email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

อ่านแบบไม่ต้องการสาระมากครับ ต้องการแค่ความหื่นแต่มีสตอรี่นะ - สามารถติดตามเอ็มได้ในเพจ ไรท์เอ็ม หรือทวิตเตอร์ @heartfilia_emma ได้เลยนะครับ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันมาก ๆ เลยะนะครับ

ชื่อตอน : Chapter 26

คำค้น : น้องส้มตำคนกาม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 32k

ความคิดเห็น : 66

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ต.ค. 2563 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 26
แบบอักษร

“พี่มีคลิป…”  

ประโยคจากปากของชายหนุ่มคนนั้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของร่างเล็กผู้ที่ซึ่งนั่งงอตัวกอดเข่าน้ำตาไหล คิดไม่ออกเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองควรจะทำยังไงดี 

ซ้ำก่อนหน้านี้ยังถูกใครคนนั้นขยับเข้ามาจูบลงที่ริมฝีปากในขณะอยู่ในภวังค์ อาจจะดูสัมผัสไม่มาก แต่การที่คนรักเข้ามาเห็นจนกลายร่างเป็นสมิงผู้อาฆาตตะคอกใส่เสียงดังลั่นก็ยิ่งทำให้หัวใจดวงน้อยอ่อนแอ 

 

ในอดีต~ 

“พี่แค่อยากบอกเราไว้เป็นอุทาหรณ์ เพราะพี่ก็ไม่ได้ต่างไปจากน้องที่มีคนเกลียดเพราะคำบอกเล่าในอินเทอร์เน็ต”  

“…”  

“และก็เรื่องคลิป…” ประโยคต่อมาที่ออกจากปากของหญิงสาวใบหน้าสวยหุ่นดีถึงขั้นเป็นนางแบบเอ่ยบอกส้มตำ  

รุ่นน้องที่เขารู้จักผ่านคุณแม่สาวประเภทสองที่ร้านอาหารหลังมอ ยามเอ่ยประโยคนั้นแววตาของเธอกลับฉายความรู้สึกอันแสนเจ็บปวดออกมาเสียจนคนฟังสัมผัสได้ 

“มันทำลายชีวิตพี่จนเกือบหมด”  

“อื้อออ… อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้น ส้มรู้ว่าพี่รู้สึกยังไง เข้าใจความรู้สึกพี่ดีเลย ยังมีอีกหลายคนที่เขาไม่ได้มองพี่เป็นคนแบบนั้นนะ”  

“…”  

“เรื่องเซ็กซ์มันเป็นเรื่องปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือผู้ชายที่มันทำแบบนั้นกับพี่” คลิปหลุดของหญิงสาวตรงหน้าก็ใช่ว่าจะไม่เคยดู แต่ดูได้แป๊บเดียวก็จำต้องกดออกเพราะทำใจดูไม่ได้ หากเป็นคลิปโป๊ต่าง ๆ นานาส้มตำจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลยจริง ๆ นอกเสียจากมีอารมณ์ร่วมด้วย 

เขาเองก็เคยถูกคนใส่ร้ายว่ามีคลิปหลุดว่อนเน็ตเลยยิ่งเข้าใจความรู้สึกของหญิงสาวตรงหน้าดีเลยแหละ มันต้องทรมานมากแค่ไหนที่ถูกใครสักคนทำแบบนั้น 

“ขอบใจนะ… พี่โอเคขึ้นมากแล้ว มันเหมือนชินซะมากกว่า เราต้องระวังนะส้ม ไม่ใช่แค่เรื่องคลิป แต่การที่มีคนเอารูปเราไปตั้งขายของหรือขายบริการด้วย”  

“อะ อื้ม… ส้มจะระมัดระวังครับ”  

 

ปัจจุบัน~ 

‘เราต้องทำยังไง ต้องทำไงวะส้มตำ’ ความเครียดจากเรื่องที่ไม่เคยคิดว่ามันจะเกิดขึ้นกับตัวเองมาก่อนทำให้ร่างเล็กสั่นคลอนไปด้วยความกลัว กลัวว่าจะทำให้คนอื่นผิดหวัง 

ครอบครัวจะคิดยังไง แล้วความรักระหว่างเขากับชายที่รักมั่นจะยังมีอยู่เหมือนเดิมไหม อีกอย่างที่ถูกตะคอกใส่เมื่อกี้ทำให้เสียขวัญมากแค่ไหนใครจะไปรู้ ทำไมพี่ไทเกอร์ถึงไม่อ่อนโยนกับเขาเลยแม้แต่น้อย ไม่คิดจะเห็นใจเขาบ้างเลยหรือไง 

บอกไปแล้วว่าวันนี้เขาเพลียจริง ๆ นอนดึกสมงสมองก็ยิ่งคิดอะไรไม่ค่อยได้ ซ้ำยังมาถูกเรื่องแบบนี้กระหน่ำใส่เสียจนตั้งหลักไม่ทัน มันทำให้เขารู้สึกแย่จริง ๆ นะ 

โคตรแย่เลยแหละ… 

 

“มึงจำไว้นะส้ม ถ้ากูหรือมึงคนใดคนหนึ่งมีเรื่องให้เครียดมาก ๆ มากแบบมากระดับสิบเต็มสิบ ต้องมาคุยกันเพื่อหาทางออก อย่าเอาแต่เครียดจนไม่ได้สติเด็ดขาด”  

 

ประโยคจากปากของเพื่อนสนิทแทรกเข้ามาในหัวทันทีที่คิดออก ใบหน้าของมันและความหนักแน่นในการพูดประโยคนั้นทำให้ร่างบางรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาอีกนิด 

