที่ผมต้องการได้ยินก็หลุดออกมา แม้มันจะต้องรออีกหนึ่งเดือน แต่ก็ยังดีกว่าตลอดชีวิตที่ผมไม่รู้อะไรเลย

“พูดแล้วนะครับ”ผละออกมาเพื่อถามคำถามคนตรงหน้า

พี่ปลายพยักหน้าตอบกลับมา

ในที่สุดผมก็จะได้รู้ว่าพี่ชายผมคือใคร เพราะพี่ซันบอกว่าส่งรูปมาให้ดูไม่ได้เพราะมีคนขอไว้ซึ่งนั่นไม่ใช่ใครที่ไหนผมเดาว่าคงเป็นพี่ปลาย และถ้าผมสงสัยไม่ผิด ผมคิดว่าพี่ชายของผมต้องเป็นคนคนนั้นแน่ๆ หึ แล้วเจอกันอีกหนึ่งเดือนนะครับ พี่ชาย


กว่าผมจะไล่พี่ปลายกลับไปได้ก็เกือบจะสามทุ่ม ไม่รู้จะห่วงผมอะไรนักหนา ไล่ไปไหนก็ไม่ไป ห่วงมากวันหลังก็หอบไปด้วยเลยสิ

ผมปิดไฟในห้องก่อนจะเดินเข้าห้องนอนควานหาโทรศัพท์ที่มาโยนทิ้งเอาไว้ ก่อนจะกดตอบแชทพี่วินที่ค้างอยู่

WINN: คิดถึงจังเลยครับ

จะอ้วกอย่างที่ใยไหมบอกจริงๆด้วย พอมาโดนพูดใส่แบบนี้ก็มวนท้องไปหมด พี่จะคิดถึงอะไรนักหนาเพิ่งกินกันไปแท้ๆ ว๊าก! แม่วางก้านมะยมลงก๊อน

K’M: มานอนด้วยเลยไหมครับ

WINN: ได้หรอ เดี๋ยวพี่เก็บของเลย

เดี๋ยว! พี่วินจะบ้าหรอ พูดเล่นไหมหล่ะว้อย

K’M: ไม่เปิดประตูให้หรอกครับ

ใช่ไม่เปิดประตูให้หรอกเพราะผมจะเป็นคนไปนอนกับพี่เอง แค่ก ไม่ใช่แล้วว้อยยย

ไม่นานนักพี่วินก็กดวิดีโอคอลมา ผมวางโทรศัพท์พิงกับกล่องดินสอไว้เพราะผมนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะ ก่อนจะกดรับสาย

(รับช้าจังครับ)พี่วินพูดด้วยน้ำเสียงดูน้อยใจ

“หาที่พิงโทรศัพท์ครับ”ผมตอบกลับและเปิดหนังสือหาข้อมูลทำงานไปด้วย

(พี่ชายมาหาเป็นยังไงบ้างครับ)

“ไม่มีอะไรครับ แค่เอาของมาฝาก”พี่ปลายเอาของมาฝากผมเยอะมาก เหมือนไม่ได้เจอกันมาสิบชาติได้ หลักๆที่เอามาก็ไม่พ้นของกิน ก็คือกะให้ผมอ้วนตายกับของกินไปเลย

พี่วินพยักหน้ารับรู้สิ่งที่ผมบอก

“ผมถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ?”ผมปิดหนังสือลงและมองหน้าพี่วินผ่านหน้าจอโทรศัพท์

(ครับ)พี่วินตอบกลับมา

“วันนี้ผมเห็นพี่เรย์มาหาไอซุงด้วยครับ พี่เรย์มีอะไรกับกับซุงหรือเปล่าครับ”

เดี๋ยวนะ ทำไมคำพูดมันแปลกๆ พี่เรย์มีอะไรกับไอซุงหรือเปล่า ไอหมอก!! ทำไมไม่เรียบเรียงประโยคให้ดีก่อนพูดห๊ะ

“ผะ...ผมหมายถึงเค้ามีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า”

พี่วินขำออกมาเบาๆเมื่อเห็นผมทำหน้าตื่นกับคำพูดตัวเอง

(ไม่รู้สิครับ ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยได้คุยกับไอเรย์เท่าไหร่เลย เพราะมัวแต่ติดน้องหมอกอยู่นี่ไงครับ)

