ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กอดครั้งที่10

คำค้น : #วินหมอก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2562 10:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กอดครั้งที่10
แบบอักษร

วันนี้จะอ้อนอะไรพี่วินดีน้า.....







Chapter 10







เห้อ

“ไหมเจอไอซุงบ้างปะ”ผมนั่งมองหน้าใยไหม

ตอนนี้ผมกำลังนั่งดูทีวีอยู่ในห้องกับใยไหม เช้าวันอาทิตย์แสนสดใสแบบนี้ต้องดูการ์ตูนเท่านั้น อ่า โดเรม่อนนนนนนนนนนนนน

เอาจริงๆก็ไม่ได้เช้าแล้วนะ นี่ก็จะเก้าโมงอยู่แล้วเนี่ย 

“อือ เมื่อวานมันเอาขนมมาให้ที่ห้อง”ใยไหมหยิบขนมปังทานมมานั่งกินข้างๆผม

ทำไมทำแบบนี้อะซุง รักเพื่อนไม่เท่ากันนี่ ทำไมมีของฝากให้ใยไหมแต่ไม่มีของฝากให้ผมอ่ะ ไอคนใจร้าย

“แล้วทำไมมันไม่เอามาให้กูบ้างอ่า ไอคนรำเอียง”โกรธจริงๆด้วยเรื่องของกินนี่เรื่องใหญ่ 

“คนไม่สำคัญไง"

"ไหม!!!"

โกรธแล้ว โกรธจริงๆด้วย รอบนี้โกรธนาน ถ้าห้านาทีไม่ง้อเนี่ยจะโกรธไปอีกสิบนาที แต่ถ้ายังไม่ง้ออีกจะหายโกรธเองแล้ว ฮืออออออ

"มีพี่วินแล้วก็ไปอ้อนพี่วินนู่นมาอ้อนแต่ไอซุงเดี๋ยวพี่วินก็หึง”ใยไหมส่ายหัวเบาๆ

อะไร อยู่ๆจะมาให้ไปอ้อนพี่วินทั้งๆที่ผ่านมาก็อ้อนไอซุงมาตลอด ทำไมเดี๋ยวนี้ให้ท้ายพี่วินกันเก่ง

ต้องโดนพี่วินเอาเงินยัดมาแน่ๆ ไม่ก็ทำของใส่ พวกมันถึงได้รักได้หลงพี่วินขนาดนี้ แล้วก็ต้องทำใส่ผมด้วยแน่ๆ เพราะผมก็ทั้งรักทั้งหลงพี่วินจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วเนี่ย

“กูจะไปหาซุง”

พูดจบก็ลุกขึ้นยืนเดินไปที่ประตูห้องก่อนจะเปิดประตูออก แต่ไม่ทันได้ก้าวขาออกจากห้องก็ต้องหยุดฝีเท้า ทำไมหน่ะหรอ เพราะผมเจอของดีเข้าแล้วไง ของดีที่ว่านั่นก็คือ พระเครื่องนั่นเอง ถุ้ย! ไอหมอก เดี๋ยวนี้เล่นพระเล่นเจ้าไอคนบาป นรกจะกินหัวให้ซักวัน

“ออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้!!!”นี่มันเสียงไอซุงนี่ ถึงจะไม่ดังมากก็เถอะ 

เนี่ยแหละของดีที่ว่า เพราะผมไม่ค่อยได้เห็นไอซุงในมุมนี้เท่าไหร่ ไม่ค่อยเห็นมันโกรธอะไรมากขนาดนี้ นับเป็นบุญตาเจ้าหมอกจริงๆเลย

ชะโงกหน้าออกจากขอบประตูระวังไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามเห็น เอาจริงๆไม่ได้สอดรู้สอดเห็นนะแค่เป็นห่วงเพื่อน จริงๆ ผมอ่ะเป็นคนน่ารัก ใสๆ ไม่ค่อยชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเท่าไหร่แต่เรื่องเพื่อนนี่ไม่ยุ่งไม่ได้

ประตูห้องไอซุงยังปิดอยู่แต่จู่ๆก็ถูกเปิดออกอย่างเร็วจนผมสะดุ้ง หุ้วใจหายใจคว่ำหมด ขวัญเอ๊ยขวัญมา

