ติดตามนิยายเรื่องอื่นๆ คลิกที่ชื่อ หรือดูตรงรายการโปรดได้เลยคร้าบ

แมะครับ...อย่าจิ้น! : 3

ชื่อตอน : แมะครับ...อย่าจิ้น! : 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2562 20:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แมะครับ...อย่าจิ้น! : 3
แบบอักษร

- 3 -


“อะไรนะครับ!?”

ผมอ้าปากเหวอกับคำพูดของคนเป็นพี่ที่เคารพซึ่งได้พูดประโยคชวนช๊อคออกมา

“กูบอกว่ามึงควรรับผิดชอบโดยการไปดูแลเขาไง”

พี่เต้ เจ้าของร้านเหล้าอันเป็นสถานที่เกิดเหตุพูดกระแทกหน้าผมอีกครั้ง

เฮลโหลววว?? นี่พลอตละครหรือนิยายรึเปล่าครับ!? บ้าไปแล๊วววว ยิ่งไปกว่านั้นก็คือ พี่ๆของผมดันเห็นดีเห็นงามที่จะส่งผมไปเป็นเด็กรับใช้ดูแลคนพิการขาที่บ้านของเขาอีกต่างหาก....เพราะยังไงพี่จอสก็ถือว่าเป็นลูกค้า แถมข่าวก็โด่งดังจนชื่อเสียงเรื่องความปลอดภัยของร้านถูกกระทบไปด้วย...แล้วทำไมผมที่เป็นเสมือนพนักงานถึงคล้ายกับโดนคุณพ่อคุณแม่ส่งผมไปใช้หนี้ขัดดอกได้ล่ะเนี่ย!?

“แต่ผม...”

ผมพยายามจะเถียงพี่ๆ เพื่อรักษาอิสระภาพของตัวเอง ไอ้ภูมิกับไอ้เบสท์ก็ทำได้แค่ยืนเงียบข้างๆผม โดยมีพี่เต้ พี่ตี๋ พี่คิม พี่คอป ยืนมองหน้าผมพร้อมรังสีกดดัน

“ไม่เป็นไรครับ...ผมไม่ได้จะเอาเรื่องกับทางร้านอยู่แล้ว”

“...”

ผมหันมองไปยังเจ้าลามะขาเป๋ที่พูดเหมือนตัวเองเป็นพระเอกในนิยาย พลันต้องทำเสียง เหอะ! แบบขึ้นจมูก

“ผมเสนอหน้าไปช่วยน้องเค้าเอง ที่ซวยขาหักก็เพราะคนร้ายมันตั้งใจชนผมที่ยุ่งไปช่วยน้องเอง...ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวกับน้องเขาเลยจริงๆ”

จ้ะ! ไม่ได้เกี่ยวกับกูเลยจ้ะ! มีคำว่าน้องเค้าๆ แทบทุกประโยคขนาดนี้ ไม่รู้เล๊ย!ว่าประชด

“เนี่ย! ไอ้บาส มึงดูดิ๊! เค้าจิตใจดี หวังดีกับมึงขนาดนี้ มึงยังไม่คิดจะรับผิดชอบอีกเหรอ?”

ผมทำหน้าเหวอๆหันมองเฮียคิมที่ปกติมักจะเข้าข้างผมและสปอยผม หากว่าตอนนี้เขากลับเห็นดีเห็นงามกับพี่ๆคนอื่นไปด้วยซะงั้น!

“ไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ...ผมแค่ไม่เห็นว่าเราต้องรับผิดชอบถึงขั้นไปดูแลเขาที่บ้านเลยนี่นา”

ผมเคี้ยวปากตัวเองแล้วก้มหน้าลงอย่างใช้ความคิด ช่วงนี้มันซวยอะไรขนาดนี้เนี่ย!