ใบหน้าใสเงยขึ้นเช็ดน้ำตาพร้อม ๆ กับคนตัวสูงที่เดินออกมาจากห้องน้ำ ตากลมแดงปรายไปมองจึงเห็นว่าเจ้าตัวมีสภาพเปียกโชก ใบหน้าคมมองมาที่เขาด้วยสายตานิ่ง ๆ  

‘คนใจร้าย…’ แต่กลับรู้สึกไม่โอเคที่พี่ไทเกอร์ไม่ได้ต่างไปจากพี่ชายของเจ้าตัวที่ขู่เขาเลย กระชากลากดึงน้องซ้ำยังตะคอกใส่ด้วยใบหน้าเหมือนพร้อมฆ่า 

ไม่รู้เลยเหรอว่าวินาทีที่ได้ยินประโยค ‘พี่มีคลิป…’ สมองเขามันประมวลผลอะไรต่อมิอะไรเสียจนทำให้ไม่ได้สติ ส้มตำค่อย ๆ ลุกขึ้นเม้มปากมองชายตัวสูงที่เดินเข้ามาใกล้ 

“เหตุผลของส้มมีให้พี่ฟังได้เสมอ แต่พี่กลับไม่คิดที่จะถามดี ๆ เลย”  

“…”  

“ส้มรู้สึกยังไงทำไมพี่ไม่หยุดอารมณ์ไว้เลย?”  

“อย่าพูดเหมือนกูผิด…” มือหนาเลื่อนมาจับข้อมือเล็กจนส้มตำต้องดึงหนี ถึงแม้จะสู้แรงไม่ไหวแต่เขาก็ออกแรงขัดขืน เขาโกรธพี่ไทเกอร์มากจริง ๆ จากที่เสียใจจนร้องไห้ตอนนี้กลับรู้สึกอยากทุบตี 

“ทำไมต้องถามส้มว่าส้มปฏิเสธเขาไหม พี่ไม่คิดเลยใช่ไหมว่าส้มไม่ได้อยากให้ใครสัมผัสตัวเองเลยด้วยซ้ำนอกจากพี่ ยังไงพี่ก็ยังไม่มั่นใจในตัวส้มอยู่ดีว่ะ”  

“เมียกูถูกจูบแถมยังไม่ผลักออกมึงต้องให้กูรู้สึกยังไงวะ?” เสียงแข็งดังขึ้นพร้อมแรงบีบและดันส้มตำจนชิดกระจกอีกครั้ง ความร้อนที่ดับไปจนสามารถเดินออกมาได้เริ่มก่อตัวขึ้นง่าย ๆ  

ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันและจ้องหน้าคนตัวโตเหมือนไม่ยอมแพ้ แต่ถามว่ากลัวพี่ไทเกอร์ไหมก็กลัว ชายคนนี้เวลาโกรธนั้นน่ากลัวจนเกินไป 

“พี่ไม่เคยรู้เลยใช่ไหมว่าตัวเองชอบทำให้ส้มกลัว”  

“…”  

“เวลาพี่โกรธพี่ไม่คิดเลยเหรอว่าจิตใจส้มต้องรู้สึกยังไงเวลาโดนขู่หรือถูกทำร้าย” น้ำเสียงเหมือนตัดพ้อทำให้ไทเกอร์แอบคิดตามเล็กน้อย 

“…” แล้วทำไมน้องมันต้องเอาแต่พูดเหมือนเขาผิดนักผิดหนา มือบางที่กำนามบัตรอีกคนไว้ค่อย ๆ แอบสอดใส่กระเป๋ากางเกงพลางทำสีหน้าไม่พอใจในตัวของรุ่นพี่ 

“บอกกูมาว่ามันเกิดอะไรขึ้นข้างล่าง”  

“…” ร่างเล็กแอบทำสีหน้ากังวลเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องก่อนหน้า 

เขาควรบอกพี่ไทเกอร์ดีไหมเรื่องคลิป ถ้าพี่ไทเกอร์รู้แล้วไปโวยวายใส่พี่ชายของเจ้าตัวคลิปจะถูกปล่อยหรือเปล่า หรือเขาควรปรึกษากับปูนแล้วแก้ไขปัญหานี้ด้วยตัวเองอย่างใจเย็น 

บางครั้งปูนมันอาจช่วยเขาได้ เพราะทุกครั้งมันมักจะเสนอทางออกดี ๆ ให้ได้เสมอ คงเพราะมันเคยผ่านอะไรมาเยอะมากกว่าเขา 

“เปล่า” ตอบด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ ใบหน้าใสพยายามหลบสายตาคมจนไทเกอร์ขมวดคิ้ว 

“…”  

“ส้มอยากกลับห้อง” บอกพร้อมพยายามดึงแขนตัวเองออก แต่นั่นกลับเหมือนเป็นการจุดเพลิงร้อนในหัวของคนโกรธ แรงบีบที่ข้อมือทำให้ส้มตำนิ่วหน้ามากกว่าเดิม ไม่บอกก็รู้ว่าคงช้ำไปหมดแล้ว 

“หึ… กูกะแล้วเชียว เอาแค่กูคนเดียวไม่พอเลยใช่ไหมวะส้ม?”  

“…” ได้ยินคิ้วสวยจึงขมวดเข้าหากัน 

“ร่านขนาดที่ของกูคนเดียวไม่พอจะเอาพี่กูด้วยเลยเหรอวะ? มึงมันน่าจับเอาให้หา-”  

เพียะ!  