นั่น! พี่เรย์นี่ ไปทำอะไรในห้องไอซุงอ่ะ

ผมเห็นพี่เรย์เดินออกมาจากห้องไอซุงโดยมีไอซุงเป็นคนลากออกมา

“พูดไม่เพราะเลยนะครับ”พี่เรย์พูดเบาๆ แต่ผมก็ยังได้ยิน นี่ไม่ได้เสือกเลยนะ ไม่เลย

ไอซุงผลักพี่เรย์ออกห่างจนพี่เรย์ต้องก้าวถอยหลังไปสามสี่ก้าว

พี่เรย์ขยับเข้าไปกระซิบกระซาบกับไอซุงจนไอซุงต้องผลักออกมาอีกรอบ จริงๆถ้าไอซุงไม่ทำหน้าโหดอยู่ก็จะจับจิ้นคู่นี้

อร๊าย พี่ซุงขา

ว๊าก!! แม่อย่าตีหมอก หมอกผิดอะไร๊!!!

“อยากให้กูเลิกยุ่งก็เลิกแล้วนี่ไง มึงก็เลิกมาวุ่นวายกูซักที!!!”ไอซุงพูดจบก็ปิดประตูใส่หน้าพี่เรย์อย่างแรง

โอ้โห ประตูยังใช้ได้อยู่ไหมอ่ะ อ้าว ไม่ใช่เวลามาห่วงประตูหรอกหรอ ก็กลัวเพื่อนไม่มีประตูใช้ เค้าผิดอะไร

พี่เรย์เดินออกไปจากหน้าห้องไอซุงโดยมีผมมองตามอย่างไม่ลดละ

อะไรวะ เลิกยุ่งอะไร งงอ่ะ เดินไปถามพี่เรย์ตอนนี้เลยได้ไหมอ่ะ เดินไปถามแล้วจะโดนต่อยไหมอ่ะ แต่ดูพี่เรย์อารมณ์ดีนะทั้งๆที่ไอซุงทำหน้ายักษ์ใส่ก็เถอะ

“หมอก เมื่อกี้มีอะไรอ่ะ”ใยไหมเดินมาชะโงกหน้าตามผม

“เปล่าอ่ะ เดี๋ยวเรากลับห้องละ ยังไม่ได้ทักไปบอกพี่วินเลยว่าตื่นแล้ว”เดินออกจากห้องใยไหมไปเปิดประตูห้องตัวเอง

จริงๆก็ยังไม่ได้อาบน้ำด้วย รู้สึกร้อนขึ้นมาแล้วเลยว่าจะกลับไปอาบน้ำให้หายร้อนซักหน่อย

“แหม ต้องมีรายงานตัวด้วยหรอเดี๋ยวนี้”ใยไหมพูดล้อผมจนผมต้องหันไปมอง

“เราก็ต้องอ่อยบ้าง เค้าจะได้ไม่หนีเราไปไหน”พูดพร้อมส่งยิ้มไปให้

“จะอ้วก”ใยไหมพูดจบก็หันกลับเข้าห้องไป

จะอ้วกจริงหรอ หุ้วช่างเถอะ ไปอ่อยพี่วินต่อดีกว่า

ว่าแล้วก็เดินไปหยิบโปรศัพท์ในห้องนอนทักไปหาพี่วิน อ้อ ผมปิดบัญชี KUN-KOM ไปแล้วเรียบร้อย เพราะถึงยังไงพี่วินก็รู้ว่าคุยกับผมอยู่ดีก็เลยคุยกันในแชทส่วนตัวผมที่เอาไว้ใช่คุยกับคนอื่นๆด้วย ใจจริงก็คือขี้เกียจสลับแอคเค้าท์ไปมา ฮ่า

K’M: ตื่นแล้วนะครับ

ผมวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิมก่อนจะเดินไปอาบน้ำ หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วก็ต้องมาหาของกินต่อ แต่ไม่เหลือเลย ฮือออออออ ถึงจะมีนมจืดไว้ประทังชีวิตในเช้าวันนี้ แต่มื้อต่อๆไปก็คงไม่มีอีกแล้ว

ต้องออกไปหาซื้ออะไรมายัดใส่ตู้แล้วแหละ คิดได้ดังนั้นก็เดินไปหยิบกระเป๋าตังค์ และเดินไปหยิบโทรศัพท์มากดดูก็เจอข้อความของพี่วินที่ยังเด้งค้างไว้อยู่

WINN: วันนี้จะออกไปไหนหรือเปล่าครับ?

