ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านน่ะค่ะ ไม่ว่าจะมาจากเรื่องรักของพวกมาเฟีย(3p)หรือเพิ่งเคยอ่านเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของไรท์ ขอบคุณน่ะค่ะ ฝากติดตามผลงานและคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้ะค่ะ

ชื่อตอน : 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 954

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 มี.ค. 2562 00:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9
แบบอักษร

PART อสูร

ผมตื่นขึ้นมาในช่วงหกโมงเช้าเกือบเจ็ดโมงเจอไอ้คลาสนอนซุกอยู่ที่อกผมรู้แบบนี้ตื่นเช้าทุกวันมามองหน้ามันก็ดีเหมือนกันแหะ

"จุ๊บ"ผมก้มลงไปจุ๊บเหม่งของมันแล้วใช่นิ้วเกลี่ยไปตามไรผมของมันก่อนที่ผมจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"ไอ้แสบเอ้ย"ผมว่าเบาๆพลางบีบจมูกของมันเล่น

"อื้อออ"มันครางออกมาอย่างงัวเงียพลางใช้มือปัดมือผมออกด้วยความรำคาญ

"อื้อออ!"มันร้องดังขึ้นก่อนที่จะลืมตาตื่นขึ้นอย่างหงุดหงิด

"เล่นอะไรเนี่ย คนจะหลับจะนอน"มันโวยวายใส่ผมพลางจะนอนต่อ

"หลับอะไรเล่า เจ็ดโมงเช้าแล้ว"ผมว่าพลางแกล้งให้มันตื่นอีก

"โว๊ย! ตื่นก็ได้ว่ะ"มันโวยวายออกมาพลางขยี้หัวอย่างหงุดหงิดแต่มันกลับตลกในสายตาของผม

"พูดไม่เพราะเลยนะ จุ๊บ"พูดจบผมก็ก้มลงไปจุ๊บปากของมันเบาๆจนพวงแก้มทั้งสองข้างของมันขึ้นสีระเรื่อจนผมอดหมั่นไส้ไม่ได้หอมแก้มมันไปอีกฟอดใหญ่

"ไอ้...พี่อสูร"มันโวยวายแต่พอผมส่งสายตาดุๆให้มันมันก็อ่อนลงจนผมเกือบหลุดขำแต่ก็ต้องเก๊กขรึมเอาไว้

"หิวหรือยัง”ผมถามเสียงอ่อน

“อือ”มันพยักหน้าเบาๆ ตอนที่มันเชื่อฟังก็น่ารักดีแต่ตอนดื้อก็เอาผมปวดหัวเหมือนกัน

“ไปอาบน้ำไปเดี๋ยวพี่พาไปกินข้าว”ผมบอกแต่มันก็ยังนิ่งไม่ยอมไปอาบ

“หรือจะให้พี่ช่วยอาบ”พูดจบมันก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที

“หึๆ”ผมหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อเห็นมันรีบร้อนวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ

ผ่านไปประมาณสิบนาทีได้มันก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยตัวเปล่ามีเพียงผ้าเช็ดตัวพันอยู่รอบเอวซะแน่น

“รอยอะไรเต็มตัวเลย”ผมแกล้งแซวเมื่อเห็นรอยที่ผมสร้างเอาไว้

“ยังจะถามอีก”มันพึมแต่ผมก็ได้ยินเพราะห้องค่อนข้างเงียบ

“ว่าอะไรนะ”ผมถามอีกครั้ง

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไร ไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวคลาสแต่งตัวก่อน”มันพูดพลางดันผมเข้าห้องน้ำแล้วเดินไปแต่งตัวที่หน้ากระจก ผมไม่อยากกวนอะไรมากเลยยอมไปอาบน้ำแต่โดยดี

หลังจากที่ผมอาบน้ำเสร็จแล้วมันก็แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วพอดีแถมยังไปนอนเลนบนเตียงอีก

“โอ้ย!”ผมแกล้งร้องออกมาพลางเอามือมาปิดตาตัวเอง

“เฮ้ย! พี่เป็นไรอ่ะ”มันรีบวิ่งเข้ามาหาผมพลางเอามือผมออกเพื่อดูตาของผมเห็นแบบนี้แล้วผมก็เผลอยิ้มออกมา

“นี่พี่ยิ้มอะไร พี่แกล้งผมอ่อ!”มันโวยวายทันทีที่รู้ว่าถูกหลอกส่วนผมก็ได้แต่ยิ้มขำกับท่าทางของมัน

