email-icon

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ทุกคนทำให้เรามีกำลังใจขึ้นเยอะเลย : jk

ชื่อตอน : M : 6 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 420

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
M : 6 100%
แบบอักษร

.

M : 6

.

.

"..."มือหนายื่นเข้ามาทัดปอยผมให้ในขณะที่ผมกับปกป้องกำลังช่วยกันเลือกหนังสือการ์ตูนสองภาษาที่เจ้าตัวอยากได้ คนจ่ายก็คุณลุงของเขาอีกนั่นแหละ

คุณลุงสายเปย์


"ไอว่ายูรัดผมใหม่ดีกว่าหัวยุ่งหมดแล้ว"


"อาปิ่น ป้องเอาอันนี้ได้เปล่าครับ"ยังไม่ทันที่จะตอบหลานชายตัวน้อยก็ยื่นหนังสือที่เจ้าตัวอยากได้มาให้ผมดู 


"เล่มนี้มีแล้วหรือเปล่าครับ?"ผมพลิกดูรายละเอียดต่างๆเพราะหนังสือเล่มนี้มันดูคุ้นสายตามาก แต่มือเล็กก็ยื่นเข้ามาจับหนังสือพลิกให้เห็นหน้าปกนิ้วสั้นๆชี้ที่ตัวเลขให้ผมดู


"เล่มนี้เล่มฉองครับ นี่ นี่"ปกป้องย้ำแล้วทำปากยู่


"ขอโทษครับ เล่มนี่ยูว่าไงวอค"ผมยื่นให้คนจ่ายเงิน ปกป้องรีบทำหน้าอ้อนๆใส่คุณลุงแทบจะทันที วอคอ่านรายละเอียของหนังสือก่อนจะขยับออกมาด้านข้างเพื่อดูสีหน้าของคนที่อยากได้

ตาโตๆมองด้วยความคาดหวัง


"โอเค ได้"


"ป้องรักยุงวอคที่ซู้ดดดด"ปกป้องเดินเข้าไปกอดขาคุณลุงสายเปย์เอาไว้ด้วยความออดอ้อน


"ไอให้ยูอีกสองเล่มปกป้อง"คนตัวเล็กตาวาวกว่าเก่ารีบหาหนังสือที่ตัวเองอยากได้ จริงจังกว่าการกินอีกครับ

กวางเองก็เคยส่งรูปเข้ากลุ่ม รูปพี่เปาที่เอาเอกสารกลับมาเคลียร์ที่บ้านต้องอ่านเพื่อดูรายละเอียดให้ถี่ถ้วนข้างๆมีปกป้องที่เอาหนังสือของตัวเองขึ้นมาอ่านแต่ทำหน้าเครียดไม่ต่างกับพี่เปาทั้งที่หนังสือของตัวเองไม่ได้เครียดขนาดนั้นแท้ๆ อดเอ็นดูไม่ได้

"รัดใหม่"คนที่สั่งผมยังไม่ลดละสิ่งที่อยากให้ทำเลยแม้แต่น้อย


"..."ผมยอมดึงยางรัดผมออกมา มือจัดการรวบๆเส้นผมให้เรียบร้อยและรัดใหม่เพื่อให้คนสั่งพอใจ พอรัดเสร็จหันกลับเพื่อคนสั่งเช็กรายละเอียดอีกรอบ

มือหนายื่นมาดึงปอยผมที่ดูตึงเกิดไปให้คลายตัวเล็กน้อยจะได้ไม่เจ็บตรงที่ตึงๆภายหลัง


"เคยรำคาญมั้ย?"


