facebook-icon Line-icon

ฅนบนดอย นิยายรักอีโรติก/นิยายรักวัยรุ่น

เมียมาเฟีย •04• เถื่อน

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย •04• เถื่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2562 14:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย •04• เถื่อน
แบบอักษร


Ep04


"แค่กๆ แค่ก...น้ำ~" เสียงเบาหวิวแทบจะไม่ได้ยินดังออกมาจากปากของมีอา ร่างกายเขียวช้ำไปหมดสภาพตอนนี้เธอคิดไว้ว่าตายๆไปจะได้จบๆ ไม่อยากหอบร่างกายที่แปดเปื้อนและสกปรกกลับไปหาคุณพีอีกแล้ว


"เฮ้ย...มึงเข้าไปดูดิแม่งตายรึยังวะ" เสียงกระวนกระวายของชายดังเข้ามาในโสตประสาททำให้มีอาปรือตาขึ้นมาเพ่งมองไปยังบานประตูไม้สีน้ำตาล


แอ๊ด.....


"เฮ้ย!! มึงเข้าไปดูดิ๊ตายห่าไปยัง" สภาพของมีอาไม่ต่างจากคนที่ตายแล้วเพราะร่างกายเหลืองซีดไปหมด คราบเลือดที่เปรอะเปื้อนตามหว่างขาก็ยังคงเกาะติดจนแห้งเกรอะกรัง ใบหน้าซีดเผือดพยายามจะเงยขึ้นมาแต่หัวมันก็หนักอึ้งจนไม่สามารถยกขึ้นมาได้

ริมฝีปากบางพยายามขยับเพื่อที่จะเปล่งเสียง น้ำเสียงสั่นเครือปนแหบแม้แต่พวกบอดี้การ์ดยังไม่ได้ยินเสียง

"ลูกพี่มันตัวร้อนมากเลยใกล้ตายแล้วแน่ๆ" ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้าไปใกล้แม้จะยังไม่ได้แตะต้องเนื้อตัวของมีอาแต่ไอร้อนก็แผ่ออกมาจนรู้สึกได้


"เอาน้ำมาสาดมันให้ตื่นก่อนจะมาตายไม่ได้" เมื่อลูกพี่สั่งลูกน้องก็รีบวิ่งไปหาน้ำตาเหลือก น้ำเต็มถังถูกเทลงราดตัวของมีอาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เพียงแค่ความเย็นจากน้ำที่โดนผิวหนังก็ทำให้ร่างบางสั่นระริกไปเพราะความหนาวเย็น


"พวกมึงทำอะไร!" เสียงเข้มของฟาร์ดังขึ้น ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องที่มีเพียงแสงสว่างจากแสงอาทิตย์ที่ส่องลอดช่องกระจกมาเท่านั้น เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าร่างบอบบางที่กำลังนั่งคอตกอยู่บนเก้าอี้ มือหนาจับปอยผมที่ปกปิดใบหน้าของเธอเอาไว้เสยมันขึ้นเล็กน้อย


"จะตายอยู่แล้วยังไม่ยอมบอก หึ!" ปอยผมร่วงหล่นลงจากมือหนาช้าๆ ฟาร์หมุนตัวกลับไปนั่งที่เก้าอี้เพียงตัวเดียวที่มีอยู่ในห้องก่อนจะกระดิกนิ้วเรียกลูกน้องเข้ามาหา


"จับมันเงยหน้าขึ้น" ลูกน้องพยักหน้าเป็นคำตอบพร้อมกับทำตามที่เจ้านายเขาสั่ง ใบหน้าซีดเผือดเงยขึ้นตามแรงของการ์ดมือหนัก พวงแก้มทั้งสองข้างแดงระเรื่อเพราะพิษไข้จากการกระทำสุดป่าเถื่อนของฟาร์


"ทำให้มันลืมตาขึ้นมา!" เสียงเข้มยังคงสั่งลูกน้องไปเรื่อยๆ แต่ทำยังไงมีอาก็ยังคงเงียบไม่ยอมอ้าปากพูด ดวงตาแดงก่ำพยายามจ้องมองคนตรงหน้าราวกินกินเลือดกินเนื้อ


"อยากตาย?"


"....ชั่ว...." เสียงแหบพร่าเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากแดงก่ำ


"โอเคๆ สำหรับคนสวยต้องทะนุถนอมหน่อย มึงไปเอาน้ำมาอีก" ประโยคแรกดูเหมือนจะหวานชื่นแต่ประโยคหลังมันกลับเหมือนเขากำลังเอามีดแหลมถิ่มแทงเข้ามากลางอกของเธอ

รอไม่นายน้ำอีกถังก็ถูกวางลงตรงหน้าของมีอา ฟาร์ลุกขึ้นขยับเสื้อสูทเล็กน้อยพร้อมกับเดินเข้ามาหาคนตัวเล็กช้าๆ มือหนากำผมดกดำพร้อมกับออกแรงดึงให้เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะยกถังน้ำขึ้นมาเทมันใส่ใบหน้าสะสวยจนคนตัวเล็กสำลักจนหน้าดำหน้าแดงเพราะน้ำทั้งเข้าจมูกและเข้าปาก


"ไม่ตายดีหรอก..." เสียงแหบเคลือเปล่งออกมาจากปากหยักบางก่อนที่สติของมีอาจะหลุดลอยไปพร้อมกับโลกที่ดับมืดไปทันที