K’M: ว่าจะไปซื้อของเข้าตู้เย็นครับ ไม่มีอะไรจะกินแล้ว

WINN: เดี๋ยวพี่ไปรับครับ

K’M: ไม่ต้องครับ ผมจะไปเอง

กดปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงก่อนจะเดินออกจากห้อง

ว่าแล้วว่าถ้าบอกพี่วินรายนั้นต้องอาสาไปด้วยแน่ๆ แต่ผมไม่ยอมหรอก เจอกันบ่อยๆขนาดนี้เดี๋ยวก็เบื่อกันเร็ว เราต้องเล่นตัวบ้าง

ครืด ครืด !!

จู่ๆโทรศัพท์ผมก็ดิ้นไปมาอยู่ในกระเป๋ากางเกงจนต้องหยิบขึ้นมากดรับ

“ครับ”พูดกรอกเสียงลงไป

(พี่บอกว่าจะไปรับ ห้ามไปไหนนะ)

เดี๋ยวนะนี่พี่วินสั่งผมหรอ ตกลงมาจีบเป็นแฟนหรือจีบเป็นพ่อเนี่ย

“ไม่ครับ ผมลงมาแล้ว”

(ทำไมน้องหมอกพูดไม่รู้เรื่องพี่บอกว่าจะไปรับไงครับ)

“พี่นั่นแหละไม่รู้เรื่อง ผมบอกว่าจะไปเอง”คีพคูลไว้ เราต้องเล่นตัว ทั้งที่ความจริงอยากให้พี่วินมารับจนเนื้อเต้นก็เถอะ แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าพี่มันอาจจะเบื่อผมเข้าซักวัน

(พี่อยากไปรับครับ...)

“ผม....”

(อยากเจอหน้าน้องหมอกทุกวัน...)

“...”อย่ามาหยอดผม อ่าตอนนี้หน้าต้องแดงมากแน่ๆ

(อยากไปช่วยถือของ...)

“...”ยอมแล้ว ให้ไปด้วยก็ได้

(อยากไปช่วยน้องหมอกซื้อของ...)

“...”พอแล้ว บอกว่าพอแล้วว้อยยย

(อยากเป็นทุกอย่างให้น้องหมอกเลยครับ)

บึ้ม!!!!

“อ่า...ครับ”ตอบมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว เพราะตอนนี้ปากจะฉีกไปจนถึงหูแล้ว ไม่เคยหน้าร้อนกับคำพูดใครมากขนาดนี้เลย

ผมยอมพี่แล้ว ไม่ต้องจีบผมแล้ว ผมเอาตัวให้เลยเนี่ยเดี๋ยวคืนนี้จะเปิดห้องรอ ว๊าก!! แม่อย่าตีหมอก

(รออยู่ตรงนั้นนะครับ อย่าไปไหน)

ผมยักหน้ารับทั้งๆที่อีกฝ่ายไม่มีทางจะเห็น ก่อนที่พี่วินจะเป็นคนกดตัดสายไป

อ่า ร้อนไปทั้งหน้าแล้วเนี่ยไปหาอะไรดับร้อนก่อนดีกว่า

คิดได้ดังนั้นก็เดินไปร้านขายน้ำปั่นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหอของผมทันที อ่า ร้อนๆแบบนี้ต้องเอาน้ำแตงโมปั่น

“น้ำแตงโมปั่นแก้วนึงครับ”สั่งเสร็จก็ยืนกดโทรศัพท์รอ

พี่วินทักมาบอกว่าอีกสิบนาทีจะถึง ผมเลยว่งสติ๊กเกอร์หน้าโง่กลับไปและกดเข้าอ่านอะไรเลื่อยเปื่อยระหว่างรอน้ำแตงโมปั่น

“น้องหมอก!!”