"ผมนี่น่ะเหรอ? ปกป้องชอบไม่ยอมให้ตัด"คนที่กำลังเลือกหนังสือหันกลับมายิ้ม


"หอม ผมอาปิ่นห๊อมหอม ป้องชอบ"เสียงหัวเราะของผมกลับหยุดชะงักลงกลางทางเพราะคนตัวโตที่จับปลายผมของผมเอาไว้ ใบหน้ายื่นเข้ามาปลายจมูกจรดดมปลายเส้นผมของผมเบาๆ


"หึ หอมจริงๆด้วย"


"ยุงวอค ป้องหอมได้คนเดียวนะ"มือเล็กๆกอดหนังสือที่เพิ่งจะเลือกได้ไว้แน่นแต่ปากนี่ยู่จนหน้ายับแล้ว สองขาเดินมาแทรกกลางระหว่างผมกับวอค

"ขออนุญาตป้องก่อน"วอคหลุดหัวเราะออกมานั่งยองๆลงตรงหน้าปกป้องแบมือเพื่อขอดูหนังสือที่ร่างเล็กเลือกมาแต่ปกป้องกลับไม่ให้


"ไม่ให้ไอดูหน่อยเหรอ? ไม่ให้ไอดู ยูไม่ได้หนังสือนะ"วอคถามย้ำ


"ยุงวอคหอมอาปิ่นแบบนี้ไม่ได้นะ! ต้องขอก่อน"ปกป้องเสียงดังฟังชัด


"ขอยูเหรอ?"วอคถามปกป้องแต่สายตาช้อนขึ้นมามองหน้าผม ริมฝีปากยกยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าของปกป้องพยักขึ้นลง

"โอเคๆ ทีหลังไอจะขอยูนะปกป้อง"


"ดีมากครับ"ปกป้องยื่นหนังสือให้คุณลุง แล้วทำไมการหอมผมของผมต้องขออนุญาตเจ้าตัวเล็กด้วยเนี่ย มันสิทธิ์ของผมหรือเปล่าครับ


"เดี๋ยวครับปกป้อง ทำไมไม่ขออาปิ่นโดยตรงครับ? ผมนี่ผมของอานะ"ผมนั่งลงยองๆไม่ต่างกับวอครีบแย้งข้อเสนอของปกป้องกับวอค สองคนนี้ตกลงอะไรกันไม่เคยเกรงใจผมเลย 


"แต่ป้องชอบนะ ป้องชอบผมนี่ก่อน"มือเล็กๆจับปลายผมของผมเอาไว้ สีหน้าไร้เดียงสาของปกป้องทำให้ผมใจอ่อนได้ง่ายๆ


"งั้นต้องเข้มงวดสุดๆเลยนะครับ อย่ายอมง่ายๆ"ผมมองหน้าวอคแล้วยักคิ้วให้ไปหนึ่งที หลานผมก็ต้องเข้าข้างผมสิ


"ครับ"รอยยิ้มของปกป้องทำเอาผมไม่มีความมั่นใจอะไรเลยสักนิดเดียว หนึ่งเปอร์เซ็นต์ก็ไม่ค่อยหวังเลยครับว่าจะเข้าข้างผม

"ยุงวอค เที่ยวทุกวานด้ายมั้ย อยู่กาบป้อง"เสียงอ้อนๆของปกป้อง มือกอดคอร่างหนาเอาไว้แน่นศีรษะเล็กๆซบลงที่บ่าหนา คนที่อุ้มอยู่กดจูบลงบนศีรษะเล็กเบาๆ


"ไอกลับมาดูแลยาย ถ้าอยากเที่ยวกับไอก็ต้องไปที่บ้านยายของไอ"


"อาปิ่น~~~"เสียงเล็กเรียกชื่อผม ว่าแล้วต้องเป็นผมเป็น


"ครับ"


"ปายเที่ยวบ้านคุณยายด้ายมั้ยครับ"


"ปกป้องต้องขอพ่อเปากับพ่อกวางก่อนครับ"ปาปเล็กยู่ลงหันไปซุกบ่าหนาจริงจังแบบชนิดที่เรียกได้ว่าไม่หันมาหาผมเลย