“จะดูถูกส้มก็ได้ถ้าพี่อยากทำแบบนั้น แต่อย่ามาหาว่าส้มอยากเอาคนอื่นทั้ง ๆ ที่ส้มรักแค่พี่คนเดียว” ร่างเล็กเอ่ยด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจพร้อมอวัยวในอกข้างซ้ายที่อ่อนแอลงกว่าเก่า 

เขาสะบัดมือหนาออกจนหลุดพร้อมกับทำท่าจะเดินหนีแต่กลับถูกกระชากกลับมากอดตามด้วยใบหน้าคมก้มลงมาไซ้ที่ซอกหูเหมือนคนขาดสติ พยายามดิ้นหนีทั้งทุบทั้งตีแต่พี่ไทเกอร์กลับเหมือนคนบ้า 

“ยะ หยุด! อ๊ะ…” ร้องบอกแค่ไหนก็เหมือนเสือร้ายจะไม่แม้แต่จะหยุดฟัง 

ร่างบางถูกกระชากและดันลงนอนบนเตียงตามด้วยคนตัวโตขึ้นมาคร่อมกดข้อมือทั้งสองข้างของเขาไว้ ตามด้วยฟันซี่คมก้มลงมากัดไซ้ที่หน้าท้องบริเวณที่เสื้อเปิดขึ้น 

มันไม่ได้ทำให้ส้มตำรู้สึกดีเลยแม้แต่น้อย พี่ไทเกอร์จะหารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังทำให้หัวใจของคนที่ถูกเรื่องบ้า ๆ ทำร้ายยิ่งอ่อนแอลงมากขึ้นเรื่อย ๆ  

เขาอาจจะไม่ใช่คนที่อ่อนแอได้ง่าย ๆ แต่การที่ถูกอะไรหลาย ๆ อย่างรุมเร้าคนเรามันก็มีขีดจำกัด แล้วยิ่งคนที่รักมาทำแบบนี้ด้วยยิ่งแล้วใหญ่ 

“ฮึก… หยุด” เสียงสะอื้นทำให้ร่างสูงแอบชะงัก 

ใบหน้าคมผละร่างบางออกมามอง เห็นคนตัวเล็กเม้มปากน้ำตาคลอ นั่นทำให้สติที่ขาดหายไปถึงกับวิ่งกลับเข้ามาในหัวพร้อมกับความรู้สึกผิดในทันที 

“ฮืออ…”  

“ส้ม…”  

“ยะ อย่าจับนะ!”  

“กูขอโทษ…” เสียงทุ้มแผ่วออกมาเบา ๆ พร้อมมือหนาผละออกจากข้อมือเล็ก เขาสังเกตเห็นว่ามันขึ้นเป็นรอยแดงเพราะถูกกระชาก 

แต่ส้มตำกลับไม่แม้แต่จะขยับตัวหนี ซ้ำยังเอาแต่ร้องไห้เหมือนเด็กถูกทำร้าย นั่นยิ่งทำให้หัวใจของเสือตัวโตอ่อนปวกเปียกลงทันควัน น้องมันเปียกไปหมด เตียงที่กำลังนอนก็เช่นกัน 

“ฮึก… คะ คนใจร้าย”  

“ขอโทษ” ใบหน้าคมซุกลงที่อกเรียบตามด้วยแรงกอดเป็นการปลอบ 

“กะ กลับห้อง…”  

“…”  

“ฮึก… ส้มอยากกลับห้อง” เขาไม่อยากทำอะไรแล้วนอกจากกลับห้อง รู้สึกเหมือนไม่ไหวแล้วจริง ๆ  

เขาโกรธทุกอย่างที่ทำให้ตัวเองกับพี่ไทเกอร์เป็นแบบนี้ ต่างคนต่างคุยกันไม่ได้จนเกิดการกระทำที่ทำให้เขานั้นเสียใจ มันหนักและเหนื่อยจนไม่อยากทำอะไรแล้ว 

เขาแค่อยากกลับห้อง… 

 

 

ตั้งแต่ขึ้นรถจนถึงห้องคนตัวบางก็ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากคุยกับชายผู้เป็นแฟนเลยสักคำ สองขาเรียวสาวเข้ามาในห้องนอนจัดการถอดเสื้อผ้าเพื่อที่จะผลัดชุดที่เปียกชื้นออก 

แต่ใส่ได้เพียงเสื้อยืดสีขาวกับชั้นในสีดำก็ได้รับแรงกอดจากคนตัวโตที่เพิ่งถอดเสื้อเปียกพาดบ่าเดินเข้ามาตาม ส่วนเบาะรถไม่ต้องพูดถึงเพราะเปียกไปหมด 

“กูขอโทษ…” ใบหน้าคมเกยไหล่เล็กพร้อมโอบกอดเอวบางไว้แน่น รู้ว่าผิดแต่ก็ไม่อยากให้คนตัวเล็กมันเป็นแบบนี้เลยจริง ๆ มันไม่ใช่คนที่จะมาทำตัวแบบนี้เลยด้วยซ้ำ 

“ส้มเหนื่อย…” หันมาดันอกแกร่งออกก่อนจะย้ายตัวเองในสภาพเสื้อยืดและชั้นในสีดำขึ้นมาบนเตียงและนอนตะแคงข้างหนีคนตัวสูง เขาเหนื่อย เขาเครียด เขายังไม่อยากจะพูดอะไรในตอนนี้ 

สัญญาว่าจะคุยกับพี่ไทเกอร์ แต่ขอให้ทุกอย่างในสมองมันประมวลผลเข้าที่เข้าทางก่อน อีกอย่างการกระทำและคำพูดที่ไม่ได้สติจากชายที่เป็นคนรักเมื่อกี้ทำให้หัวใจเขายิ่งได้รับบาดเจ็บ แล้วจะไม่ให้งอนหรือเสียใจได้ยังไงกัน 

เขารู้ว่าพี่ไทเกอร์ขาดสติ รู้ว่าเพราะอะไรถึงทำให้เจ้าตัวเป็นแบบนั้น เพราะมันก็ไม่ต่างไปจากเขาที่สมองคิดอะไรไม่ได้จนทำให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้น หากไม่เหม่อลอยก็คงดันร่างของชายคนนั้นออกไปแล้ว 

