ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เฮียเจย์ EP. 17 100%

ชื่อตอน : เฮียเจย์ EP. 17 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.1k

ความคิดเห็น : 131

ปรับปรุงล่าสุด : 21 มี.ค. 2562 00:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เฮียเจย์ EP. 17 100%
แบบอักษร

EP.17

/

//

///

" แล้วมึงจะเอาไงต่อ "

" กุก็คงทำเหมือนที่มึงว่า จัดการตัวเอง..ให้เวลาซานอีกสักพัก..แล้วค่อยไปง้อ " เจย์ถอนหายใจ มองไปรอบๆห้องที่ต่อจากนี้มันคงไม่อบอุ่นเหมือนเดิม เงียบไม่มีเสียงหัวเราะสดใสของน้อง..แต่ก็นะรออีกนิดเถอะเขาจะกลับไปเอาซานคืนมาแน่นอน

" อืมๆ งั้นกุกลับก่อนนะมึง สู้ๆ "

" เออ..ขอบใจมากเพื่อน "

" แล้วไง วันนี้จะเข้าผับป่ะ "

" คงไม่ล่ะ อีกยาวเลย " นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่เจย์ต้องจัดการ เขาว่าเขาสนุกกับการทำสิ่งที่ตัวเองชอบและอยากทำมามากพอแล้ว..ต่อจากนี้เขาจะต้องเป็นผู้เป็นคนเป็นคนที่ดีกว่าเดิมให้มากขึ้น ไม่ต้องทำให้ซานคอยระแวง ไม่ต้องให้น้องนอนรอให้เขากลับมากอดตอนดึกๆอีก..มึงต้องทำได้สิวะไอ้เจย์ เพื่อซานท่องไว้เพื่อเมีย!

ติ๊งต่อง..

" หือ? " เจย์หันไปมองประตูห้องควับคอแทบหักเมื่ออยู่ๆก็มีคนมากดกริ่งหน้าห้อง

" ใครมาวะ " ดิวที่กำลังจะกลับแล้วเอ่ยถาม คงไม่ใช่ซานแน่ๆเพราะถ้าเป็นซานก็ต้องเปิดประตูเข้ามาแล้ว

" ซาน! "

ณ จุดนั้นเจย์ไม่นึกถึงอะไรแล้วนอกจากน้อง เจย์วิ่งไปเปิดประตูโดยไม่ทันได้คิดว่านั่นอาจจะไม่ใช่ซาน

" เห้ย เดี๋ยว! " ดิวร้องห้าม..

ปั๊ว!

คงไม่ทันแล้ว ดิวรีบเดินไปหลบที่เคาว์เตอร์ครัว ขอแอบดูหน่อยละกันว่าใคร

" คะ..คุณพ่อ " ตาคมเบิกกว้างเมื่อคนที่อยู่ต่อหน้าตนคือ ชนะ พ่อของซาน

" ชั้นมีลูกคนเดียว "

" อึก " เจย์ถึงกับสะอึกเมื่อเสียงเเข็งเย็นยะเยือกของชนะกับคำพูดตัดขาดความสัมพัธุ์เล่นเอาเขาจุก เจย์ขยับตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่าก้มหน้ามองพื้น

" พอดีชั้นจะมาเก็บของลูกชั้นคืนน่ะ " ว่าจบชนะก็เดินผ่านร่างของเจย์ไปโดยไม่สนใจและไม่คิดจะมองด้วยซ้ำ เจย์ทำอะไรไม่ถูกมือจิกกำขากางเกงแน่น เมื่อรู้ว่าพ่อเขามาทวงลูกคืนแล้ว

" เอาแล้วมึงเอ๊ย " ดิวพึมพำออกมาเบาๆ พ่อของน้งซานเล่นทำเย็นชาใส่เเบบนี้ มึงคงง้อซานยากแล้วล่ะทีนี้เพื่อน

" พะ..พ่อครับเดียวก่อนครับ " เมื่อได้สติเจย์รีบรุดตัวลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหาชนะในห้อง เจย์ยิ่งปวดใจเมื่อเห็นว่าชนะเก็บชุดนักเรียนของซานเข้ากระเป๋าหมดเรียบร้อยแล้ว

" อ้อ ส่วนชุดพวกนี้ก็ทิ้งๆไปเลยนะ " ชนะบอกพร้อมกับชี้ไปที่เสื้อผ้าชุดเล่นของซาน ก่อนจะมองหากุญแจรถมอไซค์ของซาน เมื่อเห็นแล้วก็เดินไปหยิบกุญแจที่วางอยู่โต๊ะข้างหัวเตียง

" พ่อครับเดี๋ยวครับ " เจย์รีบเข้าไปห้ามขวางหน้าชนะเอาไว้

ปั๊วะ!