ผมหันไปมองเจ้าของเสียงก่อนจะยกมือขึ้นสวัสดี วันนี้ไม่ใช่วันของหมอกจริงๆ ทำไมต้องมาเจอพี่จ้าวันนี้ ฮืออออ

“มาทำอะไรครับ”พี่จ้าเดินเข้ามาใกล้ผม

อย่าเดินเข้ามาใกล้ผม เดี๋ยวพี่วินจะเห็น เอาจริงๆคือไม่อยากให้พี่วินเข้าใจผิดว่าผมกับพี่จ้าแอบกุ๊กกิ๊กกัน แค่ผมมีข่าวกับไอซุงก็ดูพี่วินไม่ค่อยจะชอบใจเท่าไหร่ อ่านี่ผมห่วงความรู้สึกพี่วินหรอเนี่ย

“ซื้อน้ำครับ”ตอบกลับไป

อย่าเดินเข้ามาใกล้ว้อย ไม่มีที่ให้หนีแล้วววว

“ให้พี่ออกให้นะ”พี่จ้ายิ้มกลับมา

จะออกให้ทำไม ไม่ได้เป็นอะไรกันว้อยยย

“ไม่เป็นไรครับ แล้วพี่จ้ามาทำอะไรแถวนี้ครับ”หอพี่จ้านี่มันอยู่คนละฟากกับหอผมเลย พี่มันคงไม่มาเดินเล่นแถวนี้แน่ๆ 

อย่านะ อย่ามองหมอกแบบนั้น ที่รู้ว่าหอพี่มันอยู่ตรงไหเพราะไอซุงเป็นคนบอกหรอก มันบอกเพราะให้ผมระวังไม่ให้ไปแถวนั้นเพราะถ้าถูกพี่จ้าหรือเพื่อนในกลุ่มพี่จ้าจับไปทำอะไรขึ้นมาก็อาจจะไปช่วยไม่ทัน ทั้งๆที่ความจริงผมนี่อยากจะให้เค้าทำอะไรผมมาก อ๊าก!! แม่หมอกเจ็บวางก้านมะยมลงก๊อน!!!

“พี่แวะมาเอางานที่หอเพื่อนครับ”พี่จ้ายังคงยิ้มและมองหน้าผมอยู่

หน้าผมมันมีอะไรให้มองห๊ะ จะมองทำไม!!! เอ๊ะหรือมีอะไรติดอยู่จริงๆ

ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างลืมตัว

“น้ำแตงโมปั่นได้แล้วค่ะ”

พนักงานวางน้ำแตงโมของผมไว้ที่เคาท์เตอร์ ผมหันกลับไปจ่ายตังค์และหยิบน้ำแตงโมปั่นมาดูด อ่า สดชื่นจริงๆ

“วันนี้น้องหมอกว่างไหมครับ”พี่จ้ายังคงถามคำถามผมต่อ

ผมหันไปมองหน้าพี่จ้าก่อนจะยิ้มให้แบบไม่เต็มใจนัก กลัวพี่มันขนาดนี้ใครมันจะไปกล้าไปไหนมาไหนด้วยห๊ะ

ต่อให้ผมว่างก็ไม่ไปกับพี่ อยากตอบแบบนี้นะแต่กลัวว่าจะโดนหมัดเสยหน้าให้ซะก่อน

“พี่ว่าจะชวนน้องหมอกไปดูหนังเป็นเพื่อนหน่อย...”

“ไม่ว่าง!!!”

ไม่ใช่เสียงผมนะ ผมไม่ตะคอกใส่พี่จ้าแน่ๆไม่ใช่เพราะกลัวแต่ไม่กล้า แล้วมันต่างกันตรงไหนวะ งงตัวเองจัง

ผมหันไปมองเจ้าของเสียงที่ยืนอยู่ข้างหลังผม ก็ต้องส่งยิ้มกลับไปให้

“ผมมีธุระครับขอตัวก่อน”หันกลับไปพูดกับพี่จ้าก่อนจะหมุนตัวกลับมาหาพี่วินที่ยืนทำหน้าโหดอยู่