“…” ร่างสูงออกมาไล่สายตามองคนตัวบางตั้งแต่หัวจรดเท้า จะงอนหรือไม่พอใจอะไรก็น่าจะใส่เสื้อผ้าให้มันครบชิ้นก่อนไหมวะ 

ไทเกอร์ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจก่อนจะกลับเข้าไปในห้องแต่งตัว เก็บเสื้อผงเสื้อผ้าแล้วจัดการตัวเองแล้วจึงออกมาในสภาพใส่แค่กางเกงวอร์ม 

แรงยุบตัวของที่นอนทำให้คนที่ฝืนหลับตารับรู้แต่ไม่ขยับตัว ก่อนขึ้นมาบนเตียงไทเกอร์ได้ทำการเปิดเครื่องปรับอากาศแล้วเรียบร้อย 

ตอนนี้เวลายังเป็นช่วงบ่าย แต่ถ้าคนน้องมันจะงอนจนอยากจะนอนกลางวันเขาก็ไม่อาจที่จะห้ามได้ ดุไปก็ผิด หวงไปก็ผิด จะน้อยใจเหมือนมันได้บ้างไหม ผ้าห่มถูกดึงขึ้นคลุมส่วนที่ล่อตาล่อใจเขาพร้อมกับร่างสูงที่นอนตะแคงชิดคนตัวบาง 

“ส้ม… กูขอโทษ…” มือหนาสัมผัสที่ไหล่เล็กพร้อมขยับเข้ามากระซิบที่ผมนุ่มเบา ๆ  

“…” เงียบ 

“ขอโทษที่ตะคอกใส่ ขอโทษที่ทำเหมือนคนบ้าไม่มีสติ” เขาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ เขาใช้แต่อารมณ์จนทำให้น้องมันร้องไห้ 

“ส้มตำ…” เอ่ยอีกครั้งเบา ๆ  

“กูขอโทษจริง ๆ”  

“เลิกขอโทษได้แล่ว ส้มเหนื่อยส้มจะนอน…” บอกพลางดิ้นเล็กน้อย ขอโทษมาตลอดทางแล้วยังจะขอโทษอะไรอีก ไว้ค่อยคุยกันไม่ได้เหรอ 

“เป็นอะไร?”  

“…” เงียบ… 

“มีอะไรไม่สบายใจแค่บอกกูไม่ได้เหรอ เมียเป็นแบบนี้กูเองก็ไม่มีความสุข กูแคร์มึงโคตร ๆ นะส้ม อีกอย่างมึงไม่เคยเป็นแบบนี้เลยว่ะ”  

“…” เงียบ… 

“เฮ้อ... ถ้ากูทำอะไรให้มึงไม่พอใจก็ขอโทษ กูขออย่างเดียว” ร่างหนาขยับเข้าไปสวมกอดร่างเล็กไว้หลวม ๆ  

“…”  

“อย่าทิ้งกูนะ…” ขอออกตัวไว้ก่อนเลยแล้วกัน ถ้ามันงอนจนถึงขั้นเลิกชอบแล้วทิ้งเขาไปจะทำไงวะ 

ความรู้สึกของพี่ไทเกอร์ที่ส่งผ่านมาให้ทางคำพูดทำให้ส้มตำรู้สึกได้เช่นกัน รู้ว่าเสือตัวโตกำลังง้อและเขาเองอาจจะดูงี่เง่าจนเกินไป แต่มันก็เพราะเรื่องที่ผ่านมาเมื่อไม่นานนี้ 

สักพักร่างเล็กกลับพลิกหันมามองจนเจ้าของใบหน้าคมต้องเลิกคิ้ว น้องมันหายงอนแล้วเหรอ? เห็นเช่นนั้นใจเขาจึงเริ่มมีหวัง เพราะส้มตำคนปกติมันต้องหายงอนเขาง่าย ๆ ดิวะ 

“…” แต่แล้วกลับยิ่งงงเมื่อน้องมันเอาแต่มองหน้าเขาเหมือนมีอะไรให้เครียดก่อนจะขยับเข้ามากอดซุกที่อก 

จุ๊บ… 

“ขอโทษ… หายงอนยัง?” แรงจุ๊บที่ผมหอมพร้อมประโยคคำถามนุ่ม ๆ จากร่างสูงทำให้ส้มตำเริ่มใจอ่อน 

ตอนแรกที่คิดไว้ว่าจะเก็บความลับไว้จัดการเอง พอคิดไปคิดมามันกลับเหมือนละครหลังข่าวไม่มีผิด นางเอกเก็บความลับไว้ไปแก้ไขเองคนเดียวทั้ง ๆ ที่มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับพระเอกด้วย จนสุดท้ายก็พลาดทำให้ปัญหามันใหญ่โตมากขึ้นกว่าเดิม 

คิดไปคิดมาแล้วทำไมเขาถึงดูโง่เลยอะ 

“กูแค่หึง กูไม่รู้ว่าทำไมพี่กูมันถึงจูบมึง วินาทีนั้นกูรู้แค่ว่ากูไม่ยอม กูโกรธเพราะคนที่กูรักกูหวงแม่งโดนผู้ชายคนอื่นจูบ จะเป็นพี่ชายแท้ ๆ หรือใครคนอื่นกูก็ไม่พอใจมึงรู้ใช่ไหม?” ถึงคราที่ต้องอธิบายออกมาให้น้องมันฟังแล้วว่าเขารู้สึกยังไง 

แม่งเห็นเมียตัวเองถูกจูบต่อหน้าต่อตาซ้ำมันยังไม่เห็นจะปฏิเสธอะไรเลยใครจะไม่โกรธ เห็นว่ามือมันดันอีกฝ่ายไว้ แต่ทำไมเหมือนยอมให้มันจูบวะ 