"ใครที่ไม่ตายดี....เธอหรือฉัน!!" มือหนาตบเข้าที่แก้มนวลเบาๆหลายๆทีแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับและไม่มีการตอบสนองจากคนตัวเล็กเลย "อ่อน!!! เฝ้ามันไว้เดี๋ยวกูเข้ามาดูใหม่ขอตัวไปล้างแผลก่อนแม่งออกแรงเมื่อคืนเลือดซิบเลย..." ยิ้มมุมปากร้ายกาจผุดขึ้นก่อนร่างสูงใหญ่จะเดินอาดๆออกไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง


"มึงเอาเสื้อมาดิ๊.." การ์ดรุ่นพี่ดึงเสื้อสูทจากกายของลูกน้องก่อนจะนำมันไปคลุมร่างให้มีอา แม้จะไม่มีสติแต่ร่างกายก็สั่นเทิ้มไปทั่งร่างเพราะเสื้อเชิ้ตที่เปียกมันกำลังทำให้เธอตัวสั่นเพราะหนาว


@บ้านพีรพล


เสียงกำปั้นกระแทกเข้ากับโต๊ะทำงานอย่างแรงจนน้ำในแก้วสะเทือน

"กูจะไปเอาตัวมีอากลับมาวันนี้เตรียมตัวให้พร้อม" เสียงเข้มของพีรพลดังขึ้นเมื่อลูกน้องมารายงานว่ามีอาถูกจับไปทรมานอยู่ที่โกดังของฟาร์


"ฉันไม่น่าปล่อยให้เธอไปเจอเรื่องเลวร้ายแบบนั้นเลย" น้ำเสียงปนไปด้วยความเป็นห่วง พีรพลนั่งไม่ติดเพราะหาทางและวางแผนที่จะเข้าไปเอาตัวมีอาออกมาและมันก็เป็นสิ่งที่ยากมากสำหรับพวกเขา


"นายครับสาวเรารายงานมาว่าไอ้ฟาร์มันบาดเจ็บ"


"ใครทำ!"


"ถูกนายหญิงยิงเข้าที่แขนแล้วก็โดนนายหญิงแทงเข้าที่หน้าท้องครับนาย"


"ดี! งั้นไปเตรียมตัวเพราะคืนนี้เรายะไปเหยียบถิ่นของไอ้ฟาร์" ยิ้มมุมปากผุดขึ้นจากใบหน้าคมเข้มของพีรพลก่อนที่มันจะหายไป ลูกน้องกว่าสิบคนต่างก็แยกย้ายกันไปเตรียมตัวตามที่เจ้านายเขาได้สั่ง


"ฉันต้องช่วยเธอออกมาให้ได้มีอา" มือหนากำหมัดแน่น กรามแกร่งขบเข้าหากันดวงตาฉายแววโกรธจัด "เธอจะไม่มีวันได้รู้ความจริงมีอา....ความจริงทุกอย่างจะทำให้เธอทรยศฉัน!!" ความจริงที่เขาปิดบังมันมานานเรื่องพ่อและแม่ของมีอาและเขาก็จะปิดมันไปแบบนี้ตลอดไป


@โกดังเก็บของของฟาร์


"คืนนี้เพิ่มกำลังคนรอบโกดังให้มากขึ้นเพราะกูไม่ไว้ใจนังนี่!!" นิ้วเรียวยาวชี้ไปทางร่างบางที่ยังคงนั่งคอตกอยู่บนเก้าอี้ "เอายานี่ให้มันกิน" เม็ดยาสีขาวถูกวางลงบนฝ่ามือของการ์ด ยาและน้ำถูกนำไปให้มีอาและเธอก็กลืนมันลงคออย่างง่ายดายเพราะแรงจะพยศแทบจะไม่มี


"ไม่ต้องดีใจนะว่าทำไมถึงได้กินยา..เพราะฉันยังไม่อยากให้เธอตายง่ายๆเท่านั้น" น้ำเสียงยียวนของฟาร์ทำให้มีอาต้องหลุดขำออกมา "แกไม่ตายดีแน่นอน..."


"งั้นเหรอ....งั้นก็ช่วยบอกก่อนตายได้ไหมว่าเธอเป็นคนของใคร" น้ำเสียงที่ยียวนแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังในนาทีต่อมา


"อยากจะรู้นักว่าเจ้านายเธอยังจะรับเธอได้หรือเปล่า.....ร่างกายสกปรกแบบนี้"


"ร่างกายฉันสกปรกแค่ไหนมันก็ยังไม่เท่าจิตใจของคนหยาบกระด้างอย่างนาย!! ที่ฆ่าได้แม้กระทั่งคนแก่และผู้หญิง!!" น้ำตาแห่งความเจ็บปวดที่ไม่ได้มาจากบาดแผลบนร่างกายแต่มันกลั่นออกมาจากส่วนลึกของความรู้ที่สูญเสียพ่อแม่ไป


"หึ! ฉันก็ฆ่ามาหลายคนนะแต่ฆ่าเฉพาะพวกที่มันไม่รักดี"



(โอ้ย!!!โหดเกินแล้วนะเฮีย.....อน่าเพิ่งด่าอิเฮียมันนะทุกคน...55555555555ปล่อยให้เฮียเลวสมใจก่อนเดี๋ยวค่อยเอาคืน)

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว