email-icon

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 46 แผนร้าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 46 แผนร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มี.ค. 2562 21:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 46 แผนร้าย
แบบอักษร

“แคว้นอั้นมีความเคลื่อนไหวอันใดบ้าง”

“ตอนนี้สายของเรา...ดูการเคลื่อนไหวของรัชทายาทกวางหลินและองค์ชายหลงไป่อวี้ แต่ตอนนี้ไม่มีการเคลื่อนไหวอันใดเลยพะยะค่ะ” แม่ทัพมู่รายงานให้หลงหลานมู่รับรู้

“จับตาดูให้ดี...ถ้าเป็นไปได้ถ้าจับเป็นหลงไป่อวิ้และพวกได้...เรื่องภายในก็จะได้จบสิ้น” หลงหลานมู่เดินออกจากเก้าอี้ไปยังแผนที่ที่อยู่กลางห้องแล้วให้ไม้ยาวเขี่ยม้าไปยังแคว้นอั้น


“ใต้อ๋อง” เสียงของหญิงสาวดังขึ้นทำให้รับรู้ว่าใครเข้ามา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นจึงออกไป

“ยอดรัก” หลงหลานมู่มองหญิงสาวที่เดินเข้ามา เขาจึงวางไม้ไว้ที่เดิม แล้วยืนมองหญิงสาว นางเข้าสวมกอดเขา เขาจึงโอบกอดนาง

“เหนื่อยไหม...ข้าเป็นห่วงเลยเข้ามาหาในห้องทรงงาน...ข้ามารบกวนเจ้าหรือไม่” นางเงียหน้ามองเขาแล้วเผยยิ้ม

“ข้าหายเหนื่อยเมื่อได้เห็นเจ้า” เขาจูบริมฝีปากของนาง นางตอบรับเขาด้วยความรัก เขาใช้มือดันหลังนางให้แนบชิด

“ข้าว่าเจ้าไม่ได้เหนื่อยหรอก” นางยิ้มบางๆ แล้วผลักเขาออกจากอ้อมกอด เดินไปยังโต๊ะทรงงาน มองเห็นฎีกากองเกลื่อนกลาดเต็มไปหมดนางเดินขึ้นบันได เดินไปยังโต๊ะ

“ดูซิ...เกลื่อนกลาดไปหมดเลย...” นางจัดเข้าที่ ที่ควรจะเป็น

“เจ้ามาอยู่ที่นี้กับข้าทุกวันดีไหม” เขามองหญิงสาวที่จัดโต๊ะวุ่นวายไปหมด

“ก็ดีเหมือนกัน ข้าไม่อยากอยู่ว่างๆ จะได้มีอะไรทำด้วย”

เขาเดินเข้าประชิดนาง

“ดูเจ้าถนัดจัง” เขาถามต่อ

“แต่ก่อนข้าชอบเข้าไปช่วยเสด็จพ่อจัดฎีกา แล้วก็พาพระองค์ไปเดินเล่น” นางพูดไปเรื่อย ขณะที่จัดอยู่

“เสร็จแล้ว” นางยืนขึ้นเต็มตัว ทำให้เซเล็กน้อย เขาคอยประคองไว้

“ข้าชอบเหลือเกินที่อยู่ใกล้เจ้า” เขายิ้ม

“เดือนหน้า จะมีสาวงามที่คัดเลือกจากตระกูลสูงศักดิ์มาเป็นนางในและบางคนก็อาจจะได้ถวายตัวด้วย ข้าต้องเป็นแม่งาน” ซุนหลี่พูดไปเรื่อย

“ทำไมเจ้าต้อง...” เขาจะถาม แต่นางรู้ความในว่าเขาไม่ต้องใครนอกจากตน เขาไม่เคยไปหาสนมหลินหมี่ ที่ตำหนักสายลมตั่งแต่นางแต่งตั่งให้เป็นฮูหยินอันดับสอง

“หม่อมฉันเห็นแก่ตัวเอง ตามความจริงแล้ว ใต้อ๋องต้องเสด็จไปตำหนักสายลม เพื่อให้ฮูหยินได้ปรนนิบัติบ้าง” ซุนหลี่มองหน้าเขา

“ข้ารักเจ้าและข้าไม่อาจนอนหมอนเดียวกับผู้อื่นได้...นอกจากเจ้า” เขาสวมกอดนาง

“แต่ข้ายังไม่มีลูกให้เจ้าเลยสักคน นางมีสิทธิที่จะมีลูกกับเจ้า”

“สิทธินี้เจ้าต้องได้ก่อนใคร” หลงหลานมู่ลูบใบหน้านาง เขามองธนูที่พุ่งเข้ามาในตำหนักตรงมาหานางและเขา เขาจึงผลักนางออกไป แล้วจับลูกดอกธนูกลายเป็นผุยผงในพริบตา