"ยูทำหลานโกรธปิ่น"นี่ก็ให้ท้ายหลานผมจัง ผมที่มั่นใจว่าไม่มีใครโอ๋หลานได้เท่าผมแล้วยังตกกระป๋องเลย ไม่แปลกที่ปกป้องจะติดวอค ก็คนให้ท้ายใหญ่พอๆกับพ่อเปาพร้อมเปย์เสมอเมื่อหลานต้องการ


"ถ้าปกป้องขอพ่อกวางกับพ่อเปาได้ก็ไม่แน่ครับ"


"ยูงอแงมากๆไอจะไม่ให้ไปนะปกป้อง"วอคเสริม พูดแค่นี้ปกป้องก็ยกศีรษะขึ้นมา


"ป้องไม่งอแงแล้วก็ได้"


จบง่ายๆแบบนี้เลย ครับตอบได้เลยว่าหลานรักใครมากกว่ากัน


"ไอจองร้านอาหารไว้ ทานก่อนค่อยกลับดีหรือเปล่า"วอคหันมาถามผมแต่คนที่ตอบกลับเป็นปกป้อง


"ป้องทาน ป้องทาน"

มืออาหารอีกมื้อถูกจัดการเป็นที่เรียบร้อย วันนี้ปกป้องทานได้เยอะเป็นพิเศษ ผมเป็นคนอุ้มคนที่หลับออกจากร้านอาหารหันไปเผชิญหน้ากับเจ้ามือรายใหญ่ของวันนี้


"ขอบคุณ"


"วันหลังมาเจอกันสองต่อสอง เดตกัน"


"คงจะงอนเอาเรื่องถ้าไม่ได้พามาด้วย"


"ก็อย่าให้รู้ ไอว่ายูทำได้ปิ่น"


"หึ"

พาปกป้องกลับถึงบ้านกวางก็รีบเข้ามารับช่วงต่อทันที ตื่นมาคงโกรธผมน่าดูที่ไม่ให้เวลาบอกลากับลุงวอคของปกป้อง เดต เหรอ? ยิ่งโตยิ่งแปลกคนนะวอค


"ยิ้มแปลกๆ"


"อะไร?"


"เปล่าหรอก ขึ้นห้องก่อนนะ"


"อืม ริชาร์ทตามเอาของไปให้กวางด้วยนะ"


"ครับ"

.

.

"เป็นยังไง"


"ได้แค่ชื่อเล่นครับ วอค นอกเหนือจากเรื่องนี้สืบไม่ได้ครับ ข้อมูลในการเข้าถึงถูกปิดหมดทุกทาง"


"ปิดหมดทุกทาง?"คนที่สั่งได้แต่ทำหน้าฉงนกับสิ่งที่ลูกน้องพูด

"วงในล่ะ?"


"นี่แหละครับที่ได้มาจากวงใน"


"มันมีวงในมากกว่านี้อีก"


"ครับ?"


"อชิรญาไง"ลูกน้องพยักหน้าเออออตามที่เจ้านายพูด ถึงแม้ว่าจะมีคำถามอยู่ข้างในใจแล้วก็เถอะว่าอีกฝ่ายคงไม่มีทางบอกเจ้านายเขาแน่

"ไปกัน"


ร้านเครื่องประดับที่เขามากวนบ่อยๆจนเดินเข้าออกร้านจนชินทาง คนที่มีอยากจะขยายอำนาจของตัวเองอชิรญาคือสิ่งที่ต้องได้มาเพื่ออำนาจที่จะเกิดขึ้น

แต่อชิรญาไม่ได้ง่ายถึงขนาดนั้นแถมยังมีพวกพี่ๆคอยกันท่าให้อีกเรื่องที่คิดว่าง่ายๆกลับยากขึ้นมาหลายขุมเลยทีเดียว

.

.