“เดี๋ยวครับน้องหมอก”พี่จ้าดึงมือผมให้หันกลับไปหา

โอ้ย!! ปล่อยผมไปเถอะพี่

“มีอะไรครับ”ตอบกลับทั้งๆที่ไม่ได้มองหน้าพี่จ้า

พี่มีอะไรก็รีบพูดเถอะ พี่วินจะฆ่าผมแล้ว 

“ไว้วันหลังพี่มาชวนใหม่นะครับ”ยิ้มตอบกลับมาให้ผม

“วันหลังก็ไม่ว่าง”และมันก็ไม่ใช่เสียงผมอีกเช่นเคย

“ไม่เป็นไรครับ พี่รอได้”ฮือ ปล่อยผมไปอยู่ที่ชอบที่ชอบเถอะ

“อย่ารอเลย รอไปเค้าก็ไม่มีใจให้”

พี่วิน!! พูดอะไรเกรงใจผมหน่อยเถอะ ผมยืนอยู่ตรงนี้

พี่จ้ามองพี่วินนิ่งและผมก็เดาว่าพี่วินก็คงจะมองพี่จ้าแบบเดียวกัน

ฮือ ทำไมผมต้องมายืนอยู่ตรงนี้ พวกพี่จะคุยกันแล้วจะมาลากผมให้มายืนรับรู้ข่าวสารทำไมห๊ะ นึกแล้วก็เครียด ดูดน้ำแตงโมต่อดีกว่า อ้าว! ไม่ใช่เวลาหรอ

“ผมว่าผมขอตัวดีกว่าครับ”

ดูแล้วสงครามเย็นวันนี้คงจะไม่จบผมเลยห้ามทัพเสียก่อนที่ตาพวกพี่ทั้งสองคนมันจะอักเสบ ก็เล่นจ้องกันไม่กระพริบตาขนาดนี้ รูม่านตาพังแล้วหรือเปล่าเนี่ย

ผมหันไปหาพี่วินและลากพี่วินให้ออกมาด้วย ขืนปล่อยให้อยู่ต่อมีหวังได้แลกหมัดกันแน่ๆ และผมไม่อยากเป็นข่าวว่ามีผู้ชายมารุมแย่ง ทั้งที่ความจริงดีใจจนเนื้อเต้นไปหมดแล้ว อ้าว! ไม่ได้หรอ

“พี่วินไปพูดกับพี่จ้าแบบนั้นทำไมครับ”ผมเป็นฝ่ายเริ่มเปิดประเด็นก่อน เพราะหลังจากที่ขึ้นรถมาแล้วพี่วินก็เอาแต่เงียบ

“เป็นห่วงมัน?”ถามออกมาทั้งๆที่มองถนนตรงหน้าอยู่

เป็นห่วงก็บ้าแล้วว้อย พี่มันไม่ใช่ลูกบาสซะหน่อยทำไมผมต้องเป็นห่วง อ้าว! ผิดประเด็นอีกแล้ว โหหมอก เล่นมุกทีนี่รู้อายุเลยอ่ะ

“ไม่ใช่ครับ แต่พี่ไปพูดอย่างนั้นพี่เค้าเสียความรู้สึกนะ”ผมหันไปอธิบาย

“ก็นั่นแหละเรียกเป็นห่วง”ตอบกลับมาและยังไม่ได้หันมามองหน้าผมเหมือนเคย

บอกว่าไม่ใช่ไงว้อยยย ทำไมพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ ผมไม่ได้ห่วงพี่จ้าว้อย

“ผมเป็นห่วงพี่วินต่างหาก...”

อุ๊บ!!! แม่ หมอกหลุดพูดไปแล้วทำไงดี

ผมยกมือขึ้นปิดปากตัวเองก่อนจะหันหน้าหนีไปนอกรถ ไม่เอาแล้วไม่คุยต่อแล้วเดี๋ยวจะหลุดไปมากกว่านี้ ฮือออ ขายขี้หน้าชะมัด

“เป็นห่วงพี่ทำไมครับ”พี่วินถามกลับมา

ฮือ หน้าร้อนไปหมดแล้วเนี่ย ทำไงดี

“ไม่ได้ห่วงครับพี่หูฝาดแล้ว”ตอบกลับอีกฝ่ายไปทั้งๆที่ยังไม่ได้หันไปมองหน้า

“หรอครับ”