“อีกอย่างที่ด่าที่ใช้กำลังก็เพราะอารมณ์ มึงก็รู้ว่ากูทนไม่ไหว”  

“ส้มขอโทษ…” เสียงใสแผ่วออกมาเบา ๆ ทำให้ไทเกอร์ต้องเงียบและรอฟังคำอธิบายจากเด็กที่มันเหมือนพร้อมที่จะเผยเหตุผลในใจ 

ส้มตำมันก็เป็นแบบนี้ไง เก็บอะไรได้ไม่นานหรอก หากจะจริงจังกับอะไรสักอย่างจริง ๆ ยังไงก็คงจริงจังได้ไม่ถึงวันหรอก เหมือนตอนนี้ที่เขาคิดว่ามันน่าจะไม่โอเค 

“ยอมรับว่าเหมือนคนโง่ ส้มไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าพี่เขาจะจูบส้ม เพราะตอนนั้น…” ร่างเล็กหยุดเมื่อจะพูดถึงเหตุผลที่แท้จริงซึ่งร่างสูงเองก็พร้อมที่จะรับฟังถ้าหากมันมีเหตุผลที่ดีพอ เขารู้ว่ามันรักเขาคนเดียว แต่ที่ด่าว่าร่านก็เพราะอารมณ์ 

“ส้มถูกขู่…”  

“ฮะ?” ได้ยินมือหนาจึงดันน้องมันออกมามองหน้า ร่างบางเม้มปากมองเขากลับ ซ้ำใบหน้าใสยังดูเหมือนเครียดเสียอีกต่างหาก 

เรื่องคลิปมันเป็นสิ่งที่เขากังวลมาโดยตลอด ไม่ว่าจะจากคำพูดของรุ่นพี่หรือคำเตือนจากคุณแม่สาวประเภทสอง เอาจริง ๆ คือกังวลตั้งแต่ตอนที่ส่วนนั้นของพี่ไทเกอร์คาอยู่ในร่างแต่กลับหันไปเห็นใครอีกคนมองลงมา 

ยอมรับว่าตอนที่ได้ยินว่ามีคลิปและขู่ว่าจะปล่อยใจเขามันแป้วไปหมด นึกถึงหน้าแม่และพี่ชายตอนที่เห็นคลิปตัวเองถูกผู้ชายเอาในน้ำ คนจะหาว่าร่านไม่ดูที่ดูทางไหม 

ชื่อเสียงที่ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้วจะทำให้คนพี่ที่ฐานะทางบ้างดี ทำให้พ่อแม่ของเจ้าตัวไม่โอเคถึงขั้นให้เขาเลิกกันหรือเปล่า ถ้ามองเขาว่าไม่ฉลาดสมองคงไม่ประมวลผลถึงสิ่งที่จะตามมาได้เยอะมากขนาดนี้ในเวลาอันสั้น ๆ แบบนั้นหรอก 

แต่ก็นั่นแหละ ใครจะไปรู้ว่าระยะเวลาอันสั้น ๆ ที่กำลังตกอยู่ในภวังค์นั้นจะทำให้ตัวเองถูกริมฝีปากหยักขยับเข้ามาจูบ ตามด้วยเรื่องบ้า ๆ ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้น 

“พี่ชีตาห์บอกว่ามีคลิปที่เรามีอะไรกันในสระ แล้วขู่ส้มว่าจะปล่อย ส้มกลัวมากแค่ไหนพี่ไทเกอร์รู้ไหม ชื่อเสียงที่แย่อยู่แล้วจะยิ่งต่ำตมกว่าเดิมไหม”  

“…” คลิป?  

“ส้มกลัวจนไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าถูกจูบ อีกอย่างพอโดนพี่ตะคอกใส่แล้วใช้กำลังยิ่งทำให้ส้มกลัว แต่ตอนนี้ไม่กลัวละ”  

“ส้มเอ๊ย… มึงไม่บอกกูเร็ว ๆ ล่ะ” มือหนาขยี้ผมนุ่มแรง ๆ ด้วยความมันเขี้ยว 

“ไอ้พี่เสือบ้า ที่น้องอธิบายไปพี่ไม่เข้าใจเลยเหรอ ก็บอกกลัวจนไม่มีสติ พี่ลองโดนขู่ดูบ้างไหม?”  

“…” นี่มันกล้าด่าเขาว่า ‘ไอ้พี่เสือบ้า’ เหรอ?  

“เอากันในน้ำเหมือนพวกโรคจิต คนจะไม่ด่าจะไม่ว่าได้ยังไง”  

“ก็มึงโรคจิต”  

“ก็ใช่… อ๊ะ! พี่ไทเกอร์!” กำปั้นเล็กทุบลงที่อกแกร่งเนื่องจากเผลอตัว ก่อนจะถูกมือหนาดึงเข้ามากอดไว้แน่น ๆ ในขณะที่สมองของเสือร้ายประมวลผลตามเรื่องที่น้องมันบอกอย่างรวดเร็ว เขาจะทำยังไงดี แต่ชายผู้เป็นพี่ไม่น่าจะเลวร้ายขนาดนั้นไหมวะ 

“อื้อออ… หายใจไม่ออก” ได้ยินเสียงงอแงจึงยอมคลายกอดให้น้องมันออกพร้อมกับแรงทุบเบา ๆ ที่แขนหลาย ๆ ที 

“ทีตัวเองโกรธยังไม่มีสติเลย” แล้วเขาจะกลัวจนไม่มีสติบ้างไม่ได้เลยเหรอ 

“อื้อ… ขอโทษ…” บอกเสียงไร้อารมณ์แต่กลับขยับลงไปกดจูบลงที่แก้มเนียนหลาย ๆ ครั้งจนร่างเล็กหน้าแดงพลางเผลอหัวเราะ 