"ปกป้องได้โกรธยูแน่วอค"


"ถ้ายูไม่บอกปกป้องก็ไม่รู้"ผมได้แต่สายหน้าให้กับคำตอบของร่างหนา ทั้งที่เพิ่งจะเจอกันไปเมื่อวานเอง

"อีกอย่างยูลืมไปแล้วหรือปิ่น ไอเป็นลุงสุดที่รักของหลานยู"


ข้อนี้ผมปฎิเสธไม่ได้จริงๆ


"มีอะไรจะพูดก็ถามมาเถอะ"


"คนที่เข้ามาทักยูเมื่อวานน่ะ..."


"ไอว่ายูไม่ต้องถามไอก็ได้นะ ยูน่าจะรู้ประวัติเขาทุกเรื่องแล้วหรือไอพูดไม่จริง"เสียงหัวเราะดังขึ้นมาวอคประสานมือไว้ข้างหน้า


"เขาหาข้อมูลไอก่อนไม่แปลกที่ไอจะหาข้อมูลเขาบ้าง"


"เดาว่า คงหาไม่ได้"วอคไม่ได้แสดงสีหน้าท่าทางอะไรออกมาแค่นั้นก็ทำให้ผมพอจะเดาออกได้แล้วว่า คงจะหาไม่ได้จริงๆแน่

"ยูจะมาที่นี่เพราะเรื่องนี้เรื่องเดียวไม่ได้นะวอค"


"ไอแค่จะมาชวนยูทานข้าว ยูน่าจะยังไม่ได้ทานข้าวเที่ยงใช่มั้ย? ไปทานเป็นเพื่อนไอหน่อย"


"ยูหาเรื่องอ้างหรือเปล่าเนี่ย?"


"คงงั้น"รอยยิ้มที่ยังไม่ทันจะสุดมุมปากก็ต้องหุบลงเพราะคนที่เดินเข้ามาในร้าน คุณการัณยภาส คนที่พยายามโชว์เหนือด้วยการสืบประวัติของวอค


"อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันเลยนะ...สวัสดีครับคุณ..."การัณยภาสทำเหมือนไม่รู้จักคนวอค แบบนี้แหละนะครับเพื่อความแนบเนียน


"คุณน่าจะรู้จักชื่อผมอยู่แล้วนะครับคุณการัณยภาส"แต่คนที่เป็นฝ่ายตัดเกมนี้ทิ้งไปก่อนคือวอค  

"แต่ถ้าจะให้ผมแนะนำตัวอีกที ชื่อวอคครับ"


ไม่ได้บอกเพิ่มจากที่การัณยภาสหาได้ คงทำให้หงุดหงิดไม่น้อย


"วันนี้ไม่ใช่วันนัดรับของนิครับ"


"แค่มาชวนไปทานข้าวด้วยกัน ผมหวังว่าผมจะเป็นคนชวนก่อนนะครับ"อีกฝ่ายยิ้มแต่ยังไม่เท่าคนที่เงยปากชวนผมก่อน


"เสียดายนะครับคนที่ชวนช้ากลับเป็นคุณซะได้"วอคลุกขึ้นฉีกยิ้มเล็กๆส่งไป

"ปิ่น ยูลุกออกจากโต๊ะทำงานได้แล้วไอไม่อยากโมโหหิวไปมากกว่านี้นะ"


ที่นี่มีคนเอาแต่ใจอยู่หนึ่งอัตรา


ผมยอมเก็บของทุกอย่างตามที่วอคสั่ง ถ้าคนที่ชวนคนแรกเป็นคุณการัณยภาสผมก็จะหาข้ออ้างไปกับวอคอยู่ดี ไม่ใช่ว่าเพราะเชื่อใจวอคนะ ผมก็แค่ไม่อยากไปเพื่อนนั่งตอบคำถามเกี่ยวกับตัววอคต่างหากและถ้าผมเดาไม่ผิด

สาม

สอง

หนึ่ง


"เพิ่มผมอีกคนหวังว่าจะไม่รังเกียจนะครับ"วอคหันหน้ามองพยักหน้าขึ้นลง ไม่ได้ว่าไม่ได้ห้ามและไม่ได้บอกอีกฝ่ายด้วยว่าร้านไหน พาขับวนจนงงกันไปข้าง