ใช่สิ ก็พี่วินแก่แล้วหนิ หูเพี้ยนแน่ๆเลย ถึงแก่ยังไงหุ่นก็ยังแซ่บอยู่นะ พูดแล้วน้ำลายก็ไหลอยากเลียเลย ไอหมอก!! สติว้อย ทำไมวนกลับเข้ามาเรื่องหื่นกามตลอด หมกมุ่นนะเราเนี่ย

ไม่นานนักรถก็เคลื่อนตัวเข้ามาในห้าง หลังจากได้ที่จอดรถแล้วผมก็เป็นฝ่ายเดินนำพี่วินไปซื้อของทันที จริงๆไม่ได้รีบนะแค่เขินพี่วินไม่กล้าเดินข้างๆเดี๋ยวพี่มันจะแซวผมเรื่องบนรถอีก นึกแล้วก็เขินอีกแล้วเนี่ย

ผมเลือกซื้อของสดไปด้วยโดยมีพี่วินช่วยเลือกและถือของให้อยู่ข้างๆ และจนกระทั่งตอนนี้พี่วินก็ยังคงไม่หยุดชวนผมคุยทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่ว่าพี่วินถามอะไรผมก็ไม่ยอมตอบ พี่วินนี้ตื๊อเก่งจริงๆ

“ช่วยดูอันนี้ให้หน่อยครับ”ผมพูดและหันไปมองพี่วินที่อยู่ข้างๆ 

แต่...ไม่มี พี่วินหายไปไหนเนี่ย

ผมเดินไปหยิบตะกร้าใบใหม่ก่อนจะกลับมาเลือกซื้อของต่อ ผมรีบกับการซื้อของมากเพราะไม่รู้ว่าพี่วินหายไปไหน ผมจึงคิดว่าน่าจะรีบซื้อและไปรอพี่วินที่รถดีกว่า

หลังจากได้ของที่ต้องการครบแล้วผมก็เดินไปรอจ่ายเงินที่แคชเชียร์

“น้องหมอก ซื้อของครบแล้วหรอครับ?”

ผมหันไปตามเจ้าของเสียงก็เจอพี่วินยืนอยู่ ในมือพี่วินมีของสดที่ผมเลือกไว้ก่อนหน้าที่พี่วินจะหายไปแต่จ่ายเงินไปแล้ว และมีถุงกระดาษอยู่อีกใบในมือ เดาว่าพี่วินคงจะไปซื้อของมา แต่พี่มันไม่เห็นบอกผมบ้างแลย

“ครับ”วางตะกร้าในมือลงเพื่อให้พนักงานคิดเงินให้

ผมก้มลงหยิบบัตรที่แม่ให้มาออกจากกระเป๋าเพื่อที่จะยื่นให้พนักงานหลังจากที่คิดเงินแล้วแต่พี่วินก็ยื่นบัตรตัดหน้าผมไปก่อน

คิดจะซื้อผมด้วยเงินหรอ ไม่มีทางหรอก เดี๋ยวคืนนี้จะเปิดห้องรอ ว๊าก!! แม่อย่าทุบหมอก ฮืออออ

“ให้พี่จ่ายให้นะครับ”พูดบอกผมทั้งๆที่ยื่นบัตรไปให้พนักงานแล้ว ช้าไปอ่ะ บอกช้าขนาดนี้ไม่รอบอกชาติหน้าเลยอ่ะ

อยากจะร้องเพลงใส่หน้าพี่วินเลยว่า

แล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม เอาบัตรคืนเธอไปได้หรือเปล่า***

เป็นการแต่งเพลงต่อที่กากมากเลยหมอก หุ้ว

หลังจากจ่ายเงินเสร็จ ผมกับพี่วินก็เดินกลับมาที่รถเพราะไม่มีใครอยากซื้ออะไรต่อ โดยมีพี่วินอาสาถือของให้ผม

“น้องหมอกช่วยเอาถุงนี้ไปไว้ในรถให้พี่หน่อยครับ”พี่วินยื่นถุงกระดาษในมือให้ผมและบอกให้ผมเข้าไปรอในรถเลยส่วนพี่วินก็กำลังเก็บของที่ซื้อมาใส่ท้ายรถ