“มึงจะกลัวอะไรวะบาส? ก็ผู้ชายเหมือนกัน แค่ไปอยู่ด้วยกัน...หรือมึงจะกลัวสปาร์ค? ช๊อตหัวใจงี้เหรอ~”

“นั่นดิ! หรือว่ามึงอินกับแท็กนั้นจริงๆ?”

พอพี่ตี๋พูดจบ(พร้อมทำท่าสปาร์คช๊อตหัวใจ) พี่คอปก็โหมไฟเพิ่มขึ้นอีก

“แอร๊ยยย!! มึงแอบคิดอะไรกับคู่จิ้นมึงจริงเหรอเนี่ย?”

ตามมาด้วยเจ้าของร้านเหล้าชื่อดังที่พูดพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มบนใบหน้า

“วรั้ยๆๆๆๆ นี่มึงกลัวว่ามึงจะแอบชอบพี่จอสจริงๆใช่มั้ย!?”

และไอ้เบสท์เองก็พูดแซวพร้อมกับดันไหล่ผมเล่น

“เห้ยยย! ทำไมมึงหน้าแดง! มึงเขินจริงๆนี่หว่า”

แล้วไอ้ภูมิก็พูดพร้อมกับใช้นิ้วจิ้มแก้มผมเล่น

“โว้ยย! ยอมแล้วว! ไปก็ไปครับ”

ผมถอนหายใจหนักๆทิ้งแล้วหันหน้าไปหาลามะขนสีน้ำตาลที่นอนบนเตียงพร้อมกับกระตุกยิ้มบางๆเหมือนคนกลั้นขำส่งมาให้ผม

“...ถือว่าผมได้พี่ชายเพิ่มมาอีกคนก็แล้วกัน”

ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะพูดกับคนบนเตียงที่มองผมกลับมาด้วยความรู้สึกที่ผมเองก็ไม่มั่นใจว่ามันคืออะไร

...แต่พี่ไม่ได้อยากเป็นแค่พี่ชายสักหน่อยนะบาส...

.

.

แกร๊ก

เหมี๊ยวววว!~

“ว๊ากกกก!!”

พรึบ

ผมกระโดดไปยืนหลังคนตัวสูงที่ใช้สองแขนหนีบไม้ค้ำยันอยู่ โชคดีที่พี่จอสขาหักข้างซ้ายข้างเดียว หมอบอกว่าเข้าเฝือกประมาณ3เดือนก็ถอดออกได้แล้ว

“กลัวแมวเหรอ?”

คุณลามะก้มมองข้ามไหล่มายังผมที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง ก็เจ้าแมวส้มที่กระโดดมายืนจังก้าตรงหน้าพวกเราตอนเปิดประตูจะเข้าบ้านมันน่ากลัวนี่นา ผมชอบน้องหมามากกว่าน้องแมวนี่ครับ

“มะ ไม่ได้กลัว...แค่ขอทำใจแปป”

“ฮ่ะๆ”

คนตัวสูงกล้ามแขนล่ำ(เผลอจับเมื่อกี้)หัวเราะในลำคอก่อนจะค่อยๆขยับไม้ค้ำยันและก้าวเดินผ่านแมวอ้วนตัวส้มที่นั่งเป็นก้อนกลมมองอาคันตุกะที่เพิ่งมาเยือนครั้งแรกแบบผม...ด้วยท่าทีไม่เป็นมิตรสักเท่าไหร่

อย่านะโว้ย! อย่าเพิ่งเข้ามาตอนนี้ ขอมองให้คุ้นชินก่อนได้มั้ยล่ะแมว

แง้วววว~

“แว๊กกกกกก!”

“เห้ยยย!”

ตุ้บ

ตึก ตึก

ผมเผลอกระโดดเกาะหลังคนขาเป๋ที่เดินนำเข้าบ้านเมื่อเจ้าแมวตัวฟูมันขยับเดินมาใกล้

“...”

“...”