“ฆ่ามัน” เสียงของบุคคลที่สามดังขึ้น ชายชุดสีดำโรยตัวลงจากเพดาน

“ซุนหลี่เจ้าหลบไป” เขาบอกให้หญิงสาวหนี แต่หลังของนางชิดหลังเขา หยิบดาบที่อยู่บนโต๊ะทรงงานของเขาที่เตรียมไว้เสมอ

“ข้าจะสู้เคียงข้างเจ้า...ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าให้เดียวดาย” นางพูดเสียงดังลั่น ชายชุดดำพุ่งตัวหาเขาและนาง เขาใช้มือเปล่าที่มันกสู้กับดาบ แล้วเอาดาบของคนที่ตายมาฟาดฟันกับชายชุดดำอีกคนที่พุงมาหาเขา ส่วนซุนหลี่ก็สังหารไปหายคน

“ใต้อ๋อง” แม่ทัพมู่ผลักประตูเข้ามาพร้อมกับองครักษ์หลี่และทหารก็ต่างเข้ามาช่วยเป็นจำนวนมาก สังหารชายชุดดำเกลือบหมด

“ใต้อ๋องเหลืออยู่คนหนึ่งพะยะค่ะ” แม่ทัพมู่ใช้ดาบจ่อที่คอชายชุดดำที่นอนเหมือนคนใกล้ตาย

“ใครส่งเจ้ามา” หลงหลานมู่เดินเข้าใกล้ชายชุดดำ มันจึงใช้มีดที่อยู่ใกล้ตัวเองปาดคอตัวเองตาย

“ใต้อ๋อง” ทหารทุกคนรวมถึงองครักษ์คุกเข่าลงพร้อมกับแม่ทัพมู่

“เป็นความผิดของกระหม่อมที่ให้พวกนี้เข้ามาถึงตำหนักหมิงเทียน”

“พวกเจ้าลุกขึ้น...ข้ามิโทษพวกเจ้า...แต่ถ้าหวงโฮ่วเป็นอันใดไปข้าจะมิไว้ชีวิตพวกเจ้าเลย” เขาพูดด้วยเสียงดังลั่นสนั่น จนทุกคนไม่กล้ามองหน้า

“พวกเจ้าออกไปได้แล้ว” ซุนหลี่จึงสั่งด้วยตัวเอง ทุกคนจึงทยอยออกไป

“กล้าเข้ามาถึงตำหนักของข้าเลยหรือ...มันจะต้องตายไม่มีที่ฝัง...หลงไป่อวี้” เขามองแจกันใบหนึ่ง แล้วร้าวแตกลงมากองที่พื้น นางจึงจับมือเขา

“หลง” ซุนหลี่เห็นมังกรที่กำลังจะสำแดงอิทธิฤทธิ์ออกมาเป็นไฟเผาผลาญมอดไหม้ นางจึงมองไปยังดวงตาของเขา แล้วจับมือให้สงบลง

“ซุนหลี่” เขาพูดเบาๆ เมื่อสติกลับคืนมา

“เจ้าควบคุมมันไม่ได้แล้วหรือ”

“ข้าเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้ตั่งแต่เมื่อเช้า ข้าจึงรีบออกจากท้องพระโรงแล้วมานั่งในห้องทรงงานให้ใจสงบ แล้วเมื่อครู่ทำให้ข้าทำอะไรแปลกๆ ขึ้นมา ใช้มือแทนดาบ” หลงหลานมู่พูดขึ้น เพราะตัวเองสามารถสะกดมังกรคู่กายมาโดยตลอดไม่ว่าจะโกรธหรือทุกข์ เขาสามารถควบคุมได้ตลอด แต่มาตอนนี้รู้สึกร่างกายเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

“จากนี้เป็นต้นไป...ข้าจะมาอยู่กับเจ้า มิห่างกาย ข้าเชื่อว่าพญาหงส์ในกายข้า จะทำให้มังกรในกายเจ้าสงบลงได้”

“ก็ดีข้าจะได้อยู่ใกล้เจ้าตลอดเวลา” เขาเริ่มยิ้มออกมาได้ แล้วสวมกอดนางด้วยความรัก


เช้าในตำหนักเงาจันทร์ หมี่หลินหวีผมดำยาวสยายของซุนหลี่ นางกำนัลอีกสองคนต่างใช้เครื่องหอม มีควันออกมาทำให้ผมหอมขึ้น

“วันนี้ข้าต้องไปดูว่าที่ไฉเหรินของใต้อ๋อง ห้าคนสุดท้ายที่ต้องมาอยู่ในฝ่ายใน” ซุนหลี่มองตันเองในชุดสีดำเหลือบแดงลายหงส์ ชุดประจำตำแหน่งของหวงโฮ่ว

“อันที่จริงให้หม่อมฉันและคณะคัดเลือกดูก็ได้ ไม่ต้องเสด็จด้วยพระองค์เอง” เยี่ยหลินบอกกับนายสาว