" หมัดเดียวคงยังไม่พอสินะ " ชนะต่อยเข้าที่หน้าของเจย์อีกครั้ง เจย์หน้าหันไปตามแรงไม่ได้ล้มเหมือนตอนแรกที่หน้าประตู

" ผมขอโทษครับ " เจย์พูดเสียงสั่น เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆ อยากขอโทษที่ทำตัวไม่ดีกับซานที่ทำให้ซานต้องเสียใจ

" ขอโทษหรอ?..คำขอโทษของมึงมันไม่คู่ควรกับน้ำตาของลูกกูด้วยซ้ำ! "

" พ่อครับ.."

" กูไม่ใช่พ่อมึง! " ชนะเหมือนโดนกดปุ่มเปลี่ยนโหมด เขาสุดจะทนกับคนเลวๆอย่างไอ้เจย์มันแล้ว! กล้าดียังไงมาทำซานเสียใจ รู้มั้ยว่าเขารักและหวง ห่วง ซานขนาดไหน! ขนาดเขาเป็นพ่อแท้ๆยังไม่กล้าที่จะทำซานร้องไห้เลย แล้วนี่ไอ้เจย์มันเป็นใครมาจากไหนถึงได้กล้าทำแล้วยังมาหน้าด้านเรียกเขาว่าพ่ออีก!

" ฮึก..ผมขอโทษ..ขอโทษที่ผมมันเลว..ผมขอโทษที่ทำซานเสียใจ..ผม ฮึก.."

" มึงก็รู้ตัวนิว่ามึงมันเลว  แล้วมึงจะหน้าด้านมาขอดูแลลูกกูทำไม! " ชนะกำมือแน่นเพื่อกักเก็บอารมณ์ไม่ให้พุ้งเข้าไปกระชากคอเสื้อของเจย์เข้ามาต่อยอีก เขาโกรธ โมโหไอ้ผู้ชายเหี้ยๆที่ร้องไห้น่าสมเพชอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้มาก มันมีสิทธิอะไรมาร้องไห้เสียใจ ในเมื่อตัวมันเองเป็นคนทำเรื่องเหี้ยๆกับซานแท้ๆ

" ผมขอโทษครับ ฮึก " เจย์คุกเข่าลงยกมือไหว้ขอโทษชนะ ขอโทษที่ไปทำลูกของเขาต้องเสียน้ำตา

" กูไม่รับ! แล้วต่อไปนี้ก็ไม่ต้องมาให้กูกับลูกกูเห็นหน้าอีกนะ จะไปลงนรกที่ไหนของมึงก็ไป! "

" ฮึก..พ่อครับ ผมขอโทษ..ผะ.ผมขอโอกาส "

" โอกาสเชี่ยอะไรของมึง! กูไม่มีให้มึงหรอกนะ ลูกกูก็ไม่มีให้ด้วย!! " ชนะตะคอกเสียงเข้มด้วยความโกรธจนสุดขีด มันปัญญาอ่อนคิดไม่ได้รึไงวะ ทำตัวแบบนี้ยังจะมาขอโอกาสแก้ตัว มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละที่จะให้คนอย่างมึง!

" ผมรู้ว่าผมมันเหี้ย ผมมันแย่ รู้ว่าตัวผมมันไม่ดีที่ทำน้องเสียใจ ผมรู้แล้วครับพ่อ ผมขอโทษผมสัญญาว่าผมจะทำตัวใหม่จะไม่ทำให้ลูกของพ่อต้องเสียใจอีก...ผมขอโอกาสอีกสักครั้ง แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวก็ได้นะครับพ่อ..นะครับ ฮึก..ผมอยู่ไม่ได้..ถ้าไม่มีน้อง นะครับพ่อ ผมขอ.."

" อยู่ไม่ได้ก็เรื่องของมึง! ถอย! " เขาต้องกลับเดี๋ยวนี้ก่อนที่จะทนไม่ไหวซัดไอ้คนหน้าด้านอีกรอบ ชนะเองก็ทำอะไรมากไม่ได้แม้ในใจจะอยากเอามีดในครัวมาแทงไส้เจย์ขนาดไหน แต่เจย์ก็เป็นคนมีพ่อมีแม่จะไปทำลูกคนอื่นเจ็บก็ไม่ได้ เนี้ยดูสิขนาดเขายังเคารพให้และเกียรติพ่อและแม่ของมันขนาดไหน..แล้วดูมันทำกับลูกของเขาคืนสิ แม่งเอ้ย!

" ฮึก...พ่อครับผมอยู่ไม่ได้จริงๆ ผมขอโทษครับพ่อ ผมผิดไปแล้ว..ให้ผมได้เจอซานเถอะนะครับ " ถ้าพ่อของซานไม่อนุญาตให้เขาได้เจอกับซานอีก เจย์ก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน

เพราะซานเป็นเด็กที่รักครอบครัวมากถ้าพ่อและแม่พูดคำไหนก็คือคำนั้น ถ้าพ่อของฅานไม่อนุญาตให้เจอกันอีกซานก็จะทำแบบนั้น จะหนีเขา แค่ได้แอบมองเขาเขาก็จะทำไม่ได้..แล้วนั้นมันก็จะยิ่งทำให้เราห่างกันเข้าไปอีก..เขาทนไม่ได้..เขาทนเสียน้องไปไม่ได้จริงๆ

" ไม่มีทาง! ถอยไป! ไม่งั้นกูไม่สนแล้วนะ! " ชนะว่าเสียงดังลั่น จะขยับหลบเจย์ก็ขยับมาบัง แม่งเอ๊ย!กุละอย่างจะถีบให้แม่งกระเด็กออกไปให้พ้นทางสักที จะรีบกลับบ้านไปดูไอ้ดื้อด้วย!

