ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เจ้าอย่าได้กังวลเลย

ชื่อตอน : เจ้าอย่าได้กังวลเลย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 92

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มี.ค. 2563 12:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ้าอย่าได้กังวลเลย
แบบอักษร

จบคำก็เสด็จตรงไปยังห้องเสวยทางปีกซ้าย ทำให้เหล่าสนมต่างรีบคุกเข่าเพื่อน้อมส่งเสด็จ 

“น้อมส่งเสด็จฮองเฮาขอทรงพระเจริญพันปี พัน พันปี” 

ณ ห้องเสวยตำหนักคุนหนิง 

เมื่อร่างบางของหม่าฮองเฮาเสด็จมาถึงกทรงทอดพระเนตรเห็นบุรุษในอาภรณ์สีทองปักลายมังกรห้าเล็บกำลังนั่งรอที่เก้าอี้ตรงหัวโต๊ะ พระนางจึงเตรียมที่จะคุกเข่าลงแต่ก็ช้ากว่าบุรุษผู้นั้น  

หย่งเจี้ยนฮ่องเต้เมื่อเห็นสตรีที่ตนรักกำลังจะคุกเข่าจึงรีบลุกไปประคองนางและพามานั่งยังเก้าอี้เยื้องไปทางขวาจากพระองค์  

เมื่อนั่งเรียบร้อยแล้วหม่าฮองเฮาก็ทรงตรัสถามพระสวามีของตนว่า 

“ทรงเสด็จมานานแล้วหรือเพคะ เหตุใดจึงมิทรงให้คนมาแจ้งแก่หม่อมฉันก่อน หม่อมฉันจะได้ออกไปต้อนรับ” 

“เจ้าอย่าได้ลำบากเลย เจิ้นมาเพียงเพราะอยากใช้เวลาร่วมกับเจ้าเท่านั้น” 

ทั้งสองพระองค์สบพระเนตรกันก่อนเป็นหม่าฮองเฮาที่ตรัสออกมาด้วยพระสุรเสียงที่บ่งบอกว่าพระนางนั้นทุกข์พระทัยต่อเรื่องนี้เป็นอย่างมาก 

“เราต้องเสียลูกคนใดคนหนึ่งให้พวกเขาจริงๆหรือเพคะ” 

เอ่ยจบน้ำตาของมารดาแห่งแผ่นดินก็ไหลพรากออกมาจากดวงเนตรคู่งามราวกับสายฝน หย่งเจี้ยนฮ่องเต้แม้จะสงสารนางมากเพียงใดแต่สิ่งที่พระองค์ทำได้มีเพียงแค่เช็ดน้ำตาและปลอบประโลมเท่านั้น 

“เจ้าอย่าได้กังวลเลยนะหนิงเอ๋อร์ ลูกของเราเป็นเชื้อพระวงศ์อย่างไรเสียแผ่นดินก็ต้องมาก่อนทุกสิ่งเสมอ” 

“หม่อมฉันเข้าใจเรื่องนั้นดีเพคะ แต่ว่” 

ยังมิทันที่พระนางจะตรัสจบนิ้วเรียวยาวของพระสวามีก็มาแตะที่ริมฝีปากของพระนางเสียก่อนและหย่งเจี้ยนฮ่องเต้ก็ตรัสว่า 

“พวกเราอย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เลยนะ ห้องเครื่องอุ่นอาหารรอพวกเราหลายรอบแล้ว” 

“เพคะ” 

จบคำของหม่าฮองเฮาเหล่านางกำนัลต่างก็ทยอยยกเครื่องเสวยมาวางไว้บนโต๊ะ แต่เนื่องจากช่วงนี้แคว้นเพิ่งจบสงครามเครื่องเสวยที่ยกมานั้นจึงมิได้มีมากเพราะทั้งสองพระองค์มิต้องการเสวยเยอะเกินจำเป็น จึงทำให้อาหารหมดเร็ว 

แปดวันผ่านไป 

กองทัพของหนานฉีได้เดินทางมาถึงเมืองหลวง และพักที่ตำหนักรับรองเพื่อรอร่วมงานเลี้ยงต้อนรับ 

ณ ห้องโถงจัดงานเลี้ยง 

เหล่าขุนนาง องค์ชาย องค์หญิง อ๋อง และสนม ต่างเริ่มทยอยมางานกันแล้ว ในระหว่างที่ทุกคนกำลังพูดคุยสัพเพเหระกันอยู่นั้น เสียงแหลมสูสูงของอันกงกงขันทีข้างพระวรกายกู้หลุนกงจู่องค์หญิงสิบสาม ไป๋ซูเจินก็ดังขึ้น 

“องค์หญิงสิบสามเสด็จจจจ” 

ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างหยุดทุกการกระทำและหันไปทำความเคารพร่างระหงเพียวบาง ในอาภรณ์สีม่วงเข้มขับเน้นผิวขาวราวไข่มุก ปักลายฝูงปักษากำลังโบยบินท่ามกลางเหล่าบุปผาที่เบ่งบาน บนมวยผมที่เกล้าเพียงครึ่งศีรษะและปล่อยให้สยายลงมาถึงกลางหลังนั้นประดับด้วยปิ่นด้ามสีทองรูปดอกเหมยสีชมพู 

“ถวายพระพรองค์หญิงสิบสามขอทรงพระเจริญ” 

ร่างบางไม่แม้แต่จะชายตามองเหล่าผู้ที่ทำความเคารพตนอยู่ ทำเพียงตรงไปยังที่นั่งของตนเอง เมื่อนั่งเสร็จแล้ว จึงได้เอ่ยอนุญาตให้ผู้คนลุกขึ้น 

“ตามสบายเถอะอย่าได้มากพิธี” 

ความคิดเห็น