"ยูมันร้ายวอค"


"ไออยากกินข้าวกับยูแค่สองคน ไอไม่ผิด ที่เขาตามไม่ทันเพราะคนขับรถมันกระจอกเอง"ผมส่ายหน้าไปมากับคำตอบ คนมากับดวงหรือมากับตำรวจจราจร ไฟเขียวทุกรอบ


"ก็น่าจะเดาได้อยู่หรอก เทียบกันไม่ติดตั้งแต่เริ่ม"ผมพึมพำออกมาเบาๆแต่เพราะความเงียบภายในรถยังไงวอคก็ต้องได้ยินอยู่ดี


"นี่ยูนินทาไอเหรอปิ่น"ตัวผมถูกรวบเข้ากอดไว้ครั้งนี้ดูจะถึงเนื้อถึงตัวมากไปหน่อยจนผมต้องตีแรงๆเอาให้เจ็บลงที่ต้นแขน แต่ก็อย่างว่าครับ ไม่ยอมปล่อยทำตัวเป็นจิ้งจกไปได้

"หลานไม่อยู่ไอทำอะไรได้เยอะกว่า"


"เด็กชะมัด"


"หึ"


"ปล่อยได้แล้วไอไม่ชอบนั่งรถแบบที่ยังกอดกันอยู่แบบนี้"ผมแกะมือออกโดยง่ายนั่นเพราะว่าวอคยอมด้วยนั่นแหละมือตีนจิ้งจกแบบนี้ถึงหลุดออก

"แต่แบบนี้พอได้อยู่นะ"ผมเอนศีรษะพิงต้นแขนกว้าง หลับตาลงเพื่อไม่รับรู้เรื่องราวต่อจากนี้ถึงหูจะได้ยินชัดก็เถอะ


"ยูนี่ก็น่ารักขึ้นนะแถมสวยขึ้นอีกด้วย...แมลงคงเยอะน่าดู"ผมลืมตาขึ้นมามองสันกรามของอีกฝ่าย อยากจะชกอยู่เหมือนกันแต่ติดตรงที่ว่าคนที่พูดช่วยไล่แมลงง่ายกว่าผมไล่เป็นไหนๆ

ยกความดีความชอบให้แล้วกัน


ทานข้าวที่ว่าก็ทานข้าวจริงๆ ใช้เวลากับการทานมากกว่าการพูดคุยกันซะอีก มันก็ดีกับคนที่ยังไม่ได้ทานอะไรเหมือนผม ความหิวเข้าครอบงำพอดี


"ยูอยากได้อะไรหรือเปล่า?"วอคถามผม ส่วนริชาร์ทก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบเร่ง


"ขอโทษครับคุณหนู"


"ไม่เป็นไร"ริชาร์ทนั่งรถอีกคัน รถที่นำพาการัณยภาสให้หลงทางไม่รู้ว่าขับพาไปถึงไหนถึงมาช้าได้แบบนี้

"ทานอะไรมาหรือยัง"


"เรียบร้อยแล้วครับ"ผมพยักหน้าตอยรับหันไปหาคยถามคำถามอีกที นิ่งเงียบเรียบร้อยแล้ว

"ไอซื้อเองได้ ยูไม่ต้องทำตัวป๋าจะซื้อนู้นซื้อนี่ให้ไอหรอก เป็นป๋าสายเปย์ให้ปกป้องก็พอแล้ว"


"โอเค ป๋าสายเปย์เหรอ? ไอไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย"ผมหรี่ตามองคนที่บอกว่าตัวเองไม่ใช่ป๋าที่คอยเสียเงินให้ปกป้อง


"คนที่โอ๋ปกป้องกว่าไอก็ยูไม่ใช่เหรอวอค หลานอยากได้อะไรก็ให้ แค่ไหนก็จ่าย ปกป้องจะเสียคนเพราะยูหรือเปล่าเนี่ย"