ผมเดินมารอพี่วินในรถพร้อมถุงกระดาษในมือ ไม่นานนักพี่วินก็เดินมาขึ้นรถก่อนจะขับรถมาส่งผมที่หอให้ ไม่วายยังบอกว่าจะมาช่วยผมจัดของเข้าตู้เย็นอีก ผู้ชายอะไรพ่อบ้านสุดๆ หลงรักอีกแล้วอ่าาาาาาาาาาาาาาา

หลังจากจัดของเสร็จผมก็เดินมานั่งที่โซฟาพร้อมกับแซนวิชทูน่าที่ผมกินจนหมดแล้ว ส่วนพี่วินเข้าห้องน้ำอยู่

“พี่วินจะกินอะไรไหมครับ”ผมหันไปพูดเมื่อพี่วินเดินมานั่งข้างๆ

“หือ? จะทำให้กินหรอครับ”พี่วินหันมาถาม

“อยากกินอะไรครับ”ถามคำถามกลับไป

“อยากกินขนมที่น้องหมอกทำอีกครับ”

อ่า จริงสิช่วงนี้ผมไม่ค่อยได้เอาขนมไปให้พี่วินเลยนี่นา วันหลังต้องทำแล้วเอาไปให้บ้างหล่ะ

“ทำไมถึงอยากกินครับ”ผมยังถามอีกคำถามและมองหน้าพี่วินไปด้วย

“อร่อยมั้งครับ”ตอบคำถามและยิ้มตอบกลับมา

อ่า ผมแพ้รอยยิ้มพี่วินจัง

“แต่ผมก็อร่อยนะ ไม่อยากกินหรอ?”

แม่!!! ผมหลุดพูดสิ่งที่คิดไปอีกแล้ว ทำไงดี

พี่วินมองผมด้วยสีหน้านิ่งๆ แต่แววตากลับวูบไหว พอๆกับหัวใจผมที่เต้นแรงไม่เป็นส่ำ ฮือออ ทำไมเป็นคนแบบนี้หมอก ไปเสนอตัวให้ผู้ชายได้ไง

“แต่น้องหมอกบอกว่าไม่ให้พี่ทำอะไรนี่ครับ ให้มากสุดแค่จับมือไม่ใช่หรอ?”

แหม พ่อคนรักษาสัญญา วันแรกก็ขโมยจูบผมไปแล้วยังจะกล้ามาพูดอีก

“ใช่ครับ ผมบอกว่าไม่ให้พี่ทำอะไรผม แล้ววันนี้ผมก็ไม่ได้ให้พี่ทำอะไรผมเหมือนกัน เพราะว่าผมจะทำเอง”

พูดจบผมก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปนั่งบนตักของพี่วินโดยหันหน้าเข้าหา ยกมือทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอ

อ่า พี่วินนี่หล่อจริงๆด้วย หลงจนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว

“น้องหมอกครับ ทำแบบนี้....”

“แบบนี้ทำไมครับ” กัดปากยั่วไปสิทนได้ให้มันรู้ไป

อ่า สงสัยผมเมาแซนวิชทูน่าแน่ๆ

“ไม่ดีเลยครับ...”กัดฟันพูดตอบกลับมา

ผมไม่สนใจสิ่งที่พี่วินพูด ก้มลงซุกลงบนซอกคอของพี่วิน ปลดกระดุมเสื้อที่พี่วินใส่และดูดลงบนกระดูกไหปลาร้า หื้อ คนอะไรทำไมกลิ่นตัวหอมน่าฟัดแบบนี้

“น้องหมอกครับ พี่ว่าหยุดก่อนไหม”พี่วินจับไหล่ผมดันออก

หื้อ ขัดใจ

“ผมไม่ไหวแล้วครับ”ทำตาปรือใส่และพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ ส่วนสะโพกผมก็กำลังบดเบียดเนื้อผ้าที่มีน้องชายพี่วินที่ยังนิ่งสงบอยู่ด้านใน

ผมรู้นะว่าพี่ทนไม่ไหวแล้ว หุ้วๆกินผมซักทีเถอะ

ผมอร่อยนะ!!!








--------------------------------------

เจ้าหมอก!!! ทำไมเป็นคนแบบนี้

มาอัพแล้วน้าาาา 

ยังรออ่านอยู่ไหม อย่าทิ้งเค้าให้แต่งเก้อนะ T^T


ความคิดเห็น