“มิได้...พวกนางต้องรับใช้ใต้อ๋อง...ข้าเองก็อยากแน่ใจว่าพวกนางมีกิริยาเช่นไร เมื่ออยู่ต้องหน้าข้า...ข้าก็ไม่เคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้ ข้าก็อยากรู้ว่าพวกนางจะเป็นแบบไหน”

“ใต้อ๋อง” ทุกคนที่เห็นหลงหลานมู่เดินเข้ามาต่างเดินออกไปจากตำหนัก เหลือเพียงซุนหลี่และหลงหลานมู่เพียงลำพัง

“เจ้ามิต้องไป...ให้เยี่ยหลินไปจัดการเถิด”

“ข้าอยากจะไป...ข้ามิเคยเห็นการคัดเลือกไฉเหริน” ซุนหลี่มองเขาจากกระจก

“เจ้าเนี้ยนะ...มาเดี๋ยวข้าจะหวีผมให้กับเจ้า” เขาเอาหวีทองคำหวีผมยาวดำสลวยลงมา

“ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บปวดมากแค่ไหน ว่าต้องมีผู้หญิงมาอยู่ร่วมบ้านเดียวกันกับเจ้า” เขาพูดเบาๆ

“ข้านั้น...รู้ตัวดีว่า...ถึงจะเป็นที่หนึ่งของฝ่ายใน...แต่ข้ามิอาจละเลยธรรมเนียมเหล่านี้ไปได้...บางทีลูกสาวของขุนนางสามารถเสริมอำนาจให้ใต้อ๋องยิ่งใหญ่แข็งแกร่งและทำให้ขุนนางที่เป็นญาติของพวกนางเหล่านั้นมิกล้าต่อกรกับใต้อ๋องได้...ที่สำคัญไปมากกว่านั้น...พวกนางอาจจะมีโอรสให้ใต้อ๋องวันข้างหน้าพวกเขาจะได้เบ่งเบาราชกิจและสามารถครองเมืองเป็นเจ้าเมืองที่เราปกครองอยู่...ไม่ต้องส่งขุนนางให้ระคายพระทัยว่าพวกเขาเหล่านั้นจะภักดีกับเราหรือไม่”

“เดี๋ยวนี้ เจ้ามองการได้ไกลเกินไปแล้วนะ...ต่อไปข้าคงต้องมีกุนซือคนใหม่คือเจ้าแล้วกระมั้ง” เขายิ้มให้นาง เป็นยิ้มที่ไม่ค่อยสนิทใจเท่าไหร่นัก

“ข้ามิอยากแย่งหน้าที่กุนซือของแม่ทัพมู่หรอก...” ซุนหลี่ยิ้มให้เขา หลงหลานมู่ส่งสัญญาณให้ข้าหลวงมาจัดการทรงผมของนางต่อ

“ข้าไปก่อนนะ...เย็นนี้ข้าจะมาหาเจ้า” เขาจูบที่แก้มของนางหนักๆ

“ใต้อ๋อง” นางจับแก้มของตนเอง แล้วลุกขึ้นยืน ขณะที่เขากำลังเดินออกไปนอกตำหนัก

“หม่อมฉันจะรอเพคะ” นางยิ้มให้เขา เขาหันหลับมายิ้มให้นาง แล้วทำปากส่งจูบให้นาง นางส่ายหน้าเบาๆ แล้วนั่งลงให้นางกำนัลแต่งผม


“หวงโฮ่วเสด็จ”

นางกำนัล ข้าหลวง และสาวคัดเลือกต่างเคารพนาง ในฐานะประมุขฝ่ายใน

“ตามสบายเถิด” ซุนหลี่นั่งลงบนเก้าอี้ยาวลายหงส์

“บัดนี้มีบุตรสาวของขุนนางที่คัดเลือกจากสองร้อยคน จนได้เหลือเพียงแปดคน อันได้แก่...” ขันทีไล่รายชื่อของแต่ละคนให้ซุนหลี่ฟัง

“ข้าดีใจที่พวกเจ้าได้เข้ามาอยู่ในฝ่ายใน เจ้าเป็นผู้ที่ถูกคัดเลือกแล้ว จงปฏิบัติตนให้ดีและอย่าสร้างความวุ่นวายให้ระคายพระทัยใต้อ๋อง จงอยู่ให้มีความสุขในฝ่ายในพรุ่งนี้ ใต้อ๋องจะเลือกให้พวกเจ้าอยู่ในตำแหน่งไหน” ซุนหลี่พูดให้พวกนางรับฟัง

“เพคะหวงโฮ่ว” พวกนางรับคำพร้อมกัน ซุนหลี่ลุกขึ้นเดิน

“ส่งเสด็จเพคะ/พะยะค่ะ”

มีหนึ่งสายตามองซุนหลี่ เหมือนมีแผนร้ายที่ซ้อนอยู่ในแววตาของนาง


นิยายฟรี อ่านแล้วเม้นด้วยนะคะ 

ขอมากกว่า 20 เม้นนะ แล้วจะมาต่อให้

1 เม้น 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น