"ถ้าไม่มีไอ งั้นคงเป็นยูสินะที่จะทำให้หลานเสียคน"


"วอค..."เสียงหัวเราะของวอคผมไม่ตลกด้วยหรอกนะ มันก็ถูกนั่นแหละแต่แบบขอสักนิดได้มั้ยที่ไม่แว้งกัดผม

"เดี๋ยวยูก็กลับก่อนซะเลย"


"เดินย่อยเป็นเพื่อนไอก่อน"มือผมถูกดึงเข้าไปกุมเอาไว้ตลอดทางที่เราเดิน ผมไม่ได้ดึงออกแค่รู้สึกว่ามือหนามันอุ่น...อุ่นดี


"..."สายตากวาดมองรอบข้างบ้างมองมือที่กุมไว้บ้างส่วนวอคมองตรงอย่างเดียว

"อีกนานหรือเปล่า?"


"ทำไม?"


"ไออยากเข้าห้องน้ำ"


"นำไปสิ ไอจะเข้าด้วย"

มือชี้ไปที่ห้องน้ำที่มีรอบรั้วขอบชิด ผมถอนหายใจออกก่อนจะเดินเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จเรียบร้อย เดินออกมาวอคก็ยังอยู่ที่เดิม


"ไม่เข้า?"


"เรียบร้อยแล้ว"

ทุกอย่างยังเหมือนเดิม หึ คงเข้าแล้วจริงๆอย่างที่เขาว่านั่นแหละ ล้างมือเช็ดให้เรียบร้อยคนอื่นก็ยังเข้ามาเรื่อยๆแสดงว่าไม่ได้กั้นใครไว้

ดี ไม่ทำเรื่องน่าสงสัย


"ไออยากกลับร้านแล้ว ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้"ผมชิงบอกลาก่อน วอคทำท่าคิดอะไรเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าให้


"ไอไปส่ง"


"อืม"

.

.

เสียงปืนดังขึ้นอย่างต่อเนื่องโดยฝีมือของผมเอง ผมพลาดจุดสำคัญไปถึงสองจุดสองจุดที่ไม่น่าจะพลาดได้ การไม่ค่อยมาซ้อมผลที่ออกมามันเป็นแบบนี้นี่เอง


"พรุ่งนี้มาที่นี่ใหม่นะริชาร์ท"


"ครับคุณหนู"

การยิงปืนต่ำลงไปก็จริงแต่การปามีดยังคงอยู่ในระดับเดิม ระดับสูงกว่ามาตราฐานทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของผู้เป็นพ่อตลอด


"ฟิตอะไรเรา"


"พ่อ พักเหรอครับวันนี้"นอกจากมื้อเย็นก็แทบจะไม่ได้คุยอะไรกับพ่อเลยก็คนเป็นพ่อเอาเวลาไปให้แม่หมด 


"ไม่เชิงหรอก"แก้มซ้ายแก้มขวาผมถูกจูบฟอดใหญ่เหมือนตอนเด็กๆ ถ้าทำข้างนอกมีหวังถูกมองว่าเป็นเด็กป๋าแน่

"เรายังไม่ได้ตอบคำถามพ่อเลยนะปิ่น"


"แค่รู้สึกว่าตัวเองฝีมือตกไปเลยเข้ามาทดสอบดูว่ามันจะจริงหรือเปล่า ครับอย่างที่เห็น พลาดไปสอง"


"ได้ข่าวว่ามีคนตามแจ"


ว่าแล้ว


"คนนี้ปิ่นว่าพ่อน่าจะรู้จักดี ไม่ต้องมาแกล้งถามเลยครับ"


"พ่อแค่ไม่อยากให้เราเข้าไปพัวพันในกลุ่มที่ยังไม่ละอำนาจ"เข้าใจได้ดีครับ พ่อเป็นห่วงหรือไม่พ่อก็หวง


"ดูท่าทีไปก่อนเถอะครับพ่อ"


"แสดงว่าจะไม่หยุด?"