" พ่อครับ..ผมอยู่ไม่ได้ถะ.. " เจย์ยังคงพยายามพูดขอร้องอ้อนวอนแม้เสียงจะแหบสั่นจนคนฟังเกือบจะไม่ได้ยินแล้วก็ตาม

" ถ้ารู้ว่าตัวมึงเองอยู่ไม่ได้โดยที่ไม่มีลูกกูแล้วมึงทำทำไม มึงจะทำมันทำไมห๊ะ! "

" ไอ้เจย์กุว่ามึงปล่อยให้พ่อเค้าไปก่อนเถอะว่ะ ยิ่งทำแบบนี้เรื่องมันก็จะยิ่งแย่นะเว้ย " ดิวที่ทนมองเพื่อนเสียศักดิ์ศรีไม่ไหวคลานออกมาจากเคาว์เตอร์พูดเตือนสติไอ้คนที่สติหายคิดแต่จะขอโอกาสให้ได้แก้ตัวใหม่อยู่อย่างเดียว  เจย์นิ่งไปนิดเมื่อโดนเพื่อนเตือนสติ

" ต่อให้มึงปล่อยกูไปตอนนี้ มึงก็อย่าหวังว่าจะได้เจอลูกกูอีก! " ชนะพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปจากห้องนอนด้วยท่าทีขึงขัง แม่งเอ๊ยเขาไม่เคยหลุดขนาดนี้มาก่อนเลย สาบานได้เลยว่าเขาคนเมื่อกี้ที่ขึ้นกูขึ้นมึงไปนั้นซานไม่เคยได้เห็นเขาในโหมดนี้เลยสักครั้งแล้วจะไม่มีวันได้เห็นโหมดดาร์กของพ่อตัวเองเเน่นอน

ปัง!

เสียงปิดประตูห้องดังสนั่นลั่นเรียกสติที่หลุดไปของเจย์ให้กลับมาอีกครั้ง เจย์ลุกขึ้นยืนหยิบหมอนตรงที่นอนปาลงพื้นเพื่อระบายอารมณ์ความเสียใจของตัวเอง

" แม่งเอ๊ย!!...ฮึก..ซานเฮียขอโทษ.ฮืออ..ซานกลับมาหาเฮียเถอะนะ..ซาน.." เจย์ฟุบหน้ากับฝ่ามือร้องไห้ออกมาจนสุดเสียง พ่อของซานเอ่ยปากลั่นไม่ให้เจอลูกเขาสะขนาดนั้น..เจาจะทำยังไงดี..ถึงต่อให้คืนดีกับซานได้เขาก็คงเอาความเชื่อใจของครอบครัวซานกลับมาไม่ได้อีกแล้ว..พ่อและแม่ของซานคงไม่ไว้ใจให้เขาดูแลซานอีกแล้วแน่ๆ..แม่งเอ๊ย!

" กุไม่น่าทำเลย...ฮึก กุแม่ง ฮืออ "

" เห้ยๆๆ ไอ้เจย์อย่าทำร้ายตัวเอง! ไอ้บ้าเอ๊ย! มึงตั้งสติหน่อยสิวะ! " ดิววิ่งเข้าไปห้ามเพื่อนที่แม่งสติแตกเอามือตบหน้าตัวเองจนแผลที่พ่อของซานฝากเอาไว้ตรงมุมปากเลือดแตก

" ฮือออ..ซาน..ขอแค่ซานกลับมา...เฮียจะยอมทุกอย่าง ทุกอย่างเลย..."

" เฮ้ออออออ " ดิวเงยหน้าขึ้นกลั้นน้ำตาสงสารเพื่อน  จะช่วยยังไงก็คงไม่ได้เพราะเจย์มันก็ทำตัวมันเอง...เขาคงช่วยได้มากสุดคือเตือนสติในตอนที่มันกำลังสติแตกเหมือนที่เป็นอยู่ในตอนนี้นี่แหละ

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ!

เนี้ยก่อนทำทำไมไม่คิด หรือคิดแล้วแต่ทำไมยังทำ สมน้ำหน้าาาาโลดดดด!!


ปล.สำหรับใครที่อยากให้พ่อชนะทำมากกว่านี้ แบบขัดใจมากห้วย!!มันต้องมากกว่านี้สิ แต่เดี๊ยวก่อนทุกคนอย่าลืมนะจ้ะว่า พ่อเค้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วอ่ะเน้าะจะทำอะไรมันก็ต้องคิดให้มากๆ ไม่พอใจอะไรแล้วจะมาต่อยๆตีๆเลยมันบ่ได้เด้อออ มันบ่ด้ายยยย

ความคิดเห็น