ส้มตำของเขามันน่ารักจริง ๆ ว่ะ มีเหตุผลหรือความลับอะไรก็เก็บไว้ไม่เคยอยู่ แม่งบอกเขาออกมาจนหมด คิดถูกแล้วที่เลือกคบรุ่นน้อง มันหลอกเราไม่ค่อยได้ 

“มีความลับอะไรอีกไหม?” ถามไปแต่คนตัวบางมันกลับทำหน้าชะงักและขยับเข้ามาซุกที่อก 

“…” เงียบ 

“ถามก็ตอบดิวะ” ยังจะเอาแต่ใช้แก้มถูไปมาที่อกเขาอีก 

“คะ คือ… ส้มเคยแอบชักว่าวให้ตอนที่พี่นอนหลับด้วย”  

“…” ฮะ?  

“ฮือออ… เมื่อสามวันก่อนอะ ก็มันอดไม่ได้!” ผละใบหน้าออกมาอธิบายเหมือนเด็กหาข้อแก้ตัว ถึงว่าทำไมเขาถึงฝันแปลก ๆ  

เฮ้อออ… 

มือหนาดึงร่างเล็กเข้ามากอดพลางลูบหลังมันไปมาอย่างนึกเอ็นดู สรุปแม่งหายเครียดแล้วเหรอวะ? ตอนแรกคงคิดจะแก้ปัญหาด้วยตัวเองสินะ มันคงโดนขู่ให้ทำตามคำสั่งไม่งั้นคลิปจะถูกปล่อย 

เอ๊ะแต่เดี๋ยว… 

‘อืม… จะว่าไปทำไมกูไม่ลองหาอะไรมาขู่มันให้ทำตามคำสั่งบ้างวะ หึ ๆ ลองดีไม่วะ…” คงจะดีไม่น้อยแน่ ๆ เลยว่ะ มันจะให้เอากี่ท่ากี่น้ำหรือปรนนิบัติเขามากแค่- 

เพียะ!  

“…” แรงตบที่หน้าแรง ๆ ทำให้ไทเกอร์รีบหุบยิ้มพร้อมกับออกจากภวังค์ในทันที น้องมันลุกขึ้นนั่งมองเขาพลางขมวดคิ้วแปลก ๆ  

“พะ พี่ยิ้มน่ากลัว”  

“…”  

“บอกมาเลยนะว่าคิดอะไรอยู่” ใบหน้าใสดูตื่นตระหนกขึ้นทันตาเห็น แล้วมันจะทำหน้าแบบนั้นทำไม ไทเกอร์จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งขมวดคิ้วมองเด็กตรงหน้าที่กำลังทำตัวกระวนกระวาย ซ้ำหน้ามันยังแดงเหมือนกำลังเขิน 

“เป็นไร?”  

“ส้มคิดว่าพี่เป็นบ้าไปแล้ว ทำไมพอเล่าเรื่องคอขาดบาดตายให้ฟังพี่ถึงต้องยิ้มน่ากลัวแบบนั้นออกมาด้วย แถมส้มเรียกพี่ก็ไม่ได้ยิน” บ่นเหมือนเด็ก 

“…” สัด… 

“อีกอย่าง… ไทเกอร์น้อยมันแข็งแล้วด้วย” นิ้วขาวชี้ตรงมายังเป้ากางเกง ไทเกอร์จึงต้องก้มลงมามอง ก่อนเขาจะชะงักเมื่อเห็นน้องชายตัวเองที่แข็งพร้อมใช้งานถูกงัดออกมาโชว์ คิ้วดกขมวดและเงยหน้าขึ้นมามองใบหน้าใสทันที 

“มึงทำอะไร?”  

“สะ ส้มแค่ลองดึงกางเกงพี่ลง” ใบหน้าใสสีแดงระเรื่อตอบพร้อมหันหนีด้วยความเขิน 

“…” ไม่รู้จะพูดอะไรนอกเสียจากดึงกางเกงขึ้นมาเก็บน้องชายแล้วมองเด็กทะลึ่งที่หันหน้าหนีกลบเกลื่อนอย่างเขินอาย ทำไมมันน่าจับตีก้นจังวะ 

“พี่กำลังจินตนาการอะไรลามก ๆ ใช่ไหมล่ะ!? ทำหน้าหื่นแถมยังเคแข็ง คนลามก!” มือขาวยกขึ้นมาทาบแก้มของตัวเองไว้ทั้งสองข้างเหมือนกับเขิน ตากลมโตใสซื่อเสียจนไทเกอร์อยากเล่นด้วย 

“ใช่… กูจินตนาการว่ามึงกำลังอมให้อยู่”  

“ฮืออออ… แล้วส้มได้เลียตรงหัวป่ะ ตรงรอยแยกที่มีน้ำกามอะ ถ้าได้อมแล้วไม่เลียตรงนั้นคือพลาดมากนะ”  

“…” เออส้มตำกลับมาละ 

“ละ แล้วน้ำแตกบ่?” บ่? เปลี่ยนภาษาแล้วด้วยเว้ย 

“อยากรู้ก็ขยับเข้ามาอมสิครับ” ร่างเล็กขยับเข้ามาหาแต่ไม่ได้คิดที่จะอมเหมือนที่บอก 

ส้มตำขยับเข้ามาล้มตัวลงทับจนเขาจำต้องเอนลงไปนอนหงายให้มันเอาคางเกยอกมองขึ้นมาสบตาเหมือนเด็กน้อย สองสายตาสบประสานกันไม่กะพริบก่อนรอยยิ้มบนใบหน้าใสที่ทำให้เขารักเขาหลงจะปรากฏขึ้นจาง ๆ ชวนให้ใจสั่น 