"ผมไม่ใช่แม่นะครับพ่อ หวงสุดอะไรสุดแบบนี้ผมขายไม่ออกขึ้นมาทำไง?"


"พ่อเลี้ยงได้ ไม่ต้องมีมันหรอกแฟนน่ะ"


"ขนาดพ่อยังมีแม่เลย จะไม่ยอมให้ผมไม่มีใครเลยเหรอครับพ่อ"เอวสอบถูกผมรัดซะเต็มแรงจนพ่อยิ้มร่า

"ดูท่าทีไปก่อนเถอะครับ ถ้าไม่โอเคจริงๆปิ่นจะเดินออกมาเอง"


"ให้มันจริงอย่างที่เราพูดเถอะ"


"เดี๋ยวพ่อคงพาแม่ออกไปไหนอีกแน่เลย ใช่มั้ยครับ?"ผมเดาไม่เคยผิดหรอกถ้าได้อยู่บ้านแบบนี้ทิ้งลูกแบบผมให้อยู่บ้านคนเดียวตลอด วันนี้พี่เปากับปกป้องไปค้างที่บ้านกวางให้คุณตาคุณยายได้ชื่นใจหลานรักสักหน่อย พี่รามไปกินข้าวที่บ้านคุณพี่น้ำหอมน่าจะค้างที่บ้านคุณพี่น้ำหอมเลยส่วนพี่นิลลากตัวเองไปหาพี่กายที่บ้าน พี่กายคงเบื่อขี้หน้าพี่นิลเลยหาเรื่องหนีได้ตลอด

"ทิ้งปิ่นอยู่บ้านคนเดียวอีกแล้วมั้ง"


"ไปด้วยกันมั้ยล่ะ?"


"ไม่เอาครับ"


"การัณยภาสเป็นไงบ้าง"


"น่ารำคาญเหมือนเคยครับพ่อ เขาคงคิดว่าตัวเองเก่งที่สุดในโลกมั้ง ทำอะไรไม่ค่อยคิดจับทางได้ง่ายเกินไป"พ่อพยักหน้ารับฟังเรื่องที่เกิดขึ้น


"คนแบบนี้พอหลังชนฝาทำอะไรไม่ค่อยคิดระวังด้วยนะ"


"ครับผม!"


"เด็กดื้อของพ่อ"

กิจกรรมของวันนี้ไม่มีอะไรมากมายไม่นานก็ตกเย็นแล้ว ผมทานข้าวเรียบร้อยขึ้นมานั่งทำงานในห้องต่อ กำลังตั้งใจดูแบบที่ตัวเองร่างไว้ยังไม่ทันที่จะตัดสินใจโทรศัพท์ก็มีคนโทรเข้ามา

[ยูเครียด?]


แถมยังคอลวิดีโออีกต่างหาก


"งานน่ะ มีอะไรถ้าไม่มีธุระไอกดวางนะ"


[ไปเที่ยวกันมั้ย?]


"ฮะ? เวลานี้? ยูกำลังพูดอะไรอยู่รู้ตัวหรือเปล่าวอค"


[ไอกำลังโดนลูกน้องพ่ออยู่กักตัวไว้อยู่ไม่เห็นเหรอ?]กล้องถูกเพลนไปที่ร่างใหญ่ๆอีกสี่คน ของทุกอย่างถูกกวาดเก็บใส่ลิ้นชักคว้าเสื้อคลุมตัวใหญ่ใส่ก่อนจะรีบเร่งเดินออกไปหน้าบ้าน

จะมาก็มา จะนัดก็นัด จะออกคำสั่งก็ออก จริงๆเลยคนนี้


"เฮ้อ"


"Hi"


"คนรู้จักผมเองครับ"ทั้งสี่คนพยักหน้าก่อนจะเดินออกไปแต่ก้ไม่ไกลมากจากจุดที่ผมยืนอยู่

"ยูนี่หาเรื่องจริงๆดด้วยนะวอค จะไม่เจอหน้าไอวันเดียวไม่ได้หรือไง?"