เลิกหยอดก่อนว้อยยยย นี่ซีเรียสนะ

ผมส่ายหัวกับคำพูดพี่วินจนเจ้าตัวหลุดหัวเราะออกมา

“ไอซุงมันไม่คุยกับผมด้วยครับ”ฟ้องก่อน ไม่มีใครให้ฟ้องก็ฟ้องพี่วินเนี่ยแหละ

(ไม่ว่างหรือเปล่าครับ น้องหมอกคิดมากไปเองหรือเปล่า)

คิดมากอะไรหล่ะไม่มีเวลาให้ผมแต่มีเวลาให้ใยไหมเนี่ยนะ ผมก็เพื่อนมันคนนึงนะว้อย

“วันนั้นพี่วินว่าอะไรซุงหรือเปล่าครับ”ใช่ต้องเป็นวันที่ไอซุงเข้ามาเห็นพี่วินในห้องผมแน่ๆ

(ถามผิดแล้วครับ ต้องถามว่าพี่โดนว่าอะไรจะถูกกว่า เพราะซุงด่าพี่ซะยับเลยวันนั้น)พี่วินพูด

“มันด่าพี่อ่อ”โอ้โห อยากเห็นเลยอ่ะ วันนั้นน่าจะแอบเปิดประตูดู

(ครับ พี่ว่าอาจจะไม่เกี่ยวกับน้องหมอกหรอก น้องหมอกเลิกคิดมากได้แล้วครับ)

เป็นการปลอบที่อบอุ่นมาก คำพูดธรรมดาจากคนพิเศษนี่มันดีต่อใจจริงๆ ฮือ รักพี่วินจนโงหัวไม่ขึ้นจริงๆแล้วเนี่ย

“ครับ”ตอบรับก่อนจะหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดอ่านต่อ

ผมอาจจะคิดมากไปเองจริงๆนั่นแหละ คงต้องรอดูไปก่อนว่าไอซุงมันหลบหน้าผมหรือว่ามันแค่ไม่ว่างมาเจอ หรือจริงๆแล้วมันอาจจะกำลังเปิดทางให้พี่วินเข้ามาจีบผมได้เต็มที่ เพราะมันดูจะชอบใจที่พี่วินมาจีบผมมากกว่าพี่จ้าซะอีก

“ผมง่วงแล้วครับ”หันไปบอกพี่วินและปิดหนังสือที่อ่านลงหลังจากที่คอลกับพี่วินมาเกือบชั่วโมงแล้ว

(ครับ ฝันดีนะ)พี่วินยิ้มตอบกลับมา

ผมกดวางสายก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมากดดูข้อความที่ค้างอยู่

ใยไหมหรอ?

ผมเปิดดูข้อความที่ใยไหมส่งมาก่อนจะตอบกลับ

Y-MAI: แกเห็นไอซุงออกมาจากห้องบ้างยัง ฉันไปหามันที่ห้องมันก็ไม่ยอมเปิดประตูให้

K’M: ไม่รู้เหมือนกัน

Y-MAI: มันเป็นอะไรแกพอรู้ไหม ฉันเป็นห่วงมันอ่ะหมอก

K’M: ไม่มีอะไรหรอกมั้ง มันอาจจะไม่อยู่ห้องก็ได้

จะว่าไปวันนี้ห้องไอซุงก็เงียบแปลกๆ

Y-MAI: แกว่างั้นหรอ

K’M: อืม มีอะไรเดี๋ยวมันก็มาบอกเองแหละ

ไอซุงมันเป็นแบบนี้มาตลอดไม่รู้ว่าใยไหมจะตื่นตกใจไปทำไม ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ผมก็ตื่นตกใจอยู่ก็เถอะ

เดี๋ยวไอซุงมันก็คงมาปรึกษานั่นแหละ

เดี๋ยวมันก็มา เชื่อผมเถอะ

.





--------------------------------------

เค้ากลับมาอัพแล้วน้า

น้องหมอกนี่อ่อยเก่งจริงๆ

ส่วนเจ้าซุงนั้นเป็นอะไรนะ?

เม้นเป็นกำลังใจให้เค้าด้วยนะ -3-

ความคิดเห็น