ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เฮียเจย์ EP.19 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.1k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2562 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฮียเจย์ EP.19 100%
แบบอักษร

EP.19

/

//

///

ผ่านไป 1 อาทิตย์

ทุกวันของซานแทบจะไม่เศร้าอีกเลยเพราะมีเพื่อนสองตัว ถึงอีกตัวนึงมันจะคิดกับซานเกินเพื่อนก็เถอะแต่ก็นั้นแหละก็ถือว่าเป็นเพื่อนที่ดี วันไหนที่ซานแอบเศร้าคิดถึงเฮียเจย์ที่เล่นหายหน้าหายตาไปจากใจที่คิดว่าอีกคนต้องมาง้อตัวเองแน่นนอนจนตอนนี้ผ่านไปอาทิตย์นึงแล้วซานก็ยังไม่เห็นแม้แต่วี่แววของคน..หรือว่าเฮียเจย์จะไม่ได้รักเขาจริงๆ.. ก็จะมีฟอร์ดและลูคัสที่ทำให้เขาหายคิดถึงเรื่องแย่ๆ

" มึงนี่ เลิกเศร้าได้แล้วป่ะไปกินติมกัน " ฟอร์ดกอดคอชวนซานที่เดิมก้มหน้าลากเท้าไปกินไอติม ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้วซานมันก็ยังไม่หายเศร้าเลยถึงแม้มันจะยิ้ม หัวเราะทำเป็นว่าหายจากอาการใจช้ำนั้นแล้ว แต่ฟอร์ดก็รู้ว่าซานมันยังเจ็บอยู่แต่แค่แกล้งทำเป็นเก่งต่อหน้าเพื่อนว่าหายแล้วเท่านั้นแหละ กลับไปบ้านพ่อมันก็โทรมาหาเขาตลอดถามว่าที่โรงเรียนซานมันเป็นยังไงบ้าง พอกลับไปถึงบ้านซานมันก็เอาแต่เงียบข้าวก็ไม่ค่อยกิน ดีหน่อยที่ไม่หมกตัวอยู่แต่ในห้องแต่พอถามคำก็ตอบคำแกล้งทำเป็นเป็นยิ้มให้

" ป่ะๆๆ ไปกันๆเดี๋ยวเราไปส่งบ้านเอง " ลูคัสพูดชวนอีกคน พร้อมกับแอบจับมือซานขึ้นมาถือเอาไว้ก่อนจะวางคางลงบนหลังมือเพื่ออ้อน โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อยต้องทำตอนซานเผลอนะ ไม่งั้นจะโดนฝ่ามีอรหันต์แทน ลูคัสก็พอจะรู้แหละว่าที่ซานทำแบบนั้นก็เพราะอยากตะเว้นระยะห่างไม่ให้เขาคิดเข้าข้างตัวเองว่าซานมีใจให้ แต่ลูคัสก็ไม่สนหรอก ตอนนี้ยังไม่มีใจแต่อีกต่อไปมันต้องมีบ้างแหละนิดนึงความพยายามไม่เคยทำร้ายใคร!สู้เว้ย!

" ไม่เอาอ่ะช่วงนี้กุไดเอท " ซานโกหกอันที่จริงเขากินอะไรไม่ลงต่างหากเพราะคิดถึงแต่เฮียเจย์ ถ้าไปร้านไอติมความทรงจำที่เราเคยไปกินไอติมด้วยกันมันก็จะกลับมาอีก ขนาดเดินไป7-11 ซานยังเห็นไอ้ตูบหมาขี้เรื่อนเจ้าที่ประจำของ 7-11กลายเป็นหน้าของเฮียเจย์เลย นี่เล่นจะให้ไปกินไอติมโอโหมันจะมาเป็นภาพเคลื่อนไหวเลยล่ะ ทั้งตอนป้องไอติม ตอนหยอกกัน ฮือออออออ จะร้องไห้

" หงึ..ซานอ่าาา นะๆไปเถอะ " ลูคัสเบะปาก เขย่ามือซาน  ซานส่ายหน้าไม่ไปเขาอยากกลับบ้านห้องนอนเป็นสถานที่เดียวที่ทำให้เขาไม่ต้องคิดถึงเฮียเจย์ ไอ้หัวใจบ้า!เขาทำกับมึงขนาดนี้ยังจะไปคิดถึงเขาอีก ทีเขาไม่เห็นจะเคยคิดถึงใจมึงเลยไม่งั้นเขาไม่ทำกับมึงขนาดนี้หรอก ไอ้หัวใจไม่รักดี ไม่รักแกแล่ว!