"พร้อมมั้ย?"


"พร้อม? ยูดูสภาพไอด้วย"ผมไม่ได้รัด ชุดนอนลายตารางเรียบๆถูกคลุมทับด้วยเสื้อแขนยาวสีครีมกับรองเท้าใส่ในบ้านกับในมือที่มีโทรศัพท์อยู่หนึ่งเครื่อง


"ยูพร้อมแล้ว"


"นี่ยูกำลังพาลูกชายเขาหนีเที่ยวตอนกลางคืนนะวอค"ผมยืนกอดอกมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง

"ไม่มีใครนอกจากไอหรือไง พะ..."


"ใช่ ไอมียูคนเดียว"


"ไอถามถึงเพื่อน"


"แต่ไอตอบคนที่ไอกำลังตามจีบอยู่..."


"เอาจริง?"


"ไอมาขนาดนี้คิดว่าไอโกหกหรือไง? ไปหาอะไรกินเที่ยวนิดหน่อยเดี๋ยวไอพากลับบ้านรับรองอาจมีเลยเที่ยงคืนแน่?"


"ไปกันสองคน?"


"บนรถแค่สอง"


"ที่เหลือจะนั่งรถอีกคัน"

ผมพยักหน้าให้หยิบมือถือขึ้นมากดปิดไฟและเครื่องปรับอากาศภายในห้องพร้อมก้าวเดินขึ้นรถ ได้ครับ กล้าชวนก็กล้าไป

ไม่นานก็โผล่มาตลาดนัดกลางคืนที่หนึ่งโดยที่ลูกน้องของวอครีบวิงเอารองเท้าแตะมาให้ผมเปลี่ยน ทำงานกันเป็นทีมจริงๆเลย เราเดินดูของกินกัน จ่ายโดยคนที่ชวนผมมา

"อร่อยนะ"ผมจิ้มเนื้อไก่ไร้กระดูกไปจ่อที่ปากของวอคเจ้าตัวก็อ้าปากรับแบบไม่มีบ่น ผมอยากได้อะไรวอคพร้อมยื่นเงินสดมาให้ทันที

เร็วกว่าจะกดโอนด้วยแอปพริเคชันอีก


"ยูร้อนมั้ย?"มือหนาพยายามรวบเส้นผมของผมยกขึ้นให้สูงเหนือลำคอ

"ไอว่าหาซื้อยางรัดผมดีกว่า"


"ยูมีผ้าเช็ดหน้ามั้ย?"ผมแบมือขอและวอคก็ยื่นให้ ผมจัดการใช้ผ้าเช็ดหน้ามัดผมแบบง่ายๆ

"เรียบร้อย ไอขี้เกียจเดินมันร้อน"


"ถ้ายูมีลูกสาวที่หน้าตาเหมือนยูได้นะ ไอคงหลงจนไม่ทำงานแน่"


"ทำไม?"


"ก็เวลาพูดว่า แด๊ดเก่งที่สุดเลยค่ะ หนูรักแด๊ด เหมือนโดนบอกรักคูณสอง"


"ยูคิดไกลขนาดนั้นเชียว"


"คิดไกลไปกว่านั้นอีก"ใบหน้าเริ่มขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ


"น้ำมะพร้าวปั่นได้แล้วค่ะ"


"ขอบคุณครับ จ่ายเงินสิ"ผมเบี่ยงตัวหลบไปรับน้ำมะพร้าวปั่น คนที่ถุกขัดจังหวะมีอารมณืเสียให้เห็นอยู่บ้าง 


สมน้ำหน้า



TBC.

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่านและก็ขอโทษที่เข้ามาเพิ่มเติมนิดเดียว

ความคิดเห็น