“คนบ้า… คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกหนังเหรอ โกรธแล้วเข้าไปเปิดน้ำฝักบัวฉีดใส่ตัวจนเปียก” เอ่ยพร้อมใช้จมูกถูไปมาที่อกเปลือยเหมือนทุกครั้ง 

“…” หึ… เด็กมันขยี้เก่ง แต่บอกเลยถ้าไม่ดับความร้อนน้องมันตายแน่ ๆ ไม่รู้ซะแล้วว่าไทเกอร์คนนี้โกรธสุดได้มากแค่ไหน เกือบฆ่าพี่ชายตัวเองแล้วไหมล่ะ 

“ส้มจะยอมทำตามที่พี่ชีตาห์บอก”  

“สัดไม่ได้… และอย่าคิดว่ากูจะ-” ใบหน้าใสขยับขึ้นมาประกบปิดปากเขาก่อนจะพยายามสอดลิ้นออกมาเลียเสียจนไทเกอร์ชะงัก 

มีเหรอที่คนอย่างเขาจะไม่ใจอ่อนเปิดปากให้น้องมันสอดเข้ามาแลกความหวาน ตวัดหยอกล้อกันไปมา ของใหญ่ ๆ ที่แข็งในร่มผ้าดันขาเสียจนส้มตำสัมผัสได้ ไม่นานจึงรีบผละใบหน้าออกก่อนตัวเองจะถูกเสือขย้ำ 

ลืมไปแล้วหรือไงว่ากำลังเล่นกับเสืออยู่… 

“ส้มถูกจุ๊บไปแล้วยังไม่จุ๊บล้างรอยเสือตัวอื่นเลย จะบอกอีกครั้งด้วยว่าอย่าคิดว่าส้มจะให้เสือตัวไหนบนโลกได้กินร่างกายของตัวเองนอกจากเสือตัวนี้” บอกพร้อมยกนิ้วขึ้นมาจิ้มที่อกแกร่งหลาย ๆ ที พร้อมกับปากที่ยู่ ๆ เสียจนไทเกอร์อยากขย้ำ อยู่ปีสองมันจำเป็นต้องน่ารักเหมือนเด็กขนาดนี้ไหมวะ 

“อีกอย่างที่จะยอมทำตามเพราะส้มอยากเอาคืนเสืออีกตัวที่เป็นพี่ชายของผัวต่างหาก งั้นเรามาวางแผนกัน ส้มจะลุยไปกับสามี!”  

“วางแผนก่อนมีลูก?”  

“พี่ไทเกอร์นี่ตลกดีนะ เคยนอนอยู่เฉย ๆ แล้วเคขาดป่ะ?”  

หมับ… 

“สัด…” ตอนพูดว่าเคขาดแม่งสอดมือเข้ามากำที่น้องชายเขาอย่างจัง เอาซะสะดุ้งเลยมึงเอ๊ย 

อ่อยเก่ง จับเก่ง ซ้ำยังขู่ผัวเก่ง ฉายามึงไง”  

“ฮ่า ๆ ก็มันน่าจับอะ”  

“เอออ่ะ…” หลังจากนั้นไทเกอร์ก็ได้ซักถามส้มตำอีกหลาย ๆ อย่าง เพราะเขาเองก็ต้องจัดการกับเรื่องที่เจอมาในวันนี้เหมือนกัน 

แต่โชคดีที่ร่างเล็กมันไม่เครียดและทำตัวให้เหมือนปกติแล้ว เขาเองจึงได้โล่งอก ตอนนี้เวลาผ่านมาได้หลายชั่วโมงแล้ว ดวงอาทิตย์ตกดิน ไฟจากตึกสูงเริ่มเปิดสว่างสู้กับแสงการจราจร 

เจ้าของใบหน้าคมยืนเลือกของใช้ของจำเป็นในร้านสะดวกซื้อ ก่อนจะได้ยินเสียงใส ๆ ของคนตัวเล็กที่กำลังยืนคุยกับพนักงานหน้าเคาน์เตอร์จึงได้หันไปมอง 

ส้มตำอยู่ในชุดกางเกงวอร์มขายาวสีเทา ซึ่งเป็นสีและยี่ห้อเดียวกับที่เขาใส่อยู่ แตกต่างกันที่ไซซ์ เสื้อยืดสีขาวชมพูอ่อน ๆ พอดีตัว มองแล้วดูน่ารักดี ส่วนร่างสูงใส่เสือกีฬาสีน้ำเงินเข้ม สิ่งที่รองรับฝ่าเท้าทั้งสองคู่คือแตะยี่ห้อและสีดำเหมือนกัน แตกต่างกันที่ขนาดเช่นเดิม 

“ไม่เคยใช้ของแบบนี้ในเซเว่นเลยอะ แต่เจลแบบนี้มันก็ใช้เหมือน ๆ กันกับยี่ห้ออื่นใช่ไหมครับ เอาไปทา-”  

หมับ… 

“อ๊ะ…” รอยยิ้มหล่อ ๆ ส่งไปให้พนักงานที่ยังคงยืนงงก่อนจะลากต้นแขนของร่างเล็กออกมาให้ห่างจากเคาน์เตอร์เสียก่อนที่มันจะเอ่ยอะไรที่ไม่ควรออกไป 

“มะ มีอะไร” มือขาวยังคงกำขวดเจลที่มีไว้ใช้สำหรับการทำให้สอดใส่ได้ลื่นขึ้นไว้แน่น ตามองคนตัวสูงเหมือนไม่เข้าใจว่าเขาทำอะไรผิดไปถึงได้ดึงกันออกมาแบบนี้ 

“มึงจะไปถามเขาแบบนั้นไม่ได้”  