และแรงกระโดดบวกกับน้ำหนักของผมที่กระแทกลงบนลำตัวของคนพิการขาที่หันมารับจึงล้มลงไปพร้อมๆกันบนโซฟาหนังตัวยาวใกล้ๆ ทำให้เราต้องมาจ้องหน้ากันในระยะประชิดแบบนี้....เป๊ะอย่างกับจับวาง!

“...”

ชิบ หาย แล้ววววว!!!

“...”

ฟ้าผ่า ฟ้าผ่าแน่ๆ

“...บาส”

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงหัวใจใครวะ!? ทำไมเต้นดังจัง?

ตึกตัก ตึกตัก

ของผมเหรอ?

“...”

ตึกตัก ตึกตัก

หรือของคนใต้ร่างผมตอนนี้?

“บาส”

ผมมองคนนัยน์ตาสีอ่อนสวยสะท้อนแสงไฟจากภายนอกท่ามกลางความมืดสลัวของห้องรับแขกที่ยังไม่เปิดไฟ

“...หนัก”

ผมที่คิดอะไรเพ้อเจ้อรีบเรียกสติตัวเองกลับมาเมื่อพี่จอสเริ่มบ่นว่าผมหนัก...แหม! ก็ให้มันสมฉายาสักหน่อยสิพี่

พรึบ

ผมลุกขึ้นนั่งแล้วมองคนอายุมากกว่าที่ยังคงนอนแผ่หายใจหอบถี่ตกใจเหมือนเพิ่งวิ่งรอบบ้านมา และก่อนที่ความมืดสลัวจะสร้างบรรยากาศแปลกๆระหว่างเรา ผมก็รีบกระโดดไปเปิดสวิตซ์ไฟทันที

“...”

พอความสว่างกลับเข้ามา ภาพตรงหน้าก็ชัดเจนขึ้น รุ่นพี่ต่างคณะค่อยๆขยับตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆแล้วมองหน้าผมเล็กน้อยก่อนจะหันมองทางอื่น

ตอนนี้เจ้าแมวอ้วนเดินเชิดไปยังชามอาหารแล้วล่ะครับ ดีเลยจ้า~ กินเยอะๆนะ อย่าเพิ่งเดินกลับมาแถวนี้ล่ะ

“มีห้องว่างชั้นสองขวามือนะ มึงนอนห้องนั้นแล้วกัน”

ผมพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองที่ถูกโยนไว้หน้าประตูบ้านเนื่องจากตกใจแมว

หันมองไปยังคนบนโซฟา ก็เห็นว่าพี่จอสยังนั่งยกมือกุมอกไว้แบบนั้น เป็นไรวะ?

Heart attack?

“พี่จอส เป็นไรอะ?”

โพล่งถามออกไปอย่างอยากรู้ ก็ถ้าเกิดตายในบ้านขึ้นมาจริงๆ นิยายเรื่องนี้คงกลายเป็นเรื่องผีหลอนๆแน่

“ไม่เป็นไร เอาของไปเก็บที่ห้องเถอะ เดี๋ยวกูก็จะอาบน้ำนอนแล้ว”

ผมกระพริบตาปริบๆอย่างไม่รู้จะพูดอะไร เพราะเราเองก็ยังไม่สนิทกัน แถมเจอกันครั้งแรกก็ไม่น่าประทับใจเท่าไหร่

ไม่รู้โว้ยยย! อาบน้ำก่อนละกัน

.

.

ขณะที่ผมกำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมอย่างลวกๆก็เกิดความคิดขึ้นมาได้ว่า...

“แล้วพี่จอสจะอาบน้ำยังไงวะ?”

แล้วที่ผมมาอยู่ที่นี่ก็เพราะต้องดูแลพี่มันไม่ใช่เหรอ

เออว่ะ

“พี่จอสสสส”

ผมหันมองทั่วชั้น1ของบ้านขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่แต่บริเวณบ้านมีต้นไม้ร่มรื่นตั้งอยู่ใกล้ๆกับมหา’ลัย พี่จอสบอกว่าคุณแม่ของเขาซื้อไว้ให้อยู่ตั้งแต่ปี1แล้ว นานๆทีคุณแม่จะขึ้นมาหาจากใต้

“ไปไหนวะ?”