“เป็นห่วงพี่ด้วยเว้ย”ผมแกล้งพูดแซวมันไปเล่นๆจนหน้ามันแดงแต่ก็ยังปากแข็ง

“ไม่ได้เป็นห่วงเหอะ เดี๋ยวถ้าพี่เป็นอะไรในห้องผมแล้วมาหลอกผมทำไง”มันพูด

“นี่มึงกลัวผีเหรอว่ะ”ผมแกล้งถาม

“ปะ เปล่าซะหน่อย ใครกลัวไม่มีเหอะ”มันพูดตะกุกตะกัก

“แต่ระวังไว้นะเมื่อคืนกูเห็นอะไรแวบๆ”ผมบอกมันพลางทำหน้าจริงจัง

“คะ ใครกลัว ของแบบนี้ไม่มีหรอก”มันพูด อ่า เชื่อครับ ไม่กลัวเล้ยแต่ขยับเข้ามาหากูใหญ่เลย

“เฮ้ย!”ผมแกล้งร้องเพื่อหลอกมันจนมันสะดุ้งกระโดดเกาะผมเฉย

“ฮะฮ่าๆๆ”ผมระเบิดหัวเราะออกมาทันทีที่เห็นอาการของมัน

“พี่แม่งแกล้งผม”มันโวยวาย

“ก็น่ารักไงพี่ถึงได้แกล้ง”ผมว่าจนมันหน้าแดงเดินหนีผมเฉยเลย

“หะ หิวข้าวแล้ว”มันพูดพลางเดินออกจากห้องนอนไปผมก็รีบตามมันไปสิ จะรออะไร

“เฮ้ย นี่พี่ทำอะไร”มันหันมาแหวใส่ผมเมื่อผมคว้ามือมันมาจับ

“ก็อยากจับไง ห้ามปล่อยถ้าปล่อยเดี๋ยวจะโดนสักสามน้ำ”ผมแกล้งขู่มันไปแต่ถ้าได้จริงๆก็ดี ฮะฮ่า

“อ้าว พี่คลาส”เสียงของน้องสาวมันที่กำลังจะเข้าห้องทักมันส่วนมันก็พยายามปล่อยมือผมแต่ผมจับไว้ซะแน่น ดูก็รู้ว่าน้องมันรู้แล้วโง่จริงๆเรื่องอย่างอื่นฉลาดแต่พอเรื่องตัวเองนี่โง่เกินคำบรรยาย

“แหม อย่าทำอะไรโจ่งแจ้งนะคะ หนูเข้าห้องก่อนนะคะ”พูดจบเค้กก็เข้าห้องไปเลยปล่อยให้ไอ้คลาสมันยืนงงอยู่ได้

“ไปกินข้าวได้แล้ว”ผมว่าพลางออกแรงดึงมันเบาๆ

“รีบเหรอ”มันหันมาทำหน้าบึงใส่ผม

“ก็เห็นที่รักของผมบอกหิว”ผมก้มลงไปบอกมันจนหน้าผมกับมันห่างกันไม่ถึงคืบ

“อะ เออ งั้นรีบไปเหอะ”มันว่าพลางเดินนำผมไปทั้งๆที่มือผมกับมันก็ยังจับกันอยู่

“มือนิ่มจัง”ผมว่าจนมันชะงักแล้วทำท่าจะดึงมือกลับจนผมทำหน้าดุใส่มัน มันถึงจะยอม

“คลาส”ผมเรียกมันจนมันต้องชะงักอีกครั้ง

“เป็นแฟนกับกูนะ”ผมบอกไปจนมันหน้าแดง มันเงียบไปนานก่อนที่มันจะตอบผม ซึ่งคำตอบที่ได้ทำให้ผมแม่งโคตรดีใจ

“ได้กันมาตั้งกี่ครั้งแล้ว เป็นแฟนหรือไม่เป็นก็คิดเอาเอง”มันว่าพลางใช้มืออีกครั้งปิดหน้ามันเอาไว้แล้วหันหน้าหนีผม

“หึๆ ก็หลายครั้งแล้วนะแต่มันก็ไม่ใช่แฟนอยู่ดีเพราะเราเป็น.....สามีภรรยากันต่างหาก”ผมว่าก่อนที่จะก้มลงไปกระซิบบอกประโยคสุดท้าย

“หิวข้าวแล้ว ระ รีบไปกันเถอะ”มันว่าพลางดึงมือผมให้เดินตามมันไป เขินน่ารักดีแหะ

“นี่ คลาสรักพี่ไหม”ผมถามออกไปเพราะอยากได้ยินคำนี้จากปากมันสักครั้ง

“เฮ้อ ยอมขนาดนี้คิดเอาเองว่ารักไหม”พูดจบมันก็รีบก้มหน้ากินข้าวเพื่อกลบความเขินทันที

“หน้าแดงหมดแล้ว”ผมแกล้งแซวมันเล่นๆ

“เลิกพูดได้แล้วกินข้าวเร็ว”มันพูดทั้งๆที่ยังก้มหน้าก่อนที่ผมจะคลี่ยิ้มออกมาแต่มันก็ไม่เห็น

.

.

.

.

.

.


ความคิดเห็น