“หือ… ทำไมอะ? แต่ส้มสงสัยนะ เพราะยี่ห้อนี้ไม่เคยใช้เลย” เซเว่นที่มอยังถามเรื่องถุงยางอนามัยได้ ทำไมที่นี่จะถามเรื่องเจลหล่อลื่นไม่ได้ 

อีกอย่างเขาแค่อยากลองซื้อไปใช้กับพี่ไทเกอร์ เพราะบางทีตรงช่องทางมันก็มีโอกาสได้รับอาการบาดเจ็บได้ง่าย ๆ เหมือนกันนะ! ถึงจะชินกับของคนตัวโตแล้วก็เถอะ 

“ถามกูก็ได้ไหมวะ”  

“ไม่ซื้อแล่ว…” ร่างเล็กเม้มปากย่นจมูกใส่เสือตัวโต ดึงแขนหนีแล้วตรงกลับเอาของไปวาง แค่ถามก็โดนบ่น คนนิสัยไม่ดี!  

ร่างเล็กยิ้มให้พนักงานสาวก่อนจะเดินกลับไปหาพี่ไทเกอร์ที่ยืนมองมาอยู่ก่อนหน้า เห็นน้องมันกลับมาหาแล้วจึงหันไปเลือกของต่อ แค่นี้ทำเป็นงงเป็นงอน 

“หนวดพี่ไทเกอร์เริ่มขึ้นแล้วนะ มีดโกนที่ห้องสภาพแย่มากเลย มีเงินก็ซื้อ ๆ หน่อยเดี๋ยวส้มโกนให้” มือเล็กเลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่บริเวณเหนือริมฝีปากบนและตามคางพลางสังเกตดูอย่างตั้งใจ 

น้องมันจะรู้ไหมว่าการใส่ใจอะไรแบบนี้มันน่ามองมากแค่ไหน ใบหน้าขาวและตากลม ๆ อันใสซื่อตรงหน้าชวนให้หัวใจของเสือร้ายอ่อนปวกเปียกเสียยิ่งกว่าเยลลี่ 

ก่อนมือหนาจะลากคนตัวเล็กไปยังมุมที่ไม่มีใครมองเห็นพร้อมกับฉกจูบลงมาที่ริมฝีปากบางเสียจนส้มตำชะงักแล้วผละออกอย่างรวดเร็ว 

“พะ พี่ไทเกอร์! ถ้าคนเห็นทำไง” เจ้ากรรมหันซ้ายหันขวาสำรวจอย่างกังวล เมื่อเห็นว่าไม่มีใครจึงได้หันกลับมาหาคนฉวยโอกาสที่ตอนนี้ทำเป็นเลือกของต่อ ทำอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันน่าทุบเสียจริง ๆ เสือตัวนี้ 

“นอกจากมีดโกนต้องซื้ออะไรอีกไหม” ถามแต่ตายังคงมองพวกโฟมล้างหน้า เข้ามายังไม่ได้ของอะไรเลยสักชิ้น 

ก่อนหน้าก็ลงมากินข้าวกับคนตัวบาง เกิดอาการอยากออกมาเดินเล่นคลายเครียดจึงเอ่ยปากชวนเด็กที่มันกำลังนั่งยุ่งกับการทำอะไรของมันไม่รู้ในโน้ตบุ๊ก ปากบอกง่วงแต่ก็ไม่นอนสักที 

“ส้มลืมบอกว่าส้มสั่งน้ำยาล้างไทเกอร์น้อยในเน็ตไว้อะ ไม่รู้ว่าของมายัง” ได้ยินใบหน้าคมจึงหันมาเลิกคิ้ว 

“อย่าเพิ่งบ่นนะ มันสำคัญจริง ๆ นะเรื่องกลิ่น ถึงส้มจะอมตอนไหนก็ได้ แต่อยากให้มันสะอาดและกลิ่นหอมน่าอม ๆ หน่อย” อวัยวะส่วนนั้นของคนตัวสูงไม่ได้ดูแย่เลย มันทรงสวยงามน่าสัมผัสสำหรับเขาเลยทีเดียว 

แต่การที่ต้องดูแลรักษามันก็สำคัญสำหรับผู้ชายเหมือนกัน ไม่ใช่กะจะแต่เอาอย่างเดียวแต่ไม่ดูแล เพราะฉะนั้นหากพี่ไทเกอร์ไม่ใส่ใจเขาเองนี่แหละที่จะทำให้ ไหน ๆ ก็เป็นผัวเมียกันแล้ว 

“อือ… เพื่อนกูก็ใช้” จะว่าไปเพื่อนเขามันบอกว่าใช้แล้วเมียติด แล้วนี่ส้มตำมันไปรู้มาจากไหนวะ เออแต่ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับมันอยู่แล้วนี่นา 

ทั้งสองคุยกันไปเลือกของไปกว่าจะกลับขึ้นมาบนห้องก็กินเวลาไปมากพอสมควร ร่างเล็กเดินกอดถุงพลาสติกที่เต็มไปด้วยขนมหลายชนิดหลายยี่ห้อ ส่วนคนตัวโตถือพวกของใช้ต่าง ๆ นานาปิดประตูถอดรองเท้าตามเข้ามา 

“ไทเกอร์น้อยจะหอมขึ้นแล้ว~” ดูน้องมันเอ่ยลอย ๆ เหมือนดีใจพร้อมกับเดินอย่างร่าเริงไปนั่งลงบนโซฟาปล่อยให้เขามองตามแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ  

‘ไปให้สุดเลยส้ม...’  

 

ไรท์เอ็ม 

อีบุ๊กใน meb มีตอนพิเศษ 6 ตอนนะครับ 

twitter @heartfilia_emma 

Page ไรท์เอ็ม 

Line Official @rightm (มี@) 

แท็ก #น้องส้มตำคนกาม 

ความคิดเห็น