ผมพึมพำกับตัวเองเมื่อเห็นว่าชั้น1ไม่มีคนอยู่

ชิ้ง!~

มีเพียงก็แต่สายตาไม่เป็นมิตรสะท้อนแสงไฟตรงบันไดของเจ้าแมวอ้วนตัวส้มที่ผมยังไม่รู้จักชื่อ

หม๊าววว

แค่เพียวหม๊าวเดียว ผมนี่รีบวิ่งขึ้นชั้น2เลยครับ

ก๊อกๆๆ

“พี่จอสอยู่ในห้องป่าว?”

“...”

เมื่อไม่มีเสียงตอบรับ ผมเลยถือวิสาสะเปิดประตูห้องนอนของเขาเข้าไป

“ไม่มีแฮะ”

ซ่าาาาา~

เสียงน้ำในห้องน้ำเป็นสิ่งยืนยันว่าคุณชายจอสต้องอยู่ในนั่นแน่ๆ

ก๊อกๆ

“พี่! ให้ผมช่วยอาบน้ำมั้ย?”

เดี๋ยวจะหาว่าผมทำหน้าที่ไม่ดีพอ ถึงคุณชายสุรเดชจะไม่เคยต้องรับใช้ใคร แต่ด้วยบุญคุณแล้ว ผมจะยอมดูแลลามะขาเป๋สักครั้งละกัน!

“เห้ยๆ เดี๋ยวๆๆๆ”

แกร๊ก

ไม่รอคำตอบรับทัดทานใดๆ ผมก็ใช้ความมารยาทงามที่มีอันน้อยนิดเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปทันที

“!!!”

“...”

ผมยืนกระพริบตาอ๊องๆอีกครั้งกับภาพตรงหน้า คนผิวแทนหุ่นล่ำแบบเห็นลอนกล้ามเนื้อชัดทุกสัดส่วนนั่งบนฝาชักโครกแล้วยกขายาวๆพาดขอบอ่างอาบน้ำโดยใช้มือทั้งสองข้างตะปบผ้าเช็ดตัวที่ปกปิดของสงวนเอาไว้อย่างหมิ่นเหม่

“อ้าว...โป๊อยู่เหรอฮะ?”

ก็นึกว่าจะแค่เช็ดตัวหรืออะไรทำนองนั้น นี่พี่แกเล่นอาบน้ำจัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอวะ?

“คนอาบน้ำบ้านมึงเค้าใส่เสื้อผ้ากันเหรอ?”

“ฮ่ะๆๆ ก็นึกว่าจะแค่เช็ดตัวเหมือนตอนอยู่โรงพยาบาลไง”

ผมก้าวเข้ามาในห้องน้ำพร้อมกับหัวเราะชอบใจท่าทางลุกลี้ลุกลนของเจ้าของบ้าน ผมอยู่ใกล้ๆกับพี่ๆที่หล่อเหลาออกจะเยอะแยะ แต่คนหล่อร้ายๆ เท่คูลๆดูเจ้าเล่ห์ หุ่นเพอร์เฟคแบบพี่จอส ผมยังไม่เคยได้อยู่ใกล้ขนาดนี้นี่

ถ้าบอกว่าผมกำลังจะเห่อพี่ชายคนใหม่ จะผิดมั้ยแมะ?