เมื่อทนเห็นเพื่อนเศร้าไม่ไหว เพื่อนที่ดีอย่างฟอร์ดจึงต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เพื่อนหายเศร้า

" กุเลี้ยงเองมึงอยากกินไรมึงสั่งเลย " ฟอร์ดอยากจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด โคตรพลีชีพเงินในกระเป๋าตัวเองเลย ฮือออ

" ไม่ๆ ฟอร์ดนานไม่ต้องเลี้ยง! เดี๋ยวเราเลี้ยงแฟนเราเอง! "

" ไป "

" ห๊ะ/ห๊ะ? "

" กุบอกว่ากุไปก็ได้ถ้ามึงเลี้ยงอ่ะ " เมื่อรู้ว่าตัวเองจะได้กินฟรี ความเศร้าเมื่อกี้ก็สลัดหายทิ้งไปพริบตา

" ไหนมึงบอกไดเอท == "

" ก็แบบพอกุมาคิดๆดูอีกที ไอติมมันก็ทำมาจากน้ำแข็ง น้ำแข็งก็ทำมาจากน้ำ ก็เท่ากับว่าเรากินน้ำ กินน้ำมันไม่อ้วน! "

" เอ่อ..ใช่หรอซาน.." ลูคัสเหวอไปนิด ก็รู้นะว่าเด็กสายศิลป์บางคนเขาไม่เก่งพวกอะไรวิทย์ๆแต่ก็ไม่คิดว่าซานจะเป็นถึงขนาดนี้..ได้เรียนมาป่ะเนี้ยซาน..ลูคัสอยากพูดออกไปแต่ก็ทำได้แค่เก็บเอาไว้กับตัวเองดีกว่า ฟอร์ดเกาหัวแกร่กๆกับตรรกะบ้าๆของซาน

" ใช่สิ! ถึงมันจะมีน้ำตาลแต่น้ำตาลมันเม็ดเล็กนิดเดียว ไม่อ้วนหรอก! ป่ะ!ไปกินติมกัน นายเลี้ยงใช่ะป่ะ "

" อืม..แต่เดี๋ยว " ลูคัสเบรกฟอร์ดกับซานเอาไว้ เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้พันหน้าหล่อก็รู้สึกร้อนจี๊ดขึ้นมา

" อะไรวะ " ฟอร์ดขมวดคิ้วถาม ตกลงจะได้ไปกินมั้ยไอติมเนี้ย

" เมื่อกี้ตอนที่เราพูดว่า เดี๋ยวเราเลี้ยงแฟนเราเองอ่ะ ซานไม่ได้ปฏิเสธเหมือนทุกทีที่เราพูดเล่นกันอ่ะ อุ้ยๆๆๆ งั้นก็แสดงว่าๆๆๆ " ลูคัสหูตั้งหางกระดิก พูดติดอ่าง แสดงว่าในใจของซานต้องมีประกายไฟรักของเราติดๆดับๆขึ้นมาบ้างแล้วสินะ ดีใจอ่ะๆๆฮือๆ

" อ้อ จะปฏิเสธตอนนี้แหละ โทษทีนะเมื่อกี้ได้ยินของฟรีอะก็เลนหูผึ่งไปหน่อยเลยไม่ได้ปฏิเสธออกไป ไม่คิดมากน้าาาา "

ฟืบบบ

ทุกคนได้ยินเสียงใจของเรามั้ย ซานรุนแรงกับมันอีกแล้วไม่อ่อนโยนกันเลย ซานยิ้มแหย่มองไอ้หมาที่ตอนนี้หูตกหางลู่ไปแล้ว ฟอร์ดส่งยิ้มให้กำลังใจลูคัสพร้อมกับลูบไหล่ปลอยๆ

" ไม่เศร้านะมึง ป่ะพาไอ้ซานไปเลี้ยงติมดีกว่า "

" ก็ได้ " ลูคัสตอบเสียงเบาสั่น จะร้องไห้แล้วแม่แง้งงง เด็กตัวสูงขบริมฝีปากมองซานด้วยสีหน้าอยากจะร้องไห้ ซานก็ส่งยิ้มแหย่ให้ก่อนจะสวมหมวกกันน็อคไม่สนใจหน้าหงอยๆของลูคัส ไม่สนใจแหละดีแล้วเดี๋ยวมันคิดไปไกลกลายเป็นมันคิดว่าเขาให้ความหวังมันไป ลูคัสมันยิ่งชอบคิดเองเออเองอยู่

.

.

.

จากอีกฝากของนึงของถนน รถยนต์รุ่นใหม่ที่เจย์พึ่งไปถอยมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะนั้นก็คือการมาเฝ้าและแอบสอดส่องซานทุกเย็นหลังเลิกเรียนและก็แอบขับตามหลังมอไซค์น้องไปส่งที่บ้านโดยไม่ให้ซานรู้ ที่ซานไม่เห็นเฮียเจย์มาตลอดทั้งอาทิตย์จริงๆแล้วเจย์ไม่ได้หยีไปไหนหรอก เขาก็มาเฝ้าน้องทุกวันนั้นแหละ

แค่น้องไม่รู้เพราะว่าเขาเปลี่ยนรถคันใหม่ ไม่อยากให้ซานร้องไห้ถ้าเห็นเขาทุกวันเขาก็เลยซื้อรถใหม่แม่งเลยซานจะได้ไม่รู้ว่าเป็นเขาเองที่มาเฝ้าน้องทุกเย็นและแอบมองน้องจากในรถทุกวัน เจย์กำพวกมาบลัยรถแน่นอยากจะลงไปหาซานแล้งกอดน้องแน่นๆให้รู้ว่าเขาคิดถึงน้องขนาดไหนแต่ก็ต้องอดใจไว้เพื่อให้เวลาน้องเหมือนที่เพื่อนได้เตือนไว้ ขืนเขาเข้าไปตอนนี้ก็รั้งแต่จะทำน้องร้องไห้หนักกว่าเดิม

" เฮ้อออ รู้บ้างมั้ยว่าเฮียคิดถึงคนดีจะแย่.." เจย์ซบหน้าลงกับพวงมาลัยมองซานที่ยืนหัวเราะกับเพื่อนอยู่ตรงลานจอดรถ เจย์ยิ้มตามเมื่อเห็นรอยยิ้มของซานก่อนจะเริ่มปลดเกียร์ขับรถตามน้องออกไป

" วันนี้เด็กๆจะไปไหนกัน " เจย์ขมวดคิ้วน้องไม่ได้ไปทางบ้านของตัวเอง กลับค่ำๆพ่อกับแม่เป็นห่วงนะเนี้ย เจย์ก็ห่วงน้องเหมือนกัน เขาจึงขับตามมอไซค์ของซานไปโดยที่ไม่ให้ซานรู้

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ !!

หลายคนอยากกินมาม่ารสจัด แต่ป้าแต่งไม่เก่งไง ป้าเครียดง่าย ฮ่าๆ ท่ดเด้ออ มันอาจจะไม่ม่าขนาดนั้นอ่าา

ปล. เห็นคนเม้นเรื่องอายุพ่อน้องซานที่ป้าจะสื่อคือ 30 ต้นๆมันประมาณ 30-35 36 ปีแต่ที่แน่ๆชนะต้องอายุเยอะกว่าเฮียเจย์อยู่แล้วเด้อรูกกก ไม่งั้นนางไม่ขึ้นกูมึงกับอิพี่ขนาดนั้นดอกเด้อออ  ป้าเป็นคนขี้ลืมง่ายด้วยอ่ะเลยไม่อยากใส่ตัวเลขไป ฮ่าๆ

ความคิดเห็น