“ไม่อะ เหนียวตัวอยากอาบน้ำ”

ผมพยักหน้ารับๆก่อนจะเดินไปหยิบฟองน้ำพร้อมกับเทครีมอาบน้ำกลิ่นหอมสำหรับผู้ชายลงบนตัวเขาก่อนจะใช้มือลูบๆถูๆ ก็ไม่ต่างจากการอาบน้ำให้น้องหมาหรอกมั้ง

“เห้ย! กูอาบเองได้นะ”

“ก็ช่วยนี่ไง จะได้เสร็จเร็วๆ”

ผมกลั้นขำกับท่าทางเหมือนผู้หญิงกลัวเสียบริสุทธิ์ของเขา นี่พี่เขาประหม่าผมเกินไปรึเปล่า? หรือยังคิดว่าผมเป็นตุ๊ดอยู่?

เออ...โคตรน่าแกล้ง

“พี่กลัวผมจะทำอะไรพี่รึไง? ก็บอกแล้วว่าไม่ได้เป็นตุ๊ด”

หมับ

“!!!”

ผมตกใจเล็กน้อยที่จู่ๆเขาก็จับแขนผมแล้วเงยหน้ามองสบตากับผมตรงๆ

“บาส...เรื่องวันนั้น”

“หืม?”

“กูขอโทษ...ไม่ได้ตั้งใจจะพูดไปแบบนั้น”

นี่ขนาดไม่ได้ตั้งใจนะ เกือบได้ต่อยกันแล้วมั้ย?

“ช่างเถอะพี่ ผมมันโกรธง่ายหายเร็ว คิดไรเยอะ...เนอะ”

ผมพูดพลางยิ้มแล้วลูบๆขัดๆผิวให้คนพิการต่อไป ผมไม่อยากให้คนรอบข้างต้องเครียดหรือคิดมาก ทุกวันนี้ชีวิตประจำวันคนเรามันก็เครียดมากพอแล้ว ผมแค่อยากเป็นคนนึงที่ทำให้คนที่อยู่ใกล้ๆตัวมีความสุขและสนุกไปกับผมก็พอแล้ว

“อืม”

เขาก้มหน้าลงไม่สบตา ที่จริงแล้วผมก็อาบน้ำกับพวกพี่ๆเป็นเรื่องปกติ แต่สารภาพเลยว่าบรรยากาศระหว่างผมกับพี่จอสมันค่อนข้างจะต่างออกไป...หวิวๆพิกล

พรึบ

หมับ

“เห้ยย~ ตรงนี้ไม่ต้องงง”

ผมที่กำลังลูบๆขัดๆไปเพลินๆ ถึงกับต้องสะดุดเมื่อจู่ๆคนนั่งเงียบก็โพล่งออกมาแล้วบิดตัวหนี เมื่อผมพยายามเลิกผ้าเช็ดตัวที่ปิดท่อนล่างของเขาเอาไว้

“ก็ต้องทำความสะอาดสิพี่! เดี๋ยวมันสกปรก”

“มะ ไม่ต้องงงง อันนี้ไม่ด้ายยย”

เอ้า!! ไม่ได้ได้ยังไง เปิดสิโว้ยยยยย

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวมันไม่สะอาดด”

กลายเป็นว่าผมและเขาพยายามยื้อยุดผ้าเช็ดตัวผืนน้อยกันอย่างเมามันส์(?) อะไรของเค้าวะ? คนอาบน้ำก็ต้องขัดถูทุกซอกทุกมุมสิเห้ย

“พอแล้วๆๆ อันนี้กูจัดการเอง มึงไปนอนเถอะ ขอบใจมากนะบาส”

“แต่...”

“ไปเห๊อะ!”

ฮ่าาาา ผมหัวเราะแล้วยิ้มก่อนจะส่ายหน้าขำๆกับท่าทางของคนอายุมากกว่า

“พี่เขินผมงั้นเหรอ?”

“ออกป๊ายยย~”

ช่างเป็นลามะที่ตลกจริงๆ

image

.

.

.

To be continued

Ps : มาแล้วววววว เค้าแค่หายไปสอบมาเฉยๆๆ

เป็นยังไงบ้างง

Facebook : I’m Mynt

Twitter : i mynt


ความคิดเห็น